Καλοκαίρι 2015: Ευτυχώς που ήμασταν στην ΕΕ ...

Αυτό που ζούμε τις τελευταίες ώρες είναι διδακτικό. Έχουμε μια κυβέρνηση και ένα κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζουν έναν αιμοσταγή δικτάτορα. Τον Μαδούρο. Κάνουν πως δεν βλέπουν τα όσα γίνονται στην Βενεζουέλα ή μάλλον τα βλέπουν και τα επικροτούν.

Δεν συγκινούνται που οι μισθοφόροι του καθεστώτος, με τα μηχανοκίνητα τους, πέφτουν επάνω στους διαδηλωτές.

Να δεχθώ, πως ένας σημαντικός λόγος γι΄αυτήν την τύφλωση είναι η οικονομική ενίσχυση που έλαβε και πιθανώς εξακολουθεί να λαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ από το δικτατορικό καθεστώς. Οι έμμισθοι υπάλληλοι οφείλουν να είναι υπάκουοι στα αφεντικά τους. Γι΄αυτό πληρώνονται. Όσα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται από το ΚΚΕ, το γνωρίζουν.

Στην Ελλάδα κυκλοφορεί ο επικίνδυνος ιός του κομμουνισμού…

Στην χώρα αυτή ζούνε δύο διαφορετικές φυλές. Η μία πιστεύει στα λεφτόδεντρα. Η δεύτερη δουλεύει ασταμάτητα για να θρέψει τις φαντασιώσεις των πρώτων. Η σέχτα των λεφτόδεντρων θα έχει πάντα οπαδούς. Επειδή πάντα θα υπάρχουν ηλίθιοι που πιστεύουν ότι η ανάπτυξη έρχεται με νομοσχέδια όπως αυτό της κυρίας Αχτσιόγλου που ομιλεί περί «αναιτιολόγητης απόλυσης»…

Τι λέει το νομοσχέδιο της κυρίας υπουργού; Ότι ένας εργοδότης δεν μπορεί να απολύσει εργαζόμενο δίχως επαρκή αιτιολόγηση. Και ποιος θα κρίνει το αιτιολογημένο ή το αναιτιολόγητο της απόλυσης; Τα δικαστήρια! Δηλαδή, ένας εργοδότης «παντρεύεται»στην πράξη τους εργαζόμενούς του και αυτοί μπορούν πλέον να αισθάνονται ότι είναι «ακούνητοι». Δημόσιοι Υπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα!

Η νεαρά κυρία Αχτσιόγλου δεν πρέπει να είχε την ατυχία ζωή της να ήταν υποχρεωμένη να συντηρήσει μια ιδιωτική επιχείρηση και να ανταγωνίζεται ένα κράτος με υπουργούς όπως η κυρία … Αχτισόγλου. Αν είχε βρεθεί μια και μόνο φορά σε αυτή την θέση δεν θα τολμούσε να σκεφτεί κάτι τόσο… «καινοτόμο»!

Αφιερωμένο στους δεξιούς και αριστερούς γεφυροποιούς ...

«Ο αστικός τρόπος άσκησης πολιτικής, η κουλτούρα του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, μας έχουν μπολιάσει δυστυχώς βαθιά... Έχουμε την ανάγκη να τελειώνουμε με τον καπιταλισμό, έχουμε την ανάγκη να δείξουμε ότι ο κομμουνισμός είναι μια τάση του σήμερα».

Αυτά τα ανατριχιαστικά δεν τα έχει γράψει κάποιο στέλεχος της Γ΄Διεθνούς στην δεκαετία του 1930. Ούτε κάποιος «σαλεμένος» αριστεριστής του σήμερα.

