ΣΥΡΙΖΑ: Και μετά την ήττα τι θα γίνει;

Είναι πράγματι άχαρο να περιμένει κάποιος το βέβαιο τέλος του που θα επέλθει μετά από λίγες ημέρες.

Αδρανής, μετρά τις ώρες, καθώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο. Σε αυτήν την κατάσταση του μελλοθανάτου βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις 26 Μαΐου.

Μέχρι τότε η ηγετική του ομάδα και οι ψηφοφόροι του βαυκαλιζόταν με την ιδέα είτε μιας διαχειρίσιμης ήττας είτε με την ιδέα ακόμα και της νίκης.

Σοβαρό κυβερνητικό στέλεχος την Παρασκευή 24 Μαΐου έλεγε εμπιστευτικά σε φίλο του πως «το πολύ να χάσουμε με δύο μονάδες διαφορά». Κάτι που σημαίνει πως μπορεί να πίστευε πως θα νικήσουν κιόλας.

Μετά την μεγάλη ήττα των 9,3 μονάδων και την προκήρυξη των εκλογών για τις 7 Ιουλίου, το μόνο που απομένει στους Συριζαίους είναι η καρτερική προσμονή αυτής της ημερομηνίας.

Κάθε εβδομάδα οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν την σταθερότητα της κατάστασης που προέκυψε από τις ευρωεκλογές, κάτι που προμηνύει ότι την τελευταία εβδομάδα θα σαρωθούν όλα τα αναχώματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας μην ασχολούμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ας τους αφήσουμε στην μιζέρια τους...

Η πατρίδα μας γυρίζει σελίδα. Τα εκλογικά αποτελέσματα της Κυριακής αυτό δείχνουν με τρόπο αδιαμφισβήτητο. Συνεπώς οφείλουμε να κοιτάξουμε μπροστά.

Ο εφιάλτης πέρασε. Ο Α. Τσίπρας ό,τι και να μηχανευθεί, όσο και να ραδιουργήσει, δεν μπορεί να αλλάξει την φορά των γεγονότων. Είναι αυτός που φεύγει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός που έρχεται. Αυτή η εικόνα δεν αλλάζει και με αυτήν την εικόνα θα πορευθούμε μέχρι τις επικείμενες εθνικές εκλογές.

Σήμερα θα πρέπει να αφήσουμε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να αναλύσουν, όσο πιο ψύχραιμα μπορούν, τα αίτια της συντριβής τους. Ήδη κάποιοι το κάνουν. Εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να πολώσουμε την κατάσταση, δεν έχουμε κανένα λόγο με τις παρεμβάσεις μας να συντελέσουμε στην συσπείρωση τους.

Στην Ελλάδα κυκλοφορεί ο επικίνδυνος ιός του κομμουνισμού…

Στην χώρα αυτή ζούνε δύο διαφορετικές φυλές. Η μία πιστεύει στα λεφτόδεντρα. Η δεύτερη δουλεύει ασταμάτητα για να θρέψει τις φαντασιώσεις των πρώτων. Η σέχτα των λεφτόδεντρων θα έχει πάντα οπαδούς. Επειδή πάντα θα υπάρχουν ηλίθιοι που πιστεύουν ότι η ανάπτυξη έρχεται με νομοσχέδια όπως αυτό της κυρίας Αχτσιόγλου που ομιλεί περί «αναιτιολόγητης απόλυσης»…

Τι λέει το νομοσχέδιο της κυρίας υπουργού; Ότι ένας εργοδότης δεν μπορεί να απολύσει εργαζόμενο δίχως επαρκή αιτιολόγηση. Και ποιος θα κρίνει το αιτιολογημένο ή το αναιτιολόγητο της απόλυσης; Τα δικαστήρια! Δηλαδή, ένας εργοδότης «παντρεύεται»στην πράξη τους εργαζόμενούς του και αυτοί μπορούν πλέον να αισθάνονται ότι είναι «ακούνητοι». Δημόσιοι Υπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα!

