«Δεν είναι φασισμός. Αλλά πώς του μοιάζει!»

«Ο υπαρκτός σοσιαλισμός δεν είναι φασισμός. Αλλά πώς του μοιάζει!». Η περίφημη αυτή φράση του Ιταλού δημοσιογράφου και αντιφασίστα παρτιζάνου Τζιόρτζιο Μπόκκα στο βιβλίο του «Μουσσολίνι, ο σοσιαλφασίστας», αποκτά ανατριχιαστική επικαιρότητα καθώς παρακολουθούμε τον κ. Τσίπρα (με τον Πολάκη και τους άλλους) να μας περιγράφουν πώς θα είναι η «δεύτερη φορά» τους. Κι’ όσο ακούμε για «αρμούς», τόσο θυμόμαστε τα fasci του αρχέγονου φασισμού…

Γιατί σε αντίθεση με τον ναζισμό και τον σταλινισμό που διακρίθηκαν στο πεδίο της βαρβαρότητας, ο μουσολινισμός μπορούσε ευκολότερα να επαναληφθεί στα χρόνια που ακολούθησαν σε διάφορες παραλλαγές.

Υπάρχει μια χαρακτηριστική ιστορία από την εποχή της επικράτησης του φασισμού στην Ιταλία. Τον Ιανουάριο του 1923, ο Μουσσολίνι, ο σοσιαλιστής που μεταλλάχθηκε σε φασίστα, λίγους μήνες αφότου έγινε πρωθυπουργός, περνάει από την επαρχία της Ρομάνια. Σπεύδουν να τον προϋπαντήσουν οι παλιοί του φίλοι και εκείνος τους απευθύνει το ερώτημα: «Φίλοι της Ρομάνια, πού είναι τώρα οι σοσιαλιστές; Πού είναι οι περιφρονητές της πατρίδας και της νίκης;». Απλώνεται σιωπή και ξαφνικά ακούγεται η φωνή ενός συντοπίτη του: «Δεν βλέπεις, Μπενίτο, πως είμαστε όλοι εδώ;», του φωνάζει στη ρομανιόλικη διάλεκτο.

Και ήταν πράγματι όλοι εκεί. Οι παλιοί του σύντροφοι από τα σοσιαλιστικά χρόνια, είχαν περάσει μαζικά στον φασισμό, ακολουθώντας τον Μουσσολίνι στην περιπέτεια του «μετασχηματισμού».

Γουστάρουμε βία! Επικίνδυνο κουσούρι. Να κοιταχτούμε....

Οι καθυστερήσεις των συρμών στο μετρό μπορεί να είναι λόγος εκνευρισμού. Όχι όμως και να καταλήξουν οι σπρωξιές σε μπουνιές με αίμα! Επιβάτες του θυμού, της οργής και της βίας. Πολίτες του θυμού, της οργής και της βίας, που αρχίζει με το κλάξον και καταλήγει στα χαρτάκια έξω από τα σπίτια και τις μολότοφ..

Καλά, σπρώχτηκαν και γρονθοκοπήθηκαν επιβάτες του μετρό, επειδή καθυστέρησε η άφιξη των συρμών; Ναι. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στην κοινωνική δικτύωση δεν αφήνουν περιθώρια διάψευσης. Ο θυμός εναντίον των μηχανοδηγών μετρό, του υπουργού Μεταφορών βρήκε εκτόνωση στο πρόσωπο διοπτροφόρου επιβάτη. Για μια θέση στον συρμό του μετρό..

Δικαιολογήθηκαν, δυστυχώς, πολιτικά πριν από λίγα χρόνια στον καιρό των μνημονίων, η οργή και η βία. Θεωρήθηκαν ότι είναι αποτέλεσμα της «δίκαιης αγανάκτησης» που ένιωθαν οι πολίτες λόγω της χρεοκοπίας του κράτους.

Χαιρόμαστε με το αυτονόητο ...

Είδαμε τους υπουργούς να ορκίζονται με κουστούμια και γραβάτες και χαρήκαμε. Μάθαμε πως τοποθετήθηκε γιατρός στην Ακρόπολη και χαρήκαμε. Πληροφορηθήκαμε πως οι καταληψίες εγκατέλειψαν το ξενοδοχείο που είχαν καταλάβει και χαρήκαμε.