Τα έχει πει ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων του ΣΥΡΙΖΑ, ο Νάσος Ηλιόπουλος, προσωπική επιλογή του Α.Τσίπρα. Δεν ασχολούμαι με τα όσα έχει πει και γράψει κατά καιρούς ο αγκιτάτορας του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Θ.Καρτερός. Ενδεικτικά αναφέρω το άρθρο του στην «Αυγή» (15/7/2015) όπου γράφει : «Ποια ευρωζώνη, κύριοι; Ποια ευρωζώνη; Η ευρωζώνη της Μαφίας που οργανώνει και διαπράττει πραξικοπήματα εναντίον κυρίαρχων, υποτίθεται, κρατών, λαών, εταίρων;»

Ο μεγάλος κόκκινος αδελφός μας βλέπει όλους!

Δεν ξέρω πως η ελληνική αστυνομία κατάφερε να βρει τους 16 των Γιαννιτσών μέσα από τα social media, αλλά εγώ χάθηκα προχτές ψάχνοντας μια ανάρτηση του Κώστα του Χαροκόπου. Σκεφτείτε τώρα ότι σε κάθε πόλη και χωριό της χώρας υπάρχουν αλλού 16 και αλλού 46 αρνητές της συμφωνίας της Λίμνης. Και τους ξέρουν όλους με τα μικρά τους ονόματα!

Το ερώτημα, πάντως, παραμένει: Πως; Όλο το προσωπικό της ΕΛΑΣ να είχαν βάλει να ψάχνει τις αναρτήσεις, θα είχαν χαθεί στην μετάφραση και στην αναζήτηση. Αφήστε δε που θα το είχαμε μάθει! Όλο και κάποιον εργαζόμενο στην ΕΛΑΣ γνωρίζουμε όλοι. Ούτε και μπορώ να δεχτώ ότι έχουν στρατολογήσει χιλιάδες ρουφιάνους σε όλη την χώρα. Θα το είχαμε μάθει κι αυτό! Είπαμε, σε δύο χώρες οι μυστικές υπηρεσίες δεν έχουν ελπίδα: Στην Ιαπωνία που δεν υπάρχει πιθανότητα να διαρρεύσει ένα μυστικό και στην Ελλάδα που δεν μπορεί κάτι να μείνει μυστικό…

Η πολιτικοποίηση ενός γεύματος ...

Στην Βενεζουέλα η εθνοσωτήριος του συντρόφου Μαδούρο έχει κλείσει τα σύνορα στη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια. Δεν είναι κανένα μυστικό ότι οι πολίτες στη Βενεζουέλα λιμοκτονούν. Αλλά, όπως συμβαίνει σε όλα τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, τα βασικά είδη της καθημερινότητας γίνονται εργαλεία επιβολής της πολιτικής εξουσίας. Στις γειτονιές των πόλεων της Βενεζουέλας τα μέλη των τοπικών οργανώσεων του κόμματος ελέγχουν ποιος συμμετέχει στις διαδηλώσεις εναντίον του καθεστώτος, ποιος κριτικάρει την κυβέρνηση, ποιος ακόμα τολμά να πει ανέκδοτα για τη σοσιαλιστική δικτατορία.

Αν οι καθεστωτικοί σε καταγράψουν ως αντιφρονούντα, τότε στην καλύτερη περίπτωση χάνεις το προνόμιο να μπορείς να στηθείς σε μια ουρά για κάνα οκτάωρο για 250 γραμμάρια κρέας.

Περιουσιολόγιο: ο εχθρός του πολίτη και της ελεύθερης οικονομίας ...

Ο σοσιαλισμός μπορεί να κατέρρευσε μαζί με το τείχος του Βερολίνου το 1989, αλλά δυστυχώς εξακολουθεί και επιβιώνει ακόμα, με την μια ή την άλλη μορφή.

Γιατί σοσιαλισμός σε τελική ανάλυση τι είναι; Ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας και ο ολοκληρωτικός έλεγχος της οικονομικής δραστηριόρητας των πολιτών. Το Κράτος γνωρίζει τα πάντα και ουσιαστικά αποφασίζει για όλα. Ακόμα και για την ευτυχία μας.

