Πώς ο Τσίπρας παγιδεύτηκε στη σχέση του με τον Καραμανλή ...

Δεν γνωρίζω αν υπήρξε ρητή συμφωνία μεταξύ Τσίπρα—Καραμανλικών και ούτε θα το μάθουμε ποτέ. Γιατί αν πράγματι υπήρξε, ουδείς εκ των πρωταγωνιστών θα το ομολογήσει. Aν δεν υπήρξε, δεν υπήρξε. Τέλος.

Ομως, μετά βεβαιότητος, υπήρξε μια --εξ αντικειμένου ταύτιση συμφερόντων-- που εδραζόταν πάνω στο άγχος του Α.Τσίπρα να αποκτήσει προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό.

Ποιο ήταν το deal;

Υπάρχει η Βάνα Μπάρμπα, στο κάτω κάτω ...

Να διευκρινίσω  ξεκινώντας ότι αυτό δεν είναι η πολιτική νεκρολογία του Βενιζέλου, διότι ο Ευάγγελος είναι προφανές πως έχει μέλλον. Και μόνον η τελευταία ομιλία του στη Βουλή αποδεικνύει την αξία του μυαλού του και της παρουσίας του στην πολιτική – η κατάληξή της, ιδίως, είναι η ακριβέστερη σύνοψη του θεσμικού προβλήματος της χώρας. Οπως συμβαίνει, όμως, με τους ιδιαιτέρως ευφυείς, όταν μάλιστα διαθέτουν την αυτοπεποίθηση να προκαλούν, επιδεικνύοντας την υπεροχή τους, ο Βενιζέλος μπορεί να γίνει σφοδρά αντιπαθής. Μπορεί να σε κάνει να τον μισήσεις, εφόσον συμβαίνει να είσαι πολύ κομπλεξικός και να μην έχεις χιούμορ.

Διαισθάνομαι ότι η αναπόφευκτη σύγκρουση των προσωπικοτήτων (η τόσο άδικη για την κ. Φώφη: πεκινουά με ροτβάιλερ...) θα έπαιξε οπωσδήποτε κάποιο ρόλο στην υπόθεση της εκπαραθύρωσης του Βενιζέλου από το ΠΑΣΟΚ. Δεν αμφιβάλλω, όμως, ότι οι λόγοι ήσαν πρωτίστως πολιτικοί. Μπορεί η ίδια να το χάρηκε και να το ευχαριστήθηκε, μπορεί να αισθανόταν ότι του το χρωστούσε, αλλά δεν τον έδιωξε γι’ αυτό. Τον έδιωξε, επειδή κρίνει ότι έτσι έχει περισσότερες πιθανότητες να αυξήσει το 7,7% που έλαβε το κόμμα της στις ευρωεκλογές. Αλλωστε, προκειμένου να πείσει ότι το εννοεί ως πολιτική επιλογή και όχι ως προσωπική, ανέλαβε την ευθύνη για την έκβαση του εγχειρήματος, κάτι το οποίο υποχρεώθηκαν να δεχθούν όλοι στο ΠΑΣΟΚ, σεβόμενοι τη θέση της ως προέδρου.

Από τα διπλά βιβλία του Πολάκη στα «δωράκια» του Αλ. Τσίπρα ...

Είναι γεγονός, πέραν κάθε αμφισβητήσεως, πως ο πρωθυπουργός παραβίασε τον κώδικα δεοντολογίας της Βουλής, αποδεχόμενος δώρο άνω των 200 ευρώ. Γιατί οι δωρεάν διακοπές που έκανε στο σκάφος της γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας κόστισαν αρκετές χιλιάδες ευρώ.

Αν, μάλιστα, δεν το δήλωσε και στο «πόθεν έσχες» έχει και ποινικές κυρώσεις.

Αυτή η ρύθμιση έχει θεσπισθεί, ώστε να αποφεύγονται τυχόν μεροληπτικές συμπεριφορές πολιτικών προσώπων υπέρ των δωρητών τους.

Όμως, ο πρωθυπουργός την ιδιοκτήτρια της θαλαμηγού—που ας σημειωθεί έφερε σημαία ξένης χώρας—την διόρισε πρέσβειρα εκ προσωπικοτήτων και στην συνέχεια την πρότεινε για να εκπροσωπεί την Ελλάδα στην Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.

