Ο ιστορικός ρόλος των Ελλήνων...

Μ​​ε διάθεση αυτοκριτική, θα ήθελα να παραδεχθώ ότι, κοιτάζοντας προς τα πίσω, αναγνωρίζω τον Ντίκενς ως τον συγγραφέα που με επηρέασε περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο βλέπω ανθρώπους και πράγματα. Ολες οι αξίες και τα ιδανικά που με ενέπνευσαν και με συγκίνησαν βρίσκονται στις «Μεγάλες προσδοκίες», το πρώτο βιβλίο που διάβασα ποτέ στα αγγλικά. Ισως λόγω της αγάπης μου για τον κόσμο του Ντίκενς, εγώ που δεν είμαι ακριβώς άθεος, αλλά είμαι αδιάφορος (διότι το ερώτημα εάν υπάρχει Θεός, ειλικρινά, ποσώς με απασχολεί...), αισθάνομαι την υποχρέωση μιας σπονδής, ας την πω έτσι, στο πνεύμα των Χριστουγέννων.

Με αυτές τις σκέψεις, λοιπόν, αποφάσισα για τον νέο χρόνο να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Δεν εννοώ τίποτε συγκλονιστικές αλλαγές. Λιγάκι μόνο. Ας πούμε, να βάλω τον εαυτό μου στη θέση εκείνου που με θυμώνει. Να καταλάβω την πλευρά του και την κατάστασή του, έστω και αν εκείνος με θυμώνει τόσο πολύ, ώστε ο θυμός να έχει γίνει με τον χρόνο ένας μηχανισμός αυτόματης απέχθειας.

Σκέπτομαι, συγκεκριμένα, τον Προκόπη Παυλόπουλο, τον αξιότιμο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, έναν πολιτικό ο οποίος ενσαρκώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κατά φύσιν (και καθόλου παρά φύσιν) συνεύρεση του δεξιού και του αριστερού λαϊκισμού. Δεν θα αιτιολογήσω την παραπάνω συνοπτική περιγραφή της πολιτικής διαδρομής του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας, διότι αυτό θα αδικούσε τον σκοπό μου – και ο σκοπός μου εδώ είναι να καταλάβω τη δική του πλευρά, προτού τον κρίνω.

Η ανατριχιαστική απουσία του κ. Παυλόπουλου ...

Το πολιτικό μας σύστημα δεν έχει πολλές δικλείδες ασφαλείας. Αν μία κυβέρνηση αποφασίσει να γίνει στην χώρα της Κολάσεως, όπως συμβαίνει σήμερα, ο πολίτης δεν έχει τρόπο αντίδρασης από την αυθαιρεσία της εξουσίας. Υποτίθεται ότι γι αυτές τις στιγμές υπάρχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κατά τα φαινόμενα, ο κ. Παυλόπουλος λείπει σε κάποια εκδρομή για το αγαπημένο του κυνήγι του Μινώταυρου.

Με όλο το σέβας που πρέπει να έχουμε για το πρόσωπο του Προέδρου, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε για την ανατριχιαστική απουσία του. Δεν τον συγκινούν οι επιθέσεις στα αστυνομικά τμήματα και οι πρωτοφανείς εκδηλώσεις του Ρουβίκωνα; Θα μπορούσε να πει κανείς ότι του θυμίζουν τις τραυματικές εμπειρίες των Δεκεμβριανών του 2008 κι ότι εξαιτίας αυτού του γεγονότος αποφεύγει οποιαδήποτε σχετική αναφορά. Για τον κ. Πολάκη, δεν έχει να πει κάτι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Δεν αναφέρομαι στον έγκριτο πανεπιστημιακό δάσκαλο Προκόπη Παυλόπουλο, αλλά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί να επισημάνει σήμερα το πόσο ολισθηρός είναι ο δρόμος των Τσίπρα – Πολάκη, ποιος άλλος το μπορεί;

Η αφωνία του Προέδρου της Δημοκρατίας ...