Και για ποιο λόγο το Κράτος να γνωρίζει τα πάντα σε μια χώρα με ελεύθερη οικονομία και με δημοκρατικό πολίτευμα; Γιατί να ελέγχει εξονυχιστικά τις δραστηριότητες των πολιτών; Δεν του αρκεί η φορολογία των φυσικών και των νομικών προσώπων; Προφανώς δεν αρκεί.

Κάντε ψυχανάλυση, αφήστε την χώρα ήσυχη ...

Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πέσει θύματα του φανατισμού, του κομμουνισμού, του φασισμού, του σοσιαλισμού, του χριστιανισμού, του μουσουλμανισμού, του πατριωτισμού. Τελευταία το νέο συνολάκι που προτείνεται είναι αυτό του φιλελευθερισμού. Να με συγχωρείτε, αλλά δεν θα πάρω! Μισώ τους «ισμούς». Οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε λάθος μονοπάτια και προσφέρονται για δράση σε ευκαιριακούς παίκτες…

Άλλοι πιστεύουν εις έναν Θεό, πατέρα Παντοκράτορα. Σέβομαι αυτούς που πιστεύουν. Σε έναν Θεό, σε πολλούς θεούς, σε κανέναν Θεό. Αρκεί να ερευνούν. Να είναι έτοιμοι να αναθεωρήσουν ανά πάσα στιγμή την θέση τους. Να ανησυχούν για την πιθανότητα να έχουν κάνει λάθος. Και μέσα σε όλα τα άλλα να αγαπούν τον άνθρωπο. Να προσπαθούν να γίνονται καθημερινά καλύτεροι άνθρωποι και να προσφέρουν στην κοινωνία. Δεν με ενδιαφέρει να αγαπούν τον σκοπό, τα σύμβολα. Ο άνθρωπος είναι το ζητούμενο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο φιλελευθερισμός προσφέρει λύσεις στη σημερινή δοκιμαζόμενη Ελλάδα. Όλα τα άλλα έχουν δοκιμαστεί και έχουν αποτύχει. Εκείνο που μένει είναι να εφαρμόσουμε φιλελεύθερες πολιτικές. Το ερώτημα είναι αν λέγοντας «φιλελεύθερες πολιτικές» καταλαβαίνουμε όλοι το ίδιο πράγμα.

Η Βενεζουέλα του Αλέξη ...

Πώς άραγε να είδαν στη Βενεζουέλα το βίντεο του δικτάτορα Μαδούρο όταν βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, στο εστιατόριο του γνωστού σεφ που κόβει τις μπριζόλες και τα παϊδάκια ως σαν να ήταν καμάκι της δεκαετίας του ‘80 που προσπαθεί να εντυπωσιάσει κάποια τουρίστρια;

Είμαι σίγουρος ότι στη Βενεζουέλα σχεδόν κανείς δεν θα πρόσεξε τις γελοιότητες του σεφ, τα μάτια θα ήταν καρφωμένα στις μπριζόλες και στα παϊδάκια. Κοντά το 65% του πληθυσμού στην Βενεζουέλα δηλώνει ότι έχει χάσει κατά μέσο όρο 11 κιλά. Οχι επειδή κάποια δίαιτα έγινε ξαφνικά πολύ πετυχημένη και διαδεδομένη, αλλά λόγω πείνας.

Θα έρθει και η σειρά του δολοπλόκου ...

Η Ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος είναι μια Ιστορία ανθρωποφαγιών. Στον δρόμο για την εσωκομματική εξουσία έχουν εξοντωθεί ηθικά και βιολογικά εκατομμύρια στελέχη.

Μάλιστα, όλοι σχεδόν οι ηγέτες χρησιμοποίησαν την τακτική του σαλαμιού, που την θεωρητικοποίησε το 1952 ο Ούγγρος κομμουνιστής ηγέτης Ματίας Ράκοσι. Τι είπε λοιπόν ο Ράκοσι;

« Αν κάνουμε μια φανερή, κατά μέτωπο, επίθεση για να εξοντώσουμε όλους τους αντιπάλους μας και να πετύχουμε όλους τους στόχους μας, τι θα συμβεί; Απλούστατα, οι εχθροί θα συνενωθούν εναντίον μας. Ποια είναι η καλύτερη τακτική;

Να αποφύγουμε την γενική, κατά μέτωπο, επίθεση και να αρχίσουμε την βαθμιαία εξουδετέρωση των αντιπάλων μας, μεμονωμένα θα τους χτυπήσουμε όλους»

Μακεδονία και Αριστερά: μια σχέση με αμαρτωλό παρελθόν ...

