Προς κ. #ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Πράξη πρώτη: Ξηλώστε το παρακράτος!

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κυβέρνησαν στήνοντας το δικό τους παρακράτος, χρησιμοποιώντας λίγα ερυθρά και πολλά παλαιοπασοκικά κύτταρα. Το βάρος των Τσιπροκαμμένων έπεσε από την πρώτη στιγμή στην Δικαιοσύνη και στις υπηρεσίες ασφαλείας. Κατανάλωσαν, ακόμη, πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο για τον έλεγχο της ενημέρωσης, στα πρότυπα του συντρόφου Μαδούρο. Η νέα διακυβέρνηση περνάει υποχρεωτικά από το ξήλωμα αυτού του παρακράτους. Ούτε ένα λεπτό ανοχής!

Η πρώτη πράξη του κ. Τσίπρα, όταν κέρδισε τις εκλογές του 2015, ήταν να διορίσει τον νέο αρχηγό της ΕΥΠ, τον δημοσιογράφο Γιάννη Ρουμπάτη. Ο Αριστερός κύριος Τσίπρας διόρισε ηγεσία την ΕΥΠ πριν καν ανακοινώσει την νέα κυβέρνησή του. Στην συνέχεια δημιουργήθηκαν και άλλες υπηρεσίες ασφάλειας, επειδή, προφανώς, οι ηγέτες της εθνοσωτήριας κυβέρνησής μας αισθανόντουσαν ανασφάλεια.

ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - Ποτάμι Ε.Π.Ε

Η ΕΠΕ που έχουν συστήσει οι τρεις συνεταίροι δεν πρόκειται να λυθεί. Η εξουσία είναι γλυκιά και μοιράζει δώρα.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο υπουργός Επικρατείας Βερναρδάκης ήταν ξεκάθαροι χθες. Θα τροποποιήσουν τον κανονισμό της Βουλής για να μην χάσουν τα προνόμια της κοινοβουλευτικής ομάδας τα συνεταιράκια του ΣΥΡΙΖΑ, ο Π. Καμμένος και ο Στ. Θεοδωράκης. Είναι λογικό. Θα πρέπει να αμειφθούν και όχι να τιμωρηθούν για τις προσφερθείσες υπηρεσίες στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνον, και μάλιστα σε δύσκολες στιγμές.

Στις Πρέσπες μέσω Τουρκίας: Το Σχέδιο του ενός Μετώπου ...

Το τελευταίο επισόδειο (συγγνώμη για την ανορθογραφία, αλλά έτσι το έγραψε ο ανελλήνιστος αρχηγός των Ανελλήνων) από το μέτωπο των δήθεν μακεδονομάχων συνεταίρων του Τσίπρα, περιλαμβάνει προφανώς και κάποιο αρρωστημένο σχέδιο για θερμό επεισόδιο με την Τουρκία.

Πολλοί το απέδωσαν στην κατάσταση άγχους που επικρατεί στο στρατόπεδο Καμμένου ενόψει της έλευσης στο κοινοβούλιο της Συμφωνίας των Πρεσπών και στην απώλεια της καρέκλας.

Πολύ επιεικής ερμηνεία. Ο κ. Σγουρίδης δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι αντιπρόεδρος του κόμματος Καμμένου. Συνομιλεί με τον αρχηγό του, παίρνει μέρος σε συσκέψεις. Και αυτό που ξέφυγε από το έρκος των οδόντων του μιλώντας στον Θέμα 104,6, ότι δηλαδή θα μπορούσε να συμβεί ένα απρόβλεπτο γεγονός, ένα θερμό επεισόδιο, και να μην έλθει ποτέ η συμφωνία στο ελληνικό κοινοβούλιο, είναι πολύ σοβαρό για να αποδοθεί σε άγχος, επιπολαιότητα, ανοησία.

Πολύ περισσότερο που ο ίδιος ο Καμμένος απάντησε στον αντιπρόεδρό του τουιτάροντας ανορθόγραφα, αλλά δεν έκανε δεκτή την παραίτησή του.

Όπως δεν αποπέμπει τον Παπαχριστόπουλο από το αξίωμα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου, ενώ αυτός έχει δηλώσει ότι θα ψηφίσει την συμφωνία και ενώ είναι γνωστό ότι κοινοβουλευτικά δεν νοείται διάσταση απόψεων μεταξύ αρχηγού κόμματος και του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του, ο οποίος στη Βουλή είναι το άλτερ έγκο του αρχηγού.