Η νεαρά κυρία Αχτσιόγλου δεν πρέπει να είχε την ατυχία ζωή της να ήταν υποχρεωμένη να συντηρήσει μια ιδιωτική επιχείρηση και να ανταγωνίζεται ένα κράτος με υπουργούς όπως η κυρία … Αχτισόγλου. Αν είχε βρεθεί μια και μόνο φορά σε αυτή την θέση δεν θα τολμούσε να σκεφτεί κάτι τόσο… «καινοτόμο»!

Τρεις οι βάσεις. Αβολοντέ και με πιπίνι ...

Το δημοσίευμα των New York Times για την εμπλοκή του Ιβάν Σαββίδη στην διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για το όνομα της ΠΓΔΜ έχει τρεις ενδιαφέρουσες παραμέτρους.

Πρώτον υπογράφεται από την διαπιστευμένη στο Πεντάγωνο ρεπόρτερ της εφημερίδας Έλεν Κούπερ και από τον ειδικό σε θέματα τρομοκρατίας και εθνικής ασφάλειας Ερικ Σμίτ και είναι βασισμένο σε έρευνα του OCCRP, της Οργάνωσης Δημοσιογραφικής Έρευνας για την Διαφθορά και το Οργανωμένο Έγκλημα. Είναι σαφές ότι το δημοσίευμα προέρχεται από την αμερικανική κυβέρνηση που εκτός από την εθνική  ασφάλεια, ερεύνησε τις παραμέτρους τρομοκρατίας, διαφθοράς ή την εμπλοκή του οργανωμένου εγκλήματος σε σχέση με το Μακεδονικό.

Ιταλία: Η Αριστερά δεν μένει πια εκεί ...

Από τις τελευταίες ιταλικές εκλογές (Μάρτιος 2018) σχηματίζει κανείς την εντύπωση πως το Κομουνιστικό Κόμμα Ιταλίας (PCI/KKI) έχει τεθεί εκτός νόμου. Πως έχει άγνωστο τόπο διαμονής η Αριστερά στην Ιταλία και ενδεχομένως να είναι τελείως άστεγη, γιατί δεν δέχεται κανείς- στην οικτρή κατάσταση που βρίσκεται-να την φιλοξενήσει. Επιπλέον, δεν φρόντισε να αφήσει μια «forward address» ώστε να την βρει κάποιος αν τυχόν το θελήσει. Το άσχημο όμως είναι ότι δε δίνει καν σημεία ζωής και όλοι υποπτεύονται το χειρότερο: ότι μας έχει αφήσει χρόνους. Άλλωστε τι να υποθέσει κανείς, όταν η Αριστερά έχει εξαφανιστεί από το ιταλικό κοινοβούλιο, από το 2008 κιόλας και μετά έχουν απομείνει μόνο κάτι κομμάτια και θρύψαλά της που συγκεντρώνουν ποσοστά τα οποία απαγορεύουν ρητά την είσοδό τους στη Βουλή.

Και δεν είναι μόνο η Ιταλία αλλά και η Γαλλία, χώρα με ένα κομουνιστικό κόμμα που έχει ιστορικό παρελθόν με αντιστασιακές περγαμηνές (οι Μακί) και τώρα είναι ανύπαρκτο. Και οι δύο προαναφερθείσες χώρες από την εποχή της έναρξης του Ψυχρού Πολέμου έκαναν έντονα αισθητή την παρουσία τους στην πολιτική σκηνή και υπήρξαν-ως ένα βαθμό- αντίβαρο στην ψυχροπολεμική αντικομουνιστική υστερία που εγκαινίασε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν και συμμετείχε σε αυτήν σχεδόν όλη η Δυτική Ευρώπη

«Η Κόκκινη Μπολόνια»

Νέα Δημοκρατία, η ήρεμη δύναμη ...

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας. Ουσιαστικά βρισκόμαστε στην τελική ευθεία προς τις εκλογές και έχει διαμορφωθεί εδώ και πολύ καιρό ένας δημοσκοπικός συσχετισμός δυνάμεων που πολύ δύσκολα ανατρέπεται.

