Την προδοσία πολλοί ηγάπησαν…

Τώρα πια πρέπει να το έχει καταλάβει και ο Τσίπρας. Το μαρτυρούσε το επιθετικά ενοχλημένο ύφος του κατά την συνάντησή του με τον Μοσκοβισί. Και το απολογητικό ύφος του τελευταίου: Έκαναν τη συναλλαγή, εξασφάλισαν την ησυχία τους για έναν χρόνο και τώρα που παραδόθηκε η Μακεδονία τους ρίχνουν την καμπάνα με την έκθεση της Κομισιόν και τους πετάνε σαν στημένες λεμονόκουπες.

Διότι, ως γνωστόν, την προδοσία πολλοί ηγάπησαν, τον προδότη ουδείς!

Η συνομιλία Τσίπρα – Μοσκοβισί (ο οποίος άλλαζε ύφος και περιεχόμενο δηλώσεων ανάλογα με το πού και με ποιον συνομιλούσε), αποδεικνύει πως και οι δυο γνώριζαν για τι πράγμα ακριβώς διαφωνούσαν.

Γιατί τι άλλο εκτός από (άλλη μία) περίτρανη απόδειξη της συναλλαγής με τους δανειστές προκειμένου να περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών, αποτελεί η Έκθεση Ενισχυμένης Εποπτείας που δημοσιοποίησε η Επιτροπή στις 27 Φεβρουαρίου;

7 ερωτήματα στους υπεύθυνους του #BBC ...

Με μία βλακώδη επιστολή, η οποία δεν έχει πάρει χαμπάρι για το τι πραγματικά έχει κάνει το BBC, η ελληνική κυβέρνηση δια του πρέσβη στο Λονδίνο απαντά στο στημένο αντιδημοσιογραφικά δημοσίευμα του βρετανικού καναλιού, που δεν καταγράφει, αλλά προωθεί την ύπαρξη μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα! Και εδώ είναι όλη η ουσία. Για την οποία η Αθήνα είναι βαθειά νυχτωμένη ή αδιάφορη.

Κατ' αρχάς, για να ξέρουν οι Έλληνες πολίτες τι συμβαίνει, το BBC είναι ένα αντικειμενικό μέσο σε ο,τιδήποτε δεν αφορά στην εξωτερική πολιτική της Βρετανίας. Προωθεί πάντοτε με ιερή ευλάβεια την εξωτερική πολιτική της χώρας, χωρίς ίχνος κριτικής, ιδίως σε στρατιωτικά θέματα.

Ακολουθεί, ενταγμένο στις ένοπλες δυνάμεις και καλυπτόμενο από τις διπλωματικές υπηρεσίες, όλες τις δραστηριότητες των διπλωματών και στρατευμάτων, από ιδρύσεώς του. Πριν από τον πόλεμο, αλλά και από την ατυχή εισβολή στο Σουέζ τη δεκαετία του ’50 και τις αγγλικές φρικαλεότητες στην Κύπρο μέχρι τις εισβολές στο Ιράκ και την επέμβαση στη Συρία σήμερα, συμμετέχοντας χωρίς διαφοροποίηση στον πόλεμο και στον πόλεμο προπαγάνδας της εκάστοτε βρετανικής κυβέρνησης.

Εμείς σας τα λέγαμε και μας λέγατε φασίστες ...

Για όλους όσοι γνωρίζουμε και παρακολουθούμε το διεθνές περιβάλλον ήταν αναμενόμενη η, έστω και με πλάγιο τρόπο μέσω του ρεπορτάζ του BBC, εκκίνηση των διεκδικήσεων από την πλευρά της αυτοαποκαλούμενης «μακεδονικής μειονότητας. H, άνευ ουδεμίας ουσιαστικής συζητήσεως στο εσωτερικό πολιτικό και κοινωνικό πεδίο, παραδοχή της μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας είχε επισημανθεί από την πλειοψηφία των μη «προθύμων» για μία πολιτική θέση αλλά και των μη φοβικών, έναντι της ευκολίας κάποιων να τους χαρακτηρίσουν ως συντηρητικούς και οπισθοδρομικούς, διπλωματών, διεθνολόγων, πανεπιστημιακών, γλωσσολόγων, ως ο μεγαλύτερος κίνδυνος, επέκεινα. Ακριβώς επειδή θα έδινε διέξοδο σε πάσης φύσεως προσπάθειες, αλυτρωτικού χαρακτήρα.

