Ο Χριστός ανέστη
έπειτα από μία εβδομάδα Παθών που κατέληξαν στον μαρτυρικό σταυρικό θάνατό Του.
Αλλά ανέστη.
Ο ελληνικός λαός, ακριβέστερα ένα όλο και μεγεθυνόμενο κομμάτι του πιο αναξιοπαθούντος τμήματός του, ακόμη και αν σήμερα χαρεί για λίγες ώρες το Πάσχα, θα συνεχίσει δυστυχώς την πορεία προς τον Γολγοθά της ανέχειας, του ζοφερότερου αύριο και της μάταια προς το παρόν αναζητούμενης ελπίδας, που όμως υπάρχει, όπως υπήρχε κατά τη σκοτεινή περίοδο της Κατοχής.
Χρειάζονται σύνεση, υπομονή και προσαρμογή στην αναγκαία λιτότητα και σκληρός αγώνας για επιβίωση και ανάκτηση των καλύτερων ημερών, που θα υπάρξουν και πάλι αν ενωμένοι το προσπαθήσουμε. Ούτε οι βίαιες αντιδράσεις, που επιδεινώνουν αντί να θεραπεύουν, είναι η καλύτερη επιλογή ούτε, ακόμη λιγότερο, οι αυτοκτονίες.
Η τραγική αυτοθανάτωση του συνταξιούχου φαρμακοποιού Δημήτρη Χριστούλα, μολονότι διόλου αξιομίμητη και ανεξαρτήτως πολιτικών επιδιώξεων που επενδύθηκαν σ' αυτήν, υπήρξε εν τούτοις διπλά αφυπνιστική και διδακτική. Πρώτα-πρώτα για τους εξουσιαστές μας, που δεν είναι μόνο η επίμονα εθελοτυφλούσα και αναίσχυντα ψηφοθηρούσα τάξη των περισσότερων πολιτικών αλλά και ο στρατός κατοχής συνδικαλιστών και συντεχνιών, με κορυφαίο αποτρόπαιο δείγμα τον κ. Φωτόπουλο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, το ανάλγητο στην επίτευξη του τελικού του σκοπού ΚΚΕ με όργανο το ΠΑΜΕ και τα ελεγχόμενα από αυτό ναυτεργατικά σωματεία, τα νοοτροπίας ταγμάτων εφόδου ακροαριστερά στοιχεία που έχουν κάνει κατάληψη στα πανεπιστήμια, τους νονούς κάθε παρανομίας που επιβάλλουν με δόλο, εκβιασμούς και παράλυση του κράτους την επικυριαρχία τους στην ελληνική κοινωνία.