Την αποστασία πολλοί ελάτρεψαν, τους αποστάτες ουδείς ...

Δεν γνωρίζω αν η διαμάχη Τσίπρα-Καμμένου είναι πραγματική ή σικέ. Και ελάχιστα ενδιαφέρει. Γιατί, είτε έτσι είτε αλλιώς, δίνει την εικόνα μιας υπό διάλυση κυβέρνησης. Στην πολιτική μετρούν οι προθέσεις, αλλά πολλές φορές παράγουν τα εντελώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Φαίνεται τελικά πως ο Α.Τσίπρας άλλα συμφώνησε με τον Π.Καμμένο και άλλα πράττει. Κοινώς, «του την έφερε». Ο Πάνος ας πρόσεχε. Ήξερε με ποιον έμπλεκε. Μπορεί να πέρασε τέσσερα πολύ ευχάριστα χρόνια, όλο μεγαλεία λόγω Αλέξη, αλλά τα πάντα δείχνουν πως τα επόμενα τέσσερα –τουλάχιστον—θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρά και πάλι λόγω Αλέξη.

Ο Τσίπρας έκανε κάτι πολύ απλό. Αντί να κάθεται και να συζητεί με τον Καμμένο και να συγγράφουν σενάρια επιβίωσης του Πάνου, προτίμησε να του πάρει όσους βουλευτές χρειάζεται για να εξακολουθεί να κυβερνά. Εννοείται, πως δεν χρειάζεται πλέον τον Καμμένο. Ο ρόλος του έληξε.

Έχει φίλους ο Αλέξης Τσίπρας;

Όχι, ο Πάνος δεν θα ρίξει την κυβέρνηση. Ο Αλέξης μπορεί. Ο Πάνος όχι! Σκεφτείτε τον Πάνο χωρίς βουλευτική ασυλία! Είναι σαν να έχει κατέβει η ασπίδα του σκάφους στο Σταρ Τρεκ και οι Κλίνγκον να ετοιμάζονται να καταλάβουν τη βάση. Ο Αλέξης, όμως, μπορεί! Ο Πάνος θα είναι ένα ακόμη λάφυρο, δίπλα σε εκείνα των Αλαβάνου, Λαφαζάνη, Κουβέλη, Κωνσταντοπούλου.

Ο κ. Καμμένος θα προσπαθήσει στις επόμενες ημέρες να διαπιστώσει αν έχει κόμμα. Πολλά στελέχη του, κυρίως από την Βόρεια Ελλάδα, έχουν δραπετεύσει μαζικά από τα δεσμά των «Ανεξάρτητων Ελλήνων». Οι βουλευτές, όμως, είναι ακόμη κάτω από την στέγη του κόμματος. Επισήμως υφίσταται ακόμη κόμμα ΑΝΕΛ με αρχηγό τον Πάνο τον Καμμένο. Ανεπισήμως; Πόσοι από τους σημερινούς βουλευτές των ΑΝΕΛ είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν τον Πάνο τον Καμμένο στην διαφαινόμενη πορεία στην έρημο Σαχάρα;

Κι όμως η κ. Θάνου μπορεί να πέσει από την καρέκλα ...

Το σημαντικό και προκλητικό δεν ήταν που η κ. Θάνου διορίστηκε και με τις ψήφους της Χρυσής Αυγής στην Επιτροπή Ανταγωνισμού. Νόμιμο κόμμα είναι, στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ φροντίζει να μην τελειώσει ποτέ η δίκη της εγκληματικής οργάνωσης. Και το κυριότερο, και τα δύο κόμματα τα ενώνει το μίσος τους για την Νέα Δημοκρατία και τον Α.Σαμαρά.

Ολα αυτά είναι γνωστά σε όλους εκτός από τους «πρόθυμους». Εκτός από αυτούς που, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, θέλουν να βλέπουν μια στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς την σοσιαλδημοκρατίας. Ως γνωστόν όμως σοσιαλδημοκρατία και εθνικοσοσιαλισμός δεν συμβαδίζουν.

Αυτό που προκάλεσε, ήταν η δήλωση της κ.Θάνου προς τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας πως «τώρα κανένας δεν μπορεί να την κουνήσει από την θέση της». Αλαζονεία; Έπαρση; Ανοησία; Πρόκληση; Μπορεί και όλα αυτά μαζί. Το σίγουρο είναι πως όταν ο φουκαράς πολίτης, που υπερφορολογείται, ακούει για το 5χίλιαρο που θα παίρνει κάθε μήνα αυτή η κυρία, εξοργίζεται. Μπορεί ο Α.Τσίπρας να ξεπληρώνει τα γραμμάτια του στην κ.Θάνου, όμως η ζημία που υφίσταται το κόμμα του είναι μεγάλη.