Οι δηλωσίες, η Μακεδονία και η Θράκη ...

Ζούμε και πάλι μέρες ανωμαλίας. Πλην όμως ούτε αυτό είναι για να πέφτει κανείς από τα σύννεφα. Έξι βουλευτές, με δήλωσή τους, πανομοιότυπη καθότι υπαγορευμένη – και ενίοτε διανθισμένη για να… κάνουν δήθεν τη διαφορά – εκχώρησαν την ψήφο και την ελευθέρα βούλησή τους στον κ. Τσίπρα. Σε… συνέχεια, λέει, της εκ μέρους τους παραχωρηθείσας ψήφου εμπιστοσύνης.

Δηλαδή, οι άνθρωποι αυτοί έδωσαν την εμπιστοσύνη τους μία και δια παντός και επομένως δεν χρειάζεται να ξαναπονοκεφαλιάσουν!

Οι δηλωσίες αυτοί, όμως, έπραξαν κάτι το αναμενόμενο!

Και οτιδήποτε και αν πράξουν στο μέλλον αναμενόμενο θα είναι!

Διότι το πρόβλημα του δηλωσία είναι πάντα η πρώτη δήλωση!

Έτσι και πάρει την απόφαση, κανείς και τίποτε δεν μπορεί να τον σταματήσει. Μετά μπορεί να δηλώνει οτιδήποτε.

Στην προκειμένη περίπτωση, η δήλωση ήταν η ψήφος τους για την παράδοση της Μακεδονίας.

Από τα Σκόπια ως την Κύπρο ένας (αχρείαστος) ΣΥΡΙΖΑ δρόμος ...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Λευκωσία ιστορικά ευθυγραμμίζεται και συντονίζεται με όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις. Αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον, αυτό επιβάλλουν οι εθνικές αναγκαιότητες.

Ωστόσο, αυτή η ευθυγράμμιση αφορά στην υπεράσπιση των δικαίων του ελληνισμού και ουδέποτε μέχρι τώρα είχε συνδεθεί με συγκεκριμένες πολιτικές συγκεκριμένης κυβέρνησης – πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για σοβαρό εθνικό θέμα.

Γι’ αυτό και ήταν δυσάρεστη έκπληξη η πρόσφατη δήλωση του Κύπριου Προέδρου Ν. Αναστασιάδη κατά την επίσκεψη Τσίπρα στη μεγαλόνησο.

Εκεί, ο κ. Αναστασιάδης ευθυγραμμίστηκε απόλυτα με την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να υπογράψει και επικυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, μιλώντας μάλιστα για μια «αχρείαστη διαμάχη», υποστηρίζοντας ότι… διαγράφονται τα περί αλυτρωτισμού και δηλώνοντας ότι το όνομα είχε δοθεί από το 1992!

Τώρα πώς μπορεί να αποκληθεί «αχρείαστη διαμάχη» μια διαμάχη με συστηματικούς πλαστογράφους της Ιστορίας είναι απορίας άξιον.

Και πώς μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι διαγράφονται τα περί αλυτρωτισμού, όταν αυτός ενισχύεται δια της συστηματικής αναφοράς σε «μακεδονικό λαό», κι’ αυτό απορίας άξιον

Και πώς μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι το όνομα είχε δοθεί από το 1992, αυτό κι’ αν αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό!

Οι Παντελίδες και οι άλλοι ...

O ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει για να αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα το ερώτημα «μα πόσο χειρότερα να πάνε τα πράγματα» δεν έχει όρια, δεν υπόκειται σε κάποιους φυσικούς ή μεταφυσικούς περιορισμούς. Το βαρέλι δίχως πάτο περιγράφει επακριβώς την κατάσταση. Και εκεί που νόμιζες ότι η συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ ήταν ο πάτος, ξαφνικά βγαίνει ότι και τις ελάχιστες και τυπικές διευθετήσεις που είχαν αναλάβει οι Σκοπιανοί δεν τις έχουν εφαρμόσει.

Και ενώ οι Σκοπιανοί είχαν ήδη αρχίσει τις παραβιάσεις σε μια συμφωνία που τους τα έδινε όλα, στην Ελλάδα μια πλειοψηφία εξαγορασμένων βουλευτών ήταν έτοιμη για να ψηφίσει μια παράδοση άνευ όρων, ως αν η Ελλάδα να είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά σε έναν πόλεμο. Την ίδια ώρα στο Νταβός ο κ. Ζάεφ θα έχει συνάντηση με τον μεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος, όπου θα έχουν αρχίσει να εορτάζουν την εύκολη νίκη επί της Ελλάδας.

Η αριστερή «ιντελλιγκέντσια» ξεψυχά ...

Στις παλιές καλές εποχές του 3% όλη η αφρόκρεμα της ανανεωτικής διανόησης είχε εκχωρήσει τις υπογραφές της στο κόμμα που τις εμφάνιζε κατά το δοκούν. Όταν διάβαζε κάποιος το πρώτο όνομα ήξερε και όλα τα υπόλοιπα. Μονοτονία.

Όλοι αυτοί πίστευαν πως η υπογραφή τους προσδίδει στο κείμενο ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς είχαν μιαν αίσθηση διανοητικής υπεροχής απέναντι στον κοινό νου. Πίστευαν πως η υπογραφές τους διαμορφώνουν την πολιτική πραγματικότητα. Όταν κάποιοι πιστεύουν πως αποτελούν την «φωτισμένη πρωτοπορία», παρουσιάζουν αυτά τα συμπτώματα.

Οι καιροί παρήλθον, το κομματίδιο του 3% θέριεψε, έγινε κυβέρνηση και τότε αποκαλύφθηκε το σκοτεινό πρόσωπο της αριστερής διακυβέρνησης. Οι «διανοούμενοι» αυτού του χώρου, άλλοι εξαγοράσθηκαν και άλλοι σεμνά και ταπεινά—χωρίς εισαγωγικά—αποσύρθηκαν στην σιωπή τους.

Κάποιοι από αυτούς, οι περισσότεροι, τακτοποιήθηκαν σε κάποιες κρατικές θέσεις. Δικαιολογημένα, καθώς έτσι παίζεται το παιχνίδι στην Ελλάδα.

Γιατί χτυπούν τώρα -από μέσα- την Νέα Δημοκρατία;

Πρώην υπουργός της Νέας Δημοκρατίας της περιόδου 2012-14, μετά από τετραετή πολιτική αφάνεια, ξύπνησε όχι για να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για να εξαγγείλει το πολιτικό μανιφέστο του με αφορμή την συζήτηση για την Μακεδονία μας. Μάλιστα, δεν αρκέστηκε σε αυτό. Έδωσε το πολιτικό στίγμα του, επιτιθέμενος, σε αυτούς που επί τέσσερα χρόνια μάχονται στην πρώτη γραμμή του πυρός της Νέας Δημοκρατίας.

Ας πάρουμε την υπόθεση από την αρχή. Τι είναι η Νέα Δημοκρατία; Είναι μια μεγάλη παράταξη, είναι το μεγαλύτερο και ιστορικότερο κόμμα του Μεταπολιτευτικού μας πολιτικού συστήματος. Είναι κόμμα πατριωτικό. Εδώ θα πρέπει να ορίσουμε επαρκώς, τι εννοούμε. Είναι ένα κόμμα που αναγνωρίζει την ύπαρξη των συνόρων, για την υπεράσπιση των οποίων αγωνίζεται. Είναι ένα κόμμα που τιμά την Ελληνική σημαία, όταν οι πολιτικοί του αντίπαλοι χαϊδεύουν αυτούς που την καίνε. Είναι ένα κόμμα που σέβεται τις αξίες και τις παραδόσεις με τις οποίες μεγάλωσαν και δημιούργησαν γενιές Ελλήνων. Είναι ένα σύγχρονο κόμμα που αφουγκράζεται τα μηνύματα της εποχής και τα αιτήματα των νέων ανθρώπων. Τέλος πιστεύει στην ελεύθερη αγορά, στον ανταγωνισμό και στον περιορισμό του Κράτους στο χαμηλότερο δυνατόν επίπεδο.

