Η στήριξη στον Μαδούρο, κίνδυνος και για τη δική μας δημοκρατία ...

Ενώ όλες οι δημοκρατικές χώρες αναγνώρισαν τον νέο πρόεδρο της Βενεζουέλας, ο ΣΥΡΙΖΑ, για μια ακόμα φορά, δήλωσε την στήριξη του στον δικτάτορα Μαδούρο.

Κάποιοι το αποδίδουν στην οικονομική ενίσχυση, που όπως ισχυρίζονται, λαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ από την Βενεζουέλα. Μέχρι στιγμής δεν έχουν βρεθεί στοιχεία που να το τεκμηριώνουν, αλλά πολύ πιθανόν να βρεθούμε μπροστά σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις αν καταρρεύσει το δικτατορικό καθεστώς.

Συνεπώς, αυτήν την εκδοχή την βάζω στην άκρη προς το παρόν. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής είναι η πιο ευνοϊκή για τον Α. Τσίπρα και την παρέα του, γιατί η άλλη εκδοχή είναι εφιαλτική, κυρίως, για την Ελλάδα.

Ποια είναι αυτή;

Ο λαός μίλησε, θα μιλήσει και η Ιστορία ...

Η απάντηση δόθηκε από τον ελληνικό λαό! Αυτόν τον λαό του οποίου τόσο πολύ περιφρονούν την ιστορική μνήμη όσοι ανιστόρητοι ετοιμάζονται να ψηφίσουν υπέρ της συμφωνίας της λίμνης. Αυτοί που δεν θα καταλάβουν ποτέ γιατί ο ελληνικός λαός τους θεωρεί ένοχους άθλιας συναλλαγής. Αυτοί που αδυνατούν να καταλάβουν τους λόγους για τους οποίους ο λαός μας είναι τόσο πολύ αντίθετος με αυτή την εθνική υποχώρηση. Αυτοί που δεν εννοούν να συνειδητοποιήσουν ότι ο λαός μας συνδέεται απευθείας με τον Μακεδονικό Αγώνα, που – το ξαναλέω – είναι ο μόνος πόλεμος που δεν κηρύχθηκε από το κράτος, ο μόνος πόλεμος για τον οποίο την επιστράτευση δεν κήρυξε η κυβέρνηση, αλλά οι Έλληνες, από κάθε γωνιά της πατρίδας, αυτοεπιστρατεύτηκαν και εγκατέλειψαν την ασφάλεια των εστιών τους για να χύσουν το αίμα τους για την Μακεδονία.

Και τώρα, σα να μην μας έφθαναν οι Σκοπιανοί επαγγελματίες πλαστογράφοι, στους πλαστογράφους της Ιστορίας μας και της εθνικής μας μνήμης προστέθηκε και αυτό το συνονθύλευμα που υποδύεται την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Σπεύδει τώρα, λίγο πριν από την τελευταία πράξη του δράματος, να ενημερώσει, λέει, η κυβέρνηση για τη συμφωνία των Πρεσπών.

Και θέλουν να μας πείσουν με μια ακόμη πλαστογραφία, για την οποία συνέπραξαν Τσίπρας και Ζάεφ προκειμένου να μας κοροϊδέψουν. Στην πραγματικότητα, έχουμε μια κυβέρνηση που συμπράττει με ξένη δύναμη εναντίον του λαού της.

Για πρώτη φορά μετά το 1974 έχουμε πρόβλημα Δημοκρατίας ...

Τα όσα έγιναν χθες στο Σύνταγμα ανήκουν σε μια αλληλουχία πρόσφατων γεγονότων που θέτουν σε αμφισβήτηση, για πρώτη φορά από το 1974, την Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Προηγήθηκε η αποκάλυψη της συνωμοσίας της Novartis που οδήγησε σε παραίτηση τον αρμόδιο εισαγγελέα, γιατί δεν ήθελε να υπακούσει στις διαταγές του Ρασπούτιν για παραπομπές πολιτικών, χωρίς να υπάρχουν στοιχεία γι' αυτό.

Στη συνέχεια είχαμε την κυνική διάλυση δύο κομμάτων της βουλής για να λάβει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ρεταλιών ψήφο εμπιστοσύνης. Είτε το όλο σκηνικό ήταν σκηνοθετημένο είτε όχι, ο ευτελισμός θεσμών και προσώπων ήταν πλήρης.