Ας σημειωθεί πως οι πρέσβεις εκ προσωπικοτήτων λαμβάνουν τον μισθό του πρεσβευτή, εκτός αν παραιτηθούν της αμοιβής.

Με απλά λόγια καραμπινάτη συναλλαγή. Do ut des.

Στην προκειμένη περίπτωση η ποινική διάσταση της υποθέσεως διαπλέκεται με την πολιτική διάσταση. Είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.

Το παράδειγμα του Νετανιάχου ...

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου φαίνεται ότι έχει κερδίσει μια πέμπτη συνεχή θητεία ως πρωθυπουργός του Ισραήλ. Για τα ελληνικά δεδομένα είναι κάπως δύσκολο να καταλάβουμε πώς κάποιος επανεκλέγεται συνεχώς από το 2009 σε μια σύγχρονη δημοκρατία. Εμείς έχουμε αλλάξει 4 πρωθυπουργούς την ίδια χρονική περίοδο. Ο τελευταίος πρωθυπουργός που κατάφερε να επανεκλεγεί ήταν ο Κώστας Καραμανλής, πριν από σχεδόν 12 χρόνια.

Ο Νετανιάχου, αντίθετα από την κυρία Μέρκελ, έχει απέναντί του την πλειονότητα των ΜΜΕ και του ισραηλινού κατεστημένου. Εχει επίσης απέναντί του τη διεθνή κοινότητα - και χρησιμοποιώντας τον όρο «διεθνή κοινότητα» εννοούμε τον περιοδεύοντα θίασο γραφειοκρατών, διεθνιστών δημοσιογράφων και πεφωτισμένων πολιτικών που προσπαθεί να καθορίσει το μέλλον των εθνών.

Ο σιδηρούς νόμος της ολιγαρχίας. Με απλά λόγια, είναι και η δημοκρατία μια οικογενειακή υπόθεση...

Ο σιδηρούς νόμος της ολιγαρχίας. Με απλά λόγια,
είναι και η δημοκρατία μια οικογενειακή υπόθεση...

Εχω ακούσει ότι κοντά στο Μέγαρο Μουσικής υπάρχει μια οδός που φέρει το όνομα του παππού του γνωστότερου υποψηφίου ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικώς, την αγνοώ. Την έχω καταχωρίσει στο μυαλό μου ως οδό Πέτρου Κοκκάλη (sic), για τον οποίο δεν γνωρίζω τίποτε, αλλά ούτε και έχω βρει κανέναν να γνωρίζει κάτι γι’ αυτόν! Περίεργο δεν είναι; Αν ποτέ με ρωτήσει κάποιος για την οδό Πέτρου Κόκκαλη (κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμη, αλλά εύχομαι να συμβεί...) θα του πω ότι δεν την ξέρω. Δεν θα λέω ψέματα, γιατί εγώ μόνο μια οδό Πέτρου Κοκκάλη ξέρω στα πέριξ του Μεγάρου.

Ο σπουδαίος καθηγητής, που λέτε, ήταν ο ιθύνων της μεταφοράς παιδιών στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ κατά τον Εμφύλιο – το λεγόμενο παιδομάζωμα από την πλευρά της νόμιμης κυβέρνησης. Ο λόγος που το έκαναν ήταν για να υποχρεώνουν τους γονείς των παιδιών να μένουν και να πολεμούν από την πλευρά των κομμουνιστών. Η μεγάλη συμβολή του σπουδαίου καθηγητή «στον αγώνα για τον άνθρωπο», για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του εγγονού του, ήταν ότι εφάρμοσε τη μέθοδο με την οποία ο στρατός του ΚΚΕ στον Εμφύλιο (κατ’ ευφημισμόν «Δημοκρατικός Στρατός») αντιμετώπισε το μεγαλύτερο πρόβλημά του: τις λιποταξίες των βίαια στρατολογημένων πολεμιστών του. Να γιατί ξέρω μόνο την οδό Κοκκάλη.

Το 25% με όρους μαφίας ...