Όταν η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά ...

Έγινε γνωστό πως υπάρχουν πολιτικοί που δεν έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, θα υπερψηφίσουν την συμφωνία των Πρεσπών, αλλά θα ψηφίσουν και την πρόταση μομφής της Νέας Δημοκρατίας.

Ναι, καλά το διάβασε ο αναγνώστης.

Το θέμα είναι καθαρά ψυχιατρικό, αλλά για λόγους επαγγελματικής διαστροφής θα προσπαθήσω να το ερμηνεύσω πολιτικά όσο μπορώ.

Να διευκρινίσω ευθύς εξ αρχής, πως η ψήφος εμπιστοσύνης και η συμφωνία των Πρεσπών είναι δύο διακριτές διαδικασίες με κοινό όμως πολιτικό παρονομαστή. Δεν γίνεται να μην δίνουμε την ψήφο εμπιστοσύνης, δηλαδή όπως το λέει και η λέξη, να μην εμπιστευόμαστε τον ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει και συγχρόνως να ψηφίζουμε μια συμφωνία, επί εθνικού θέματος, που αυτός την συνήψε, χωρίς καμιά συναίνεση και χωρίς κανένα διάλογο.

Ενώ δηλαδή δεν τον θεωρούμε άξιο να κυβερνήσει, να του χαρίζουμε με την ψήφο μας την περαιτέρω παραμονή του στην εξουσία. Να του χαρίζουμε μιαν εύκολη νίκη.

Είμαστε στα καλά μας; είναι δυνατόν να συμπεριφέρονται έτσι πολιτικοί μας ηγέτες; Τόσος ανορθολογισμός;

Τα δύο σχέδια του παρακράτους ...

Από την πρώτη στιγμή που οι κύριοι Τσίπρας και Κοτζιάς, με τη θερμή συμπαράσταση Καμμένου αποφάσισαν να μας επιβάλουν τη χειρότερη συμφωνία που μπορούσε ποτέ να επιτευχθεί για το Σκοπιανό, ξεκίνησαν δύο προπαγανδιστικές εκστρατείες:

Η μία αφορούσε στην προσπάθεια να ταυτιστούν με τη διαφθορά όσοι διαφωνούσαν με τη συμφωνία της λίμνης. Και γεννήθηκε η δήθεν υπόθεση της Νοβάρτις – για την οποία έχουν ήδη παραιτηθεί τρεις εισαγγελείς - ακριβώς την επομένη του μεγάλου συλλαλητηρίου για την Μακεδονία της 4ης Φεβρουαρίου 2018. Και μια μέρα μετά τις νυχτερινές ανακοινώσεις Παπαγγελόπουλου περί του μεγαλύτερου σκανδάλου της μεταπολίτευσης, στις 6 Φεβρουαρίου 2018, ο κ. Τσίπρας μίλησε για «πατριωτισμό της μίζας» - οπότε οι «πατριώτες της μίζας» δεν δικαιούνται δια να ομιλούν.

Η δεύτερη προπαγανδιστική εκστρατεία αφορούσε στην προσπάθεια να ταυτιστεί ο λαός που διαδηλώνει με την Μακεδονία με «ακραία στοιχεία».

Έτσι, ο κ. Τσίπρας άρχισε να απευθύνει τα προσκλητήριά του προς τους ακραίους την ίδια ακριβώς περίοδο πέρσι:

10+1 αθλιότητες με τη συμφωνία των Πρεσπών ...

