Σε τι μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα...

Η εκλογή του κ. Γιουνκέρ στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για πρώτη φορά με επικύρωση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ίσως αποδειχθεί σταθμός στις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια.

Αγαθή τύχη για την Ελλάδα είναι πως και οι τρείς σημαντικοί ηγέτες που διεκδίκησαν την προεδρία, πέραν του Γιουνκέρ ο Π. Σούλτς των σοσιαλδημοκρατών και ο Γκυ Φερχόφστατ των φιλελευθέρων, έχουν επιδείξει τα τελευταία χρόνια της κρίσης ιδιαίτερα φιλελληνικά συναισθήματα. Σίγουρα πολύ περισσότερα από τον Έλληνα υποψήφιο που παραμένει αγκυλωμένος στο αντιευρωπαϊκό πνεύμα της περιόδου που ήταν κνίτης.

Η ανάδειξη του κ. Γιουνκέρ έγινε με αποδοκιμασίες από τους ευρωσκεπτικιστές και επευφημίες από όσους επιθυμούν μια Ευρώπη σε οικονομική και πολιτική σύγκλιση.

«Έλληνας Επίτροπος στην Ε.Ε.». Σαμαράς και Βενιζέλος πρέπει να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους...

   Με την εκλογή  του Ζαν Κλοντ Γιουνκερ, στην θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μπήκαμε στην τελική  ευθεία για την επιλογή από τις χώρες μελή των υπολοίπων μελών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
 Το θέμα εξάλλου , συζήτησαν χθες βράδυ στην έκτακτη σύνοδό κορυφής της ΕΕ οι ηγέτες των χωρών μελών. Ουσιαστικά συζητούν την κατανομή των κρίσιμων , ας πούμε , θέσεων της Επιτροπής.
 Δηλαδή το ποιος θα είναι Ύπατος εκπρόσωπος της Επιτροπής για τα Εξωτερικά ( ουσιαστικά ο υπουργός Εξωτερικών της Ευρώπης), οι αντιπρόεδροι αλλά και το ποιοι θα πάρουν κρίσιμα χαρτοφυλάκια ( πχ οικονομία και ενεργεία)
  Και οι συζητήσεις χθες , σήμερα , και τις επόμενες μέρες,  για την επιλογή των μελών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής , αλλά και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αποκτούν αυτή την φορά  ξεχωριστή σημασία Κι αυτό γιατί η Επιτροπή  αυτή όπως όλοι πια αναγνωρίζουν στην Ευρώπη θα παίξει καθοριστικό ρολό στο μέλλον της  Ένωσης .

Η συνεννόηση προτιμότερη από το λουκέτο...

Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μόνη χώρα του δυτικού κόσμου, όπου υπάρχουν κόμματα που δεν είναι κομμουνιστικά και πολίτες που δεν είναι κομμουνιστές, πλην όμως θεωρούν ότι το κράτος μπορεί να υποδύεται τον επιχειρηματία - τον οποίο μάλιστα οι ανωτέρω εμφανίζουν και ως... ικανό και αξιόπιστο.

Αρνούνται δηλαδή (στην προσπάθειά τους να χαϊδέψουν αυτιά) πως όπου το κράτος έγινε επιχειρηματίας, οι επιχειρήσεις που διηύθυνε κατέρρευσαν.

Επίσης, η Ελλάδα πρέπει να είναι η μόνη χώρα - στον κόσμο, αυτή τη φορά - όπου τα συνδικάτα δεν λαμβάνουν μέρος σε πραγματικές διαπραγματεύσεις, αλλά σε προσχηματικές.

Προσέρχονται στον διάλογο για μία μόνο φορά, διαφωνούν με τα πάντα και αποχωρούν καταγγέλλοντας.

Διότι και στις άλλες χώρες οι δημόσιες επιχειρήσεις καταρρέουν, αλλά αυτό τα συνδικάτα το αντιλαμβάνονται.

Το παράδειγμα της ιταλικής αεροπορικής εταιρίας Αλιτάλια, τα χρέη της οποίας φθάνουν το 1 δις ευρώ, είναι γνωστό.

