Τιμή και δόξα σε αυτούς που κράτησαν την Ελλάδα όρθια τον Δεκέμβριο του 1944 ...

Κανονικά η 3η Δεκεμβρίου θα έπρεπε να ήταν μια γιορτή των Πανελλήνων. Μια γιορτή που θα την γιόρταζαν νικητές και ηττημένοι, γιατί η Ελλάδα παρέμεινε στον Ελεύθερο κόσμο. Και τα αγαθά αυτού του ιστορικού γεγονότος τα καρπώθηκαν όλοι.

Δυστυχώς όμως, εδώ και πολλές δεκαετίες η υπενθύμιση αυτού του γεγονότος θεωρήθηκε από αυτούς που έχασαν, «γιορτή μίσους». Και επέβαλαν την άποψη τους, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, στους νικητές, που παραδόθηκαν αμαχητί. Οι ανάξιοι απόγονοι λησμόνησαν γιατί πολέμησαν οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους.

Εκεί που δεν σηκώνει ισαποστακισμό ...

Το (πρώην...) ποτάμι...

To Ποτάμι έχει μια ομοιότητα με το παλιό ΚΚΕ Εσ. Η ποιότητα των στελεχών τους ήταν πιο σημαντική από τον αριθμό των οπαδών τους. Και μία διαφορά που για το Εσωτερικό εξασφάλισε την μακροβιότητα. Το Εσωτερικό ήταν κόμμα. Το Ποτάμι παρέα. Έχοντας προκύψει από  την διάσπαση του ΚΚΕ το ’68 και την Άνοιξη της Πράγας το ΚΚΕ μπορούσε να αναφερθεί σε ιδεολογική ταυτότητα στον Πουλατζά και τον Μπερλινγκουέρ. Όταν ήρθε η κρίση το Ποτάμι ιδεολογικά μπόρεσε να αναφερθεί στον Σταύρο και το Αλάτσι.

Ήταν ένα noble experiment της περιόδου της κρίσης που έφτασε στο τέρμα του. Χωρίς μεγάλες ιδεολογικές δεσμεύσεις με κάθε ένα από τα στελέχη του να μπορεί να αποφασίσει πιο κόμμα του ταιριάζει. Χωρίς να ψάχνει για προδότες της ποταμίσιας ιδεολογίας ώστε να δικαιολογήσει την δική του επιλογή.

Χρυσή Αυγή: Η τέταρτη συνιστώσα της κυβέρνησης ...

Δίπλα στους δεδηλωμένους τρεις κυβερνητικούς εταίρους—ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, σύστημα Παυλόπουλου—προχθές μας προέκυψε και ένας τέταρτος.

Η Χρυσή Αυγή.

Οι ομιλίες των βουλευτών της κατά του Α. Σαμαρά, κυρίως, ξεπερνούσαν σε ένταση και πάθος και αυτές των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Διακρινόταν για το μίσος που τις χαρακτήριζε.

Είναι γεγονός πως εδώ και καιρό υπάρχει ένα modus vivendi μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσής Αυγής. Θα έλεγα, μάλιστα, πως έχει γίνει και ένα deal.

Η συγκυβέρνηση έχει παγώσει όλες τις διώξεις κατά της εγκληματικής οργάνωσης, όπως χαρακτηρίστηκε αυτή από την Ελληνική Δικαιοσύνη, ενώ έχουν γίνει και προσπάθειες να νομιμοποιηθεί η παρουσία των βουλευτών της σε διάφορες εκδηλώσεις.

Τραμπούκοι vs Aπατεώνες!

Το ΠΑΜΕ ανταγωνίζεται τον Λαφαζάνη στον τραμπουκικό ακτιβισμό και όλοι μαζί οι γενναίοι Αριστεροί τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξαπάτηση.