Χτες στη Βουλή παίχτηκε η 11η και προτελευταία πολιτική αθλιότητα με τη συμφωνία των Πρεσπών, σε βάρος της πλειοψηφίας του λαού και σε βάρος της χώρας. Με κοινοβουλευτικές ακροβασίες βαφτίστηκε ανεξάρτητος ο βουλευτής Γ Μαυρωτάς, του Ποταμιού, που δεν έχει πια την ιδιότητα της Κοινοβουλευτικής ομάδας, για να σιγουρευτεί η φιλοκυβερνητική πλειοψηφία στην επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας.

Ήδη, έχει βρεθεί η πλειοψηφία των προθύμων που θα ψηφίσουν την Πέμπτη τη συμφωνία στη Βουλή. Και αυτό θα είναι το αποκορύφωμα μιας σειράς από κομματικές, κυβερνητικές και διπλωματικές αντιδημοκρατικές εκτροπές, που διαπράχτηκαν για μια καρέκλα.

Τις καταγράφουμε παρακάτω και τις 10, για να ξέρει ο λαός ποιες φλόγες πρέπει να κρατήσει άσβεστες για να μη σταματήσει να πολεμάει στο διηνεκές τη συμφωνία, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χωριό, σε κάθε πόλη, σε κάθε χώρα. Μέχρι να την απαξιώσει σε κάθε συνείδηση. Μέχρι να την ανατρέψει. Γιατί η ιστορία και οι συνθήκες δεν είναι γραμμένες σε πέτρες. Και ανατρέπονται κάποτε. Γιατί αυτή η συμφωνία ήρθε ερήμην του λαού, κρυφά, στα μουλωχτά, χωρίς να ενημερωθεί από πριν ο λαός, χωρίς να ρωτηθεί ποτέ και χωρίς να παρθεί υπ όψιν η γνώμη του πάνω σ αυτήν.

Οι εκτροπές που καταγράφουμε αποδεικνύουν ένα πράγμα. Ότι η ελληνική κυβέρνηση ήξερε εξ αρχής ότι η συμφωνία δεν περνάει από το λαό. Και ήξερε από πριν ότι έπρεπε να τον αποκλείσει απ αυτήν. Παρ όλο που όλες οι κυβερνήσεις και όλοι οι νόμοι υπάρχουν στο όνομα ενός και μόνο: Του λαού. Η ελληνική κυβέρνηση, λοιπόν:

Τη Μακεδονία για ένα iPhone ...

Aν έπρεπε να εξηγήσεις στον Παύλο Μελά ή στον Ιωνα Δραγούμη αυτά που συμβαίνουν τώρα, τι ακριβώς θα μπορούσες να τους πεις; Και πώς θα μπορούσες να περιγράψεις σε έναν Μελά ή σε έναν Δραγούμη προσωπικότητες όπως ο Ζουράρις, η Κουντουρά ή ο Παπαχριστόπουλος; Πώς να εκφράσεις με λέξεις την πολιτισμική παρακμή που έχει οδηγήσει τα πράγματα εδώ;

Το ότι ο κ. Τσίπρας τα έδωσε όλα στους Σκοπιανούς ήταν κάτι περισσότερο από προβλέψιμο. Καταρχάς είναι εντελώς ανίκανος σε θέματα διαπραγμάτευσης, ειδικά με ξένους. Ενας ανεπάγγελτος και αγράμματος κομματάνθρωπος, που το μόνο που έχει μάθει είναι η μικροπολιτική διαχείριση της εγχώριας πολιτικής σκηνής.

Η αναβολή της περικοπής των συντάξεων, που ο ίδιος έχει ψηφίσει, με αντάλλαγμα το ξεπούλημα της Μακεδονίας θα του φαίνεται ως μια ιδιαιτέρως επικερδής συνδιαλλαγή, εξάλλου για την Αριστερά τα εθνικά θέματα στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ήσσονος σημασίας.

Ο λαός μίλησε, θα μιλήσει και η Ιστορία ...