Τι "πράμα" είναι ο "επαναστάτης" ;;;

Βίος και πολιτεία του Νίκου Μαζιώτη -Ο γιος του λογιστή που δήλωνε κοινωνικός επαναστάτης, έκλεβε τράπεζες και έβαζε βόμβες -Ολα τα χτυπήματά του

Νο 1 καταζητούμενος μέχρι πριν από λίγο ο συλληφθής πλέον Νίκος Μαζιώτης ευθύνεται για μια σειρά τρομοκρατικών χτυπημάτων και ληστειών από το 2000 και μετά.

Η πρώτη φορά που απασχόλησε τις αρχές ήταν το 1991, όταν στις 15 Μαΐου (ημέρα των αντιρρησιών συνείδησης) συνελήφθη μετά την άρνησή του να καταταγεί στον στρατό. Καταδικάστηκε σε έναν χρόνο με τριετή αναστολή τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Κλήθηκε και δεύτερη φορά στον στρατό, αλλά δεν ανταποκρίθηκε.

Με νύχια και δόντια για την Κολομβία των Βαλκανίων...

Εκ του αποτελέσματος, αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι πως μετά τέσσερα χρόνια χρεοκοπίας  για το ελληνικό πολιτικό σύστημα το μόνο «εθνικό σχέδιο» που υπήρχε, ήταν να κερδηθεί χρόνος εισπράττοντας τις δόσεις.

Έτσι, το ελληνικό δημόσιο χρέος πέρασε από τους ιδιώτες στα κράτη, δηλ. τους Ευρωπαίους φορολογούμενους, και το πελατειακό κράτος διατηρήθηκε άθικτο. Ουσιαστικές απώλειες έχουν υποστεί κυρίως οι συνταξιούχοι, αφού οι άλλες κατηγορίες των δημοσίων λειτουργών αργόμισθων και μη, με οδοιπορικά και παράπλευρους λογαριασμούς αναπληρώνουν μέρος των απωλειών...

Επιπλέον, η έκταση της διαφθοράς στο ελληνικό δημόσιο είναι σε τέτοιο βαθμό που ένα μεγάλο μέρος όσων κατέχουν θέσεις - κλειδιά σ’ αυτό, τους συμφέρει  ακόμη και να πληρώνουν για να διατηρούν τη θέση τους, αντί να πληρώνονται γι’ αυτήν...

Όταν ο Μαδούρο εμπνέει τον Τσίπρα...

Ελπίζουμε στην Κουμουνδούρου και στις διακοπές του Τσίπρα να έχει πέσει το ίντερνετ. Να μη βλέπουν ούτε καν ειδήσεις γιατί αν μάθουν τι έκανε ο φίλος τους Νικολά Μαδούρο στη Βενεζουέλα τότε δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα όταν θα έρθουν στην εξουσία.
Ο διάδοχος του Τσάβες λοιπόν αποφάσισε να επιβάλει τον εξής νόμο: Οι επιβάτες που θέλουν να ταξιδέψουν μέσω του Διεθνούς Αεροδρομίου Maiquetia, στο Καράκας, θα πρέπει να βάλουν το χέρι στη τσέπη και να πληρώσουν φόρο 127 μπολιβάρ (περίπου 20 δολάρια)... για τον αέρα που αναπνέουν.
Σύμφωνα με το BBC o φόρος που πρέπει να πληρώνουν οι ταξιδιώτες έχει στόχο να καλύψει το κόστος ενός νέου συστήματος που χρησιμοποιεί όζον για να καθαρίζει το σύστημα κλιματισμού του κτιρίου.

Ο στρατός κατοχής "συνέλαβε" και την κυβέρνηση...

Σε μπούμερανγκ γύρισε ο λαϊκισμός της νέας κυβέρνησης απέναντι στις ορδές του στρατού κατοχής όλων των τομέων της Διοίκησης. Οι κρατικοί υπάλληλοι των υπουργείων και των Δήμων μαζί με τους δασκάλους που αρνούνται να αξιολογηθούν και τους υπαλλήλους των κρατικών μονοπωλίων που απορρίπτουν το ενιαίο μισθολόγιο χωρίς επιδόματα γονάτισαν βασικούς υπουργούς και τους επέβαλαν πίστη στο καθεστώς τους και «ανάθεμα» σε αξιολόγηση και απολύσεις.

Δυστυχώς η κυβέρνηση έχει χάσει τον παιχνίδι. Όταν μάλιστα η κρατική μηχανή επιβάλλει τους όρους της και η κυβέρνηση εκλιπαρεί τους συνδικαλιστές να κατανοήσουν την δύσκολη θέση της απέναντι στην Τρόικα και τις υποχρεώσεις της στα μνημόνια έχει χάσει και τον έλεγχο.