Εγώ σαν πολίτης με κοινωνική συνείδηση δεν θα χαιρόμουν με τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, ούτε φυσικά της χτεσινής. Η οποία μας δείχνει ότι ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους, σταθερά εδώ και τρία χρόνια, ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ. Σταθερά! Με ένα ποσοστό αναποφάσιστων, που προέρχεται κατά κύριο λόγο από τον ΣΥΡΙΖΑ, και που είναι ακόμα αναποφάσιστοι. Δεν είναι θέμα νίκης ή ήττας. Είναι φαινόμενο οικτρής ήττας.

Και η ήττα αυτή δεν αφορά στα εκλογικά αποτελέσματα και στο ποιος θα σχηματίσει κυβέρνηση. Αφορά στην ήττα του πολιτισμού και των αρχών της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της ηθικής, της αξιοπρέπειας και της ντροπής.

Πριν από τρία χρόνια ένας στους τέσσερις ψηφοφόροι ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ. Όπως και σήμερα. Στο μεταξύ, η επιβολή της ανομίας σε όλα τα επίπεδα έχει πιάσει ταβάνι. Η αστυνομία δεν είναι του μπάτσου πια, αλλά του κλώτσου και του μπάτσου. Από την πολιτική της ηγεσία. Οι πολίτες είναι ανυπεράσπιστοι. Οι ληστείες και οι δολοφονίες είναι στην ημερήσια διάταξη και οι αυτοκτονίες παίρνουν την ανηφόρα. Το μπάχαλο επικρατεί με άνεση και για πλάκα.

Το σχέδιο των ολιγαρχών, εξελίσσεται ...

Ξαφνικά μας προέκυψε κόμμα από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας. Λίγο πολύ αναμενόμενο. Πιθανόν να δούμε στο μέλλον και άλλες παρόμοιες απόπειρες διεμβολισμού της Νέας Δημοκρατίας.

Υπάρχουν πολλά χρήματα γι΄αυτό.

Στις ευρωεκλογές, που η ψήφος είναι χαλαρή, θα μετρηθούν οι δυνάμεις του νέου κόμματος που μάλλον θα στεγάσει και άλλα στελέχη τα οποία παλιότερα είχαν θητεύσει σε υπουργικούς θώκους την περίοδο 2004-2009 και, αναλόγως του αποτελέσματος, θα πράξουν στην συνέχεια.

Ο βασικός στόχος είναι μια ευπρόσωπη παρουσία στις ευρωεκλογές, ώστε να διατηρηθεί το σχήμα και στην συνέχεια θα ριχτεί η χοντρή ζαριά των εθνικών εκλογών. Και 1% να πάρει το καινούργιο κόμμα, μπορεί να αποβεί καθοριστικό για την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας.

H κυρία της Καραμανλικής σκέψης και οι γκαουλάιτερ του σταλινισμού…

Ο αυστηρός γέροντας του κατηχητικού μου άφησε κι αυτός ένα βαθύ τραύμα. Ξύπναγα κάθιδρος, πανικόβλητος στην υποψία κάποιας αμαρτίας. Δεν είχε εμφανιστεί ακόμη η αυθεντική εκφραστής της Καραμανλικής σκέψης, η Κατερίνα η Παπακώστα, να με βγάλει από την Κόλαση των ενοχών. Προληπτικές συλλήψεις! Αν το κάνεις το έγκλημα είναι αργά. Το θέμα είναι να σε προλάβουν…

Η οικογένεια Καραμανλή θα πρέπει κανονικά να προσφύγει στην Δικαιοσύνη και να ζητήσει την προστασία της από την Κατερίνα την Παπακώστα και άλλους κατά δήλωση τους «καραμανλικούς». Για να προστατεύσει την οικογενειακή της παράδοση από το κάθε έναν τυχαίο που αναζητά μια σημαία ευκαιρίας για να καλύψει τον πολιτικό του τυχοδιωκτισμό. Είναι κρίμα να αφήνουν να διασύρεται έτσι το όνομα του Κωνσταντίνου του Καραμανλή.

Ποια είναι η πολιτική κανονικότητα;

Η λαίλαπα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μας έκανε να ξαναορίσουμε έννοιες και να επανεκτιμήσουμε καταστάσεις. Τώρα, που αυτός ο τετραετής εφιάλτης τελειώνει, ας προσπαθήσουμε να δούμε ποια θα είναι η νέα πολιτική κανονικότητα. Τι ζητάμε από τους πολιτικούς μας.