Συνεπώς, ο Κ.Μητσοτάκης οφείλει να παρουσιάσει στον πολίτη το υπεύθυνο πρόσωπο του εν αναμονή πρωθυπουργού. Από εδώ κι εμπρός το βασικό καθήκον της παράταξης, σε όλα τα επίπεδα, θα είναι η διατύπωση και η προβολή του κυβερνητικού της προγράμματος. Θα πρέπει και ο τελευταίος πολίτης να κατανοήσει την φιλελεύθερη - αντικρατικιστική διάσταση του και κυρίως να κατανοήσει την ζημία που προκάλεσε στον ίδιο και στην πατρίδα μας ο κρατισμός όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Βέβαια, για να φτάσει αυτό το μήνυμα και στην πιο μακρινή γωνιά της Ελλάδος, θα πρέπει να κινητοποιηθεί όλος ο κομματικός μηχανισμός. Τρεiς - τέσσερις άνθρωποι δεν μπορούν μόνοι τους να σηκώσουν όλο αυτό το βάρος, όπως γίνεται ακόμα και τώρα.

Το τσάκισμα της ιδεολογίας της Αριστεράς και οι θεσμικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης ΝΔ ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ οικοδομεί την εξουσία του πάνω σε ένα συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο που ο ίδιος σταδιακά εγκαθιδρύει. Και είναι απολύτως λογικό, για ένα κόμμα που θεωρεί την φιλελεύθερη δημοκρατία ως ένα απλό πολιτικό εργαλείο και όχι ως μιαν αυτοτελή αξία.

Ένα κόμμα που θεωρεί την φυσιολογική εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία—κύριο γνώρισμα της φιλελεύθερης δημοκρατίας—ως αλλαγή καθεστώτος, είναι επόμενο να χρησιμοποιεί ένα θεσμικό οπλοστάσιο για να την αποτρέψει.

Συνεπώς, η Νέα Δημοκρατία, εφ΄όσον σχηματίσει κυβέρνηση, οφείλει να τσακίσει αυτό το θεσμικό πλαίσιο.

Πρώτον, για να απο-συριζοποιήσει συγκεκριμένους κοινωνικούς χώρους και να ξεριζώσει μια συγκεκριμένη αντίληψη που κυριαρχεί σε αυτούς και, δεύτερον, γιατί μόνον έτσι θα κατορθώσει να εφαρμόσει το πρόγραμμα της. Δηλαδή, να κυβερνήσει.

Επειδή ένας πολιτικός σχολιασμός πρέπει να είναι συγκεκριμένος για να γίνεται κατανοητός στον αναγνώστη, εξειδικεύω, επιγραμματικά, τα παραπάνω.

O Ντούγκιν, ο Κοτζιάς, ο Καμμένος και οι σκελετοί του παρελθόντος ...

Στην ζωή είναι κανόνας πως κάποιες ένοχες στιγμές του παρελθόντος, όσο και να θέλουμε να τις καταχωνιάσουμε, δεν μπορούμε. Υπάρχουν. Τα δε δημόσια πρόσωπα χαρακτηρίζονται από αυτές. Τους ακολουθούν σε όλη τους την ζωή. Αλλωστε, τις ανασύρουν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι.

Μια τέτοια στιγμή του Π. Καμμένου και του Ν. Κοτζιά ήταν η «παρέα» τους με τον Α. Ντούγκιν, τον θεωρητικό του ευρασιατικού κινήματος και με τον χρηματοδότη του ολιγάρχη Κ. Μαλοφέγιεφ. Ο τελευταίος θεωρείται από τους Δυτικούς και ο χρηματοδότης των αυτονομιστών του Ντόνιεσκ και γι΄αυτό του απαγορεύθηκε η είσοδος στην ΕΕ. Μάλιστα, προσκάλεσε τον υπουργό Εθνικής Αμύνης στην δεξίωση που παρέθεσε στο σπίτι του επ΄ ευκαιρία του γάμου Έλληνα επιχειρηματία. Εννοείται πως ο υπουργός ήταν παρών. Δεν χάνει τέτοια.

Ο Τσίπρας ήρθε για να φύγει ...