Οι ΔΕΚΟ εν τω μεταξύ, περνούν στο Υπερταμείο, ο συνδικαλιστικός νόμος γίνεται δημοκρατικός, οι πλειστηριασμοί ηλεκτρονικοί, οι ιδιωτικοποιήσεις προχωρούν, τα ωράρια των εκπαιδευτικών αλλάζουν, οι δεσμεύσεις για την φοροδιαφυγή ενισχύονται, οι δαπάνες εξορθολογίζονται. Αλλά και οι οδηγίες της ΕΕ για τις χωματερές, τις πλαστικές σακούλες, την ανακύκλωση επιβάλλονται.

Και απέναντι σε όλα αυτά, αντιδράσεις, οργή, αγανάκτηση και απόλυτος παραλογισμός. Αναρωτιέμαι πως θα ήταν η χώρα αν δεν υπήρχαν οι συσχετισμοί με την Δύση, η ένταξη της χώρας στην Ευρώπη και τέλος αν μετά την απίστευτη δημοσιονομική εκτροπή του 2009, δεν υπήρχε το Μνημόνιο.

Κουτσούμπα, βγες έξω από τον Άδωνι (video) ...

Ο αντιπρόεδρος της ΝΔ κυριευμένος από το πνεύμα του Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε !!!

Ομολογώ πως η πίστη μου στο μεταφυσικό είναι ανύπαρκτη. Ή μάλλον, για να το πω πιο σωστά, ήταν ανύπαρκτη. Δεν πίστευα σε τίποτα που μπορεί να είχε να κάνει με το πνεύμα έτσι όπως αυτό περιγράφεται από τους δημιουργούς των θρησκειών ή τους συγγραφείς του τρόμου και του φανταστικού. Όπως κάθε άπιστος Θωμάς είχα ανάγκη αποδείξεων και αποδείξεις δεν υπήρχαν. Μέχρι πριν λίγες μέρες. Μέχρι να ακούσω τον Άδωνι τον Γεωργιάδη να μιλάει έχοντας καταληφθεί από το πνεύμα του αρχιερέα του ΚΚΕ, Κουτσούμπα. Μέχρι να ακούσω τον αντιπρόεδρο της Νέας της Δημοκρατίας να χαρακτηρίζει την τροπολογία για την παρεμπόδιση των τραμπουκισμών σε βάρος συμβολαιογράφων «ποινικοποίηση των λαϊκών αγώνων και κινητοποιήσεων».

Κανόνες δημοκρατίας και συνδικαλιστές ...

Είναι προφανές ότι οι «σύντροφοι» του ΠΑΜΕ δεν πήγαν τόσο πρωί στην Ξενοφώντος για να επιβεβαιώσουν την εκτίμηση του ομώνυμου μεγάλου ιστορικού: «Λίθοι και πλίνθοι και ξύλα και κέραμος ατάκτως ερριμμένα ουδέν εστι», ότι δηλαδή σπιτικό δεν γίνεται όσο τα υλικά της κοινής μας ζωής είναι πεταμένα χωρίς τάξη και οργάνωση.

3 Δεκεμβρίου 1944: ο μεγάλος μύθος της Αριστεράς ...

Οι σφαίρες που έπεσαν το πρωινό της 3ης Δεκεμβρίου 1944 στην πλατεία Συντάγματος αποτέλεσαν τον θεμέλιο λίθο και μύθο του ερμηνευτικού σχήματος της Αριστεράς για την περίοδο 1944-1949.

Μέσα από το πώς κατέγραψαν και ερμήνευσαν τα γεγονότα οι διανοούμενοι της, η Αριστερά από θύτης έγινε θύμα. Επέβαλε την λήθη για τα εγκληματικά πεπραγμένα της την περίοδο από την άνοιξη του 1943 έως τον Νοέμβριο του 1944 και μέσω της θυματοποίησης της προσπάθησε να ηθικοποιήσει την συμπεριφορά της.

Να βιώσει φαντασιακά, στο συλλογικό υποσυνείδητο της το τραύμα και την ήττα, χωρίς ενοχές.

