Πώς ο Τσίπρας παγιδεύτηκε στη σχέση του με τον Καραμανλή ...

Δεν γνωρίζω αν υπήρξε ρητή συμφωνία μεταξύ Τσίπρα—Καραμανλικών και ούτε θα το μάθουμε ποτέ. Γιατί αν πράγματι υπήρξε, ουδείς εκ των πρωταγωνιστών θα το ομολογήσει. Aν δεν υπήρξε, δεν υπήρξε. Τέλος.

Ομως, μετά βεβαιότητος, υπήρξε μια --εξ αντικειμένου ταύτιση συμφερόντων-- που εδραζόταν πάνω στο άγχος του Α.Τσίπρα να αποκτήσει προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό.

Ποιο ήταν το deal;

Ενας τουρίστας από το ανατολικό μπλοκ ...

Τι άλλο θα ακούσουμε στις τέσσερις ημέρες που έμειναν, με τη σημερινή, αναρωτιέμαι. Ευτυχώς, θέλω να πω, που τελειώνει η προεκλογική περίοδος, διότι, έτσι όπως κατρακυλά ο Τσίπρας από μέρα σε μέρα σε όλο και μεγαλύτερα βάθη γελοιοποίησης, φοβάμαι ότι στο τέλος θα πιάσω τον εαυτό μου να τον λυπάται κιόλας – σχήμα λόγου, βεβαίως.

Ο απερχόμενος πρωθυπουργός ξεπέρασε πια την απλή (όσο και αν τεχνικά ήταν άψογη) μίμηση της φωνής του Ανδρέα Παπανδρέου. Τώρα μιλάει και εξ ονόματός του, έχει δηλαδή εντελώς ταυτισθεί με τον ρόλο, κάτι που οπωσδήποτε αποτελεί πρόοδο – μικρή μεν, αλλά πρόοδο. Του είναι αδιανόητο, λέει, πως το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου βοηθά τον «γιο του Εφιάλτη» (ο Κυριάκος είναι αυτός)· και εξήγησε, δύο φορές μάλιστα, ότι ο ίδιος ο Παπανδρέου αποκαλούσε Εφιάλτη τον Κων. Μητσοτάκη. Υπονοώντας ότι εκείνος απλώς το επαναλαμβάνει (ίσως από σεβασμό προς τα ιερά κείμενα του παπανδρεϊσμού) και, με την ευκαιρία, το κολλάει και στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Πότε με τον Βελουχιώτη, πότε με τον Ελεύθεριο Βενιζέλο ...

Είναι θλιβερό το φαινόμενο ένας αρχηγός κόμματος να περιφέρει το ιδεολογικό σαρκίο του από εδώ και από εκεί.

Και το φαινόμενο γίνεται θλιβερότερο όταν αυτός είναι πρωθυπουργός.

Έτσι, ξαφνικά πληροφορηθήκαμε πως ο Α.Τσίπρας έχει τις ρίζες του στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Αυτό τουλάχιστον δήλωσε ο ίδιος προχθές.

Στον Ελευθέριο Βενιζέλο, έναν απηνή διώκτη των κομμουνιστών και εμπνευστή του ιδιώνυμου του 1929.

Συγχρόνως όμως, ο Α.Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν τις ιστορικές καταβολές τους και στον Άρη Βελουχιώτη, αν κρίνω από το γεγονός πως αφίσες του κοσμούν υπουργικά γραφεία.

Άλλωστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωσε στην Δραπετσώνα, μέσα σε επαναστατικό οίστρο, πως «με την Αριστερά δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα».

Τελικά τι είναι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ; ποιος είναι ο Α.Τσίπρας;

Ο Κυριάκος τον άφησε να μαλώνει μόνος του ...

Ο Α.Τσίπρας περιφέρει μαζί με τον πόνο του για την ήττα και τον θυμό του, καθώς δεν βρίσκει πολιτικό να μαλώσει μαζί του. Ούτε με τον Θεοδωράκη τα κατάφερε, όταν αποκάλυψε πως σχεδίαζαν από κοινού την είσοδο του Ποταμιού στην κυβέρνηση.