Είναι παγκοίνως γνωστό πως ο κ.Π.Παυλόπουλος έχει μιαν έφεση να τοποθετείται δημοσίως. Λαλίστατος, επιτίθεται λαύρος κατά του νεοφιλελευθερισμού και εξασκείται σε κορώνες δημοδιδασκάλου της δεκαετίας του 60. Όλως τυχαίως, επιτίθεται κατά του νεοφιλελευθερισμού μετά από ομιλίες και τοποθετήσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, υπονοώντας πως είναι εκπρόσωπος του. Δικαίωμα του να έχει τις κοσμοθεωρητικές απόψεις του, όμως οι παρεμβάσεις του πολλές φορές εκλαμβάνονται—καλώς ή κακώς—ως στήριξη στην κυβέρνηση.

Ως εκ τούτου δίνει—και πάλι καλώς ή κακώς—δικαιώματα για κριτική.

Αυτές τις ημέρες παρατηρήθηκε μια συντονισμένη κυβερνητική επίθεση κατά του ίδιου του Συντάγματος και κατά των ελευθεριών που αυτό προστατεύει. Τρεις δημοσιογράφοι εδιώχθησαν και διανυκτέρευσαν σε αστυνομικό τμήμα, ενώ αποπειράθηκε απροκάλυπτη επέμβαση στην Δικαιοσύνη, πιθανόν, για να μην κληθούν να καταθέσουν, ως ύποπτοι τελέσεως αξιοποίνων πράξεων, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Τόσον η ελευθερία του Τύπου όσο και η διάκριση των εξουσιών, αποτελούν κορυφαίες πρόνοιες του Συντάγματος της πατρίδος μας. Τυχόν παραβιάσεις τους πρέπει να σημάνουν συναγερμό σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής της χώρας.

Οι δύο μαγικοί αριθμοί του Κυριάκου Μητσοτάκη ...

Από την Δευτέρα τελειώνει η ραστώνη αυτών των ημερών και αρχίζει ουσιαστικά μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος. Μέχρις αυτήν την στιγμή ουδείς αμφιβάλλει για τον νικητή των εκλογών. Το μόνο που είναι ανοικτό είναι το εύρος της νίκης της Νέας Δημοκρατίας και της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ.

Όμως η νίκη της Νέας Δημοκρατίας δεν αρκεί, για να ανακάμψει οικονομικά, πολιτικά και κυρίως ηθικά η χώρα. Χρειάζεται μια κυβέρνηση ισχυρή που θα εφαρμόσει ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Συνεπώς, το πρώτο ζητούμενο είναι η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας. Αν κρίνω από το πανελλήνιο ρεύμα του « φύγετε», αυτή είναι προ των πυλών. Χιλιάδες πολίτες από άλλους πολιτικούς χώρους θα ψηφίσουν την Νέα Δημοκρατία μόνον και μόνον για να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μόνον και μόνον για να τερματιστεί ο εφιάλτης που ζούμε.

Επισπεύδει το τέλος τους ...

Να ξεκινήσω με μια προσωπική εξήγηση, γιατί θέλω να κρυφτώ και η χαρά δεν με αφήνει. Σαφή άποψη για τη συμφωνία δεν μπορώ να έχω ακόμη, εφόσον δεν την έχω διαβάσει· έχω όμως μια θετική προδιάθεση, που περιμένει το επίσημο κείμενο για να επιβεβαιωθεί. Ομως, από χθες, μόλις έγιναν αισθητές οι αναταράξεις στην πολιτική σκηνή, με κατακλύζει μια ευφορία, όπως εκείνη που σε κάνει να νιώθεις η κολύμβηση ή το jogging, λόγω της έκκρισης ενδορφινών που προκαλεί στον οργανισμό η άσκηση. Οπότε, αν κάπου παρασύρομαι από τον ενθουσιασμό της ανακατωσούρας, εσείς καταλαβαίνετε και, ελπίζω, με συγχωρείτε. Είναι το επάγγελμα, βλέπετε. Αυτό που κάνουμε, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, και το οποίο με τα χρόνια γίνεται έξη και εθισμός.

Όνειρο είναι, ξυπνάτε!