Είμαστε το μοναδικό κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν εφαρμόζουμε ούτε το κοινοτικό δίκαιο ούτε το δικό μας. 

Ζαν Κλοντ Γιούνκερ: Ο πρώτος εκλεγμένος στην προεδρία της Κομισιόν...

Με την απόλυτη πλειοψηφία εξελέγει ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ  πρώτος πρόεδρος της κομισιόν που ψηφίζεται από ΟΛΗ την Ε.Ε...
Μια εκλογική πλειοψηφία (422 υπέρ, 250 κατά) που φαίνεται (και είναι) άνετη και που παρά τις αντιδράσεις, τις έντονες πολιτικές ζυμώσεις, αλλά και το παρασκήνιο (πιέσεις Βρετανίας , Ουγγαρίας) το αποτέλεσμα ήταν σύμφωνο με τις επιλογές των Ευρωπαίων Πολιτών...

Την υποψηφιότητά του, πέραν του κεντροδεξιού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, από το οποίο προέρχεται, στήριξε και η κεντροαριστερή ευρωομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, καθώς και οι κεντρώοι Φιλελεύθεροι.

H "ψυχρή" αλήθεια για το έργο " ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ"...

    Τώρα λοιπόν που η συζήτηση για το θέμα του δημοψηφίσματος  για την ΔΕΗ , έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, μια και δεν έγινε ούτε η επανάσταση που περίμεναν κάποιοι, ούτε η λαϊκή κινητοποίηση που έλπιζαν άλλοι, ούτε η πτώση της κυβέρνησης, που θεωρούσαν κάποιοι άλλοι, ας δούμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.
 Άσχετα από την ουσία του δημοψηφίσματος, για την οποία και μιλήσαμε χθες.
  Ποιο ήταν το ζήτημα για το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ (και ορισμένοι άλλοι) θεώρησαν ότι μπορεί να κινητοποιήσουν τον ελληνικό λαό και να δημιουργήσουν « κίνημα ανατροπής της κυβέρνησης».
 Ήταν η δυνατότητα που έδινε το νομοσχέδιο, στο να πουληθεί κάποια στιγμή , ένα ποσοστό της ΔΕΗ, έτσι ώστε να δημιουργηθεί και μια άλλη εταιρεία παράλληλη με την μονοπωλιακή σήμερα ΔΕΗ, ώστε να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός.

Μετά το Μνημόνιο, τι;

Πριν από λίγες ημέρες, οι αγορές κεφαλαίου δεν δίστασαν να δανείσουν στη γαλλική εταιρεία καλωδιακής τηλεόρασης και Ιντερνετ Νουμερικάμπλ (Numericable) 8 δισ. ευρώ μέσω ομολόγων μειωμένης αξίας (junk bonds) με επιτόκια μεταξύ 4,8% και 6,25%. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έκδοση «τοξικών» ομολόγων από το 2006, δηλαδή πριν από την ιστορική χρηματοπιστωτική κρίση όταν η ολλανδική NXP Semiconductors είχε «σηκώσει» το ποσό των 5,7 δισ. ευρώ.

Οι αγορές κεφαλαίου διψούν για νέες περιπέτειες. Αρκεί να τους παρουσιαστεί μια νέα επιχειρηματική ιδέα, ένα success story, κάποιο σενάριο ανάκαμψης σε μια αγορά ακινήτων για να εφορμήσουν, χωρίς πολλά πολλά, στην προοπτική μελλοντικών κερδών.

Για ψώνια την Κυριακή...

Στην Ερμού άνοιξαν περίπου ένα στα τρία μαγαζιά, όπως τα υπολόγισα ανεβοκατεβαίνοντας. Καθόλου τυχαία, τα καταστήματα πολυεθνικών ήταν ανοιχτά και μάζεψαν τον περισσότερο κόσμο. Οι μικρότεροι ήταν αυτοί που το άφησαν. Ηταν άλλωστε μια βολική λύση, προκειμένου να αποφύγουν την πίεση από διαμαρτυρόμενους απεργούς εμποροϋπαλλήλους, οι οποίοι σε κάποιες περιπτώσεις αποδοκίμασαν πελάτες και εργαζόμενους και ανάγκασαν τους καταστηματάρχες να κατεβάσουν τα ρολά. Για έναν τουρίστα η εικόνα θα ήταν πρωτοφανής: Διαδηλωτές που βγάζουν, φωνάζοντας, από το μαγαζί όσους πήγαν να ψωνίσουν την Κυριακή - όχι και πολύ κανονικό.