Αλλά το ερμηνευτικό της σχήμα για τα Δεκεμβριανά βασίζεται σε σκόπιμες αποκρύψεις και σε συνειδητές παραποιήσεις και ψεύδη. Ας δούμε λοιπόν, τα συμβάντα – κατά στεγνή καταγραφή – στην Αθήνα τις τελευταίες ημέρες του Νοεμβρίου και τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου του 1944, που αποδομούν αυτόν τον μύθο.

Π. Παυλόπουλος: Φιλόμουσος ή μπολσεβίκος;

Χωρίς καμιά αμφιβολία ο Π. Παυλόπουλος είναι ένας πολιτικός με ρίζες στον κεντροδεξιό-φιλελεύθερο χώρο. Βέβαια, έχει μιαν ιδιόμορφη αντίληψη για τον φιλελευθερισμό, όπως διαπιστώσαμε τον Δεκέμβριο του 2008, όταν, επί των ημερών του, κάηκε η Αθήνα.

Επί πλέον είναι ένας έγκριτος πανεπιστημιακός, κατά γενικήν ομολογία. Τα γράφω αυτά θέλοντας να υπογραμμίσω πως είναι ένας άνθρωπος με πλήρη συνείδηση των πραττομένων του.

Συνεπώς, γνώριζε άριστα πως όταν τιμούσε με την παρουσία του στο Μέγαρο Μουσικής την συναυλία για τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής «Επανάστασης», ουσιαστικά τιμούσε το ιστορικό γεγονός καθ΄εαυτό.

Αυτό όμως το ιστορικό γεγονός—η Οκτωβριανή «Επανάσταση»--θεωρείται από εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες αυτού του πλανήτη, ως η αφετηρία μιας εγκληματικής πορείας κατά της ανθρωπότητας, με δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς. Αποτελεί ένα εγκληματογόνο γεγονός.

Οι κουκουλοφόροι της Μαδρίτης ...

Α​​ναρωτιέμαι πόσο Ελληνοαυστραλός θα νιώθει τώρα εκείνος ο δυστυχής τουρίστας που τον έδειραν οι κουκουλοφόροι την περασμένη Κυριακή, επειδή ψώνιζε από εμπορικό κατάστημα. «Ερχόμαστε και αφήνουμε λεφτά στη χώρα σας και τρώμε ξύλο από πάνω;», ρωτούσε το κενό η γυναίκα του, που ήταν μπροστά στο επεισόδιο, μαζί με τα δύο παιδιά τους. Ηταν η πρώτη Κυριακή που, με επίσημη υπουργική απόφαση, τα μαγαζιά μπορούσαν να λειτουργήσουν ελεύθερα. Πού να εξηγήσεις στη γυναίκα πως ο φόβος της Εκκλησίας και ο φόβος της αριστερής βίας κρατούσαν για χρόνια τα μαγαζιά κλειστά τις Κυριακές και ότι, με την εκστρατεία εκφοβισμού που είχε προηγηθεί από ακραίους συνδικαλιστές της Αριστεράς, και πάλι ήταν θαύμα που τα καταστήματα είχαν ανοίξει. Αλλά και γιατί να έχει η γυναίκα την υποχρέωση να κατανοήσει σε όλο το βάθος της την «ιδιαιτερότητα» που μας δέρνει αλύπητα; Αυτή ήλθε στη χώρα για διακοπές, για να περάσει καλά. Απλώς, δεν πρόκειται να ξανακάνει το ίδιο λάθος.

Τι κάνατε στη χούντα κύριε Καζάκο;

Πως το λένε οι αριστεροί και δεξιοί διαμαρτυρόμενοι; Α ναι. Το θυμήθηκα: «χούντα ζούμε».

Τη χούντα των Μνημονίων. Ε αυτά ακούει ο Κώστας Καζάκος και είπε να κηρύξει ανένδοτο. Να πάει σε αντίσταση. Και προσοχή παιδιά. Όποιος δεν αντισταθεί ακόμα και θυσιάζοντας τη ζωή του, ακόμα και πεινώντας μένοντας στην Ελλάδα, ακόμα και ξεχνώντας τα μεταπτυχιακά και τους κόπους των σπουδών του για να εργάζεται για 600 ευρώ στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι ύποπτος. Είναι να δείτε πως το είπε ο μετρ…α ναι. Προδότης.