1.Στην νέα πολιτική κανονικότητα θα πρέπει να μονομαχούν για την εξουσία τα δύο κόμματα που εγκαθίδρυσαν την πιο σύγχρονη και μακροχρόνια Δημοκρατία της Νεώτερης Ιστορίας της πατρίδος μας. Ηρθε η ώρα, τώρα που αλλάζει σελίδα η Ελλάδα να αποκαταστήσουμε την χαμένη τιμή της Μεταπολιτευτικής μας Δημοκρατίας που μαγάρισαν τα αντιμνημονιακά άκρα.

Πράγματι, όλη αυτήν την υπερσαραντάχρονη περίοδο, με όλες τις δυσκολίες της, τα λάθη της, τις αντιφάσεις της, η Ελλάδα πήγε μπροστά. Πολύ μπροστά. Και αυτό οφείλεται στα δύο κόμματα που την κυβέρνησαν.

Η οικονομική κρίση που ξέσπασε ουσιαστικά από το 2009, απόρροια και της διεθνούς κρίσης, ήταν ένα φαινόμενο που διέκοψε μιαν αδιάλειπτη πορεία ανάπτυξης. Και το πολιτικό σύστημα, παρά τις κραυγές των δύο άκρων, μέσα σε τρία χρόνια, οδήγησε την πατρίδα μας στην αρχή της εξόδου από την κρίση.

Οι γκρινιάρηδες της Νέας Δημοκρατίας ...

Δεν αναφέρομαι στους υπονομευτές της παράταξης, που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Για τους δικούς τους λόγους δεν επιθυμούν η Νέα Δημοκρατία του Κ.Μητσοτάκη να κερδίσει τις εκλογές. Βέβαια, υποκριτικά, οι αντιρρήσεις τους και η μόνιμη πολεμική τους γίνεται για το «καλό» του κόμματος. Είναι γνωστοί και αυτοί και ο ρόλος των εντύπων στα οποία αρθρογραφούν. Τους προσπερνώ.

Αναφέρομαι σε μια γκρίνια που υπάρχει μέσα στην Νέα Δημοκρατία εδώ και σαράντα χρόνια. Ο, τι και να γίνει πάντα, θα υπάρχουν εστίες διαφωνιών, κριτικής και μουρμούρας. Τα παλιά είναι γνωστά.

Σήμερα όμως γιατί μουρμουρίζουν και μεμψιμοιρούν κάποιοι; Από την ώρα που εκλέχτηκε ο Κ.Μητσοτάκης, η Νέα Δημοκρατία αργά, αλλά σταθερά, άρχισε να ανατρέπει την κατάσταση και σήμερα φαίνεται πως προηγείται του αντιπάλου της με τουλάχιστον 10 ποσοστιαίες μονάδες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται ...

Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα εξαϋλώνεται. Δεν μπορούν να μαζέψουν σε έναν νομό ούτε καν 100 ανθρώπους για να κόψουν πρωτοχρονιάτικη πίτα. Κι είναι ακόμη κυβέρνηση. Και συνεχίζουν να διορίζουν στο δημόσιο κατά χιλιάδες. Δεν προκαλούν ενδιαφέρον ούτε καν τα πρωτοκλασάτα ονόματα των υπουργών που χρησιμοποιούνται σαν κράχτες. Δεν υπάρχουν! Κι αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο. Δεν έχουν πλέον κάτι άλλο να χάσουν!

Πριν λίγες μέρες πήγε ο Νίκος ο Παππάς να κόψει την πίτα στη οργάνωση ενός μεγάλου δήμου της Αττικής. Η εκδήλωση ήταν για τις 7 η ώρα το βράδυ. Ψυχή δεν είχε πατήσει μέχρι εκείνη την ώρα. Μόνο ο Νίκος ήταν συνεπής στο ραντεβού του. Ούτε καν ο κλειδοκράτορας. Σαν να λέμε ότι η Εκκλησία έχει λειτουργία και δεν έχει φτάσει ακόμη ο καντηλανάφτης να ανοίξει τον ναό.

Θα έρθει και η σειρά του δολοπλόκου ...

Η Ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος είναι μια Ιστορία ανθρωποφαγιών. Στον δρόμο για την εσωκομματική εξουσία έχουν εξοντωθεί ηθικά και βιολογικά εκατομμύρια στελέχη.