Πόσο μπροστά είναι οι αριστεροί φορομπήχτες !!!

Κανένας "ΝεοΦιλελέ" δεν θα το τολμούσε σε καπιταλιστική χώρα ...

Μόνο σε χώρα ΥΠΑΡΚΤΟΥ γίνονται αυτά !!!

Το μεγαλύτερο διεθνές αεροδρόμιο της Βενεζουέλας φορολογεί το δικαίωμα των επιβατών να... εισπνέουν καθαρό αέρα! 

Ναι, καλά διαβάζετε... Ποιος σας είπε ότι έχετε το δικαίωμα στην αναπνοή; Για να μην... σκάσετε στη Βενεζουέλα, βάλτε το χέρι στην τσέπη...

Για να καλυφθεί το κόστος ενός πρόσφατα εγκατεστημένου συστήματος που χρησιμοποιεί όζον για να καθαρίσει το σύστημα κλιματισμού του κτιρίου...

Αυτές και αν είναι μεταρρυθμίσεις…

Αλαλούμ τελικά και με τις Κυριακές. Ούτε η κυβέρνηση ξέρει, ούτε οι έμποροι έχουν καταλάβει, ούτε οι εργαζόμενοι έχουν ιδέα. Θα ανοίγουν μόνο στις τουριστικές περιοχές; Ή μόνο τα μικρά εμπορικά; Ή θα ανοίγουν επτά Κυριακές; Και τι έγινε; Μήπως ξέρει κανείς ποια θα είναι τα κόκκινα δάνεια, ποιες οι φοροελαφρύνσεις ή αν τελικά θα αξιολογούνται και πως θα πληρώνονται οι κρατικοί υπάλληλοι;

Απέραντη σύγχυση και πάλι στην «πολιτική» που περιβάλλει τα παραπάνω θέματα αν μπορούμε να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με πολιτική και όχι με σκοπιμότητες.

Το ζητούμενο είναι όπως πάντα οι μεταρρυθμίσεις.

Ζητούμενο όχι βέβαια από την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Μόνο μόνο από τους δανειστές μπας και η οικονομία δει άσπρη μέρα και πάρουν τα λεφτά τους μια ώρα νωρίτερα.

Εμείς όμως το βιολί μας. Έτσι όπως το ξέρουμε.

Παραμένουν στο Δημόσιο ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ...

Υπό δημόσιο έλεγχο θα παραμείνουν οι εταιρείες υδάτων. Αυτό αποφασίστηκε χθες σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου, παρουσία του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά, του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλου, του υπουργού Οικονομικών Γκ. Χαρδούβελη και του αρμόδιου υπουργού Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Την πρόθεση δε αυτή επιβεβαίωσε χθες ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευ. Βενιζέλος, ο οποίος εξερχόμενος του Μεγάρου Μαξίμου, τόνισε ότι η κυβέρνηση θα σεβαστεί την πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) σχετικά με την ΕΥΔΑΠ. Η απόφαση αυτή επιβάλλει τη διατήρηση του Δημοσίου ως του βασικού μετόχου στην ΕΥΔΑΠ καθώς «η αποξένωση του Ελληνικού Δημοσίου από την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΥΔΑΠ Α.Ε., του οποίου η διατήρηση είναι αναγκαία για να μη μετατραπεί η δημόσια επιχείρηση σε ιδιωτική, συνιστά παράβαση των άρθρων 5 παρ. 5 και 21 παρ. 3 του Συντάγματος».

Μέρες αγωνίας για την Αργεντινή...

Ο χρόνος τελειώνει για την Αργεντινή, καθώς στις 30 Ιουλίου λήγει η προθεσμία που έχει δοθεί στη χώρα για να καταβάλει ποσό 1,3 δις δολαρίων στα δύο κερδοσκοπικά funds, που δεν δέχθηκαν να μπουν στις δύο αναδιαρθρώσεις χρέους (2005 και 2008).

Την περασμένη Παρασκευή οι μέσω Αμερικανού μεσολαβητή Ντάνιελ Πόλακ διαπραγματεύσεις των δύο πλευρών κατέληξαν σε αποτυχία.