Διαβάζω και ακούω την άποψη πως ο «Τσίπρας ήρθε για να μείνει», διατυπωμένη με τρόπο αφοριστικό, σχεδόν αξιωματικό. Μάλιστα την διακινούν σχολιαστές που ανήκουν στο δημοκρατικό τόξο, δημιουργώντας ένα πρόσθετο κλίμα ηττοπάθειας που ενυπάρχει σε αυτόν τον χώρο, λόγω των τεσσάρων διαδοχικών εκλογικών ηττών που υπέστη.

Να διευκρινίσω πως ο εξοστρακισμός έπαψε να υπάρχει εδώ και είκοσι πέντε αιώνες. Οι πολιτικοί που ηττώνται μπορεί να ζήσουν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα με την σιωπή τους, την περισυλλογή τους, την αυτοκριτική τους, και να επανέλθουν εν ευθέτω χρόνω, αν βοηθήσουν και οι συγκυρίες. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Συνεπώς, και για τον Α.Τσίπρα αυτό που προέχει είναι η διαχείριση της αναμενόμενης ήττας του.

Αν αυτή θα αγγίζει τα όρια της συντριβής ή αν θα είναι αξιοπρεπής. Στην πρώτη περίπτωση θα τεθεί στο περιθώριο από τους ίδιους τους συντρόφους του και θα βαδίσει την έρημο του. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει χωρίς τον Τσίπρα. Στην δεύτερη περίπτωση θα επιβιώσει πολιτικά και θα ηγηθεί του άλλου πόλου απέναντι στην Νέα Δημοκρατία, με προοπτική επανόδου στην εξουσία.

Ας δούμε προς τα πού γέρνει η ζυγαριά σήμερα.

Πορευόμαστε σαν ένα καράβι χωρίς πυξίδα ...

Είχε πει το 1991 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η ανθρωπότης περνά μια βαθιά και πολύμορφη κρίση. Κρίση πολιτική, κρίση οικονομική και προπαντός κρίση αξιών. Διανύει μια μεταβατική περίοδο που τη χαρακτηρίζει καθολική και έντονη ανησυχία. Ανησυχία που εκδηλώνεται υπό διάφορες μορφές: από το άγχος μέχρι και τη βία. Γιατί ο άνθρωπος της εποχής μας θέλει να απομακρυνθεί από έναν τρόπο ζωής και αναζητεί καινούργιο. Δυσπιστεί προς τους υφιστάμενους θεσμούς και αναζητεί καινούργιους. Τέλος, αναζητεί καινούργιες αξίες για να στηριχθεί, χωρίς όμως να μπορεί να προσδιορίσει τη μορφή και το περιεχόμενό τους. Πορεύεται, με άλλα λόγια, σαν καράβι που έχασε την πυξίδα του. Η αγωνιώδης αυτή αναζήτηση αποτελεί αυτή καθεαυτήν μια εκρηκτική δύναμη που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Αν κατά τα προσεχή χρόνια υπάρξει πολιτική και πνευματική ηγεσία ικανή να τη χειραγωγήσει, μπορεί η δύναμη αυτή να αποβεί δημιουργική. Αν όχι, μπορεί με τις αντιφάσεις που τη χαρακτηρίζουν να διευρύνει το χάος».

Πρόκειται για τη γεμάτη σοφία και ρεαλισμό αποτύπωση της εν πορεία εποχής μας από τον αείμνηστο πρόεδρο, η οποία δυστυχώς τείνει να επαληθευτεί στην απαισιόδοξη εκδοχή της. Τη θυμήθηκα με την ευκαιρία της επιμνημόσυνης δέησης που εψάλη στον τάφο του με τη συμπλήρωση 20 χρόνων από τον θάνατό του.

Μπλόκο στο «δεν γίνεται» ...