Φαίνεται πως το αποκαλούμενο από του αριστερούς «Μακεδονικό ζήτημα» έχει βαθιές τις ρίζες του μέσα στην Ιστορία της ίδιας της Αριστεράς. Φαίνεται πως αποτελεί μια καταστατική αρχή πάνω στην οποία κτίστηκε ένα ολόκληρο οικοδόμημα που άντεξε σχεδόν εκατό χρόνια.

Εμείς οι υπόλοιποι Έλληνες το πρόβλημα το αποκαλούμε «Σκοπιανό», υπό την έννοια πως το Μακεδονικό ζήτημα λύθηκε τρεις φορές με χυμένο πολύ ελληνικό αίμα. Στους βαλκανικούς πολέμους 1912-13, στην Μικρασιατική καταστροφή και στις κορφές του Γράμμου και του Βίτσι το 1949.

Για όλους εμάς «Μακεδονικό» ζήτημα δεν υπάρχει. Το πρόβλημα το είχαν μέχρι πριν από μερικούς μήνες οι Σκοπιανοί, όταν αίφνης μια κυβέρνηση της Αριστεράς τους έκανε ένα απρόσμενο δώρο. Την συμφωνία των Πρεσπών. Δηλαδή τους παραχώρησε τα πάντα, χωρίς να πάρει τίποτα.

Στις 26 Δεκεμβρίου 1991 το Ανώτατο Σοβιέτ κήρυξε την διάλυση της ΕΣΣΔ ...

H στιγμή που υποστελλόταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο στο Κρεμλίνο και υψωνόταν η τρίχρωμη ρωσική, δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη, συνειδητοποιούσαν την μεγάλη Πτώση. Η Ιστορία γύριζε σελίδα.

Ήταν η ημέρα που πιστοποιήθηκε και με την κομματική σφραγίδα η πτώση του πλέον τυραννικού και αιμοσταγούς καθεστώτος που γνώρισε ο 20ος αιώνας. Ποτέ στην νεώτερη Ιστορία τόσο λίγοι δεν επέβαλλαν την θέληση τους σε τόσους πολλούς. Και για να γίνει αυτό μόνον ένα όπλο υπήρχε. Η στυγνή βία.

Στην Ρωσία, τον Οκτώβριο/Νοέμβριο του 1917 οι μπολσεβίκοι με πραξικοπηματικό τρόπο ανέτρεψαν την δημοκρατική κυβέρνηση του Κερένσκι. Στο πραξικόπημα αυτό, που απολογητές του το βάφτισαν « επανάσταση», συμμετείχαν συνολικά 70.000 οπλισμένοι μπολσεβίκοι σε Αγία Πετρούπολη και Μόσχα. Ας σημειωθεί πως η Ρωσία είχε πληθυσμό τότε 175.000.000. Όταν δε έγιναν εκλογές για την Εθνοσυνέλευση το κόμμα των μπολσεβίκων έλαβε περίπου το 25% των ψήφων. Και επειδή αυτό το αποτέλεσμα δεν άρεσε στον Λένιν, η βουλή ουδέποτε λειτούργησε. Οι σωστές δουλειές έτσι γίνονται.

Τιμή και δόξα σε αυτούς που κράτησαν την Ελλάδα όρθια τον Δεκέμβριο του 1944 ...

Κανονικά η 3η Δεκεμβρίου θα έπρεπε να ήταν μια γιορτή των Πανελλήνων. Μια γιορτή που θα την γιόρταζαν νικητές και ηττημένοι, γιατί η Ελλάδα παρέμεινε στον Ελεύθερο κόσμο. Και τα αγαθά αυτού του ιστορικού γεγονότος τα καρπώθηκαν όλοι.