Χαρήκαμε που οι αστυνομικοί θα περιπολούν στους δρόμους.

Χαρήκαμε για το γεγονός πως οι υπουργοί έπιασαν αμέσως δουλειά, χαρήκαμε γιατί ο πρωθυπουργός θα τους αξιολογεί, χαρήκαμε, χαρήκαμε, χαρήκαμε.

Έπρεπε όμως να χαρούμε για όλα αυτά;

Σε μια κανονική χώρα, φυσικά και δεν θα έπρεπε να χαρούμε. Σε μια χώρα όμως από την οποία πέρασε ο τυφώνας ΣΥΡΙΖΑ, ναι, θα έπρεπε.

Ενας τουρίστας από το ανατολικό μπλοκ ...

Τι άλλο θα ακούσουμε στις τέσσερις ημέρες που έμειναν, με τη σημερινή, αναρωτιέμαι. Ευτυχώς, θέλω να πω, που τελειώνει η προεκλογική περίοδος, διότι, έτσι όπως κατρακυλά ο Τσίπρας από μέρα σε μέρα σε όλο και μεγαλύτερα βάθη γελοιοποίησης, φοβάμαι ότι στο τέλος θα πιάσω τον εαυτό μου να τον λυπάται κιόλας – σχήμα λόγου, βεβαίως.

Ο απερχόμενος πρωθυπουργός ξεπέρασε πια την απλή (όσο και αν τεχνικά ήταν άψογη) μίμηση της φωνής του Ανδρέα Παπανδρέου. Τώρα μιλάει και εξ ονόματός του, έχει δηλαδή εντελώς ταυτισθεί με τον ρόλο, κάτι που οπωσδήποτε αποτελεί πρόοδο – μικρή μεν, αλλά πρόοδο. Του είναι αδιανόητο, λέει, πως το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου βοηθά τον «γιο του Εφιάλτη» (ο Κυριάκος είναι αυτός)· και εξήγησε, δύο φορές μάλιστα, ότι ο ίδιος ο Παπανδρέου αποκαλούσε Εφιάλτη τον Κων. Μητσοτάκη. Υπονοώντας ότι εκείνος απλώς το επαναλαμβάνει (ίσως από σεβασμό προς τα ιερά κείμενα του παπανδρεϊσμού) και, με την ευκαιρία, το κολλάει και στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ποιους θα επιλέξουμε;

Δοκίμασα στο μυαλό μου διάφορους «κομψούς» τρόπους για να θέσω το ζήτημα και, τελικά, προτίμησα τον απλούστερο, δηλαδή την ευθύτητα. Θέλω να σας προτείνω υποψηφίους για τις εκλογές της 7ης Ιουλίου: σε ποιους να δώσετε σταυρό προτίμησης. Δεν είναι η γνώμη ενός δήθεν ειδικού, γιατί στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν υπάρχουν ειδικοί. Είναι η δική μου γνώμη, κουβαλάει όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά – και, ευελπιστώ, κάποια θετικά– της προσωπικότητάς μου, και τη διατυπώνω με τον τρόπο ακριβώς που κουβεντιάζω για το ίδιο θέμα με τους φίλους μου. Οπως πάντα, είναι αμέτρητες οι γωνίες από τις οποίες μπορείς να κοιτάξεις ένα ζήτημα και μάλιστα ένα τόσο σύνθετο όσο η επιλογή των καλύτερων από ένα ψηφοδέλτιο. (Ο επιθεωρητής Κάλαχαν το έχει κλείσει αυτό διά παντός, με τον χαρακτηριστικό νατουραλισμό του ύφους του…) Επομένως, ξέρετε τι αγοράζετε.

Καραμανλής - Παπανδρέου, βίοι παράλληλοι ...

Εμένα να με συγχωρούν οι «ενωτικοί» κάθε παράταξης, αλλά όποιος διαγράφει το παρελθόν είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει. Και η λήθη είναι συχνά επιβράβευση αυτού που έχει αδικήσει εκείνους που στάθηκαν συνεπείς μέχρι σήμερα και πλήρωσαν τις αμαρτίες των όψιμων ενωτικών. Και για όποιον δεν κατάλαβε, μιλάω για την επανεμφάνιση Καραμανλή και Παπανδρέου. Και τη στάση τους απέναντι σε Σαμαρά και Γεννηματά και στα κόμματά τους.