ΣΥΡΙΖΑ και Σύνταγμα, οντότητες ασύμβατες ...

Σε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ για τη Δημοκρατία μπαίνουν τα υπόλοιπα κόμματα, συμμετέχοντας στο κακοστημένο θεατρικό έργο περί αναθεώρησης του Συντάγματος. Κακοστημένο, γιατί η βασική προϋπόθεση για την αναθεώρηση είναι η συναίνεση για μια Δημοκρατία. Δύο έννοιες άγνωστες στον ΣΥΡΙΖΑ. Και το έχει αποδείξει.

Κατά αρχήν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει στο λεγόμενο δημοκρατικό τόξο. Δεν πιστεύει στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία και δεν το κρύβει σε κάθε ευκαιρία.

Η εμμονή του στον διαχωρισμό της κοινωνίας σε «αδύναμα λαϊκά στρώματα» και σε όλους τους άλλους είναι ένα βασικό δείγμα αντιδημοκρατίας. Επειδή ο ίδιος διατυμπανίζει ότι ως κυβέρνηση δεν είναι υπηρέτης όλου του λαού. Αλλά, μόνο αυτών των στρωμάτων. Τα οποία αδυνατεί να μας δείξει κι όλας. Δεδομένου, ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού εμπίπτει σ αυτή την κατηγορία όχι από ταξική προέλευση, αλλά αποκλειστικά εξ αιτίας της οικονομικής πολιτικής που ασκούν οι κυβερνήσεις τα τελευταία 8 χρόνια, με πιο λαοκτόνα αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ!

Τα πολιτικά ζητήματα λύνονται στην κάλπη ...

Πανηγυρίζουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για την απόφαση της Επιτροπής Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας να απορρίψει (στις 17 Ιουλίου) την αίτηση των Παμμακεδονικών Οργανώσεων που ζητούσαν να ανασταλεί η συμφωνία των Πρεσπών, που υπογράφηκε στις 17 Ιουνίου 2018 μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδος και των Σκοπίων.

Η προσφυγή είχε γίνει με το σκεπτικό ότι η συγκεκριμένη συμφωνία παραβιάζει το άρθρο 27 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο, πριν από την υπογραφή της συμφωνίας, απαιτείται ψήφισή της από την Βουλή, με αυξημένη μάλιστα πλειοψηφία, επειδή περιλαμβάνει αλλαγή γεωγραφικών όρων (της περιοχής της Μακεδονίας).

Σύμφωνα με την απόφαση, σε περίπτωση που η συμφωνία δεν τεθεί σε ισχύ, τόσο στο σύνολό της όσο και «ως προς τις διατάξεις της ξεχωριστά, δεν θα δεσμεύει οποιοδήποτε από τα μέρη με οποιονδήποτε τρόπο».

«Λύνουν» το «Αλβανικό» με αυτούς που κατήργησαν τη Συμφωνία του 2009...

Με την Αλβανία έχουμε πολλά μέτωπα ανοιχτά. Και είναι όλα πολύ σοβαρά για να πάμε πάλι στο γνωστό πάρε-δώσε του Κοτζιά, που κατέληξε στην περίπτωση των Σκοπίων στο… «δώσε – δώσε», με την παράδοση γλώσσας και εθνικής ταυτότητας.

Όλα αυτά ανήκουν στο ίδιο πακέτο και οποιαδήποτε υποχώρηση στη λογική Κοτζιά («κάτι πρέπει να πάρουν κι’ αυτοί») μπορεί να επιφέρει ανυπολόγιστες εθνικές συνέπειες.

Πολύ περισσότερο που αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση, ως προς το θέμα της υφαλοκρηπίδας, διαπραγματεύεται ακριβώς με αυτούς – το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Έντι Ράμα - που προσέφυγαν στο αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, ήδη από τον Ιούνιο του 2009! Ο συνομιλητής του Κοτζιά, ο Αλβανός υπουργός των Εξωτερικών Μπουσάτι αυτοπροσώπως απέστειλε, στις 28 Μαΐου 2014, επιστολή στην εισαγγελία των Τιράνων, ζητώντας να ερευνηθεί αν έχει διαπραχθεί το αδίκημα της «παράδοσης τμήματος της επικράτειας» (δηλαδή εσχάτη προδοσία)! Και στις 22 Νοεμβρίου 2014, η εισαγγελία των Τιράνων κατέσχε όλα τα περί την διαπραγμάτευση που κατέληξε στη συμφωνία του 2009, έγγραφα!