Κύριε πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί σύνεδροι. Μόλις απολαύσατε ένα σκηνοθετημένο σκετς με θέμα «τι θα συμβεί στην Ελλάδα αν θα αναλάβουν την εξουσία οι κομμουνιστές». Ζητούμε συγνώμη για ορισμένες σκληρές σκηνές, αλλά οι δημιουργοί του έργου επιχείρησαν να μεταφέρουν την δράση σε ένα πιθανό ρεαλιστικό πλαίσιο. Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες και σκεφτείτε ότι ευτυχώς δεν είναι αυτή η πραγματικότητα.

Οι δημιουργοί, λοιπόν, δανείστηκαν στοιχεία από τις τελευταίες ημέρες της Σοβιετικής Ένωσης και τις ορφανές μετασοβιετικές εμπειρίες του σοσιαλισμού στην λατινική Αμερική. Επέλεξαν ένα φιλολαϊκό προφίλ για τον Αλέξη Τσίπρα, προσδίδοντάς του χαρακτηριστικά του Ανδρέα Παπανδρέου, του χάρισαν πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και προσέθεσαν στην προσομοίωση νέα και άφθαρτα πρόσωπα, όπως ο Γιάννης Βαρουφάκης.

Χαίρε Καίσαρ, οι νεοφιλελεύθεροι σε χαιρετούν!

Το σκηνικό είναι έτοιμο: Από τη μία οι υπερασπιστές των αδυνάτων, οι σωτήρες των συνταξιούχων και από την άλλοι οι ανάλγητοι οι νεοφιλελεύθεροι. Του αγώνα ηγούνται ο Πρόεδρος Προκόπης, τα προκοπάκια και φυσικά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Το σκεπτικό είναι απλό: Να ξεχάσουμε αυτούς που διόριζαν μέχρι και τα δέντρα στο δημόσιο κι εκείνους που υπέγραψαν τη μείωση των συντάξεων.

Κι όπως πάντα οι συνήθεις ύποπτοι για όλα είναι οι… νεοφιλελεύθεροι, οι οποίοι, κατά τον Πρόεδρο Προκόπη, απειλούν ακόμη και την Δημοκρατία. Κι εδώ, όμως, το τι συμβαίνει είναι προφανές: Καταλαβαίνουν ότι αυτό που θα συμβεί δεν έχει προηγούμενο και προσπαθούν να βρουν διέξοδο. Κάπου, δηλαδή, να ρίξουν το φταίξιμο. Αφού λοιπόν οι αγορές δεν πρόκειται να ανεχτούν μία νέα εκτόξευση των κρατικών δαπανών, πυροβολούν τις αγορές! Άρα; Κατά τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέχτηκε με σημαντική πλειοψηφία, οι αγορές απειλούν την Δημοκρατία.

Το ερώτημα είναι τι θα έπρεπε να κάνουν οι αγορές για να μην απειλούν την Δημοκρατία. Η αλήθεια είναι ότι μία… σεισάχθεια κι ένα νέο δάνειο καμιά 200αριά δισεκατομμύρια ευρώ δεν θα μας έπεφτε άσχημα. Αλλά, υπάρχει κι αυτή η… τρόικα εσωτερικού, η οποία δεν αφήνει τους οπαδούς του φιλελευθερισμού με το ανθρώπινο πρόσωπο να δουν τα όνειρά τους να γίνονται πραγματικότητα.

Forum Δελφών: Η οικονομική «σκέψη» του Προέδρου της Δημοκρατίας...

Στο οικονομικό forum των Δελφών, ο Π. Παυλόπουλος διατύπωσε την άποψη πως για τα προβλήματα της ΕΕ «ευθύνεται το χρέος και όχι το έλλειμμα».

Ναι, αυτό που ακουγόταν στα πάνελ διαφόρων σαλεμένων στην Πλατεία Συντάγματος το 2011, ακούστηκε και από τα πλέον επίσημα χείλη σε ένα διεθνές forum.

Ενας νοικοκύρης που έχει την διαχείριση του οικογενειακού προϋπολογισμού, γνωρίζει πως αν το εισόδημα του αρκεί για να ζήσει αυτός και η οικογένεια του μέχρι τις 20 του μηνός, έχει μπροστά του, δύο και μόνον δύο, επιλογές.