Και χθες είχαμε την διάλυση μιας τεράστιας συγκέντρωσης, ουσιαστικά κατά του ΣΥΡΙΖΑ, με μεθόδους καθεστώτος Μαδούρο. Ανεμπόδιστη δράση παρακρατικών και επέμβαση των δυνάμεων της τάξεως, εναντίον όλου του συγκεντρωμένου πλήθους.

Το μήνυμα που έστειλε η κυβέρνηση προς τους πολίτες ήταν σαφές: Μην ξανασυγκεντρωθείτε. Θα σας ταράξουμε στο χημικό. Στις δύο πρώτες συγκεντρώσεις οι μηχανισμοί του ΣΥΡΙΖΑ συνελήφθησαν αδιάβαστοι. Αιφνιδιάστηκαν. Χθες γνώριζαν και έλαβαν τα μέτρα τους.

Στο Μέγαρο εσείς, στο Σύνταγμα εμείς ...

Αναντίρρητα, οι δύο παλλαϊκές συγκεντρώσεις για την Μακεδονία μας σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα ήταν το πολιτικό γεγονός του 2018. Ήταν μια παρέμβαση των πολιτών στις εξελίξεις που αιφνιδίασαν την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και την ανάγκασαν να αλλάξει τον πολιτικό της σχεδιασμό.

Η Αριστερά αισθάνεται μια δυσανεξία όταν η λαϊκή οργή στρέφεται εναντίον της. Από την κοσμοθεωρία της πιστεύει πως αυτή εκφράζει τα λαϊκά συμφέροντα και συνεπώς οποιαδήποτε διαμαρτυρία εναντίον της είναι ακατανόητη. Υπάρχει κάτι ύποπτο σε αυτές τις εκδηλώσεις. Σκοτεινά συμφέροντα τις υποκινούν.

Γι΄αυτό και ο εκνευρισμός που παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες. Συλλήψεις στην Αθήνα έξω από το Μέγαρο στην κοσμική συγκέντρωση των «προθύμων», συλλήψεις και στην Μακεδονία για τις αφισοκολλήσεις. Πράγματα πρωτοφανή για την μεταπολιτευτική μας πολιτική ζωή, αλλά σύμφυτα με την ολοκληρωτική ιδεολογία της Αριστεράς.

Το κρατικό σκύλεμα του Πολυτεχνείου, καιρός να σταματήσει...

Την πρώτη χρονιά που το Πολυτεχνείο έγινε επίσημη γιορτή στα σχολεία μου σηκώθηκε η τρίχα και αντέδρασα. Όπως αντέδρασε και καθένας που είχε συνείδηση του σκυλέματος, της διαστρέβλωσης και της κρατικής γελοιοποίησης που επρόκειτο να γίνει σε μια εξέγερση δημοκρατική, αντιχουντική, φοιτητική, νεολαιϊστικη, υπερκομματική, ακαθοδήγητη.

Και αντέδρασα πολύ, όπως και άλλοι, γιατί η υποχρεωτικότητα μιάς γιορτής, για ένα γεγονός, ή πιο σωστά για μια αλληλουχία γεγονότων, ήταν και είναι απόλυτα αντίθετη και απόλυτα εχθρική με τον εθελοντισμό, την αυταπάρνηση, τη διακριτή και διακριτική προσφορά του καθενός από όσους συνέβαλαν και συμμετείχαν σ αυτό που ονομάστηκε «το Πολυτεχνείο». Και που είναι ταυτόχρονα ό,τι πιο αγωνιστικό και αυτοθυσιαστικό και αυθόρμητο έχει γίνει μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα. Κυρίως, είναι ό,τι πιο σεμνό.

Μακεδονικός Αγώνας και σύγχρονη ψοφιοσύνη ...

«Εντυπωσιακό!» «Απίστευτο!» «Ποιος το περίμενε;» «Μετά από τόσα μνημόνια και τόση ταλαιπωρία!» «Να μην ξεσηκωθούν για τις περικοπές και να ξεσηκωθούν για τη Μακεδονία!»

Τέτοια κατάπληκτα σχόλια ακούγονται τους τελευταίους μήνες…

Δεν ξέρω πόσοι ήταν αυτοί που ξαφνιάστηκαν μπροστά στην παλλαϊκή αντίδραση, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε - ξαφνικά και με μεγάλη πρεμούρα – να επιταχύνει τις συνομιλίες με το γειτονικό κρατίδιο και μάλιστα με σαφή πρόθεση να δοθεί το όνομα.