Δυστυχώς όμως, εδώ και πολλές δεκαετίες η υπενθύμιση αυτού του γεγονότος θεωρήθηκε από αυτούς που έχασαν, «γιορτή μίσους». Και επέβαλαν την άποψη τους, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, στους νικητές, που παραδόθηκαν αμαχητί. Οι ανάξιοι απόγονοι λησμόνησαν γιατί πολέμησαν οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους.

Ιταλία: Η Αριστερά δεν μένει πια εκεί ...

Από τις τελευταίες ιταλικές εκλογές (Μάρτιος 2018) σχηματίζει κανείς την εντύπωση πως το Κομουνιστικό Κόμμα Ιταλίας (PCI/KKI) έχει τεθεί εκτός νόμου. Πως έχει άγνωστο τόπο διαμονής η Αριστερά στην Ιταλία και ενδεχομένως να είναι τελείως άστεγη, γιατί δεν δέχεται κανείς- στην οικτρή κατάσταση που βρίσκεται-να την φιλοξενήσει. Επιπλέον, δεν φρόντισε να αφήσει μια «forward address» ώστε να την βρει κάποιος αν τυχόν το θελήσει. Το άσχημο όμως είναι ότι δε δίνει καν σημεία ζωής και όλοι υποπτεύονται το χειρότερο: ότι μας έχει αφήσει χρόνους. Άλλωστε τι να υποθέσει κανείς, όταν η Αριστερά έχει εξαφανιστεί από το ιταλικό κοινοβούλιο, από το 2008 κιόλας και μετά έχουν απομείνει μόνο κάτι κομμάτια και θρύψαλά της που συγκεντρώνουν ποσοστά τα οποία απαγορεύουν ρητά την είσοδό τους στη Βουλή.

Και δεν είναι μόνο η Ιταλία αλλά και η Γαλλία, χώρα με ένα κομουνιστικό κόμμα που έχει ιστορικό παρελθόν με αντιστασιακές περγαμηνές (οι Μακί) και τώρα είναι ανύπαρκτο. Και οι δύο προαναφερθείσες χώρες από την εποχή της έναρξης του Ψυχρού Πολέμου έκαναν έντονα αισθητή την παρουσία τους στην πολιτική σκηνή και υπήρξαν-ως ένα βαθμό- αντίβαρο στην ψυχροπολεμική αντικομουνιστική υστερία που εγκαινίασε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν και συμμετείχε σε αυτήν σχεδόν όλη η Δυτική Ευρώπη

«Η Κόκκινη Μπολόνια»

Εμφύλιος πόλεμος: Πώς ηττήθηκαν οι νικητές...

Σήμερα γιορτάζουμε τα 69 χρόνια από την λήξη του Εμφυλίου πολέμου. Δεν χρησιμοποιώ τυχαία το ρήμα «γιορτάζουμε». Σαν σήμερα η Ελλάδα παρέμεινε στον ελεύθερο κόσμο, χωρίς απώλεια εδάφους. Και πρέπει να γιορτάζει και το μεγαλύτερο τμήμα της Αριστεράς, γιατί χωρίς καμιά αμφιβολία τα περισσότερα στελέχη της θα σάπιζαν στα γκούλαγκ και στα ψυχιατρεία, αν είχαν νικήσει οι κομμουνιστές. Θα είχαν το τέλος του Καραγιώργη.

Καλόν ήταν βεβαίως η αδελφοκτόνα σύρραξη να μην ξεσπάσει. Καλόν θα ήτο η σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ να μην εργαλειοποιούσε τον αντιστασιακό αγώνα για να προωθήσει την προλεταριακή επανάσταση. Και να μην ενέτασσε τους σχεδιασμούς της στους σχεδιασμούς του παγκόσμιου καθοδηγητικού κέντρου.