Η απάντηση δόθηκε από τον ελληνικό λαό! Αυτόν τον λαό του οποίου τόσο πολύ περιφρονούν την ιστορική μνήμη όσοι ανιστόρητοι ετοιμάζονται να ψηφίσουν υπέρ της συμφωνίας της λίμνης. Αυτοί που δεν θα καταλάβουν ποτέ γιατί ο ελληνικός λαός τους θεωρεί ένοχους άθλιας συναλλαγής. Αυτοί που αδυνατούν να καταλάβουν τους λόγους για τους οποίους ο λαός μας είναι τόσο πολύ αντίθετος με αυτή την εθνική υποχώρηση. Αυτοί που δεν εννοούν να συνειδητοποιήσουν ότι ο λαός μας συνδέεται απευθείας με τον Μακεδονικό Αγώνα, που – το ξαναλέω – είναι ο μόνος πόλεμος που δεν κηρύχθηκε από το κράτος, ο μόνος πόλεμος για τον οποίο την επιστράτευση δεν κήρυξε η κυβέρνηση, αλλά οι Έλληνες, από κάθε γωνιά της πατρίδας, αυτοεπιστρατεύτηκαν και εγκατέλειψαν την ασφάλεια των εστιών τους για να χύσουν το αίμα τους για την Μακεδονία.

Και τώρα, σα να μην μας έφθαναν οι Σκοπιανοί επαγγελματίες πλαστογράφοι, στους πλαστογράφους της Ιστορίας μας και της εθνικής μας μνήμης προστέθηκε και αυτό το συνονθύλευμα που υποδύεται την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Σπεύδει τώρα, λίγο πριν από την τελευταία πράξη του δράματος, να ενημερώσει, λέει, η κυβέρνηση για τη συμφωνία των Πρεσπών.

Και θέλουν να μας πείσουν με μια ακόμη πλαστογραφία, για την οποία συνέπραξαν Τσίπρας και Ζάεφ προκειμένου να μας κοροϊδέψουν. Στην πραγματικότητα, έχουμε μια κυβέρνηση που συμπράττει με ξένη δύναμη εναντίον του λαού της.

Για πρώτη φορά μετά το 1974 έχουμε πρόβλημα Δημοκρατίας ...

Τα όσα έγιναν χθες στο Σύνταγμα ανήκουν σε μια αλληλουχία πρόσφατων γεγονότων που θέτουν σε αμφισβήτηση, για πρώτη φορά από το 1974, την Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Προηγήθηκε η αποκάλυψη της συνωμοσίας της Novartis που οδήγησε σε παραίτηση τον αρμόδιο εισαγγελέα, γιατί δεν ήθελε να υπακούσει στις διαταγές του Ρασπούτιν για παραπομπές πολιτικών, χωρίς να υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό.

Στη συνέχεια είχαμε την κυνική διάλυση δύο κομμάτων της βουλής για να λάβει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ρεταλιών ψήφο εμπιστοσύνης. Είτε το όλο σκηνικό ήταν σκηνοθετημένο είτε όχι, ο ευτελισμός θεσμών και προσώπων ήταν πλήρης.

Και χθες είχαμε την διάλυση μιας τεράστιας συγκέντρωσης, ουσιαστικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ, με μεθόδους καθεστώτος Μαδούρο. Ανεμπόδιστη δράση παρακρατικών και επέμβαση των δυνάμεων της τάξεως, εναντίον όλου του συγκεντρωμένου πλήθους.

Το μήνυμα που έστειλε η κυβέρνηση προς τους πολίτες ήταν σαφές: Μην ξανασυγκεντρωθείτε. Θα σας ταράξουμε στο χημικό. Στις δύο πρώτες συγκεντρώσεις οι μηχανισμοί του ΣΥΡΙΖΑ συνελήφθησαν αδιάβαστοι. Αιφνιδιάστηκαν. Χθες γνώριζαν και έλαβαν τα μέτρα τους.

Στο Μέγαρο εσείς, στο Σύνταγμα εμείς ...