Αυτό που με βεβαιότητα μπορώ να πως είναι πως κυρίως ξαφνιάστηκαν αυτοί που δεν γνωρίζουν Ιστορία και επομένως δεν διαθέτουν ιστορική συνείδηση.

Διότι μόνο άνθρωποι που δεν διαθέτουν ιστορική συνείδηση μπορούσαν να διανοηθούν σύγκριση… μνημονίων και Μακεδονίας και να καταλήξουν στο συμπέρασμα πως… οι αντιδράσεις θα ήταν πανομοιότυπες!

Η εικόνα που έλειπε ...

Η διαμάχη σχετικά με το μέγεθος του συλλαλητηρίου της Αθήνας είναι μια αστειότητα. (Δεν είναι, εξάλλου, συμπτωματικό ότι στον διάλογο περί το θέμα δεσπόζει η σεπτή μορφή του Δημήτρη του Μάρδα, ως ειδικού επί των μετρήσεων!..) Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι αυτό που συνέβη στο Σύνταγμα και στους γύρω δρόμους την περασμένη Κυριακή ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση εδώ και πολλά χρόνια στην Αθήνα – μεγαλύτερη και σε συμμετοχή κόσμου και σε διάρκεια χρόνου.

Δαιμονοποίηση αντί ανάλυσης του Μακεδονικού ...

Ποια είναι η σωστότερη προσέγγιση του απρόβλεπτου συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης για το Μακεδονικό και του πιθανόν ογκωδέστερου σημερινού; Λυπούμαι που δεν μπορώ να αναπαραγάγω ολόκληρη την κατά τη γνώμη μου πιο αξιοπρόσεκτη προσέγγιση, που διατύπωσε στα «Νέα» της 27/1 ο χαρισματικός θεσσαλονικιός λογοτέχνης και διανοούμενος Γιώργος Σκαμπαρδώνης. Ελπίζω να μην προδίδω την εμπεριστατωμένη ανάλυσή του με τα ακόλουθα αποσπάσματα:

Δεν ήταν αγανακτισμένοι! Ήταν (και είναι) αποφασισμένοι!

Ο πανικός είναι κακός σύμβουλος.

Το χθεσινό συλλαλητήριο ήταν μεγάλο, πατριωτικό και ενωτικό.

Οι αντιδράσεις, όμως, του κ. Τσίπρα, του κ. Κοτζιά και του ΣΥΡΙΖΑ μαρτυρούν τον απόλυτο πανικό τους.

Έναν πανικό που τον συνόδευσαν με μπόλικη δόση κακίας, δηλητηρίου και πείσματος.

Το μίγμα είναι επικίνδυνο. Προδίδει ανθρώπους που δεν ορρωδούν προ ουδενός.

Οι αντιδράσεις τους είναι χειρότερες και πιο επικίνδυνες από τις πράξεις τους.

Και δείχνουν ότι άλλα υποκρύπτονται στο πίσω μέρος του πανούργου εγκεφάλου τους.

Γιατί έτσουξε τους ζαίους η ομιλία του Μίκη...

Αυτή είναι μία "αιρετική" άποψη...

Μπορεί να συμφωνήσετε , μπορεί να φρίξετε ,μπορεί να σας είναι απλά αδιάφορη...
Διαβάστε την όμως όλη πριν κρίνετε.

Προσωπικά δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία στα λεχθέντα από τον Μίκη στο συλλαλητήριο...

Δεν έδινα πριν , δεν δίνω ούτε τώρα...

Ναι , είναι ένας άνθρωπος που έχει  επηρεάσει (αρνητικά κατά την άποψή μου) την πολιτική ζωή της χώρας για πάνω από μισό αιώνα αλλά αυτό δεν του δίνει το αλάνθαστο και φυσικά δεν τον αφήνει στο απυρόβλητο...

Πρέπει να φύγουν, είναι επικίνδυνοι ...

Στις 3 Μαρτίου 1918 η κομουνιστική Ρωσία του Lenin υπέγραψε με τη Γερμανία τη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ. Με αυτήν παραχωρούσε στις κεντρικές δυνάμεις μια τεράστια περιοχή, από την Εσθονία μέχρι την Κριμαία, που περιλάμβανε το ένα τρίτο του πληθυσμού της τσαρικής αυτοκρατορίας και πάνω από το μισό της βιομηχανίας της. Η φιλοσοφία που οδήγησε στη συνθήκη αυτή ήταν απλή και υπάρχει έκτοτε στο DNA της κομμουνιστικής προελεύσεως αριστεράς. Η παραμονή στην εξουσία και η επιτυχία της «παγκόσμιας επανάστασης» αγιάζουν τα μέσα. Για την αριστερή εξουσία όλα επιτρέπονται.