Για να δούμε όμως τι έκανε σε μια αντίστοιχη περίοδο ο ίδιος ο Κώστας Καζάκος. Ο Αριστερός αυτός άνθρωπος του θεάτρου που τώρα κρίνει τους πάντες από την ευκολία των χρημάτων που λαμβάνει από το ΔΗΠΕΘΕ ή από όσα αποκόμισε τόσα χρόνια πρωταγωνιστής στα «μαύρα χρόνια» όπως τα αποκαλεί της προηγούμενης 50ετίας. Γιατί κακά τα κόμματα όλα - πλην ΚΚΕ σαφώς- όμως μια χαρά ο κ. Καζάκος τα κατάφερε και προόδευσε. Βέβαια αν το κόμμα που υποστηρίζει με θέρμη, το ΚΚΕ, είχε επικρατήσει πολύ θα ήθελα να έβλεπα τι θα έλεγε.

Όταν το Πολυτεχνείο γίνεται ασβέστης για να καλύψει πάσα νόσο και μαλακία ...

Ο εκλεκτός του ΚΚΕ... 

Η «υπόθεση Φιλιππάκη» θα ήταν καλή για ένα βροχερό Σαββατοκύριακο. Οταν η πιο ενδιαφέρουσα  ταινία είναι «Οι Πειρατές της Καραϊβικής», η πιο μεγάλη είδηση η σύγκρουση Φουρθιώτη -  Καρβέλα  και το βιβλίο στο κομοδίνο η βιογραφία του στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου από τον Κώστα Χατζηαντωνίου. Κάτω από τέτοιες συνθήκες η ανάρτηση στο facebook του Γιώργου Φιλιππάκη «…δεν θα με ενοχλούσε καθόλου αν έσκαγε και μια ακόμα βόμβα στα πόδια του Στουρνάρα», ενός συνταξιούχου δημοσιογράφου που τελευταία φορά που είχε απασχολήσει την κοινή γνώμη ήταν το 1984 όταν είχε απολυθεί από την Ελευθεροτυπία επειδή είχε «αποκαλύψει» τα ονόματα 20 μελών της 17ης Νοέμβρη (φωτό) θα άντεχε σαν είδηση. Και θα ξεχνιόταν την Δευτέρα. Η ανάρτηση όμως του Φιλιππάκη δεν είναι είδηση του 48ωρου.

Πρώτον, επειδή Γιώργος Φιλιππάκης δεν είναι απλά ένας συνταξιούχος δημοσιογράφος, Είναι μέλος της διοίκησης της ΕΣΗΕΑ. Εν τάξει  «ειδικός γραμματέας», μια διακοσμητική θέση που δεν είχε καλυφθεί εδώ και χρόνια αλλά το γεγονός παραμένει. Ένα μέλος του δ.σ. της ΕΣΗΕΑ που επιχαίρει για την τρομοκρατική επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο και εύχεται για μια ανάλογη στον Γιάννη Στουρνάρα δεν είναι καθημερινό γεγονός.  Ακόμη και για μια συνδικαλιστική οργάνωση που έδωσε χώρο για να παρουσιαστεί το βιβλίο του Κουφοντίνα το γεγονός εντυπωσιάζει.

Οι βιαστές που κρύβονται στα φουστάνια της Δημοκρατίας!

Ψηφίστε με. Εκλέξτε με δημοκρατικά. Αλλά μόλις το κάνετε, θα καταλύσω τον κοινοβουλευτισμό και θα εγκαθιδρύσω δικτατορία. Θα σας πάρω τις περιουσίες και θα τις μοιράσω στον λαό. Θα καταργήσω το χρήμα. Θα κάνετε όχι τη δουλειά που ξέρετε αλλά αυτή που θα σας διατάξω. Θα σας ταΐζω με το δελτίο. Και θα σας πληρώνω ανάλογα με το πόση ώρα δουλέψατε, είτε είστε πυρηνικοί φυσικοί είτε ανειδίκευτοι.