Μάλιστα, όλοι σχεδόν οι ηγέτες χρησιμοποίησαν την τακτική του σαλαμιού, που την θεωρητικοποίησε το 1952 ο Ούγγρος κομμουνιστής ηγέτης Ματίας Ράκοσι. Τι είπε λοιπόν ο Ράκοσι;

« Αν κάνουμε μια φανερή, κατά μέτωπο, επίθεση για να εξοντώσουμε όλους τους αντιπάλους μας και να πετύχουμε όλους τους στόχους μας, τι θα συμβεί; Απλούστατα, οι εχθροί θα συνενωθούν εναντίον μας. Ποια είναι η καλύτερη τακτική;

Να αποφύγουμε την γενική, κατά μέτωπο, επίθεση και να αρχίσουμε την βαθμιαία εξουδετέρωση των αντιπάλων μας, μεμονωμένα θα τους χτυπήσουμε όλους»

Ο Κ. Μητσοτάκης στον Γοργοπόταμο ...

Στις 25 Νοεμβρίου 1942 συνεργαζόμενες δυνάμεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ, υπό την καθοδήγηση Βρετανών κομάντος, ανατίναξαν την γέφυρα του Γοργοποτάμου, ώστε να σταματήσουν να φθάνουν γερμανικές ενισχύσεις στο μέτωπο της Β.Αφρικής.

Ήταν η πρώτη και μοναδική κοινή δράση αυτών των δύο αντιστασιακών οργανώσεων. Λίγους μήνες αργότερα ( Μάρτιος 1943) ο ΕΛΑΣ μαζί με τους Υπερασπιστές Βορείου Ελλάδος –που μετεξελίχθηκε στην ΠΑΟ—στην μάχη του Φαρδύκαμπου, στην Σιάτιστα, κατατρόπωσαν ολόκληρο ιταλικό τάγμα.

Μετά, για τους γνωστούς λόγους άρχισαν οι εμφύλιες συγκρούσεις.

Έκτοτε η συντηρητική- φιλελεύθερη παράταξη αντιμετώπιζε συμπλεγματικά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, αφήνοντας την μονοπώληση της στην Αριστερά. Ακατανόητο το σύμπλεγμα, ακόμα πιο ακατανόητη η απουσία από τις εκδηλώσεις μνήμης του γεγονότος.

Τελείωσε κι αυτό το παραμύθι ...

Εκκλησία, Δικαιοσύνη και στρατός ήταν ψηλά στην εκτίμηση του ελληνικού λαού. Ήταν η σανίδα σωτηρίας, η άμυνα απέναντι σε ένα «φαύλο» και «διεφθαρμένο» πολιτικό σύστημα. Θα είχε ενδιαφέρον να γινότανε σήμερα μία ανάλογη έρευνα. Τα «ιερά ακίνητα» του Ιερώνυμου, ο Ρασπούτιν της Δικαιοσύνης και ο οδοστρωτήρας Καμμένος στο στράτευμα έχουν κλονίσει το μοντέλο.

Ήταν πολύ βολικό να πιστεύει κανείς ότι υπήρχε ένα δίχτυ προστασίας απέναντι σε μία κοινωνία που η ίδια είχε επιλέξει την οδό της αυτοκαταστροφής. Λέγαμε, δηλαδή, ότι μπορεί να έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον των παιδιών μας, προσπαθώντας να δοκιμάσουμε ως λαός τις αντοχές μας, αλλά υπήρχαν εκεί έξω «σταθερές» που δεν θα μας άφηναν στο τέλος να πέσουμε στον γκρεμό. Που θα μας συγκρατούσαν, που θα μας έσωζαν. Σαν να λέμε ότι ένα βράδυ έχουμε αποφασίσει να μεθύσουμε, αλλά έχουμε την σιγουριά ότι κάποιος άλλος θα πάρει το τιμόνι του αυτοκινήτου μας και θα μας πάει πίσω στο σπίτι μας. Ποιος άλλος; Οι «σταθερές»!

Εκεί που δεν σηκώνει ισαποστακισμό ...

Το (πρώην...) ποτάμι...

