Συμφωνήσαμε όλοι πως – αντικειμενικά – η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στη Βρετανία δεν είχε καμιά σχέση με τη δική μας.
Συμφωνήσαμε επίσης πως η γηραιά Αλβιόνα κατέβαλε κάθε προσπάθεια να παρουσιάσει ένα θέαμα καθαρά βρετανικό, χωρίς καν να τιμήσει την Ελλάδα, όχι μόνο ως γενέτειρα των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά και επειδή το Βρετανικό Μουσείο κόβει μονέδα χάρη στα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα.
Συμφωνήσαμε τέλος πως η Βρετανία δεν είναι η γενέτειρα των Ολυμπιακών Αγώνων – παρά την προσπάθεια του Ζακ Ρογκ να τους… μετακομίσει.
Δυστυχώς, όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνήσουμε και επί μιας σειράς πολύ θλιβερών διαπιστώσεων.
Όπως, για παράδειγμα, το κόστος των ελληνικών Ολυμπιακών Αγώνων, που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Ποσά αστρονομικά, που σήμερα, σε συνθήκες πτώχευσης κράτους και λαού, προκαλούν οργή – πολύ περισσότερο που ουδείς έχει λογοδοτήσει.
Το τελικό κόστος εξακολουθεί να παραμένει ένα καλά κρυμμένο μυστικό – ο καθένας δίνει το δικό του νούμερο, προσθέτοντας και αφαιρώντας δαπάνες.
Δεν υπήρξε έργο που να μην υπερέβη τον προϋπολογισμό του κατά δέκα εκ. ευρώ – ήταν ένα είδος… ταρίφας.