Και οι δύο ευθύνονται απολύτως για το οικονομικό ναυάγιο της χώρας. Ο πρώτος γιατί επέτρεψε την εκτόξευση του ελλείμματος, που άνοιξε στους διεθνείς κύκλους την Κερκόπορτα για να γονατίσουν τον ελληνικό πληθυσμό. Και ο δεύτερος γιατί παραγνωρίζοντας την εκτροχιασμένη κατάσταση, ενέτεινε την έλλειψη εμπιστοσύνης των «αγορών» και έφερε μοιραία το ΔΝΤ και τη μετατροπή του ελλείμματος σε πολύχρονο χρέος.

Η πολλή οικειότητα τον έβλαψε ...

Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας –όχι μόνον ο σημερινός, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, αλλά ο εκάστοτε– δεν δίνει συνεντεύξεις επειδή απλώς του το ζήτησαν και συμβαίνει να είναι πολύ καλόβολος άνθρωπος ώστε να χαλάσει χατίρι. Ο υπουργός Αμυνας μιλάει στα ΜΜΕ πάντα με συγκεκριμένο σκοπό, για να μεταδώσει είτε στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό ένα μήνυμα, εκ μέρους του θεσμού τον οποίον εκπροσωπεί, δηλαδή του κρατικού τομέα στον οποίο έχουμε αναθέσει την εθνική ασφάλεια και για τον οποίο δαπανάμε ετησίως άνω του 2% του ΑΕΠ της χώρας. (Για τους σχολαστικούς, φέτος η δαπάνη ήταν στο 2,2% και πέρυσι στο 2,38%, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΝΑΤΟ).

Αυτή τη στάση τουλάχιστον θα περίμενα, ιδίως από τον ναύαρχο Αποστολάκη, ο οποίος στο κάτω κάτω είναι τεχνοκράτης και όχι πολιτικάντης. Εντούτοις, όταν τον ακούς να μιλάει –και είχαμε την ευκαιρία την περασμένη εβδομάδα–, δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς θέλει να πει και ποιος είναι ο επικοινωνιακός σκοπός του, δεν καταλαβαίνεις ποια είναι η κεντρική ιδέα των λόγων του, στο τέλος δεν καταλαβαίνεις εσύ ο ίδιος πού βρίσκεσαι.

Η απλή αναλογική πίσω από την απόφαση της Φώφης ...

Έχουμε γράψει στο Liberal πως ο σχεδιασμός κάποιων ολιγαρχών είναι η Νέα Δημοκρατία να μην επιτύχει την αυτοδυναμία. Με απλά λόγια δεν θέλουν τον Κ.Μητσοτάκη πρωθυπουργό, γιατί δεν διαπραγματεύεται προεκλογικά μαζί τους την στήριξη τους.

Δεν τον ελέγχουν, και αυτό είναι έξω από την λογική τους, όπως αυτή κυριαρχεί στην πολιτική ζωή του τόπου εδώ και μερικές δεκαετίες, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις πολιτικών που δεν υπέκυψαν στις αξιώσεις τους.

Τι θα συμβεί λοιπόν αν η Νέα Δημοκρατία δεν κατακτήσει την αυτοδυναμία;

Οι λύσεις είναι αυστηρά δύο. Είτε θα σχηματισθεί κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΚΙΝΑΛ είτε θα πορευθούμε σε νέες εκλογές με απλή αναλογική.

Μπορεί να υπάρξει συναίνεση με την Αριστερά;

Για να απαντήσω με σαφήνεια στο ερώτημα θα πρέπει να ορίσω τις ιδεολογικές συντεταγμένες του ενός πόλου, αυτού της κεντροδεξιάς, καθώς οι ιδεολογικές συντεταγμένες της Αριστεράς είναι γνωστές και δεδομένες, παρά τις επί μέρους ενδοαριστερές αποχρώσεις και διαφοροποιήσεις.