Εδώ και χρόνια, στην Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη ένας αδυσώπητος πόλεμος ανάμεσα σε όσους πιστεύουν ότι κανένα όραμα δεν είναι ακατόρθωτο σε αυτή τη χώρα και εκείνους οι οποίοι επαναλαμβάνουν μονότονα ότι «αυτά δεν γίνονται». Πολλά από τα πράγματα που θαυμάζουμε σε αυτή τη χώρα βρέθηκαν στο στόχαστρο μανιώδους αντίδρασης από μια ετερόκλητη συμμαχία. Το Μουσείο της Ακρόπολης, το Πάρκο Νιάρχου, μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις για τις οποίες είμαστε περήφανοι, πέρασαν από χίλια προβλήματα μέχρι να γίνουν πραγματικότητα. Τις πολέμησαν πολιτικάντηδες που τρέμουν το πολιτικό κόστος, εμμονικοί ακτιβιστές κάθε είδους, εξουσιομανείς δημόσιοι υπάλληλοι, μέσα ενημέρωσης, ισχυρά συμφέροντα κ.ά. πολλοί. Η πολυνομία και η γραφειοκρατία κάνουν τη ζωή πολύ δύσκολη σε όποιον θέλει να δημιουργήσει σε αυτόν τον τόπο.

Οι λεπτομέρειες είναι η ουσία ...

Υπάρχει μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Mayday», που παρουσιάζει τα μεγάλα αεροπορικά δυστυχήματα και αναλύει με συνεντεύξεις και αναπαραστάσεις τα αίτια της πτώσης των αεροσκαφών. Σε αντίθεση με όσα πιστεύουν οι άνθρωποι στον δρόμο για την «κακιά στιγμή», εκατοντάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους για λεπτομέρειες στη λειτουργία των αεροσκαφών. Ενα μπουλόνι που δεν έχει σφιχτεί και εξαιτίας των κραδασμών λασκάρει τελείως, ένα καλώδιο που δεν έχει μονωθεί και προκαλεί ένα μικρό σπινθήρα στον χώρο των αποσκευών, ένας κακός υπολογισμός των πλαγιομετωπικών ανέμων και άλλα τέτοια. Ποτέ ένα αεροπλάνο δεν διαλύεται στον αέρα.

Σύμφωνα με τη θεωρία του χάους, μια πεταλούδα τη στιγμή της συντήρησης προκαλεί την καταιγίδα κατά τη διάρκεια της πτήσης.

Λόγος ύπαρξης ...

Ο ευρωβουλευτής Μανώλης Κεφαλογιάννης επισκέφθηκε τους δύο δικούς μας που κρατούν οι Τούρκοι! Το θαυμαστικό δεν είναι εκφραστική υπερβολή, είναι ειλικρινές. Ομολογώ ότι δεν ήξερα ότι ο Κεφαλογιάννης είναι ακόμη ευρωβουλευτής.

Δεν εννοώ τίποτε πονηρό, θέλω να πω απλώς ότι είχα ξεχάσει την ύπαρξή του στην πολιτική. Νόμιζα ότι είχε αποσυρθεί, διότι τα τελευταία χρόνια ήταν τελείως εξαφανισμένος. Ηταν σαν να μην υπήρχε και, επειδή δεν ένιωθες να λείπει τίποτε από τη τάξη του σύμπαντος –ούτε και έπεφτες μέσα στο χάσμα που είχε ανοίξει η απουσία του–, είχες ξεχάσει ότι κάποτε υπήρξε.

Γιατί είναι επιβεβλημένη η αμφίπλευρη διεύρυνση της ΝΔ...

Η Νέα Δημοκρατία εισέρχεται στην τελική ευθεία των εκλογών με τον αέρα της νίκης, που κανένας δεν αμφισβητεί. Αυτό το γεγονός καθιστά αναγκαίο το άνοιγμα του κόμματος στους όμορους χώρους, ώστε να κλειδώσει όχι μόνον την νίκη, αλλά κυρίως την αυτοδυναμία.

Έτσι θα πρέπει ο αρχηγός της παράταξης να κάνει ουσιαστική χειρονομία προς στελέχη που βρίσκονται τόσο στον εκσυγχρονιστικό -μεταρρυθμιστικό χώρο, όσο και στον χώρο της Δεξιάς.

Αυτός είναι ο ισχυρός ηγέτης, αυτός οφείλει να πάρει και την σχετική πρωτοβουλία. Μια τέτοια κίνηση εκπέμπει αυτοπεποίθηση και σιγουριά και δίνει στους πολίτες την αίσθηση πως είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Όμοια επικίνδυνη η συμπεριφορά Τραμπ και Τσίπρα ...