To Ποτάμι έχει μια ομοιότητα με το παλιό ΚΚΕ Εσ. Η ποιότητα των στελεχών τους ήταν πιο σημαντική από τον αριθμό των οπαδών τους. Και μία διαφορά που για το Εσωτερικό εξασφάλισε την μακροβιότητα. Το Εσωτερικό ήταν κόμμα. Το Ποτάμι παρέα. Έχοντας προκύψει από  την διάσπαση του ΚΚΕ το ’68 και την Άνοιξη της Πράγας το ΚΚΕ μπορούσε να αναφερθεί σε ιδεολογική ταυτότητα στον Πουλατζά και τον Μπερλινγκουέρ. Όταν ήρθε η κρίση το Ποτάμι ιδεολογικά μπόρεσε να αναφερθεί στον Σταύρο και το Αλάτσι.

Ήταν ένα noble experiment της περιόδου της κρίσης που έφτασε στο τέρμα του. Χωρίς μεγάλες ιδεολογικές δεσμεύσεις με κάθε ένα από τα στελέχη του να μπορεί να αποφασίσει πιο κόμμα του ταιριάζει. Χωρίς να ψάχνει για προδότες της ποταμίσιας ιδεολογίας ώστε να δικαιολογήσει την δική του επιλογή.

Αυτή τη φορά δεν θα είναι αντιπερισπασμός αλλά προσπάθεια εξόντωσης...

Δεν μπορούσε να το πει πιο καθαρά. «Θα κερδίσουμε τις εκλογές αν βάλουμε κάποιους φυλακή». Ο Πολάκης μιλούσε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ομολογώντας αλήθεια. Ότι αδυνατώντας να βελτιώσει την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, την οικονομία στο εσωτερικό, να εξασφαλίσει τα σύνορα στο Αιγαίο και την ασφάλεια στην καθημερινότητα του πολίτη ο μόνος λόγος ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία είναι να στείλει κάποιους πολιτικούς αντιπάλους στην φυλακή. Τιμωρώντας το παλιό – έστω και αν στην κυβέρνηση έχει μαζευτεί όλο το βαθύ ΠΑΣΟΚ με πινελιές από ΝΔ – και φοβίζοντας τους υπόλοιπους της αντιπολίτευσης. Η προφυλάκιση του Γιάννου Παπαντωνίου ήταν πρόβα τζενεράλε. Η κύρια παράσταση θα είναι οι διώξεις των πρώην υπουργών Υγείας, που το σενάριο της γράφεται εδώ και μήνες. 

Η αφωνία του Προέδρου της Δημοκρατίας ...

Είναι παγκοίνως γνωστό πως ο κ.Π.Παυλόπουλος έχει μιαν έφεση να τοποθετείται δημοσίως. Λαλίστατος, επιτίθεται λαύρος κατά του νεοφιλελευθερισμού και εξασκείται σε κορώνες δημοδιδασκάλου της δεκαετίας του 60. Όλως τυχαίως, επιτίθεται κατά του νεοφιλελευθερισμού μετά από ομιλίες και τοποθετήσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, υπονοώντας πως είναι εκπρόσωπος του. Δικαίωμα του να έχει τις κοσμοθεωρητικές απόψεις του, όμως οι παρεμβάσεις του πολλές φορές εκλαμβάνονται—καλώς ή κακώς—ως στήριξη στην κυβέρνηση.

Ως εκ τούτου δίνει—και πάλι καλώς ή κακώς—δικαιώματα για κριτική.

Αυτές τις ημέρες παρατηρήθηκε μια συντονισμένη κυβερνητική επίθεση κατά του ίδιου του Συντάγματος και κατά των ελευθεριών που αυτό προστατεύει. Τρεις δημοσιογράφοι εδιώχθησαν και διανυκτέρευσαν σε αστυνομικό τμήμα, ενώ αποπειράθηκε απροκάλυπτη επέμβαση στην Δικαιοσύνη, πιθανόν, για να μην κληθούν να καταθέσουν, ως ύποπτοι τελέσεως αξιοποίνων πράξεων, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Τόσον η ελευθερία του Τύπου όσο και η διάκριση των εξουσιών, αποτελούν κορυφαίες πρόνοιες του Συντάγματος της πατρίδος μας. Τυχόν παραβιάσεις τους πρέπει να σημάνουν συναγερμό σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής της χώρας.

Το ρεύμα αντι-ΣΥΡΙΖΑ ...