Αν λοιπόν ο συντηρητικός χώρος έχει κρατικιστικό προσανατολισμό μπορεί άριστα να βρει κοινούς τόπους με την Αριστερά, που είναι ο αυθεντικός φορέας του κρατισμού, κι έτσι να επιτευχθούν οι απαιτούμενες συναινέσεις. Κάτι που δεν είναι κατ΄ανάγκην μεμπτό, εφ΄όσον γίνει σε προγραμματική βάση.

Αν κάποιες ξεμωραμένες «προσωπικότητες» της κρατικιστικής Δεξιάς παραδοθούν άνευ όρων στα ιδεολογήματα της Αριστεράς χάρη των υπουργικών θώκων –όπως έγινε στις ημέρες μας-- αυτό προφανώς και δεν ονομάζεται συναίνεση, αλλά κάτι άλλο. Αρκετά βαρύ.

Με ποιους είναι οι ελίτ και με ποιους οι πολλοί;

Ο πρωθυπουργός έθεσε το γνωστό δίλημμα που θέτει και η ακροδεξιά σε όλη την Ευρώπη: «με τους πολλούς ή με τις ελίτ;» Πώς γίνεται και η ριζοσπαστική Αριστερά θέτει τα ίδια διλήμματα με την άκρα Δεξιά;

Και οι δύο αυτοί πολιτικοί χώροι έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Το μίσος τους για την φιλελεύθερη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Εκεί συναντώνται.

Στην πατρίδα μας η συνάντηση αυτή έγινε με την ώσμωση της πάνω με την κάτω πλατεία το 2011. Και έκτοτε καλά κρατεί.

Με απλά λόγια αυτός ο διαχωρισμός του απλού κόσμου με τις ελίτ είναι το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός αντισυστημικού λαϊκισμού. Οι ελίτ ευθύνονται για τα δεινά των ανώνυμων πολιτών, οι οποίοι βρίσκουν την ιδεολογική και πολιτική τους έκφραση στις δυνάμεις που αντιμάχονται το σύστημα της ανοιχτής κοινωνίας και της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Σάκης Μουμτζής: Έτσι λειτουργεί η μαρξιστική αριστερά!

Όταν πολλοί εξ ημών είχαμε αφήσει για τις εθνικές εκλογές ανοικτό το παράθυρο του Μαΐου ο Σάκης Μουμτζής έβαζε στοιχήματα για το Φθινόπωρο. Του το είχα τάξει! Αν «έφευγε» η επιλογή του Μαΐου θα του αφιέρωνα μία ημέρα τη στήλη μου. Διαβάστε προσεκτικά τι λέει, ειδικά για το «ακραίο σενάριο» να μην γίνουν οι εκλογές ούτε καν τον Οκτώβριο!

Συνέντευξη από τον Σάκη Μουμτζή; Γιατί; Ο άνθρωπος έχει μια δική του στήλη στο liberal, μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να πει αυτά που θέλει να πει. Αυτό είναι αλήθεια.  Όπως αλήθεια είναι ότι έπρεπε να βρω έναν τρόπο για να του πω «εύγε». Ας μην ξεχνάμε ότι κέρδισε και το «στοίχημα» που είχε βάλει με όλους εμάς τους υπόλοιπους. Του το είχα υποσχεθεί: «Σάκη, δεν το πιστεύω ότι θα κάνει ο Αλέξης ένα τέτοιο δώρο στον Κυριάκο. Αν έχεις δίκιο θα σου κάνω μία συνέντευξη και θα τη δημοσιεύσω στη στήλη μου. Για να θυμόμαστε και οι δύο τι έχουμε πει». Και κάπως έτσι φτάσαμε στην Δευτέρα 6 Μαΐου. Αν ο Τσίπρας ήθελε να πάμε σε τετραπλές εκλογές θα έπρεπε να προκηρύξει τις εκλογές μέχρι το Σαββάτο. Το Σάββατο ήταν το τελευταίο όριο! Έτσι χτες τον πήρα τηλέφωνο: «Σάκη ήρθε η ώρα να ξεπληρώσω το στοίχημα»…

«Δεν είναι σκάνδαλο Πετσίτη. Είναι σκάνδαλο Τσίπρα-Παππά» ...