Με μια λακωνική ανακοίνωση ο Σ.Θεοδωράκης τον διέψευσε. Αποτέλεσμα; Οι εναπομείναντες ψηφοφόροι του – περίπου 1,5% - μετά βεβαιότητος θα οδεύσουν προς την Νέα Δημοκρατία.

Ο πρωθυπουργός την μεγαλύτερη απογοήτευση την πήρε όταν δεν κατάφερε να μαλώσει στο debate με τον Κυρ. Μητσοτάκη. Γιατί περί αυτού θα επρόκειτο. Ας μην νομίζει ο αναγνώστης πως θα διεξαγόταν μια συζήτηση πολιτισμένων ανθρώπων. Αυτό το debate θα ήταν η τελευταία ευκαιρία του μήπως και πάρει κάποιους πόντους. Ως εκ τούτου ο Α.Τσίπρας θα μετέβαλε την συζήτηση σε ριγκ.

Άλλωστε, δεν είχε να χάσει τίποτα.

«Ούτε μια στο εκατομμύριο»

Ο άνθρωπος είναι αθεόφοβος. Έμαθε μια έκφραση και την χρησιμοποιεί κάθε φορά που είναι σίγουρος πως θα συμβεί αυτό το «ένα στο εκατομμύριο».

Το είπε μια φορά για την Μέρκελ, το είπε δεύτερη φορά για τις ευρωεκλογές και το επαναλαμβάνει για τρίτη φορά μέσα σε ένα μήνα για τις εθνικές εκλογές.

Επειδή είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος να δεχθώ πως με την Μέρκελ ήταν μικρός και άβγαλτος και έπεσε έξω στην εκτίμηση του.

Να δεχθώ για τις ευρωεκλογές πως τον παρέσυραν οι αυλοκόλακες που τον έκαναν να πιστέψει πως θα τις κερδίσει και πως όλοι οι δημοσκόποι συνωμοτούσαν εναντίον του.

Αλλά τώρα; Με 9,3 μονάδες διαφορά και με όλες τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν πως θα χάσει με διψήφιο ποσοστό, αυτό το «ούτε μια στο εκατομμύριο να χάσει τις εκλογές» πώς προκύπτει;

Έχασε την επαφή με την πραγματικότητα; Έχει παραισθήσεις; Σύνδρομο μεγαλείου; Υποβάλλει σε ψυχοθεραπεία τον εαυτό του;

Τι συμβαίνει στον πρωθυπουργό μας;

ΣΥΡΙΖΑ: Και μετά την ήττα τι θα γίνει;

Είναι πράγματι άχαρο να περιμένει κάποιος το βέβαιο τέλος του που θα επέλθει μετά από λίγες ημέρες.

Αδρανής, μετρά τις ώρες, καθώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο. Σε αυτήν την κατάσταση του μελλοθανάτου βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις 26 Μαΐου.

Μέχρι τότε η ηγετική του ομάδα και οι ψηφοφόροι του βαυκαλιζόταν με την ιδέα είτε μιας διαχειρίσιμης ήττας είτε με την ιδέα ακόμα και της νίκης.

Σοβαρό κυβερνητικό στέλεχος την Παρασκευή 24 Μαΐου έλεγε εμπιστευτικά σε φίλο του πως «το πολύ να χάσουμε με δύο μονάδες διαφορά». Κάτι που σημαίνει πως μπορεί να πίστευε πως θα νικήσουν κιόλας.

Μετά την μεγάλη ήττα των 9,3 μονάδων και την προκήρυξη των εκλογών για τις 7 Ιουλίου, το μόνο που απομένει στους Συριζαίους είναι η καρτερική προσμονή αυτής της ημερομηνίας.

Κάθε εβδομάδα οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν την σταθερότητα της κατάστασης που προέκυψε από τις ευρωεκλογές, κάτι που προμηνύει ότι την τελευταία εβδομάδα θα σαρωθούν όλα τα αναχώματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο 12λογος κατά του ψεύτη ...