Νέοι κίνδυνοι εν όψει

Τα εθνικά θέματα θα καταστρέψουν τον ΣΥΡΙΖΑ ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ό,τι ζημία ήταν να υποστεί από την οικονομική πολιτική του, την υπέστη. Και ήταν σημαντική, καθώς από το 36% κινείται σήμερα μεταξύ 16-18%, χωρίς την αναγωγή των αναποφάσιστων. Οι περικοπές των συντάξεων έχουν προεξοφληθεί στην συνείδηση των πολιτών.

Το τελειωτικό χτύπημα θα το δεχθεί όμως από την στάση του στα εθνικά θέματα. Ήδη γεύεται τους καρπούς της συμφωνίας με την FYROM. Δημοσκοπική κατάρρευση στην Μακεδονία και τα στελέχη του δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους χωρίς την συνοδεία των ΜΑΤ, λόγω της οργής του κόσμου. Και είμαστε ακόμα στην αρχή, γιατί με την φόρα που έχει πάρει ο Ν.Κοτζιάς έρχεται μια, ανάλογα επιζήμια, συμφωνία και με τους Αλβανούς.

Η Ελλάδα μπροστά σε υπαρξιακό πρόβλημα ...

Από το καλοκαίρι του 2015, όταν μετά τα ηρωικά του πρώτου εξαμήνου, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ μπήκαν στον χορό των μνημονίων, δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να μετράμε επαχθείς συμφωνίες, συμπληρωματικά μνημόνια, μνημόνια.

Κάθε φορά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βάζουν την υπογραφή τους κάτω από επαχθέστερους όρους, με αποκορύφωμα το αιωνόβιο υπερταμείο, το οποίο μπήκε πλέον και ως αντισυμβαλλόμενος για την αποπληρωμή των δανείων στον ESM. Μπήκε δηλαδή ως εγγύηση η ελληνική δημόσια περιουσία.

Και τι μας λένε κάθε φορά; Ότι δεν είναι αυτή η βούλησή τους, ότι πιέστηκαν, εξαναγκάστηκαν, υποχώρησαν σε υπέρτερες δυνάμεις. Δηλώνουν δηλαδή, ότι υπογράφουν εκβιαζόμενοι και παρά τη θέλησή τους.

Είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι για όλα τα άλλα πιέστηκαν και εξαναγκάστηκαν σε οδυνηρές υποχωρήσεις και κράτησαν όλες τους τις αντιστάσεις και όλους τους τούς ηρωισμούς για τα εθνικά θέματα;

Είναι συνυπεύθυνοι για ό,τι γίνεται ...

Αναφέρομαι στα ελάχιστα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που, κάποιοι αριστερούληδες προξενητάδες, προσπαθούν να τα εμφανίσουν πως κινούνται προς την σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση.

Αρχικά, είναι γνωστό πως αυτοί αποτελούν αμελητέο μέγεθος στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Ουσιαστικά εκπροσωπούν τους εαυτούς τους και τίποτα περισσότερο.

Ομως αυτός ο διαχωρισμός τους από τον σωρό των Συριζαίων εξυπηρετεί αυτούς που υποστηρίζουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ μετακινείται, σταδιακά, προς πιο μετριοπαθείς θέσεις. Ως εκ τούτου, η συνεργασία μαζί του βρίσκεται μέσα στην λογική των εξελίξεων.

Συγχρόνως, οι φερόμενοι ως κεντροαριστεροί Συριζαίοι, με αυτόν τον τρόπο επιδιώκουν να αποκτήσουν κάποιον ρόλο στο μετεκλογικό σκηνικό. Τότε, που –μετά την εκλογική ήττα—θα τεθούν επί τάπητος όλα τα ζητήματα που αφορούν την ιδεολογική και πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος τους.

Ποιοι αποτελούν στη Bουλή την «προοδευτική» πλειοψηφία;

Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει την θέση πως στην σημερινή βουλή είναι διαμορφωμένη μια «προοδευτική» πλειοψηφία. Και έχει κάθε λόγο να το υποστηρίζει, καθώς έτσι βγαίνει από την πολιτική απομόνωση. Όμως κάποια στελέχη της Κεντροαριστεράς γιατί «τσίμπησαν»; Γιατί την λέξη «προοδευτικός» την έχουν ξεχειλώσει τόσο πολύ ώστε να χωρά και τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμα; (Για να μην πω, πως την ξεχείλωσαν γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο.)