Η ιστορία ως γνωστόν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, όμως και τα καθεστώτα φάρσες μπορεί να είναι εξόχως επικίνδυνα. Ρωτήστε τους δυστυχείς Βενεζουελανούς, τη χώρα μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο Συνασπισμός των κομμάτων της αντιπολίτευσης έχει με «δικαστική» απόφαση αποκλειστεί από τη συμμετοχή στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές και οι επιφανέστεροι πολιτικοί του εκπρόσωποι βρίσκονται υπό κράτηση.

Φοβόμαστε, επειδή...

Αν ο Α. Τσίπρας ήθελε να διχάσει τον ελληνικό λαό, τα έχει καταφέρει θαυμάσια. Από την μία «εκείνοι» και από την άλλη οι «άλλοι». Όποιος πάει στο συλλαλητήριο θα είναι φασίστας, ακροδεξιός και χρυσαυγίτης! Όποιος δεν είναι μαζί τους είναι απέναντί τους. Ή αυτοί ή κανείς. Δεν απορούμε. Απλά παρακαλάμε να μην γίνει κάποια προβοκάτσια την Κυριακή.

Ο δήθεν σοσιαλδημοκράτης Α. Τσίπρας, ο καλύτερος εφαρμοστής των μνημονίων κατά τους Ευρωπαίους, ο πρώην κομμουνιστής που μετατράπηκε σε όργανο του διεθνούς κεφαλαίου κατά τους συντρόφους του στην Ευρώπη, παραμένει στην πράξη ο ίδιος Τσίπρας που γνωρίσαμε τα προηγούμενα χρόνια. Δεν έχει αλλάξει κάτι. Ούτε στον ίδιο ούτε στους Καρανίκες που κουβαλάει μαζί του.

Εκδήλωση της γενικότερης απογοήτευσης...

Η απορία ήταν εύλογη. Τι απέγινε, πού είχε εξαφανιστεί όλη εκείνη η δυσφορία και η δυναμική αντίδραση κατά των μνημονίων και της τρόικας; Πού εξαφανίστηκαν οι χιλιάδες Αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος που απειλούσαν να κάψουν τη Βουλή και να κρεμάσουν τους πολιτικούς, οι οποίοι κυβερνούσαν τότε υπό καθεστώς επιτροπείας Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Ευρωπαϊκής Ενωσης και ήταν αναγκασμένοι να εφαρμόζουν αυστηρή λιτότητα και σκληρά περιοριστικά μέτρα προκειμένου να διασωθεί η οικονομία μας από την κατάρρευση και χρεοκοπία; Και τι ήταν εκείνο που υπέταξε τη ζαλισμένη κοινωνία σε αμήχανη σιωπή και ανοχή παρά την εφαρμογή πολύ σκληρότερων μέτρων και περικοπών, capital controls, διόγκωση της ανεργίας και φυγή των νέων μας στον εξωτερικό; Γιατί ανεχθήκαμε καρτερικά το καθεστώς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που εξευτελίζοντας και το υπερήφανο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος εφαρμόζει έκτοτε κατά γράμμα τα πριν επικατάρατα μνημόνια, με πολύ σκληρότερους όρους και δεσμεύσεις που φθάνουν μέχρι το 2060;

Ούτε ο Μαδούρο έτσι!

Να εδώ ο φίλος τους ο Μαδούρο χαιρετά όπως καλά ξέρουν όλοι οι σφοι... 

Στις παλιές διαδηλώσεις που οργάνωνε το κόμμα υπήρχαν αλυσίδες περιφρούρησης. Μην τυχόν και χωθούν μέσα τίποτα παρακρατικοί και κάνουν προβοκάτσιες. Έτσι ξηγιέται πάντα το κράτος. Στέλνει τα κομάντος μεταξύ των αθώων, γίνονται επεισόδια κι έτσι την επόμενη φορά οι φιλήσυχοι πολίτες μένουν στα σπίτια τους. Τι; Γίνονται και σήμερα τέτοια; Αστειεύεστε!