Κι αν δεν με εκλέξετε, εγώ και οι επαναστάτες σύντροφοί μου θα βρούμε τον τρόπο να πάρουμε την εξουσία και να σας επιβάλουμε τον ανώτερο άνθρωπο που εμπνευστήκαμε. Μέχρι να το καταφέρουμε, θα προσπαθούμε να σας κάνουμε συνέχεια ζημιά.»

Όταν ο Τζήμερος νομίζει ότι κάνει πολιτική ταπώνοντας αφίσες του ΚΚΕ...

Η ενοχική στάση της δεξιάς απέναντι στην αριστερά έχει τις ρίζες της στην μεταπολίτευση. Όταν εκχωρήθηκε στην αριστερά το προνόμιο να δίνει πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων για το ποιος ήταν χουντικός και ποιος όχι. Έτσι για να μην τον πουν φασίστα ή χουντικό κάθε πολίτης που δεν ήταν αριστερός έπρεπε να συμφωνεί με ό,τι έλεγε η αριστερά. Από το ότι οι μόνοι που πολέμησαν τους Γερμανούς ήταν οι ελασίτες, μέχρι το ότι 1949 κέρδισε τον πόλεμο ο μοναρχοφασισμός, ότι οι Αμερικάνοι ήταν οι φονιάδες των λαών και οι μόνοι που αντιστάθηκαν στην χούντα ήταν οι αριστεροί.

Το χαρτί του Τσαουσέσκου ...

Τ​​η δεκαετία του ’80 υπήρξα μέλος, και εγώ, της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, της πολιτικής νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού. Λίγο το κλίμα της εποχής, λίγο οι οικογενειακές αξίες και η ορμητική εφηβεία με ώθησαν να ενταχθώ στον «Ρήγα». Μάλλον τυχαία βρέθηκα εκεί. Θα μπορούσα να είχα καταλήξει σε οποιαδήποτε αριστερή οργάνωση της εποχής εκείνης, δεν πολυκαταλάβαινα, εξάλλου, τις διαφορές. Για το ΚΚΕ ήξερα, βέβαια, πως ήταν σταλινικό, και καθώς είχα επηρεαστεί από τις εικόνες της διαμαρτυρόμενης Πολωνίας, της «Αλληλεγγύης» και του Λεχ Βαλέσα, μου ήταν λίγο δύσκολο να κάνω το βήμα προς τα εκεί. Εξάλλου, παιδί μικροαστικής οικογένειας της Θεσσαλονίκης με πατέρα σοσιαλδημοκράτη, ήταν για μένα και αισθητικά, το ΚΚΕ, ένα απόμακρο κόμμα, παρόλο που το υπόλοιπο της οικογένειας από την πλευρά του πατέρα μου ήταν κομμουνιστές. Οι αριστεριστές πάλι δεν δραστηριοποιούνταν στα σχολεία ενώ οι αναρχικοί ήταν πολύ βίαιοι για τα γούστα μου. Για το ΠΑΣΟΚ δεν το συζητούσα, κάπως έπρεπε να εξεγερθώ ενάντια στον πατέρα μου. Τέλος πάντων, βρέθηκα χάρη και σε κάποιους μυημένους συμμαθητές μου στον «Ρήγα» στο τέλος της πρώτης λυκείου, δηλαδή στα δεκαπέντε μου χρόνια. Ο πατέρας μου δεν αντέδρασε με την επιλογή μου. Μάλλον διασκέδαζε –με είχε πάρει στο ψιλό για την ακρίβεια– γεγονός που δεν κατανοούσα και με εξόργιζε επιπλέον. Χρειάστηκαν κάποια χρόνια να περάσουν για να αντιληφθώ τη σοφία του.

Με το όπλο παρά πόδα παραμένει το ΚΚΕ...

