Στις 9 Μαρτίου 1953 κηδεύτηκε ο Stalin...

Ο Σοβιετικός ηγέτης πέθανε στις 5 Μαρτίου 1953. Επί τέσσερις ημέρες η σορός του είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα.

Υπολογίζεται πως χίλιοι πεντακόσιοι περίπου Σοβιετικοί πολίτες έχασαν την ζωή τους, λόγω του συνωστισμού, αυτό το τετραήμερο του προσκυνήματος.

Ο Stalin μπορεί να πέθανε, αλλά ο σταλινισμός επέζησε ως τις ημέρες μας, καθώς αποτέλεσε την φυσική κατάληξη της μαρξιστικής θεωρίας.

Οι απολογητές του μαρξισμού –κυρίως οι ευρωκομμουνιστές—είχαν αναπτύξει την «βολική» θεωρία του Σταλινικού φαινομένου.

Δηλαδή της εκτροπής της σοσιαλιστικής επανάστασης, εξαιτίας της προσωπικότητας του Stalin.

Η «Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση» και η μεγάλη ξεφτίλα της ΔΕΗ!

Εκεί στη ΔΕΗ αντί να κοιτάνε το χάλι τους και την άθλια κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η επιχείρηση και αντί να ντρέπονται γιατί θα «κλέψουν» 360 εκ. από το κοινωνικό μέρισμα επειδή πάνε από χασούρα σε χασούρα, έφθασαν στον άκρον άωτον της γελοιότητας:

Η οργάνωση μελών του ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΗ, με αφορμή τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, έστησε μια φιέστα με θέμα… «Οκτωβριανή Επανάσταση και εξηλεκτρισμός» και κεντρικό ομιλητή τον επικεφαλής του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, Θανάση Καρτερός!

Απάντηση-«ράπισμα» Εσθονίας σε Κοντονή! «Λυπούμαστε- Είμαστε πολιτικοί και η δουλειά μας είναι να προστατεύουμε αξίες και αρχές»

«Σκληρή» απάντηση στον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή δίνει ο Εσθονός ομόλογός του με αφορμή την απόφασή του να μην παραστεί στο συνέδριο που διοργάνωσε η εσθονική προεδρία στην ΕΕ για τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Στην επιστολή του προς τον Έλληνα υπουργό Δικαιοσύνης, ο Εσθονός υπουργός Δικαιοσύνης Ουρμάς Ρεϊνσάλου εξηγεί αναλυτικά τους λόγους για τους οποίους διαφωνεί με την ενέργεια Κοντονή και επιπλέον κάνει μια ιστορική αναδρομή και σύγκριση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Εσθονία και όσα συνέβησαν στις δύο χώρες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μάλιστα, χρησιμοποιεί την ταινία «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» ως παράδειγμα για το πώς και τι έμαθαν οι Εσθονοί για την ελληνική αντίσταση κατά των Γερμανών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εκφράζει την απορία του πώς οι Έλληνες δεν έχουν μάθει τι συνέβη στα σοβιετικά γκουλάγκ, αφού δηλώνει ότι γνωρίζει πως τα βιβλία του νομπελίστα Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, όπως το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», έχουν κυκλοφορήσει στην Ελλάδα από το 1974.

Aναλυτικά η επιστολή:

Το αέναο ξέπλυμα του σταλινισμού ...

Παλιά κάθε κριτική στα κομμουνιστικά καθεστώτα αντιμετωπιζόταν με κατηγορίες περί «πρακτόρων της Ιντέλιτζενς Σέρβις» (αργότερα CIA), περί «γερμανοτσολιάδων» (γνήσιων ή απογόνων), ή με την προσφώνηση «φασίστας». Η συκοφαντική αυτή πρακτική ήταν τόσο αποτελεσματική που ακόμη και ακροδεξιά κόμματα φοβούνταν. Ανάμεσα στα κόμματα που το 2009 δεν ψήφισαν στο Ευρωκοινοβούλιο την καταδίκη των εγκλημάτων κομμουνισμού ήταν ο ΛΑΟΣ. Το ψήφισμα πέρασε με 553 υπέρ, 44 κατά, 33 αποχές.