Βγήκε τώρα μία εφημερίδα και είπε ότι η ΕΛ.ΑΣ. ανησυχεί. Να θυμίσουμε σε όσους έχουν ξεχάσει ότι και στην Θεσσαλονίκη ανησυχούσε η ΕΛ.ΑΣ. μην τυχόν και βγουν τα Εξάρχεια της συμπρωτεύουσας στον δρόμο και έχουμε σοβαρές ταραχές. Τα παιδιά είδαν στο τέλος 500.000 κόσμο και είπαν να βγουν μια άλλη φορά που θα έχει λιακάδα. Είναι η ίδια αστυνομία που τις 500.000 τις μέτρησε ως 90.000! Προϊστάμενός της ο ένας και μοναδικός Τόσκας. Ούτε ο Μαδούρο δεν τα κάνει αυτά, σύντροφοι.

Είναι εθνολαϊκιστές όσοι πηγαίνουν στα συλλαλητήρια;

Τώρα τελευταία, με μεγάλη ευκολία προσάπτεται ο χαρακτηρισμός του εθνολαϊκιστή σε όσους συμμετέχουν στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία.

Όσοι διακινούν αυτήν την άποψη, διαφωνούν με την παρέμβαση των πολιτών στις εξελίξεις; Στο όνομα μιας θεσμολαγνείας θέλουν το πολιτικό παιχνίδι να παίζεται μόνον στην κορυφή του πολιτικού συστήματος;

Νομίζω πως όχι, αν κρίνω από το πώς αγκάλιασαν την συγκέντρωση των «παραιτηθείτε». Μια συγκέντρωση εξόχως αντιθεσμική, καθώς ένας αριθμός πολιτών ζητούσε την παραίτηση μιας εκλεγμένης κυβέρνησης, μέσα από μια λαϊκή συγκέντρωση.

Να υπενθυμίσω, πως οι κυβερνήσεις πέφτουν είτε γιατί έχουν παραιτηθεί είτε γιατί έχουν χάσει την δεδηλωμένη. Δεν πέφτουν από τις «πλατείες».

Κι εμείς τότε οι «παραιτηθείτε» θέλαμε η συγκέντρωση μας να έχει 200.000 ή και 300.000 κόσμο. Μαζέψαμε μετά βίας 8.000. Ομως, ένα εθνικό θέμα συγκίνησε εκατοντάδες χιλιάδες.

Είναι τρελός ο στρατηγός;

Σχεδόν μαζί με το καρναβάλι –λίγο πριν ή λίγο μετά το ίδιο είναι–
 έρχονται οι λεγόμενες «αγροτικές κινητοποιήσεις».

Το ζήτημα ετέθη –με τη μορφή του γνωστού συνθήματος των ποδοσφαιρικών γηπέδων, όχι ως ερώτημα– τουλάχιστον πέντε φορές από το πλήθος του συλλαλητηρίου της Κυριακής, όσο μιλούσε ο στρατηγός Φραγκούλης Φράγκος· και, πάντως, στον ίδιο άρεσε. Την πρώτη φορά που ακούστηκε, εκείνος αντέδρασε γελώντας τόσο εγκάρδια, ώστε προς στιγμήν να είναι αφοπλιστικός με τη γνησιότητά του. Ο στρατηγός ήταν εμφανώς κολακευμένος από το πλήθος που τον αποθέωνε ως τρελό – με την έννοια του ωραίου τρελού. Την τελευταία φορά που έπεσε το σύνθημα από το πλήθος, ο στρατηγός δεν άντεξε και ένωσε τη δική του φωνή μαζί τους: «Ναι! Είναι τρελός ο στρατηγός!».

Γιατί έπραξε σωστά ο Μητσοτάκης...

Η Νέα Δημοκρατία ευθύς ως επανέκαμψε το Σκοπιανό ζήτημα, οχυρώθηκε πίσω από την εθνική θέση που διατυπώθηκε στο Βουκουρέστι το 2008 και η οποία απορρίφθηκε από την κυβέρνηση της FYROM.

Μάλιστα, κορυφαία στελέχη της δήλωσαν πως αφού η συγκεκριμένη πρόταση δεν έγινε δεκτή, η νέα διαπραγμάτευση θα πρέπει να αρχίσει από μηδενική βάση.

Δηλαδή η σύνθετη ονομασία δεν αποτελεί κεκτημένο.

Μέχρις εδώ όλα καλά.