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης είναι ένα νέο παιδί που, με την μέχρι τώρα παρουσία του, φαίνεται πως αποτελεί μιαν από τις ευχάριστες εκπλήξεις της Νέας Δημοκρατίας.

Χθες, σε συνέντευξη του στον Γ.Πρετεντέρη, έθεσε με σαφήνεια την πολιτική διάσταση της υπόθεσης Πετσίτη. Είπε δηλαδή, πως το σκάνδαλο δεν αφορά απλώς μια περίπτωση αδικαιολόγητου προσωπικού πλουτισμού, αλλά είναι «σκάνδαλο Τσίπρα—Παππά». Με απλά λόγια ο, κατά κόσμον, Μανόλο δεν χτύπησε ένα πρωί την πόρτα του Λαυρεντιάδη και του Κτιστάκη και τους είπε :«γεια σας, είμαι ο Μανόλης Πετσίτης και μπορώ να λύσω τα προβλήματα σας».

Ο σιδηρούς νόμος της ολιγαρχίας. Με απλά λόγια, είναι και η δημοκρατία μια οικογενειακή υπόθεση...

Ο σιδηρούς νόμος της ολιγαρχίας. Με απλά λόγια,
είναι και η δημοκρατία μια οικογενειακή υπόθεση...

Εχω ακούσει ότι κοντά στο Μέγαρο Μουσικής υπάρχει μια οδός που φέρει το όνομα του παππού του γνωστότερου υποψηφίου ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικώς, την αγνοώ. Την έχω καταχωρίσει στο μυαλό μου ως οδό Πέτρου Κοκκάλη (sic), για τον οποίο δεν γνωρίζω τίποτε, αλλά ούτε και έχω βρει κανέναν να γνωρίζει κάτι γι’ αυτόν! Περίεργο δεν είναι; Αν ποτέ με ρωτήσει κάποιος για την οδό Πέτρου Κόκκαλη (κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμη, αλλά εύχομαι να συμβεί...) θα του πω ότι δεν την ξέρω. Δεν θα λέω ψέματα, γιατί εγώ μόνο μια οδό Πέτρου Κοκκάλη ξέρω στα πέριξ του Μεγάρου.

Ο σπουδαίος καθηγητής, που λέτε, ήταν ο ιθύνων της μεταφοράς παιδιών στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ κατά τον Εμφύλιο – το λεγόμενο παιδομάζωμα από την πλευρά της νόμιμης κυβέρνησης. Ο λόγος που το έκαναν ήταν για να υποχρεώνουν τους γονείς των παιδιών να μένουν και να πολεμούν από την πλευρά των κομμουνιστών. Η μεγάλη συμβολή του σπουδαίου καθηγητή «στον αγώνα για τον άνθρωπο», για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του εγγονού του, ήταν ότι εφάρμοσε τη μέθοδο με την οποία ο στρατός του ΚΚΕ στον Εμφύλιο (κατ’ ευφημισμόν «Δημοκρατικός Στρατός») αντιμετώπισε το μεγαλύτερο πρόβλημά του: τις λιποταξίες των βίαια στρατολογημένων πολεμιστών του. Να γιατί ξέρω μόνο την οδό Κοκκάλη.

Την προδοσία πολλοί ηγάπησαν…

Τώρα πια πρέπει να το έχει καταλάβει και ο Τσίπρας. Το μαρτυρούσε το επιθετικά ενοχλημένο ύφος του κατά την συνάντησή του με τον Μοσκοβισί. Και το απολογητικό ύφος του τελευταίου: Έκαναν τη συναλλαγή, εξασφάλισαν την ησυχία τους για έναν χρόνο και τώρα που παραδόθηκε η Μακεδονία τους ρίχνουν την καμπάνα με την έκθεση της Κομισιόν και τους πετάνε σαν στημένες λεμονόκουπες.

Διότι, ως γνωστόν, την προδοσία πολλοί ηγάπησαν, τον προδότη ουδείς!