Ο εμπορικός πόλεμος που αποφάσισε να κηρύξει ο αδίστακτος πρόεδρος Τραμπ κατά των άλλων χωρών του πλανήτη δίνει μια καλή εξήγηση γιατί τόσο εύκολα τα βρήκε μαζί του ο ημέτερος πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας. Δεν διστάζουν και οι δύο μπροστά σε τίποτα προκειμένου να ικανοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους. Ο ηγέτης της προς το παρόν μοναδικής παγκόσμιας υπερδύναμης (ο Πούτιν προετοιμάζεται αποφασιστικά για να ξανακάνει τη χώρα του ισάξια υπερδύναμη), προκειμένου να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις που έδωσε κυρίως στους απασχολουμένους στις χειμαζόμενες επιχειρήσεις παραγωγής και επεξεργασίας χάλυβα και αλουμινίου, αποφάσισε να επιβάλει δασμούς 25% σε όλες τις εισαγωγές χάλυβα και 10% σε όλες τις εισαγωγές αλουμινίου.

Ο θρίαμβος και η πτώση του «γερμανοτσολιά» ...

Το ηρωικό πρότυπο είναι πάντα δημιούργημα κάποιας ελίτ που βρίσκει τρόπο να το εμπεδώσει στην καλπάζουσα φαντασία της λαϊκής κρίσης. Υπάρχουν τα μεγάλα και ανυπέρβλητα είδωλα (Αχιλλέας, Διγενής, Κολοκοτρώνης, κλπ), υπάρχουν όμως, και οι «ημίθεοι» που η κατασκευή τους προβλέπει σύντομη ημερομηνία λήξης. Τέτοιες βραχύβιες «κατασκευές-φαντάσματα» δημιουργούν, συνήθως, οι εξουσίες μέσα στο πολιτικό σύστημα των χωρών τους ή ακόμα πιο συχνά η καταναλωτική προπαγάνδα μέσω της διαφήμισης. Η βάση είναι κυρίως ιδεολογική με στόχο να γίνει στο τέλος, ψυχαναγκαστική!

Σε ό τι μας αφορά, το φαντασιακό υπόβαθρο του ελληνικού λαού είναι απίστευτα πρόσφορο για κάθε «ηρωική» προσομοίωση και δοκιμή. Με ένα συλλογικό θυμικό σχεδόν διαταραγμένο, με μία διαρκή νηπιακή αποτίμηση της πραγματικότητας και με έναν συνεχή προσανατολισμό προς την απλοϊκή κατανόηση, δεν είναι και τόσο δύσκολο να «ζωγραφίσει» κανείς δράκους και μέδουσες στο «παιδικό» μας «δωμάτιο»...

Τρεις μεγάλες παρανοήσεις για την κρίση ...

Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει κοινή αντίληψη για τα αίτια της κρίσης, ώστε να υπάρξει η απαραίτητη συναίνεση για τις μεγάλες τομές που απαιτούνται για την οριστική επίλυσή της. Όμως καμία μνημονιακή κυβέρνηση δεν έχει εξηγήσει ευθαρσώς στους πολίτες γιατί χρεοκοπήσαμε και γιατί χρειάζονται επίπονες μεταρρυθμίσεις για να βγούμε από την κρίση. Για κάθε κυβέρνηση η έξοδος από τα μνημόνια ήταν αυτοσκοπός, χωρίς να έχουν λυθεί τα μεγάλα διαχρονικά προβλήματα: πολυνομία, γραφειοκρατία, ανικανότητα της κρατικής μηχανής, διαφθορά και φοροδιαφυγή, πελατειακή διαχείριση της εξουσίας, χρεοκοπημένο συνταξιοδοτικό σύστημα. Κυβέρνηση και ΜΜΕ επιδίδονται στον λαϊκισμό, αναζητώντας υπευθύνους εκτός Ελλάδας αντί για λύσεις (φταίνε οι κερδοσκόποι για το spread, ο λάθος πολλαπλασιαστής για την ύφεση, ο Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ για το έλλειμμα, οι τοκογλύφοι δανειστές για τις παράλογες απαιτήσεις κ.α.). Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει μάθει να διασφαλίζει την συντήρηση της εξουσίας μέσω της διαρκούς επέκτασης του κράτους. Ακόμα και σήμερα, στον όγδοο χρόνο των μνημονίων, η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να απαλλαγεί από αυτό το σύνδρομο και να αναλάβει πρωτοβουλίες για την συρρίκνωση του κράτους με την κατάργηση άχρηστων οργανισμών, το κλείσιμο παγίως ζημιογόνων κρατικών επιχειρήσεων, την απλοποίηση και κωδικοποίηση της νομοθεσίας, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Έτσι οι κρατικές δαπάνες παραμένουν πάνω από το επίπεδο προ κρίσης και πάνω από το μέσο όρο της Ευρωζώνης.