Ανανεώνοντας κάπως τη στελέχωσή του και εδραιώνοντας τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του, που σύµφωνα µε πρόσφατες επεξεργασίες της ηγεσίας του είχαν αλλοιωθεί εδώ και δεκαετίες µε αποκορύφωµα τη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη (1989), το ΚΚΕ στο τελευταίο συνέδριό του σηµατοδοτεί την κατίσχυση της επαναστατικής µνήµης («Το Βήµα», 9-4-2017). Προηγήθηκαν τα πανηγυρικά εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη κατά τα οποία περίπου το πανελλήνιο ετίµησε τον ηρωισµό του µπροστά στον θάνατο, εµµένοντας σε µιαν ιδεολογία που η εφαρµογή της αιµατοκύλισε τις χώρες στις οποίες εφαρµόστηκε. Αλλά κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος µε τα κορυφαία στελέχη του κόµµατος να προσαρµόζονται άνετα στον καπιταλιστικό τρόπο ζωής, µεταλλασσόµενα στους σηµερινούς δισεκατοµµυριούχους ολιγάρχες.

Περιθωριακοί, απολιθωμένοι και μυστήριοι ενώνονται στο ψήφισμα στήριξης της δικτατορίας του Μαδούρο...

Ανάμεσα τους ήταν ο Μάρκο Τζάνι, νυν ανεξάρτητος και πρώην μέλος του Movimento 5 Stelle του Μπέπε Γκρίλο. Η φωνή της Ρωσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Λετονή Τατιάνα Ζντανόκα. Η Αλμπιόλ Γκουζμάν των Ποδέμος. Ο Φοντούλης, ο Επιτήδειος και ο Συναδινός της Χρυσής Αυγής. Ο Ράινχαρντ Μπουτικοφερ των γερμανών Πράσινων. Ο Ματέο Σαλβίνι της Λίγκας του Βορρά. Ο Νεοκλής Σηλικιώτης του ΑΚΕΛ. Ο Ούντο Φόιγκτ του γερμανικού ακροδεξιού NDP. O Παπαδάκης και ο Ζαριανόπουλος του ΚΚΕ. Ο Μάρτιν Ζόνεμπορν του Partei, ενός γερμανικού κόμματος που σαν αντικείμενο έχει να σατιρίζει τα άλλα κόμματα.

Η εμπειρία της επιτρόπου Κορίνας Κρέτσου...

Η Κορίνα Κρέτσου, επίτροπος περιφερειακής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ασφαλώς θα θυμάται για χρόνια την απίστευτη εμπειρία, που της προσέφερε η πρόσφατη επίσκεψή της στην Ελλάδα. Γεννημένη το 1967, η εκ Ρουμανίας Επίτροπος είχε την «ευτυχία» να ζήσει, μέχρι τα 22 της, υπό την σοσιαλιστική θαλπωρή του αλήστου μνήμης Νικολάε Τσαουσέσκου.

Του «λαοφιλούς» ηγέτη, που, έκπληκτος από την οργή του λαού του, παραμονές Χριστουγέννων του 1989, στην Τιμισοάρα, διέταξε την Σεκιουριτάτε, την περιβόητη υπηρεσία κρατικής ασφάλειας του καθεστώτος του, να πυροβολήσει στο «ψαχνό», προκαλώντας τον θάνατο χιλίων και πλέον ανθρώπων… Του τυραννικού δικτάτορα, που ζούσε σε ένα φαραωνικών διαστάσεων και αμύθητου πλούτου παλάτι, την ώρα που ο ρουμανικός λαός στέναζε από την πείνα και τους ασφυκτικούς περιορισμούς σε ρεύμα και θέρμανση… Του αδίστακτου ρατσιστή, που είχε εμπνευσθεί το εφιαλτικό «Κανάλι του Θανάτου», ένα κανάλι από τον Δούναβη μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, όπου χιλιάδες Τρανσυλβανοί, Μολδαβοί και Ούγγροι μεταφέρθηκαν για να εργασθούν μέχρι θανάτου, κατηγορούμενοι για «εγκλήματα», όπως το ότι μιλούσαν την μητρική τους γλώσσα….