Είναι γνωστό πως στήνεται από τα γνωστά εκδοτικά παράκεντρα, από ολιγάρχες και από κάποιους επιτηδευμένα «αφελείς» το νέο πολιτικό σκηνικό, όπου το κομβικό δίλημμα θα είναι «πρόοδος ή συντήρηση».  Και βέβαια στον πόλο των «προοδευτικών»δυνάμεων θα είναι το ΚΙΝ.ΑΛ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτοί που δεν ντρέπονται τον εαυτό τους ...

«Να ντρέπεσαι τον εαυτό σου και δεν θα ντραπείς κανέναν άλλο», είχε πει ο αρχαίος φιλόσοφος Θεόφραστος. Αλλά ο Όμηρος στην Οδύσσεια αναφέρει πως «η ντροπή δεν ταιριάζει σ’ αυτόν που βρίσκεται σε ανάγκη».

Και τα δύο ρητά ταιριάζουν γάντι στους Τσίπρα, Καμμένο και Κουβέλη, τους οποίους άναυδη η κοινή γνώμη παρακολουθεί τις τελευταίες ημέρες.

Ο Τσίπρας διόρισε αναπληρωτή του Καμμένου τον άνθρωπο που ταπεινώνει από τον Μάιο του 2010, όταν ο κ. Κουβέλης δεν είχε καταφέρει καν να εκλεγεί σύνεδρος από την κομματική οργάνωση της Καλλιθέας – οδηγούμενος έτσι στην απόφαση, ένα μήνα μετά, να ιδρύσει τη ΔΗΜΑΡ.

Συνέχισε να τον ταπεινώνει καθυβρίζοντάς τον, την περίοδο που μετείχε στην τρικομματική κυβέρνηση, αλλά και μετά, όταν πια ο κ. Κουβέλης επιζητούσε τη συνεργασία με τον Τσίπρα και είχε λάβει μέρος στην πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά, δηλώνοντας ότι τον Σεπτέμβριο του 2015 ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ.

Και προσέξτε τώρα πόσες ύβρεις, ταπεινώσεις και κωλοτούμπες:

Χρυσή Αυγή: Η τέταρτη συνιστώσα της κυβέρνησης ...

Δίπλα στους δεδηλωμένους τρεις κυβερνητικούς εταίρους—ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, σύστημα Παυλόπουλου—προχθές μας προέκυψε και ένας τέταρτος.

Η Χρυσή Αυγή.

Οι ομιλίες των βουλευτών της κατά του Α. Σαμαρά, κυρίως, ξεπερνούσαν σε ένταση και πάθος και αυτές των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Διακρινόταν για το μίσος που τις χαρακτήριζε.

Είναι γεγονός πως εδώ και καιρό υπάρχει ένα modus vivendi μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσής Αυγής. Θα έλεγα, μάλιστα, πως έχει γίνει και ένα deal.

Η συγκυβέρνηση έχει παγώσει όλες τις διώξεις κατά της εγκληματικής οργάνωσης, όπως χαρακτηρίστηκε αυτή από την Ελληνική Δικαιοσύνη, ενώ έχουν γίνει και προσπάθειες να νομιμοποιηθεί η παρουσία των βουλευτών της σε διάφορες εκδηλώσεις.

Μανώλης Γλέζος για τους ζαίους: Υπογράφουν γραμμάτια που δεν μπορούν να εξοφλήσουν ...

Για ακόμη μία φορά, το ελληνικό έθνος, ως κράτος, οδηγείται σε κρίσιμες και ιστορικές αποφάσεις, μέσα σε ένα πλαίσιο εκβιασμών. Εκβιασμό από το ΝΑΤΟ και τις ιδιοκτήτριες αυτού, τις ΗΠΑ.

Οδηγείται σε αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί, αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά του Μάθιου Νίμιτς.

Και είναι για αυτούς άλλο ένα τρόπαιο να υποχρεώνουν μια κυβέρνηση, που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή, να ακολουθήσει, δεχόμενη αυτές τις αποφάσεις για να μπορέσει να γίνει διεύρυνση ενός αμαρτωλού στρατιωτικού συνασπισμού σαν αυτόν του ΝΑΤΟ.

Ο Ζουράρις και οι οπαδοί που ψηφίζουν καρτούν ...