Τα προβλήματα για την Νέα Δημοκρατία άρχισαν όταν εξαγγέλθηκε το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Αμηχανία και αφωνία ήταν η πρώτη αντίδραση.

Μάλιστα, υφείρπε η φήμη πως, εσωκομματικά, ειδοποιήθηκαν οι βουλευτές και τα στελέχη του κόμματος να απόσχουν από το συλλαλητήριο.

Κάποια βουλευτές, με πολιτικό εκτόπισμα, είχαν την επιδερμική άποψη πως το Σκοπιανό είναι ένα θέμα εξωτερικής πολιτικής και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπισθεί.

Η βάση της παράταξης στην Μακεδονία πάγωσε. Οι βουλευτές άρχισαν να λαμβάνουν τα σχετικά μηνύματα και αντιλήφθηκαν το μέγεθος της ζημίας που μπορούσε να γίνει.

Οι δρόμοι και οι πλατείες δεν ανήκουν πλέον στην Αριστερά...

Εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες πολίτες άφησαν κυριακάτικα τα σπίτια τους και προσήλθαν αυθόρμητα στην συγκέντρωση για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας.

Η πρωτοφανής επιτυχία του συλλαλητηρίου γίνεται ακόμα μεγαλύτερη, αν αναλογιστούμε πως αυτό οργανώθηκε διαδικτυακά ενάντια στην βούληση ενός  μεγάλου μέρους της πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας.

Και με την πλήρη σιωπή των τηλεοπτικών σταθμών της «διαπλοκής».

Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες αψήφησαν τις ύβρεις και τις λοιδορίες των «πεφωτισμένων», που απεχθάνονται τον συγχρωτισμό τους με τον όχλο.

Έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις υποκριτικές τσιρίδες των ροζέ αριστερούληδων, που αίφνης έφεραν στην επιφάνεια τα αντιδεξιά σύνδρομα τους.

Ήταν μια λαοθάλασσα χωρίς καθοδήγηση, με κακή οργάνωση αλλά και πολύ πάθος.

2014 – 2016: Λεξικό ΣΥΡΙΖΑ, λήμμα «συναίνεση» ...

Μπορεί η άποψη που ο κ. Σκουρλέτης εξέφρασε (13 Μαρτίου 2017, Real Fm), σύμφωνα με την οποία τα επικείμενα για μετά το 2018 μέτρα χρειάζεται να ψηφιστούν από «μια ευρύτατη πλειοψηφία» στη Βουλή να αποκλήθηκε «προσωπική άποψη», τόσο από τον ίδιο όσο και από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, αλλά το ζήτημα δεν είναι εκεί.

Το ζήτημα είναι ότι ο κ. Σκουρλέτης θυμήθηκε τώρα να μιλήσει για μια «ευρύτατη συναίνεση» - με τον κ. Τζανακόπουλο να αποκαλεί τη στάση του κ. Σκουρλέτη «ένα πολιτικό κάλεσμα προς το σύνολο της αντιπολίτευσης» και την κ. Γεροβασίλη να το τερματίζει λέγοντας (Παραπολιτικά fm) πως «στη χώρα μας θα έπρεπε και η αντιπολίτευση να έπαιζε έναν δημιουργικό ρόλο. Για μας το ζήτημα είναι να γίνει η αντιπολίτευση χρήσιμη, να αποκτήσει αίσθηση της πραγματικότητας και να μην κάνει κινήσεις για να δημιουργούν κάποιο θέμα αστάθειας»!

Αλήθεια;

Οι δημιουργοί του Αλέξη Τσίπρα ...

Θυμάμαι τον κ. Πάγκαλο την εποχή που διαδήλωνε μαζί με τους λεγόμενους «Σταμουλοκολλάδες» προκειμένου να ματαιωθεί η ιδιωτικοποίηση της Εταιρίας Αστικών Λεωφορείων. Το γεγονός της υποστήριξης του κ. Πάγκαλου στην ματαίωση μιας ιδιωτικοποίησης δεν και τόσο σημαντικό, δεν υπήρχε ιδιωτικοποίηση που να μην προσπαθούσε να ματαιώσει το ΠΑΣΟΚ την περίοδο 90-93. Αυτό που έχει σημασία στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η σύμπραξη του κ. Πάγκαλου με ένα συνδικάτο του οποίου οι πρακτικές κρίθηκαν ακραίες ακόμα για τα ξεχαρβαλωμένα μεταπολιτευτικά ήθη.