Αναντίρρητα, οι δύο παλλαϊκές συγκεντρώσεις για την Μακεδονία μας σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα ήταν το πολιτικό γεγονός του 2018. Ήταν μια παρέμβαση των πολιτών στις εξελίξεις που αιφνιδίασαν την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και την ανάγκασαν να αλλάξει τον πολιτικό της σχεδιασμό.

Η Αριστερά αισθάνεται μια δυσανεξία όταν η λαϊκή οργή στρέφεται εναντίον της. Από την κοσμοθεωρία της πιστεύει πως αυτή εκφράζει τα λαϊκά συμφέροντα και συνεπώς οποιαδήποτε διαμαρτυρία εναντίον της είναι ακατανόητη. Υπάρχει κάτι ύποπτο σε αυτές τις εκδηλώσεις. Σκοτεινά συμφέροντα τις υποκινούν.

Γι΄αυτό και ο εκνευρισμός που παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες. Συλλήψεις στην Αθήνα έξω από το Μέγαρο στην κοσμική συγκέντρωση των «προθύμων», συλλήψεις και στην Μακεδονία για τις αφισοκολλήσεις. Πράγματα πρωτοφανή για την μεταπολιτευτική μας πολιτική ζωή, αλλά σύμφυτα με την ολοκληρωτική ιδεολογία της Αριστεράς.

«Όποιος ψηφίζει υπέρ της συμφωνίας... στηρίζει την κυβέρνηση» ...

Ο Β.Βενιζέλος ήταν σαφής και απλός. Είπε το αυτονόητο που κάποιοι καιροσκόποι και ανόητοι το αμφισβητούν.

Ευθύς εξ αρχής ήταν ολοφάνερο πως η κίνηση των Τσίπρα-Κοτζιά να «κλείσουν» το Σκοπιανό ζήτημα, αποσκοπούσε κυρίως στην διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας και στην αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, όπως άλλωστε και τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διατυμπάνιζαν.

Τελικά την Νέα Δημοκρατία όχι μόνον δεν την διέσπασαν, αλλά την δυνάμωσαν κι άλλο. Το μόνο που πέτυχαν ήταν να κάνουν μιαν αναδιάταξη πτωμάτων. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Διέλυσαν δύο κόμματα και ανασυνέθεσαν τον χώρο τους με τα ρετάλια της πολιτικής. Και όλα αυτά για λίγους μήνες εξουσίας παραπάνω.

Συνασπισμός τυχοδιωκτών σε βάρος της Μακεδονίας ...

Ο τυχοδιωκτισμός που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Χρειάστηκε να σκάψουμε στην Ιστορία, να φθάσουμε στον προπερασμένο αιώνα, να πάμε στην εποχή του Δηλιγιάννη και του τζουμπέ για να βρούμε κάποιες αντίστοιχες στιγμές.

Και πάλι, είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία μας που η χώρα κυβερνήθηκε επί τέσσερα χρόνια από δύο τυχοδιώκτες και δημαγωγούς συγχρόνως.

Και συνεχίζει να κυβερνάται με τον ίδιο τρόπο, αφού ο ένας δημαγωγός πρόσφερε ως δάνειο στελέχη του στον άλλο δημαγωγό.

Και το χειρότερο: Όλα αυτά συμβαίνουν με σκοπό την παράδοση της Μακεδονίας στους ίδιους τους πλαστογράφους της Ιστορίας της.

Την 1η Δεκεμβρίου, ο κ. Τσίπρας κοκορευόταν πως μόλις είχαμε ζήσει τις «πρώτες πραγματικά δικές μας εκατό ημέρες».

Τώρα, βρισκόμαστε στις 150! Και πώς τις χρησιμοποίησε αυτές τις μέρες ο κ. Τσίπρας;

Ρεσιτάλ ψέματος και χυδαιότητας ...

Στις προηγούμενες εκλογές 4 στους 10 ψηφοφόρους δεν πήγαν να ψηφίσουν. Αηδιασμένοι από τα κόμματα και τις πολιτικές τους. Η συγκεκριμένη Βουλή δίνει το πρόσχημα σε πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους να απόσχουν από τις κάλπες. Η πολιτική ηθική έχει πιάσει πάτο. Οι συναλλαγές για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και για τις Πρέσπες ξεπερνάνε τις χειρότερες μέρες του κοινοβουλευτισμού στη χώρα.