Μεγάλη στενοχώρια έχει προκαλέσει σε κύκλους της Αριστεράς η διαπίστωση ότι πολλοί «προοδευτικοί» πολίτες είναι αποφασισμένοι να ψηφίσουν Νέα Δημοκρατία στις εκλογές. Στενοχώρια η οποία συνδυάζεται και με απογοήτευση για τους περί ου ο λόγος, αφού η στάση τους δεν ορίζεται από ιδεολογικές παραμέτρους. «Πού πήγε η σκέψη μας;» αναρωτήθηκε τις προάλλες εύθυμη ψυχολόγος. Καθότι ογκώδης η σκέψη της, είναι δύσκολο να κρυφτεί, οπότε και ενδέχεται να την ανακαλύψει κάπου εντός των επομένων ημερών. Στη συζήτηση παρενέβη και έγκριτος ψυχολόγος του προοδευτικού χώρου, ο οποίος διεπίστωσε πως στην αποϊδεολογικοποιημένη συμπεριφορά των δακτυλοδεικτούμενων αυτών συμπολιτών μας κρύβεται πολλή απογοήτευση, ενδεχομένως δε και θυμός. Ω της φρίκης. Αυτά τα πράγματα δεν ταιριάζουν στον νηφάλιο χαρακτήρα του Ελληνος, ο οποίος ψήφιζε Κατρούγκαλο, Πολάκη, Χαϊκάλη, Φλαμπουράρη και Κουίκ κατόπιν ωρίμου σκέψεως και ενδελεχούς αναλύσεως της σκέψης των ως άνω ιδεολογικών τεράτων – με την καλή έννοια το λέω.

Ο Τσίπρας πλέον προκαλεί θυμό και γέλιο...

Το χειρότερο για έναν πολιτικό δεν είναι ούτε όταν τον αποδοκιμάζουν ούτε όταν εξυβρίζουν. Όποιος αποφασίζει να εισέλθει στην πολιτική, γνωρίζει πως αυτές είναι καταστάσεις που πιθανόν θα τις βιώσει.

Το χειρότερο όμως που μπορεί να ζήσει, είναι ο βουβός θυμός των πολιτών και το γέλιο που προκαλεί η συμπεριφορά του και τα λόγια του. Δύο καταστάσεις αντιφατικές μεταξύ τους, που όμως συνυπάρχουν.

Σε αυτήν την φάση βρίσκεται, δικαιολογημένα, ο Α.Τσίπρας γιατί είναι ο χειρότερος πρωθυπουργός, μακράν, της Μεταπολιτευτικής περιόδου.

Πώς κατάντησε έτσι; Πώς έφτασε σε αυτό το έσχατο σκαλοπάτι του ευτελισμού ένας πολιτικός που η δημοτικότητα του, πριν από τρία χρόνια, άγγιζε το 70%;

Η πολιτική είναι ένας αγώνας μεγάλων αποστάσεων. Εκεί δοκιμάζονται οι αντοχές και οι τακτικές κινήσεις των πολιτικών. Η πολιτική δεν είναι ένα κατοστάρι.

Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αγχόνες κι εκτελεστικά αποσπάσματα ...

Σε μια έγκριτη ιστοσελίδα δημοσιεύθηκε ένα κείμενο που, επαγωγικά, συνέδεε την τύχη του Α.Τσίπρα με αυτήν του Ν.Τσαουσέσκου. Άστοχο.

Στα δημοκρατικά πολιτεύματα το καθοριστικό όπλο των πολιτών είναι η ψήφος τους. Εκεί συμπυκνώνεται όλη η ισχύς τους. Με αυτήν επιβραβεύουν ή τιμωρούν. Δεν είναι το μοναδικό όπλο, αλλά είναι αυτό που, σε τελική ανάλυση, δείχνει την βούληση του πολίτη.

Από το 2011, όταν και άρχισε ο εκτσογλανισμός της πολιτικής ζωής του τόπου, για πρώτη φορά μετά την Μεταπολίτευση, ακούσαμε από τους «αγανακτισμένους» για κρεμάλες. Μάλιστα το σχετικό σύνθημα το έλεγαν και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, την ίδια περίοδο ακούσθηκε και το βλακώδες και ανιστόρητο σύνθημα πως «η χούντα δεν τελείωσε το 73». Σύνθημα προσβλητικό για όλους αυτούς που αγωνίστηκαν για την ανατροπή της, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και στελέχη του κυβερνώντος κόμματος.