Ή να αφήσει να λείψουν από τους οικείους του τα στοιχειώδη για δέκα ημέρες ή να ζητήσει δανεικά.

Και επειδή κανένας οικογενειάρχης δεν επιλέγει το πρώτο, αναγκαστικά επιλέγει το δεύτερο. Δανείζεται.

Ας έπαιζαν καλύτερα σκάκι που είναι και ακίνδυνο...

Αυτό που ζήσαμε χτες δεν έχει άλλη φορά επαναληφθεί στην διεθνή διπλωματία. Φωνάξαμε στο σπίτι μας τον ηγέτη μιας χώρας με την οποία έχουμε μεγάλες διαφορές, για να τσακωθούμε! Συνήθως οι επαφές αυτές γίνονται για να βελτιωθεί το κλίμα μεταξύ δύο χωρών. Τότε γιατί έγινε αυτό το ταξίδι; Τι εξυπηρετούσε η πρόσκληση; Κι εν πάση περιπτώσει, ποιος έκανε την προετοιμασία;

θα διαβάσετε πολλές αναλύσεις σήμερα που θα προσπαθήσουν να ανιχνεύσουν τους λόγους που οδήγησαν την ελληνική κυβέρνηση σε μία σειρά από ολέθρια λάθη. Ένα θέμα είναι τα λάθη αυτά καθαυτά. Επειδή σε αυτό το επίπεδο και με δεδομένο τα προβλήματα που έχουμε στις σχέσεις με τους Τούρκους, δεν επιτρέπονται λάθη και προχειρότητες. Επειδή αυτά έχουν τεράστιο κόστος. Ένα δεύτερο θέμα είναι να μάθουμε ποια είναι η ατζέντα του κ. Τσίπρα για τα εθνικά θέματα. Αν υπάρχει κάποιο σχέδιο, βάση του οποίου έγινε η χτεσινή συνάντηση κι αν αυτό το σχέδιο περιλαμβάνει κι άλλα θέματα πέρα από τα ελληνοτουρκικά.

Π. Παυλόπουλος: Φιλόμουσος ή μπολσεβίκος;

Χωρίς καμιά αμφιβολία ο Π. Παυλόπουλος είναι ένας πολιτικός με ρίζες στον κεντροδεξιό-φιλελεύθερο χώρο. Βέβαια, έχει μιαν ιδιόμορφη αντίληψη για τον φιλελευθερισμό, όπως διαπιστώσαμε τον Δεκέμβριο του 2008, όταν, επί των ημερών του, κάηκε η Αθήνα.

Επί πλέον είναι ένας έγκριτος πανεπιστημιακός, κατά γενικήν ομολογία. Τα γράφω αυτά θέλοντας να υπογραμμίσω πως είναι ένας άνθρωπος με πλήρη συνείδηση των πραττομένων του.

Συνεπώς, γνώριζε άριστα πως όταν τιμούσε με την παρουσία του στο Μέγαρο Μουσικής την συναυλία για τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής «Επανάστασης», ουσιαστικά τιμούσε το ιστορικό γεγονός καθ΄εαυτό.

Αυτό όμως το ιστορικό γεγονός—η Οκτωβριανή «Επανάσταση»--θεωρείται από εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες αυτού του πλανήτη, ως η αφετηρία μιας εγκληματικής πορείας κατά της ανθρωπότητας, με δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς. Αποτελεί ένα εγκληματογόνο γεγονός.

Ο Π. Παυλόπουλος, ο καθηγητής Α. Συρίγος και τα δημοψηφίσματα ...

Μέσα σε μια ημέρα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε δύο κινήσεις, απρόσμενες για την μέχρι τώρα πολιτεία του.

Η πρώτη κίνηση του ήταν μια πράξη υψηλού συμβολισμού, καθώς δέχτηκε στο Προεδρικό Μέγαρο τον, «επικηρυγμένο» από τους ερυθροτραμπούκους, καθηγητή Α. Συρίγο. Με αυτήν του την ενέργεια και με την σχετική δήλωση του ο Π.Παυλόπουλος υπερασπίσθηκε την ακαδημαϊκή ελευθερία, κάτι που στην Ελλάδα δεν ήταν και δεν είναι κεκτημένο.