Παρακολουθώ καθημερινά τις εκπομπές στην Τι Βι όπου αντιμάχονται υποψήφιοι βουλευτές. Και μού ‘ρχεται να ορμήσω μέσα από την οθόνη, να κάτσω στη θέση απέναντι από τον συριζέο και να του βγάλω ξινά τα ψέματα που αραδιάζει ανενόχλητος. Πανεύκολα. Γιατί οι ανθυποψήφιοί του είναι ανίκανοι, αδιάβαστοι, άνευροι, οι περισσότεροι. Έτσι αποφάσισα κι έγραψα τον δεκάλογο- μπούσουλα που ξεβρακώνει κάθε συριζέο και τα ψέματά του. Γιατί και οι πολίτες πάνε με τον εξυπνάκια. Δεν πάνε με τον λαπά.

Οι συριζέοι υποψήφιοι έχουν καταπιεί όλοι την ίδια κασέτα. Παπαγαλίζουν τα ίδια παραμύθια, δασκαλεμένοι από το κόμμα. Γιατί, το κόμμα είναι από χρόνια άπιαστο στην προπαγάνδα και στην τέχνη να κάνει το μαύρο άσπρο. Με απύθμενο θράσος. Διδάσκοντας τους οπαδούς και τα στελέχη του επίσης και πώς να διακόπτουν τον άλλον ομιλητή όταν λέει κάτι που τους ταπώνει ή κερδίζει πόντους. Δείχνοντας μαχητικοί και αποφασιστικοί.

Εμφανίζονται μάλιστα κάτι παιδαρέλια που καταχεριάζουν τους συνομιλητές τους με τη φράση- καρμπόν ότι ο λαός δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου. Και μιλάνε για το 2000, που οι ίδιοι μπουσούλαγαν στις παιδικές χαρές!

Το παιχνιδάκι με τους υποψήφιους των κομμάτων εξ απεναντίας στην τηλεόραση, δείχνει και πώς ένα κόμμα του 3% έγινε του 35%. Ήταν άσσος στην προπαγάνδα. Του τίποτε ως σημαντικού. Του κενού ως ιδανικού. Της ασχετοσύνης ως πρωτοπορίας. Της δουλικότητας ως επανάστασης. Τα ίδια που πουλάνε και σήμερα στους πολίτες. Σάμπως έχουν τίποτε άλλο να πουλήσουν;

Εμφανίζονται, λοιπόν, οι υποψήφιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην Τι Βι και ξεκινάνε να παραμύθια.

Ο Τσίπρας δεν έκανε λάθη. Αυτός ήταν ...

Είθισται, όταν ένας πολιτικός αρχηγός ηττάται, να αναζητούνται τα αίτια της ήττας του. Κάποιοι σχολιαστές λειτουργούν με την λογική της εκ των υστέρων κριτικής και αποδίδουν ευθύνες, άλλοι απαλλαγμένοι από το σύνδρομο του δικαστή, απλώς ερμηνεύουν τις πράξεις τους.

Σε αυτήν την κατηγορία πιστεύω πως ανήκω. Δεν θα ασχοληθώ με το τι θα μπορούσε να κάνει ο Τσίπρας διαφορετικό από αυτό που έκανε.

Δεν θα εμπλακώ στην λογική τι θα γινόταν αν άφηνε τον Α.Σαμαρά να ολοκληρώσει την θητεία του. Ούτε τι θα γινόταν αν υπέγραφε ο Γ.Βαρουφάκης την συμφωνία με τους εταίρους μας στις 20-22 Φεβρουαρίου 2015.

Πολύ απλά δεν μπαίνω σε αυτήν την λογική της λαθολογίας, γιατί με αυτόν τον τρόπο παρακάμπτουμε την ουσία του προβλήματος, που είναι η φύση του ΣΥΡΙΖΑ.