Ιερό κειμήλιο...

Οπως η Μονή Βατοπεδίου βγάζει κατά καιρούς την «Αγία Ζώνη» για να την προσκυνήσουν οι πιστοί, έτσι και το ΚΚΕ παρουσίασε το ιερόν πιστόλιον του Μπελογιάννη, στα προχθεσινά εγκαίνια της έκθεσης στην Αμαλιάδα. Επρόκειτο για ένα γερμανικής κατασκευής Walther PPK του 1938, για το οποίο, όταν ο Δ. Κουτσούμπας ρωτήθηκε από τον πρωθυπουργό πώς κατέληξε στα χέρια του, απάντησε: «Είναι ολόκληρη ιστορία... Το κρύβανε οι αγωνιστές και γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να χαθεί». Οπως διάβασα, το πιστόλι έμεινε για λίγο στον χώρο της έκθεσης και μετά όπως είχε εμφανισθεί έτσι εξαφανίσθηκε. Τώρα, το φυλάνε οι «αγωνιστές».

Παρακολουθήσεις και άλλα πράγματα του διαβόλου!

Το ΚΚΕ κατήγγειλε ότι τα τηλέφωνά του παρακολουθούνται, όπως και άλλων κομμάτων. Και τι βρήκε να πει η υπεύθυνη κυβέρνησή μας; Ότι είναι πολύ σοβαρές οι καταγγελίες!  Δεν είχαμε αμφιβολία γι αυτό. Το ΚΚΕ είναι ένα σοβαρό μαγαζί. Έχει συνέπεια, τεχνογνωσία, αξιοπιστία. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: Ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο; Πόσα βαλιτσάκια κυκλοφορούν;

Ζούμε σε ένα σουρεαλιστικό περιβάλλον. Τέτοιες μοναδικές στιγμές δεν τις έχουμε ζήσει με άλλη κυβέρνηση. Δεν ξέρω ποιος μπορεί να παρακολουθεί το ΚΚΕ, αλλά είναι βέβαιο ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει πάψει εδώ και χρόνια να νιώθει ότι απειλείται από τον Περισσό. Τι να θέλουν, δηλαδή, να μάθουν οι ξένες υπηρεσίες; Αν θα κάνει απεργία το συνδικάτο οικοδόμων;

Οι κόκκινοι φασίστες χτύπησαν πισώπλατα τον Θ. Τζήμερο στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής ...

Μόλις επέστρεψα από το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής. Ακόμα μού πονάει ο λαιμός, έχω δύσπνοια και η κοκκινίλα από το κεφαλοκλείδωμα είναι εμφανής. Ευτυχώς οι μπουνιές του τραμπούκου του ΚΚΕ δεν μου έσπασαν κανένα πλευρό. Μπορώ να πω ότι με μερικές μελανιές φτηνά τη γλύτωσα.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Η Περιφέρεια συνεδριάζει στο κτήριο του Υπουργείου Συγκοινωνιών. Το ισόγειο του κτηρίου και ο διάδρομος που οδηγεί στην αιθουσα συνεδριάσεων, κατασκευασμένα και συντηρούμενα με χρήματα του φορολογούμενου ήταν σήμερα γεμάτα με αφίσες του ΠΑΜΕ και διάφορων άλλων ομοειδών οργανώσεων που καλούσαν σε απεργία και αγωνιστικές κινητοποιήσεις "ενάντια στη φτωχοποίηση και στα μνημόνια". Ήταν και μερικές αφίσες της ΑΔΕΔΥ με το ίδιο σκεπτικό και την ίδια φρασεολογία, εν όψει της μεθαυριανής απεργίας που θα παραλύσει ξανά το κράτος, και θα ταλαιπωρήσει εκατομμύρια Έλληνες, για χάρη μερικών εργατοπατέρων.