Οι καθηγητές, που δεν ήταν αρεστοί  στο πανεπιστημιακό κατεστημένο της Αριστεράς, έδιναν και δίνουν μάχη για να τηρούνται οι στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες στον χώρο των ΑΕΙ.

Emmanuel Macron: Από επιτυχημένος τραπεζίτης, φαβορί για την προεδρία ...

Άγνωστος στο ευρύ κοινό μέχρι πριν από τρία χρόνια ο 39χρονος Εμανουέλ Μακρόν, ένας κεντρώος πρώην επενδυτικός τραπεζίτης, έχει δημιουργήσει από το μηδέν μια κομματική μηχανή και είναι το φαβορί να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία.
Ακολουθεί ένα χρονολόγιο της πορείας του:

2010: Ο Μακρόν αποφοιτά από το Ecole Nationale d’ Administration (ΕΝΑ) και εντάσσεται στο περιβάλλον του Σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ, προτού αυτός εμφανιστεί φαβορί να κερδίσει το χρίσμα του κόμματός του για να θέσει υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές.
Αρχές 2012: Με τον Ολάντ πλέον να είναι επισήμως υποψήφιος των Σοσιαλιστών για την προεδρία, ο Μακρόν έχει την πρώτη του δημόσια διαφωνία μαζί του για την οικονομική πολιτική, χαρακτηρίζοντας το σχέδιό του να φορολογήσει τα πολύ υψηλά εισοδήματα με φόρο 75% "Κούβα χωρίς τον ήλιο".

Τότε πανηγύριζαν, σήμερα θρηνούν ...

Μια από τις καταγγελίες που ακούμε συνεχώς από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο τον κ. Τσίπρα είναι ότι ο κ. Σαμαράς επέσπευσε την διαδικασία για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και άφησε τη χώρα χωρίς αξιολόγηση, με μόνο δυο μήνες παράταση του προγράμματος, με αποτέλεσμα να πάμε νωρίτερα σε εκλογές και να βρεθεί η νέα κυβέρνηση με την καυτή πατάτα στο χέρι.

Πέραν του ότι η αλήθεια είναι ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε ζητήσει την δίμηνη παράταση ώστε να ολοκληρωθεί η 5η αξιολόγηση (την οποία μετά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βάφτισαν σε… 1η) και μετά να πάμε σε εκλογή Προέδρου και ενδεχομένως σε εκλογές,

Πέραν του ότι ζητούσαν συνεχώς και διακαώς εκλογές, κυρίως μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου,

Οι κύριοι αυτοί ζητούσαν οι ίδιοι την επίσπευση των διαδικασιών.

Και ιδού μερικές μόνο αποδείξεις:

Κρίσιμη συνάντηση Μητσοτάκη με τον ΠτΔ - Ο Κυριάκος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη Δημοκρατία ...

Αποφασισμένος να εκφράσει ευθέως την βαθιά ανησυχία και τους έντονους προβληματισμούς του, για τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την ατμόσφαιρα σύγκρουσης της εκτελεστικής με την δικαστική εξουσία -η οποία δημιουργείται από τις επιθετικές δηλώσεις κυβερνητικών παραγόντων σε βάρος της Δικαιοσύνης μετά την απόφαση του ΣτΕ- θα προσέλθει στις 12 το μεσημέρι της Δευτέρας στην συνάντηση με τον Πρόεδρο της  Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης.

Σύμφωνα με πληροφορίες θα τονίσει μεταξύ άλλων την ανάγκη να συμβάλλουν όλοι, ασκώντας τον θεσμικό τους  ρόλο, στην προσπάθεια αποτροπής τέτοιων κινδύνων που, όπως επισημαίνουν στην Πειραιώς, ανακύπτουν λόγω «της αήθους επίθεσης που υπήρξε κατά της Δικαιοσύνης».