Εδώ γελάνε. Ο Αλέξης ξανάγινε αντιμνημονιακός ...

Το είδαμε και αυτό! Ο άνθρωπος που υπέγραψε το τρίτο και το πιο άγριο μνημόνιο, ξαφνικά, έναν μήνα πριν από τις εκλογές ξανάγινε αντιμνημονιακός.

Ο άνθρωπος που με δική του επιλογή —όπως ομολογούν οι υπουργοί του— εξόντωσε με την υπερφορολόγηση την μεσαία τάξη για να καταστήσει τους Έλληνες επιδοματούχους, έβαλε το δίλημμα «νέα λιτότητα ή ΣΥΡΙΖΑ».

Ο άνθρωπος που έδωσε τα πάντα στους δανειστές για να παραμείνει στην εξουσία, τώρα τους εγκαλεί γιατί του υπενθυμίζουν πως θα πρέπει να τηρήσει αυτά που ο ίδιος υπέγραψε.

Αυτός ο απίθανος τύπος είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Το πολιτικό του αδιέξοδο είναι προφανές και έχει επισημανθεί από το βράδυ της ήττας του στις ευρωεκλογές. Προσέρχεται στις εθνικές εκλογές χωρίς αφήγημα.

Και επειδή δεν έχει αφήγημα, πρέπει να επινοήσει. Και έτσι έγινε, στο τέλος της μνημονιακής θητείας του, αντιμνημονιακός.

Βέβαια, ο κόσμος γελά. Αυτό δεν το έχει καταλάβει ο Τσίπρας και η παρέα του. Έχουν αυτοεξευτελιστεί. Ο,τι και να κάνουν γίνεται μπούμερανγκ.

Η Ελλάδα του Κυριάκου αφορά και τους...€0,60!

Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι κάτι μάθαμε από την πολυετή κρίση. Έσφαλα! Γράφει μία κυρία στα social media: «Επειδή ήδη ξεκίνησαν το παραμύθι για καμμένη γη, ΝΔ ΠΑΣΟΚ άφησαν 300 δισ. xρέος, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνει 24 δισ. αποθεματικό. Επιστρέφουν για να μας ρημάξουν και πάλι». Παλεύοντας καθημερινά με το τέρας του οικονομικού αναλφαβητισμού, κερδίζει πάντα το τέρας. Ακριβώς επειδή η βλακεία είναι ανίκητη!

Μην προσπαθήσετε να εξηγήσετε τα 300 δισεκατομμύρια του χρέους και το αποθεματικό που η ίδια αναφέρει. Δεν έχει νόημα αυτή η συζήτηση. Αλλά το γεγονός ότι η κυρία αυτή πιστεύει στα αλήθεια ότι το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μία χώρα που χρωστούσε 300 δισεκατομμύρια ευρώ και ότι τώρα δεν τα οφείλει και έχει και επιπλέον 24 δισεκατομμύρια ευρώ στο σεντούκι. Σαν να λέμε, δηλαδή, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτά τα 4,5 χρόνια δημιούργησε πλούτο 324 δισεκατομμυρίων ευρώ! Και πάλι μην προσπαθήσετε να της εξηγήσετε τα αυταπόδεικτα. Θα αποδειχτεί χαμένος χρόνος. Σκεφτείτε, όμως, ότι η κυρία αυτή πραγματικά πιστεύει αυτά που γράφει. Τα εννοεί! Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και δημοσιογράφος!

Κυριάκο, όλοι δουλεύουν για σένα ...

Τυχερό αυτό το παιδί. Εχθροί και φίλοι έχουν βαλθεί να του δώσουν την αυτοδυναμία στις εκλογές, όποτε και αν γίνουν. Κάνουν ό,τι μπορούν γι΄αυτό. Και καλά οι φίλοι.

Αλλά οι εχθροί; Είναι δυνατόν ο Αλέξης στην αρχή, η Φώφη στην συνέχεια να δουλεύουν για τον Κυριάκο;

Για τον Α.Τσίπρα δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Εκανε, επί τρία χρόνια, καλή δουλειά για να γίνει ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός. Και οι κόποι του αποδίδουν.