Η συνομιλία Τσίπρα – Μοσκοβισί (ο οποίος άλλαζε ύφος και περιεχόμενο δηλώσεων ανάλογα με το πού και με ποιον συνομιλούσε), αποδεικνύει πως και οι δυο γνώριζαν για τι πράγμα ακριβώς διαφωνούσαν.

Γιατί τι άλλο εκτός από (άλλη μία) περίτρανη απόδειξη της συναλλαγής με τους δανειστές προκειμένου να περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών, αποτελεί η Έκθεση Ενισχυμένης Εποπτείας που δημοσιοποίησε η Επιτροπή στις 27 Φεβρουαρίου;

Τα γλωσσικά ολισθήματα της κυβέρνησης Τσίπρα ...

Είναι ευρέως γνωστό ότι γλώσσα και σκέψη είναι άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους: η σωστά δομημένη, πλούσια και ευέλικτη γλώσσα στηρίζει την υψηλού επιπέδου σκέψη, ενώ το υψηλό νοητικό επίπεδο αποτελεί το κατάλληλο έδαφος για την καλλιέργεια σωστής γλώσσας.

Είναι επίσης γνωστό ότι τα μέλη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, με τον ίδιον τον πρωθυπουργό σε πρωταγωνιστικό ρόλο, υποπίπτουν συχνά-πυκνά σε γλωσσικά ολισθήματα.

Δεδομένου ότι η γλώσσα που χρησιμοποιεί κανείς είναι αποκαλυπτική του τρόπου με τον οποίο σκέφτεται, η κακοποίηση αυτή της ελληνικής γλώσσας, σε συνδυασμό με ένα λαϊκότροπο ενίοτε επίπεδο λόγου, υποδηλώνει το γενικότερο έλλειμμα παιδείας και εσωτερικής καλλιέργειας που χαρακτηρίζει δυστυχώς τους κυβερνώντες.

Οι γκρινιάρηδες της Νέας Δημοκρατίας ...

Δεν αναφέρομαι στους υπονομευτές της παράταξης, που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία. Για τους δικούς τους λόγους δεν επιθυμούν η Νέα Δημοκρατία του Κ.Μητσοτάκη να κερδίσει τις εκλογές. Βέβαια, υποκριτικά, οι αντιρρήσεις τους και η μόνιμη πολεμική τους γίνεται για το «καλό» του κόμματος. Είναι γνωστοί και αυτοί και ο ρόλος των εντύπων στα οποία αρθρογραφούν. Τους προσπερνώ.

Αναφέρομαι σε μια γκρίνια που υπάρχει μέσα στην Νέα Δημοκρατία εδώ και σαράντα χρόνια. Ο, τι και να γίνει πάντα, θα υπάρχουν εστίες διαφωνιών, κριτικής και μουρμούρας. Τα παλιά είναι γνωστά.

Σήμερα όμως γιατί μουρμουρίζουν και μεμψιμοιρούν κάποιοι; Από την ώρα που εκλέχτηκε ο Κ.Μητσοτάκης, η Νέα Δημοκρατία αργά, αλλά σταθερά, άρχισε να ανατρέπει την κατάσταση και σήμερα φαίνεται πως προηγείται του αντιπάλου της με τουλάχιστον 10 ποσοστιαίες μονάδες.

ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - Ποτάμι Ε.Π.Ε

Η ΕΠΕ που έχουν συστήσει οι τρεις συνεταίροι δεν πρόκειται να λυθεί. Η εξουσία είναι γλυκιά και μοιράζει δώρα.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και ο υπουργός Επικρατείας Βερναρδάκης ήταν ξεκάθαροι χθες. Θα τροποποιήσουν τον κανονισμό της Βουλής για να μην χάσουν τα προνόμια της κοινοβουλευτικής ομάδας τα συνεταιράκια του ΣΥΡΙΖΑ, ο Π. Καμμένος και ο Στ. Θεοδωράκης. Είναι λογικό. Θα πρέπει να αμειφθούν και όχι να τιμωρηθούν για τις προσφερθείσες υπηρεσίες στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνον, και μάλιστα σε δύσκολες στιγμές.

Κομισάριοι, "οικονομισάριοι", πατριώτες και προδότες...