Ποιος είναι ο εχθρός της Δημοκρατίας κ. Παυλόπουλε;

Ο κ.  Παυλόπουλος δήλωσε πρόσφατα και  για άλλη μια φορά την πεποίθησή του ότι εχθρός της Δημοκρατίας είναι ο… νεοφιλελευθερισμός. Κάτι κακό θα πρέπει να του έχουν κάνει οι φιλελεύθεροι στην παιδική του ηλικία, δεν εξηγείται αλλιώς. Κι εμείς που νομίζαμε ότι εχθρός είναι τα χαστούκια του Κασιδιάρη και οι δηλώσεις του Τσίπρα περί σύλληψης του Μητσοτάκη.

Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν βρήκε μέχρι σήμερα μία αφορμή να σχολιάσει την υπονόμευση των ανεξάρτητων αρχών και  τις βάναυσες παρεμβάσεις της κυβέρνησης στην Δικαιοσύνη. Δεν βρήκε να πει μία κουβέντα για τα όσα είχε δηλώσει ο συγκυβερνήτης Πάνος πριν έναν χρόνο για την εμπλοκή των ενόπλων δυνάμεων στην εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Και φυσικά ούτε λέξη για την πρόκληση Τσίπρα να ζητήσει την σύλληψη του κ. Μητσοτάκη. Για να είμαστε ειλικρινείς δεν περιμέναμε κάτι περισσότερο από τον κ. Παυλόπουλο. Υποψιαζόμασταν ότι δεν  θα ήταν πρόεδρος όλων των Ελλήνων. Με την στάση του το επιβεβαιώνει. Δυστυχώς…

#klaiw Μάχη Παυλόπουλου-Πούτιν για την καρέκλα...

Η μάλλον για τον θρόνο...

Σε μάχη παρασκηνίου για το ποιος θα καταλάμβανε έναν… θρόνο στο Άγιον Όρος, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ή ο Προκόπης Παυλόπουλος, επιδόθηκαν οι αγιορείτικες αρχές και η Πολιτεία, ενώ ο Ρώσος πρόεδρος βρισκόταν καθ’ οδόν προς τον Άθω για το πολυσυζητημένο προσκύνημά του.

Όπως αναφέρεται στην Καθημερινή (www.kathimerini.gr), «νικητής», εξήλθε τελικά ο κ.Πούτιν, ο οποίος παρακολούθησε την επίσημη δοξολογία στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου από τον επισκοπικό θρόνο, με τον κ. Παυλόπουλο να μην παρίσταται καθόλου στην τελετή και να υποδέχεται τον κ. Πούτιν στα σκαλιά του κτιρίου της Ιεράς Κοινότητας.

Δεν χρειάζεται η Βουλή! Πρώτα ο άνθρωπος!

Τα νέα μέτρα δεν θα τα ψηφίσει η Βουλή. Θα αποφασίζονται με Προεδρικά Διατάγματα. Κι αυτό διότι το καθεστώς σέβεται τα φιλάνθρωπα αισθήματα των βουλευτών της συγκυβέρνησης και δεν επιθυμεί να τους κλονίσει τον ψυχισμό τους. Ενώ τώρα θα πηγαίνουν στις εκλογικές τους περιφέρειες και στις διαμαρτυρίες των ψηφοφόρων θα σηκώνουν ψηλά το δάκτυλο και θα αναφωνούν: «Ο κόφτης»!

Εδώ που τα λέμε, η Βουλή δεν χρειάζεται και τόσο πολύ! Με δεδομένη την κυβερνητική πλειοψηφία των 153, δεν υπάρχει λόγος να κουράζονται οι άνθρωποι σε πολύωρες συνεδριάσεις. Τι θέλουν οι δανειστές; Αυτό; Μία υπογραφή του Προκόπη Παυλόπουλου και όλα τακτοποιούνται. Δεν είναι όπως παλιά που οι βουλευτές του Γιώργου του Παπανδρέου αποχωρούσαν ο ένας μετά από τον άλλον επειδή δεν ήθελαν να ψηφίσουν εκείνα τα αμαρτωλά δεξιά μνημόνια. Τώρα τα μνημόνια είναι αριστερά, είναι του ανθρωπισμού και της προόδου. Γι’ αυτό και δεν χρειάζεται καν να ψηφίζουν τα επιμέρους μέτρα!