Ο Πόλακ, που είχε διοριστεί από το αμερικανικό δικαστήριο το οποίο ασχολείται με την υπόθεση, που είδε τους εκπροσώπους της χώρας και τους εκπροσώπους των κερδοσκοπικών κεφαλαίων σε χωριστές συναντήσεις, δήλωσε πως δεν υπήρξε συμφωνία.

Η ανισότητα των ίσων...

Οχι σπάνια βλέπω να τα λένε κι άλλοι και συχνά πολύ καλύτερα και εγκυρότερα από εμένα, όπως ο σαρωτικά επανεκλεγείς ως ανεξάρτητος δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, ο οποίος, μολονότι εντάσσεται στη χορεία των αποκαλούμενων «προοδευτικών», διακινδυνεύει με όσα τελευταία υποστηρίζει να αποβληθεί απ' αυτήν. Διαπίστωνε στο πρώτο συνέδριο του Ποταμιού σε μια προωθημένη πολιτική ομιλία του τα ακόλουθα: «Οποιος σήμερα δεν ανήκει σε κάποια κρατικοδίαιτη  συντεχνία φαίνεται πως δεν έχει στον ήλιο μοίρα. (...) Οι δικαστές φροντίζουν για τους μισθούς και τις συντάξεις τους, οι βουλευτές για τους λεγόμενους ένστολους που φέρνουν συντεταγμένα ψηφοφόρους, οι συνδικαλιστές για τα προνόμιά τους. Οποιος σ' αυτή τη χώρα κατέχει μερίδιο εξουσίας, αντί να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, μεριμνά για το σινάφι του. Την ίδια στιγμή όμως ένα εκατομμύριο άνεργοι του ιδιωτικού τομέα έχουν αφεθεί στην τύχη τους, αφού βεβαίως οι συντεχνίες διαγούμισαν και ξεχαρβάλωσαν και το κράτος πρόνοιας, που συντηρούν οι φορολογούμενοι μισθωτοί» («Τα Νέα», 30/6). Αυτές τις μέρες, π.χ., ζήσαμε και πάλι τον εφιάλτη διακοπής του ρεύματος από τον στρατό κατοχής της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ. Ευτυχώς επιστρατεύθηκαν.

Το Βατερλό του νέου Χαλιφάτου...

Στον μικρόκοσμο που μας αρέσει να ζούμε συνήθως περιλαμβάνουμε και μια ιδιότυπη αντίληψη των σχέσεων με τους γείτονες. Η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα. Οχι μόνο γιατί οι πληθυσμός της αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς και αγγίζει πλέον τα 70 εκατομμύρια αλλά και γιατί καταλαμβάνει μια απέραντη έκταση που τη φέρνει σε επαφή με τρεις ή τέσσερις κρίσιμες περιοχές της σύγχρονης γεωπολιτικής. Η Τουρκία έχει συμφέροντα, φιλοδοξίες και αντίστοιχα προβλήματα που έχουν σχέση με τον Καύκασο, την Αραβική Χερσόνησο και τις χώρες του Κόλπου, την καθ’ ημάς Μέση Ανατολή και βεβαίως τα Βαλκάνια. Ενδιαφέρεται για το Αιγαίο, με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε, και στη Μαύρη Θάλασσα αναμετριέται με τη Ρωσία.

Θυμάμαι ότι κάποτε μια έρευνα της τουρκικής κοινής γνώμης ανέδειξε ως τρίτο ή τέταρτο θέμα ενδιαφέροντος τη σχέση με την Ελλάδα και μόνο ένατο ή δέκατο θέμα το Κυπριακό. Στην Αθήνα ήταν αδύνατο να καταλάβουμε πώς ενώ εμείς νυχθημερόν ασχολούμεθα μαζί τους, εκείνοι μάς έδιναν τόσο λίγη σημασία.

Κατά τα λοιπά στην Ουκρανία στρατός νίκησε την αντίσταση των φιλορώσων στο αεροδρόμιο του Λουχάνσκ ...

Οι ουκρανικές κυβερνητικές δυνάμεις έσπασαν τον κλοιό των φιλορώσων αποσχιστών γύρω από το αεροδρόμιο του Λουχάνσκ στην ανατολική Ουκρανία τη Δευτέρα.

Η ανακοίνωση έγινε από το γραφείο του Ουκρανού προέδρου Πέτρο Ποροσένκο.