Πικρό ποτήρι Καταλονίας ...

Μετά από πολλά πισωγυρίσματα και άλλα κλωθογυρίσματα, ο δημαγωγός Πουτζεμόντ της Καταλονίας το ήπιε τελικά το πικρό ποτήρι και δεν την έκανε την κωλοτούμπα: Κήρυξε την ανεξαρτησία της Καταλονίας. Η Μαδρίτη δεν του έδωσε τον χρόνο να κάνει την στροφή ομαλά (κάτι που διάφοροι δημαγωγοί το καταφέρνουν, αφήνοντας τον χρόνο να κυλήσει ώστε να απομακρυνθούν από τις υποσχέσεις τους).

Πλέον, η Καταλονία τελεί υπό τον έλεγχο της ισπανικής κυβέρνησης, που προκήρυξε εκλογές στην επαρχία και ο Πουτζεμόντ έχει καθαιρεθεί.

Την ίδια στιγμή της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας (27 Οκτωβρίου), άρχισαν οι διεθνείς αντιδράσεις.

Το Βερολίνο ανακοίνωσε ότι «δεν αναγνωρίζει τη μονομερή διακήρυξη της ανεξαρτησίας η οποία παραβιάζει τις προστατευόμενες αρχές της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας».

Γιατί ο Rajoy είναι ένας σοβαρός πολιτικός ...

Ένας πολιτικός είναι σοβαρός όταν αναλύει άριστα τον συσχετισμό των δυνάμεων, όταν έχει επίγνωση του ρόλου που του έχει ανατεθεί και όταν έχει κατανοήσει πως μπροστά στην υλική δύναμη ενός δημοκρατικού κράτους τα πάντα μπορεί να σαρωθούν.

Ένας πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του, σέβεται πάνω από όλα το Σύνταγμα, τους νόμους και τους θεσμούς της Πολιτείας που υπηρετεί. Ένας ηγέτης με πολιτικό αισθητήριο, αφουγκράζεται ακαριαία  την συγκυρία και τις συνέπειες της δράσης του ή της αδράνειας του, και αναλόγως επιχειρεί. Το πρώτιστο καθήκον του είναι ο έλεγχος των εξελίξεων. Να μην αφήσει τα γεγονότα να τον «πάρουν από κάτω».

Μπορεί να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ με τον σταυρό στο χέρι;

Θα ήθελα να θέσω στον αναγνώστη το εξής ερώτημα: προτιμά να πέσει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επειδή 4 βουλευτές της συμπολίτευσης  την  καταψηφίσουν  και στην συνέχεια ενταχθούν στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας ή να συνεχίσει να κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ για άλλα δύο χρόνια;

Σίγουρα ζόρικο το ερώτημα και σίγουρα ακόμα πιο ζόρικη η απάντηση του. Ένας πολιτικός σχολιαστής έχει την πολυτέλεια να το προσεγγίσει με το ανώδυνο «ναι μεν, αλλά..» Να στρογγυλεύσει τις γωνίες και τελικά να ξεχάσει να απαντήσει. Ενας πολιτικός όμως δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια.

Οφείλει να πάρει θέση, που μεταφράζεται σε πολιτική απόφαση και συμπεριφορά. Κάθε φορά ο πολιτικός καλείται να ιεραρχήσει το μείζον και το έλασσον. Να κοιτάξει την πραγματικότητα στα μάτια και αναλόγως να πράξει.