Αλλά η κ.Γεννηματά; είναι δυνατόν ένα μήνα πριν από τις εκλογές να έκανε τέτοιο δώρο στον Κυριάκο; Αναφέρομαι βέβαια στην ρήξη που είχε με τον Β.Βενιζέλο και τα όσα επακολούθησαν.

Το πρώτο μάθημα το πήρε η κ.Γεννηματά στις περιφερειακές εκλογές στην Δ.Ελλάδα, όπου ο κοινός υποψήφιος ΚΙΝΑΛ-ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε πανηγυρικά από τον νεοδημοκράτη υποψήφιο, παρά την κινητοποίηση τόσο της ίδιας της κ.Γεννηματά όσο και του ιδίου του Γ.Α.Παπανδρέου.

Α. Τσίπρας: O ιδανικός αυτόχειρας ...

Τον έπεισαν πως έχει «τον Κούλη στο τσεπάκι του». Του παρουσίασαν μαϊμού-δημοσκοπήσεις για να του πουν πως οι ευρωεκλογές είναι ντέρμπι. Και τελικά πιστεύοντας πως είναι ντέρμπι, ο αήττητος ηγέτης ανέλαβε προσωπικά όλη την προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Κανένας δεν πήγε να του πει πως είναι, εδώ και πολύ καιρό, το βαρίδι του ΣΥΡΙΖΑ. Του έλεγαν πως όλες οι δημοσκοπήσεις, που τον έφερναν σε δημοτικότητα 10 ποσοστιαίες μονάδες πίσω από τον Κ.Μητσοτάκη, ήταν προϊόν συνωμοσίας των δημοσκόπων και του «παλαιού πολιτικού συστήματος».

Και ο Αλέξης τα πίστευε όλα αυτά; Δεν είχε επαφή με την πραγματικότητα; Αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνον τον Τσίπρα, αλλά και πολλούς άλλους ηγέτες.

Απομονωμένοι ζούνε στον κόσμο τους με τις παραστάσεις των ένδοξων ημερών. Το ενδεχόμενο της ήττας ούτε περνά από το μυαλό τους, καθώς έχουν αποκτήσει ένα θεϊκό σύνδρομο.

Νομίζουν πως συνομιλούν με την Ιστορία.

Πανικός μπροστά στην κάλπη ...

Πάνω στον πανικό του για το οικτρό εκλογικό αποτέλεσμα της 26ης Μαΐου ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε ότι μετά τον δεύτερο εκλογικό γύρο θα επισκεφθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκειμένου να προσφύγει σε εθνική εκλογική αναμέτρηση.

Με λίγη περισσότερη ψυχραιμία, θα μπορούσε να πει ότι με δεδομένο τον δεύτερο γύρο των εκλογών, θα περιμένει να ολοκληρωθεί ομαλά η παρούσα εκλογική διαδικασία και μετά θα λάμβανε τις αποφάσεις του.

Δεν το έπραξε. Αντίθετα, προανήγγειλε κάλπες μετά τις κάλπες, προκαλώντας μια ανωμαλία εν μέσω εκλογικής διαδικασίας και αποδεικνύοντας ότι δεν σέβεται μια κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας.

Μετά, το ξανασκέφθηκε, έδωσε παράταση στον εαυτό του και άρχισε να παίζει με τις ημερομηνίες.

Δεν τον ενόχλησε το γεγονός ότι ήδη παρέμενε στην εξουσία με δανεικές ψήφους δηλωσιών βουλευτών, έχοντας στην ουσία χάσει την Δεδηλωμένη.

Και τώρα, παραιτημένος, σκέπτεται να… παραμείνει στην εξουσία, προκειμένου να διοριστεί η ηγεσία του Αρείου Πάγου.

Ας μην ασχολούμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ας τους αφήσουμε στην μιζέρια τους...