Η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη, που τα τελευταία χρόνια αρκούσε η κατηγορία του «αντικομμουνισμού» για να το βουλώσει κάποιος. Οποιοσδήποτε μπορούσε να είναι αντιφασίστας, αντιδεξιός, αντιΠΑΣΟΚ, αντιβασιλικός, ό,τι «αντί-» ήθελε, αλλά όχι «αντικομμουνιστής». Η λέξη σηματοδοτούσε όλους τους προηγούμενους χαρακτηρισμούς: πράκτορας, προδότης, φασίστας κι εσχάτως φιλοναζιστής.

Ο νεοσταλινικός κατήφορος του ΣΥΡΙΖΑ ...

Το φθινόπωρο του 1943 εμφανίσθηκε για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, στο λεξιλόγιο του ΚΚΕ η λέξη «αντίδραση-αντιδραστικός». Και μέσα εκεί τσουβαλιάζονταν, αδιακρίτως, όσοι δεν ήταν με το ΕΑΜ. Ήταν το, «πας μη μεθ΄ημών, καθ΄ημών».

Βέβαια, αυτή η αντίληψη δεν ήταν έμπνευση των Ελλήνων κομμουνιστών. Είχε τις ρίζες της στην μαρξιστική θεωρία και στο πραξικόπημα των μπολσεβίκων. Στο όνομα της διαπράχθηκαν για δεκαετίες φρικτά εγκλήματα, που όλοι πλέον γνωρίζουμε. Κάποιοι βέβαια δεν τα καταδικάζουν και κάποιοι άλλοι το κάνουν με μισή καρδιά, γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

Σήμερα, οι καιροί άλλαξαν και το λεπίδι το έχει αντικαταστήσει το δημοσιογραφικό πληκτρολόγιο. Με ένα πάτημα του πλήκτρου εξοντώνονται ηθικά οι πολιτικοί αντίπαλοι, μέσω της διαστρέβλωσης των θέσεων τους.

23 Αυγούστου 1939. Ημέρα μνήμης, ημέρα ντροπής ...

Ο Μόλοτοφ (υπογράφοντας), ο Ρίμπεντροπ
(με τα μαύρα πίσω από τον Μόλοτοφ)
και ο Στάλιν (δεξιά) στις 23 Αυγούστου 1939

Την ημέρα αυτή υπογράφηκε το σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Ένα σύμφωνο που έχει εξωθήσει τους απολογητές του να καταφεύγουν σε ιστορικές ανακρίβειες.

Το βασικότερο επιχείρημα τους εδράζεται στην κατάχρηση της ύστερης γνώσης και υποστηρίζει πως ο Στάλιν κέρδισε χρόνο και οργάνωσε τον Κόκκινο Στρατό. Ουδέν αναληθέστερο.

Οι Σοβιετικοί συνελήφθησαν κοιμώμενοι. Μέσα σε 48 ώρες είχαν καταστραφεί όλα τα αεροδρόμια τους και μέσα σε λίγους μήνες οι Γερμανικές στρατιές έφτασαν στα περίχωρα του Λένινγκραντ και της Μόσχας, συλλαμβάνοντας εκατοντάδες χιλιάδες αιχμαλώτους.

Ο Στάλιν, στις αναφορές που του έδιναν οι στρατηγοί του για συγκεντρώσεις Γερμανικών στρατευμάτων στα δυτικά σύνορα της ΕΣΣΔ, τους καθησύχαζε γιατί εκτιμούσε πως το Γερμανο-σοβιετικό σύμφωνο, ήταν ισχυρό. Πίστευε δηλαδή πως ήταν μια στρατηγική επιλογή του Χίτλερ για μοιρασιά της Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Τίποτα δεν έμαθε, τίποτα δεν ξέχασε ...