Η θέση της Ελλάδας το 2018 επιδεινώθηκε δραματικά στη διεθνή κατάταξη του δείκτη διαφάνειας που μετράει τη διαφθορά. Από την 59η θέση μεταξύ 180 χωρών βρεθήκαμε στην 67η.

Τούτο δεν αποτελεί έκπληξη για μια χώρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου αναγνωρίζεται από αριστερούς και δεξιούς σαν πολικός αναμορφωτής και το δεξί χέρι του Άκη Τσοχατζόπουλου σαν υπαρχηγός της κυβέρνησης που ήρθε να καθαρίσει το "παλιό"...

Υπενθυμίζω πως ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν ήταν πρωθυπουργός απέκτησε βίλα την οποία δεν μπορούσε να αιτιολογήσει το πόθεν έσχες του. Για να καλυφθεί τυπικά η "πομπή" εμφανίστηκαν 5-6 πρόσωπα τα οποία δήλωσαν πως του δάνεισαν τα χρήματα.

Στη συνέχεια ένας εξ αυτών έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας με πρόταση μάλιστα της Ν.Δ., ενώ έτερος "προξενολογούσε" πρόσφατα το ΚΙΝΑΛ στο ΣΥΡΙΖΑ κατά συνάθροιση στο σπίτι του λόγω ονομαστικής εορτής.

Ούτε το γεγονός πως επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που παρίσταναν τους αναμορφωτές και εκκαθαριστές του παλαιού και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος η θέση της χώρας σε ό,τι αφορά την διαφθορά επιδεινώθηκε αποτελεί έκπληξη.

Οι Παντελίδες και οι άλλοι ...

O ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει για να αποδεικνύει ότι στην Ελλάδα το ερώτημα «μα πόσο χειρότερα να πάνε τα πράγματα» δεν έχει όρια, δεν υπόκειται σε κάποιους φυσικούς ή μεταφυσικούς περιορισμούς. Το βαρέλι δίχως πάτο περιγράφει επακριβώς την κατάσταση. Και εκεί που νόμιζες ότι η συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ ήταν ο πάτος, ξαφνικά βγαίνει ότι και τις ελάχιστες και τυπικές διευθετήσεις που είχαν αναλάβει οι Σκοπιανοί δεν τις έχουν εφαρμόσει.

Και ενώ οι Σκοπιανοί είχαν ήδη αρχίσει τις παραβιάσεις σε μια συμφωνία που τους τα έδινε όλα, στην Ελλάδα μια πλειοψηφία εξαγορασμένων βουλευτών ήταν έτοιμη για να ψηφίσει μια παράδοση άνευ όρων, ως αν η Ελλάδα να είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά σε έναν πόλεμο. Την ίδια ώρα στο Νταβός ο κ. Ζάεφ θα έχει συνάντηση με τον μεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος, όπου θα έχουν αρχίσει να εορτάζουν την εύκολη νίκη επί της Ελλάδας.

«Καινούργιο παπούτσι με παλιό δέρμα δεν γίνεται» ...

Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να μας πείσει πως η διακυβέρνηση της χώρας αρχίζει τώρα, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ—ρεταλιών—«προθύμων». Προσπαθεί να σβήσει από την μνήμη μας το πρώτο εξάμηνο του 2015 με το επιχείρημα πως τα όσα διεπράχθησαν τότε, συνεκτιμήθηκαν στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους.

Βέβαια, λησμονούν πως τα τρίτο και βαρύτατα μνημόνιο που επακολούθησε, ήταν αχρείαστο και αποτέλεσμα της πολιτικής Βαρουφάκη. Λάθος! Όπως έχω γράψει στο παρελθόν, δεν υπάρχει πολιτική Βαρουφάκη. Είναι υποκριτικό και βολικό να φορτώνουν τις ευθύνες σε έναν υπουργό ο οποίος επί τέσσερα χρόνια ( 2010-2014) περιέφερε τις εκκεντρικές απόψεις του στα κανάλια.

Όταν τον επέλεξε ο πρωθυπουργός για το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας ήξερε ποιος ήταν. Άλλωστε, σε τελική ανάλυση, την πολιτική ευθύνη για τα πεπραγμένα μιας κυβέρνησης την φέρει πάντα ο εκάστοτε πρωθυπουργός.