Η πατρίδα μας γυρίζει σελίδα. Τα εκλογικά αποτελέσματα της Κυριακής αυτό δείχνουν με τρόπο αδιαμφισβήτητο. Συνεπώς οφείλουμε να κοιτάξουμε μπροστά.

Ο εφιάλτης πέρασε. Ο Α. Τσίπρας ό,τι και να μηχανευθεί, όσο και να ραδιουργήσει, δεν μπορεί να αλλάξει την φορά των γεγονότων. Είναι αυτός που φεύγει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός που έρχεται. Αυτή η εικόνα δεν αλλάζει και με αυτήν την εικόνα θα πορευθούμε μέχρι τις επικείμενες εθνικές εκλογές.

Σήμερα θα πρέπει να αφήσουμε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να αναλύσουν, όσο πιο ψύχραιμα μπορούν, τα αίτια της συντριβής τους. Ήδη κάποιοι το κάνουν. Εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να πολώσουμε την κατάσταση, δεν έχουμε κανένα λόγο με τις παρεμβάσεις μας να συντελέσουμε στην συσπείρωση τους.

Ένας θλιβερός Τσίπρας σε μια σύναξη άβουλων ...

Τσίπρας-Δούρου βλέπουν τα πρώτα Exit-Polls ...

Είχα αποφασίσει να γράψω για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που με τις δηλώσεις τους αποδεικνύουν ότι δεν έχουν ιδέα για τις αιτίες της αποδοκιμασίας τους από το λαό, ούτε καταλαβαίνουν τη σφαλιάρα που εισέπραξαν προχτές. Μέχρι που άκουσα την ομιλία του κ Τσίπρα στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ χτες. Και συνειδητοποίησα ότι κατά μάνα κατά κύρη κατά γιο και θυγατέρα. Ότι είναι κι αυτός ένα από τα στελέχη του.

Η βασική κινητήριος δύναμη του πρωθυπουργού και του ΣΥΡΙΖΑ ήδη από πριν το 2014 ήταν αυτή που ομολόγησε ο ίδιος ο κ Τσίπρας στη Βουλή. Η αυταπάτη. Οι άνθρωποι είχαν αυταπάτες για το συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρώπη, για τη δική τους δύναμη, για τα πολιτικά και οικονομικά σχέδιά τους, για την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα στην Ελλάδα. Για την πραγματικότητα γενικώς.

Θρίαμβος #ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ . Όλη η Ελλάδα είναι ΜΠΛΕ...

Λοιδορήθηκε , υποτιμήθηκε , καθυβρίστηκε ...

Και έφτασε η ημέρα των εκλογών και οι Έλληνες εκτίμησαν την διαδρομή του όσο καιρό είναι αρχηγός της ΝΔ δίνοντάς του περίπου 10 μονάδες διαφορά από τον καταρρέοντα Τσίπρα.

Για άλλη μία φορά ένας Μητσοτάκης γκρεμίζει ένα "Παπανδρέου" (στην συγκεκριμένη περίπτωση ένα γενόσημο αντίγραφό του) επιβεβαιώνοντας την σοφία των ψηφοφόρων ΝΔ που τον επέλεξαν για την προεδρία του κόμματος.

Στην κάλπη με ρουσφέτια και μπαξίσια ...

Δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία ότι σ’ αυτές τις ευρωεκλογές βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια εκτεταμένη επιχείρηση κατάχρησης εξουσίας, στη διάρκεια της οποίας η κυβέρνηση, με το πεπόνι και το μαχαίρι στο χέρι, άνοιξε τις κάνουλες κουτσουρεμένων επιδομάτων και υποσχέσεων.

Ωστόσο, η προεκλογική κατάχρηση εξουσίας δεν περιορίστηκε στη διανομή επιδομάτων, στη μείωση του ΦΠΑ, στις 100 δόσεις για τη ρύθμιση των οφειλών και στις ένδεκα τροπολογίες λίγες μέρες πριν από τις κάλπες.