Τ​​​​ίποτα πιο απρόβλεπτο από το παρελθόν», έλεγαν κάποτε οι γνώστες των σταλινικών μεθόδων. Η εξουσία έχει τα μέσα να αναγορεύει το αφήγημά της σε επίσημη ιστορία. Αναδεικνύοντας εξιλαστήρια θύματα για να στρέψει την προσοχή μακριά από τους δράστες. Εφευρίσκοντας ανύπαρκτες συνωμοσίες για να θολώσει τα νερά. Μεταφέροντας τη συζήτηση από το κεντρικό στο επουσιώδες ή στο ανύπαρκτο. Τυλίγοντας την πραγματικότητα με ένα νέφος σχετικοποίησης. Διοχετεύοντας φήμες και «ερωτήματα», που με τη βοήθεια προθύμων ΜΜΕ θα μετατραπούν σε «ειδήσεις», και με λίγη τύχη σε δικαστικές διώξεις. Και κάπως έτσι ξαναγράφεται η ιστορία ή διαμορφώνεται το κυρίαρχο αφήγημα.

Τα παιδιά του Στάλιν ...

Η κυβέρνησή μας υποχώρησε στις περισσότερες οικονομικές απαιτήσεις των δανειστών, αλλά, όπως συμβαίνει ήδη από το τέλος του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, η αριστερά διατηρεί το μονοπώλιο του εποικοδομήματος, της κοινωνικής υπερδομής: χάνει την «οικονομία», κερδίζει τη «ζωή» -- εξασφαλίζοντας, αν όχι τη στήριξη των μαζών, τουλάχιστον την επιείκεια. Ό,τι κι αν κάνουν οι υπουργοί και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, θα παραμένουν προϊόντα του λενινισμού και του σταλινισμού: ποτέ δεν διέρρηξαν τις σχέσεις τους με την ολοκληρωτική ιδεολογία – το ύφος τους είναι ύφος κομισαρίου, το γλωσσικό τους ιδίωμα θυμίζει τους μπολσεβίκους («Οι αστοί τρομάξανε!»). Φορολογώντας τους πολίτες φαντάζονται ότι φορολογούν τους κουλάκους. Ακόμα και οι μεταρρυθμιστές, οι λεγόμενοι ανανεωτικοί και οι τροτσκιστές είχαν διεστραμμένα πρότυπα τα οποία ούτε απέρριψαν, ούτε προσάρμοσαν στη νεοτερικότητα. Αντισταλινικός δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην δημοκράτης και ανθρωπιστής.

Οι BRICS, τα χρήματα, ο κ Στρατούλης, και η πραγματικότητα...

Ορισμένες φόρες, όταν διαβάζεις δηλώσεις πολίτικων ή βλέπεις κάποιες κινήσεις τους , αναρωτιέσαι πραγματικά αν όλα αυτά που συμβαίνουν είναι αλήθεια, πραγματικότητα ή  παρακολουθείς μια συζήτηση καφενείου σε χωριό της Β Ελλάδας, στην οποία μετέχουν απόμαχοι της δουλειάς, που βλέπουν τα πράγματα θεωρητικά και με απόσταση. Και κυρίως με ορούς του περασμένου αιώνα και μάλιστα της αρχής του.
    Τελευταίο κρούσμα, ας πούμε , το θέμα της συμμετοχής μας στην BRICS,την  επενδυτική τράπεζα που θέλουν  να ιδρύσουν η Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας, Κίνας και  Νότιας Αφρικής.

Τρικυμία στο κεφάλι των κόκκινων τεμπελχανάδων...

Νέα κινητοποίηση προγραμματίζει την Κυριακή το ΑκροΑΡΙΣΤΕΡΟ "Συντονιστικό Δράσης" ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

«Ούτε 52 ούτε και 7, καμία Κυριακή τα μαγαζιά ανοικτά .
Ποτέ δουλειά την Κυριακή: Δεν δουλεύουμε - δεν ψωνίζουμε», αναφέρει σε ανακοίνωσή του.
Τα ακροαριστερά τεμπελχανεία του "συντονιστικού" καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, στις 11.00 το πρωί, στην Ερμού.