Οι ψευτιές και οι διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας που εκστομίζονται από τα χείλη του πρωθυπουργού είναι πρωτοφανούς θρασύτητας. Είπε χτες στη Βουλή ο κ Τσίπρας ότι «είναι περήφανος γιατί η κυβέρνησή του κατάφερε να αναγνωριστεί το χρέος της χώρας ως βιώσιμο και να ρυθμιστεί σε δόσεις το βάθος του χρόνου».

Εδώ μιλάμε για έναν στυγνό ψεύτη και απατεώνα. Γιατί μέχρι το 2015 πρωταγωνιστούσε στον αγώνα του κόμματός του να χαρακτηριστεί το χρέος υπέρογκο, παράνομο, επονείδιστο, απαράδεκτο και αδύνατο να αποπληρωθεί! Μέχρι και η πρόεδρος της Βουλής, με εντολή του, είχε συστήσει επιτροπή, που τεκμηρίωνε αυτές τις θέσεις!

Παραδίδουν τη Μακεδονία σε πρόβα απλής αναλογικής ...

Το ένα (μικρό) κόμμα δηλώνει ότι θα ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά δεν θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Το άλλο (μικρό) κόμμα δεν τη θέλει τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και δεν σκοπεύει να ρίξει την κυβέρνηση – αν και αυτός ακριβώς, η συμφωνία δηλαδή, θα ήταν ο λόγος για την διεξαγωγή ψηφοφορίας για την παροχή ή μη ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Τα ίδια και άλλα (μικρά) κόμματα βλέπουν βουλευτές τους να μετακινούνται προς το κυβερνητικό κόμμα και να εξυπηρετούν πολιτικές για τις οποίες δεν έχουν εκλεγεί.

Τα μικρά αυτά κόμματα και οι βουλευτές τους, ευκαιριακά δημιουργήματα, χωρίς πολιτικό dna και ιστορική παραταξιακή συνειδητότητα, χωρίς λαϊκή βάση, οργανωτική δομή και σύνδεση με τους ψηφοφόρους τους, με τους οποίους κρατούν μια χαλαρή έως ανύπαρκτη βάση, εύκολα δημιουργούνται και εύκολα διαλύονται, αφού προηγουμένως τα ίδια ή οι βουλευτές τους χρησιμοποιούνται για να επιβληθούν πολιτικές και αποφάσεις με τις οποίες διαφωνούν και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι τους.

Μακεδονία και Αριστερά: μια σχέση με αμαρτωλό παρελθόν ...

Φαίνεται πως το αποκαλούμενο από του αριστερούς «Μακεδονικό ζήτημα» έχει βαθιές τις ρίζες του μέσα στην Ιστορία της ίδιας της Αριστεράς. Φαίνεται πως αποτελεί μια καταστατική αρχή πάνω στην οποία κτίστηκε ένα ολόκληρο οικοδόμημα που άντεξε σχεδόν εκατό χρόνια.

Εμείς οι υπόλοιποι Έλληνες το πρόβλημα το αποκαλούμε «Σκοπιανό», υπό την έννοια πως το Μακεδονικό ζήτημα λύθηκε τρεις φορές με χυμένο πολύ ελληνικό αίμα. Στους βαλκανικούς πολέμους 1912-13, στην Μικρασιατική καταστροφή και στις κορφές του Γράμμου και του Βίτσι το 1949.

Για όλους εμάς «Μακεδονικό» ζήτημα δεν υπάρχει. Το πρόβλημα το είχαν μέχρι πριν από μερικούς μήνες οι Σκοπιανοί, όταν αίφνης μια κυβέρνηση της Αριστεράς τους έκανε ένα απρόσμενο δώρο. Την συμφωνία των Πρεσπών. Δηλαδή τους παραχώρησε τα πάντα, χωρίς να πάρει τίποτα.