Η προεκλογική κυβερνητική προπαγάνδα «μίλησε» σε διάφορες κατηγορίες πολιτών με ανακοινώσεις, παροχές και εξαγγελίες ως την τελευταία στιγμή, που μέσα στον γενικό ορυμαγδό πέρασαν απαρατήρητες.

Έχουμε και λέμε:

Μπορεί να υπάρξει συναίνεση με την Αριστερά;

Για να απαντήσω με σαφήνεια στο ερώτημα θα πρέπει να ορίσω τις ιδεολογικές συντεταγμένες του ενός πόλου, αυτού της κεντροδεξιάς, καθώς οι ιδεολογικές συντεταγμένες της Αριστεράς είναι γνωστές και δεδομένες, παρά τις επί μέρους ενδοαριστερές αποχρώσεις και διαφοροποιήσεις.

Αν λοιπόν ο συντηρητικός χώρος έχει κρατικιστικό προσανατολισμό μπορεί άριστα να βρει κοινούς τόπους με την Αριστερά, που είναι ο αυθεντικός φορέας του κρατισμού, κι έτσι να επιτευχθούν οι απαιτούμενες συναινέσεις. Κάτι που δεν είναι κατ΄ανάγκην μεμπτό, εφ΄όσον γίνει σε προγραμματική βάση.

Αν κάποιες ξεμωραμένες «προσωπικότητες» της κρατικιστικής Δεξιάς παραδοθούν άνευ όρων στα ιδεολογήματα της Αριστεράς χάρη των υπουργικών θώκων –όπως έγινε στις ημέρες μας-- αυτό προφανώς και δεν ονομάζεται συναίνεση, αλλά κάτι άλλο. Αρκετά βαρύ.

Η αριστερά είναι μπίζνα ...

Περίμενα εναγωνίως κάποιος από την ΕΡΤ να επιχειρηματολογήσει λέγοντας ότι ο παππούς του εφοπλιστή Παναγόπουλου ήταν στο ΕΑΜ. Ή τουλάχιστον ότι το κότερο είχε χρησιμοποιηθεί στην κατοχή για να μεταφέρει πυρομαχικά. Αυτό θα ήταν μια κάποια λύση, ή μάλλον η μόνη λύση που μπορεί να δοθεί τελευταία από την κυβέρνηση της πρώτης φοράς αριστεράς με τις στενές, ιδιαίτερα στενές, επαφές που έχει με την εγχώρια πλουτοκρατία. Οσονούπω δεν αποκλείω αν αποκαλυφθεί ότι ο Τσίπρας πετούσε με το ιδιωτικό αεροπλάνο του Τραμπ, τότε οι σύντροφοι να μας λένε για το πως ο παππούς του Τραμπ βροντούσε στον Όλυμπο και άστραφτε στην Γκιώνα.

Από την Δημοκρατία ως την τυραννίδα ένας Τσίπρας δρόμος ...

Ο προκλητικός τρόπος με τον οποίο ο κ. Τσίπρας στηρίζει τον κ. Πολάκη – χωρίς να κρατά ούτε τα προσχήματα, χωρίς να χρησιμοποιεί καν την προπαγανδιστική τακτική της καθυστέρησης, αφήνοντας τον χρόνο να περάσει και να λειτουργήσει υπέρ μιας σχετικής, έστω, λήθης – αποτελεί μια ξεκάθαρα πολιτική κίνηση με δύο όψεις.

Η μία (όψη) αφορά προσωπικά τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του: Ο κ. Πολάκης είναι ο χρησιμότερος υπουργός της κυβέρνησής του, αυτός που συσπειρώνει και «ενθουσιάζει» τα πιο λούμπεν στοιχεία, αυτός που «μιλά» στο μοναδικό ακροατήριο που έχει απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ – σ’ αυτούς που βρίζουν, που παραλογίζονται διαδικτυακά, που θέλουν να εκδικηθούν, που αναζητούν επιχειρήματα και άλλοθι για τις καταστροφικές τους επιλογές μπροστά στην κάλπη, που θα ήθελαν να είναι Πολάκηδες στη θέση του Πολάκη.