Ο Ζουράρις είναι υφυπουργός Παιδείας! Ο Ζουράρις είναι διανοούμενος, ακτιβιστής και οπαδός ποδοσφαιρικής ομάδας. Ο Ζουράρις απασχολεί την δημόσια σφαίρα από τότε που υπάρχει ιδιωτική τηλεόραση. Τέλος ο Ζουράρις είναι το πρόσφατα παραιτηθέν μέλος της κυβέρνησης...

Και τώρα, αφού πρώτα κάνετε όλες τις βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις σας, γυρίστε μερικά χρόνια πίσω και δοκιμάστε τις αντιδράσεις σας. Τι θα απαντούσατε σε κάποιον που θα σας έλεγε ότι στις αρχές του 2018, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (!) θα συσκέπτονταν με τους συνεργάτες του για να κάνει αποδεκτή την παραίτηση του κ. Ζουράρι από το υπουργείο Παιδείας;

Μας κλέψανε και τα σκουπίδια, οι αδιάντροποι!

Το είπε η κυρία Κουντουρά, η υπερδεξιά υπουργός, ότι αυτή η κυβέρνηση μας έσωσε, ότι δεν τρώμε πλέον από τα σκουπίδια. Έχει δίκιο η κυρία Κουντουρά. Στη διάρκεια της κρίσης μειώσαμε δραστικά την παραγωγή σκουπιδιών. Που να βρει, κυρία Κουντουρά μας, ο Έλληνας να φάει από τα σκουπίδια, όταν δεν υπάρχουν σκουπίδια; Τα μνημόνια μας έκλεψαν και τα σκουπίδια!

Από την ώρα που η κυρία Κουντουρά είπε αυτά που είπε για τους Έλληνες που δεν τρώνε πλέον από τα σκουπίδια, άρχισα να ερευνώ τα σχετικά στοιχεία. Είναι προφανές ότι η κυρία Κουντουρά ήθελε να μας πει ότι στην εποχή του Σαμαρά και του Βενιζέλου οι Έλληνες έκαναν πικ νικ στη Λιοσίων. Φανταστείτε να λέει ο άνδρας στη γυναίκα:

Έπραξε σωστά η Νέα Δημοκρατία που καταψήφισε χθες το ν/σ;

Ένα κόμμα δεν είναι ούτε πολιτιστικός σύλλογος, ούτε επιστημονικός φορέας. Είναι ένας συλλογικός οργανισμός, που προσπαθεί, στο μέτρο των ικανοτήτων του, να εκφράσει το μεγαλύτερο, δυνατόν, κομμάτι της κοινωνίας, με στόχο την εκλογική νίκη.

Το πρώτο μέλημα του όμως είναι να περιφρουρήσει την ιστορική κοινωνική βάση του, την οποία εκφράζει διαχρονικά. Πάνω σε αυτήν την βάση προσπαθεί να κτίσει, στην συνέχεια, την πλειοψηφία που θα το οδηγήσει στην εξουσία.

Δηλαδή, η επέκταση ενός κόμματος σε διαφιλονικούμενους πολιτικούς χώρους, σε χώρους προς κατάκτηση, προϋποθέτει την ύπαρξη μιας περιοχής που ελέγχει αποκλειστικά αυτό. Είναι ο ζωτικός χώρος του.

Τα μετρητά του Καμμένου και τα αμέτρητα ψέματα του ...

Προσπερνώ το γεγονός πως αυτός, ένας υπουργός, παρέκαμψε τα capital controls. Μπορεί να είχε λεφτά στο εξωτερικό ή να του πλήρωσε το ξενοδοχείο κάποιος επιχειρηματίας. Δεν ασχολούμαι με το αν η συγκεκριμένη δαπάνη καταχωρήθηκε στους λογαριασμούς του υπουργείου του.

Αυτά είναι θέματα, που σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη χώρα, όπως η Σιέρα Λεόνε ή η Ουγκάντα, θα τα είχε διερευνήσει η Δικαιοσύνη. Επειδή εμείς αποτελούμε τον Τέταρτο Κόσμο, τέτοιες απαιτήσεις δεν πρέπει να τις έχουμε. Φροντίζει γι΄αυτό το σύστημα Παυλόπουλου-Παπαγγελόπουλου.

Θα σταθώ στο πολιτικό μέρος της υπόθεσης, που εντοπίζεται στην αναλγησία με την οποία ένας κορυφαίος υπουργός και κυβερνητικός εταίρος, λέει ψέμματα, ενώ γνωρίζει ότι μέσα σε λίγες μέρες θα αποκαλυφθούν.