Η συμβουλή του Ταλλεϋράνδου και ο Πρωταγόρας...

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο εκάστοτε, είναι το τελευταίο ταμπού της εποχής που ξεκίνησε από τη Μεταπολίτευση και τελείωσε με τη χρεοκοπία. Θα έχετε προσέξει ότι η συνήθης «δημοκρατική» μας ασυδοσία υποχωρεί ενώπιον του εκάστοτε Προέδρου: η κριτική ασκείται πλαγίως και με σεβασμό (ειλικρινή ή όχι, αδιάφορο) και πάντα με σαφή τη διευκρίνιση ότι αφορά το πρόσωπο και όχι τον θεσμό. Βέβαια, στην εποχή μας που συντελούνται τόσο βαθιές και απότομες μεταβολές στην πολιτική, στην οικονομία, σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, αλλάζει και η μεταχείριση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν είναι καθόλου δύσκολο αυτό, ιδίως με πρόεδρο τον υπερδραστήριο Προκόπη Παυλόπουλο.

Ο προκάτοχός του, ο Κάρολος Παπούλιας, ως προς την άσκηση των καθηκόντων του, ήταν (εκ φύσεως, όχι από άποψη) οπαδός του Ταλλεϋράνδου. Είναι γνωστό ότι ο μεγάλος πολιτικός και διπλωμάτης της Γαλλίας θεωρούσε ότι ο ζήλος ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός της διπλωματίας – συνήθιζε μάλιστα να συμβουλεύει τους νεαρούς και φιλόδοξους διπλωμάτες, εφόσον τους συμπαθούσε, να χαλιναγωγούν τον ζήλο τους. Εννοούσε, φυσικά, τον επικίνδυνο και περιττό ζήλο του άσχετου. Εννοούσε, επίσης, τη διαπραγματευτική αξία που έχει υπό προϋποθέσεις η φαινομενική απουσία ζήλου: η υπολογισμένη ψυχρότητα και η απόσταση.

Κανένα κύρος δεν διαθέτει ο Παυλόπουλος για να δίνει μαθήματα εξόδου από την κρίση...

Μήνυμα απηύθυνε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος για "την έξοδο από την κρίση".

Κανένα απολύτως κύρος δεν διαθέτει όμως ο Παυλόπουλος για να απευθύνεται στο έθνος και να δίνει μαθήματα εξόδου από την κρίση.

Πρόκειται για ένα φαύλο πολιτικό, απόλυτα συνυπεύθυνο για την καταστροφή που βιώνουμε σήμερα.

Τον εξέλεξε στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα μια οπορτουνίστικη συμμαχία της λαϊκιστικής Αριστεράς με την πλέον διεφθαρμένη λαϊκιστική Δεξιά.

Terminator...

Την περασμένη εβδομάδα (και πριν ανακηρυχθεί Σταυροφόρος του Τάγματος του Παναγίου Τάφου) ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απεφάνθη: «Πρέπει να εξοντωθεί ο Μινώταυρος του νεοφιλελευθερισμού»!
Κάτι έπαθε ο Προκόπης, αναρωτήθηκαν φίλοι και οικείοι.
Αλλά είχαν άδικο. Ο Προκόπης καλά τα λέει. Διότι ο νεοφιλευθερισμός μειώνει το κράτος κι αν μειωθεί το κράτος πώς θα μπορεί ένας υπουργός των κυβερνήσεων Καραμανλή να κάνει 865.132 διορισμούς μέσα σε πεντέμισι χρόνια;
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι παγκόσμιο ρεκόρ. Αντιστοιχεί σε 157.297 διορισμούς τον χρόνο. Σε 13.108 διορισμούς τον μήνα. Σε 437 διορισμούς την ημέρα - εφόσον ο ακαταπόνητος υπουργός διορίζει και Σαββατοκύριακα και εορτές και αργίες.