Μικρή, πικρή μου ΔΗΜΑΡ...

Το κυριακάτικο σημείωμα, λόγω της μεγαλύτερης κυκλοφορίας του φύλλου, οφείλει να είναι κάπως πιο je ne sais quoi εν σχέσει με το καθημερινό. Εχω επίγνωση – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι την λαμβάνω υπ’ όψιν κιόλας. Τούτη τη φορά, όμως, προσέγγισα το πρόβλημα με έναν νέο τρόπο: «τι πραγματικά θα ήθελες να διαβάσεις εσύ την Κυριακή το πρωί», ρώτησα τον εαυτό μου.

Κάτι ανάλαφρο, θα ήθελα. Μια ιστορία με ήρωες πραγματικούς ανθρώπους, οι οποίοι θα κινούνται στα όρια του τραγικού και του κωμικού, με στιγμές βαθιάς γελοιότητας στην πορεία της εξέλιξής τους. Ενα μελόδραμα της Μεταπολίτευσης, που θα φέρνει κάπως σε αυτό που εγώ φαντάζομαι ότι είναι τα τούρκικα σίριαλ (και όχι απαραιτήτως αυτό που είναι, διότι τυγχάνει να μην έχω δει). Να μυρίζει σεβεντίλα: Πάκο Ραμπάν και ιδρωτίλα της προ Ρεξόνα εποχής. Χαίτη λασπωτήρα και ψηλοκάβαλο παντελόνι. Με λίγα λόγια, να έχει κάτι από αυτό το αηδιαστικό και το νοσταλγικό, που αισθάνεσαι όταν πετυχαίνεις αποτυχημένο σίριαλ της ΕΡΤ από τη δεκαετία του 1970 να προβάλλεται τα ξημερώματα. Και σε κάνει να σκέφτεσαι με φρίκη: σε τι απαίσια εποχή υπήρξα νέος, χωρίς να ξέρω τι σημαίνει να είσαι νέος. Με οκτώ λέξεις: θα ήθελα για Κυριακή πρωί τη γλυκιά, πικρή ιστορία της ΔΗΜΑΡ. Κλείνω τα μάτια, επικαλούμαι το πνεύμα της κυρίας Λένας Μαντά να με συνδράμει (εφόσον, ασφαλώς, η ίδια δεν το χρειάζεται – π.χ., αν κοιμάται την ώρα που εγώ γράφω αυτές τις γραμμές...) και ξεκινώ.

Πρωταθλήτρια κόσμου (Weltmeister) η Γερμανία, 1-0 την Αργεντινή...

Η Γερμανία είναι η νέα πρωταθλήτρια κόσμου. Στην πλήρη ωριμότητά της πια, η ομάδα που ετοίμαζε για χρόνια ο Γιόαχιμ Λεβ νίκησε στην παράταση 1-0 τη σπουδαία Αργεντινή με γκολ του Γκέτσε στο 113΄ και κατάκτησε τον τέταρτο παγκόσμιο τίτλο της, αλλά μόλις πρώτο ως Γερμανία, επιστρέφοντας στην κορυφή του κόσμου ύστερα από 24 χρόνια.
Απόψε ήταν η τρίτη φορά που οι δύο αντίπαλοι αναμετρήθηκαν σε τελικό, με τη Γερμανία πια να μετρά δύο νίκες έναντι μία της «αλμπισελέστε», αφού εκτός του αποψινού αγώνα η Αργεντινή είχε επικρατήσει το 1986 στο Μεξικό με 3-2, ενώ η «μάντσαφτ» απάντησε στην επόμενη διοργάνωση, επιβληθείσα 1-0 στον τελικό της Ρώμης, το 1990, με το πολυσυζητημένο πέναλτι του Μπρέμε στο 85ο λεπτό.
Η Γερμανία έφτασε την Ιταλία σε κατακτήσεις και οι δύο ευρωπαϊκές ομάδες βρίσκονται στο κατόπι της Βραζιλίας που προηγείται στην άτυπη αυτή κατάταξη με πέντε παγκόσμιους τίτλους. Να επισημανθεί επίσης η κυριαρχία της Ευρώπης έναντι της Νότιας Αμερικής, καθώς το τρόπαιο έμεινε στη «γηραιά ήπειρο» τις τρεις τελευταίες διοργανώσεις (ρεκόρ), αφού είχαν προηγηθεί Ιταλία (2006) και Ισπανία (2010).