Ομως αυτές είναι υπερβάσεις που δεν μπορούσαν να πραγματοποιηθούν, γιατί δεν το επέτρεπε η ιδεολογική φυσιογνωμία ενός κόμματος της Τρίτης Διεθνούς.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Όταν η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού αντιλήφθηκε την διακύβευση του Εμφυλίου πολέμου—που δεν ήταν άλλη από την απόσπαση εθνικού εδάφους—συσπειρώθηκε, και στα πεδία των μαχών κράτησε την πατρίδα μας όρθια και ενωμένη.

2018 μ.Χ. - Ακόμα ονειρεύονται τον κομμουνισμό ...

Θα βόλευε πολλούς αν ο ΣΥΡΙΖΑ στρεφόταν προς πιο μετριοπαθείς θέσεις και συμπεριφορές. Αυτό εξάλλου θα ήταν και θετικό για την πολιτική ζωή του τόπου. Ένας ισχυρός σοσιαλδημοκρατικός χώρος και μια ισχυρή κεντροδεξιά, θα αποτελούσαν παράγοντα σταθερότητας του πολιτικού συστήματος της χώρας.

Ευτυχώς η κεντροδεξιά υπάρχει, είναι σοβαρή και διεκδικεί την εξουσία. Η σοσιαλδημοκρατία δυστυχώς φυτοζωεί, προς το παρόν τουλάχιστον. Κάποιοι λοιπόν στην προσπάθεια τους να την αναζωογονήσουν, εμπνεύστηκαν την μετάγγιση αίματος από τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε τελικά να συγκροτηθεί ένας μεγάλος και αξιόπιστος χώρος.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει και το αποδεικνύει με τις πράξεις του. Άλλωστε, ο πυρήνας που παίρνει τις αποφάσεις έχει μια μαρξιστική παιδεία και πιστεύει στο κομμουνιστικό όραμα εν έτει 2018. Κάτι που δεν αποτελεί πολιτικό φαινόμενο, αλλά ψυχιατρικό. Τις ιδεολογικοπολιτικές ονειρώξεις του Μπαλτά, του Κυρίτση, του Φίλη, του Γαβρόγλου και των λοιπών μαρξιστικών δυνάμεων ουδείς, στοιχειωδώς, νουνεχής άνθρωπος μπορεί να τις λάβει στα σοβαρά.

Όνειρο είναι, ξυπνάτε!

Κύριε πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, αγαπητοί σύνεδροι. Μόλις απολαύσατε ένα σκηνοθετημένο σκετς με θέμα «τι θα συμβεί στην Ελλάδα αν θα αναλάβουν την εξουσία οι κομμουνιστές». Ζητούμε συγνώμη για ορισμένες σκληρές σκηνές, αλλά οι δημιουργοί του έργου επιχείρησαν να μεταφέρουν την δράση σε ένα πιθανό ρεαλιστικό πλαίσιο. Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες και σκεφτείτε ότι ευτυχώς δεν είναι αυτή η πραγματικότητα.

Οι δημιουργοί, λοιπόν, δανείστηκαν στοιχεία από τις τελευταίες ημέρες της Σοβιετικής Ένωσης και τις ορφανές μετασοβιετικές εμπειρίες του σοσιαλισμού στην λατινική Αμερική. Επέλεξαν ένα φιλολαϊκό προφίλ για τον Αλέξη Τσίπρα, προσδίδοντάς του χαρακτηριστικά του Ανδρέα Παπανδρέου, του χάρισαν πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και προσέθεσαν στην προσομοίωση νέα και άφθαρτα πρόσωπα, όπως ο Γιάννης Βαρουφάκης.

O (πιο) καλός ο μαρξιστής ...

Αν θέλεις να είσαι ένας καλός μαρξιστής, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπινου είδους είναι η ανικανότητά του να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που του έχει θέσει ο μαρξισμός. Μπορεί μία από τις βασικές αρχές του μαρξισμού να είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι τελειοποιήσιμη, αλλά το πρόβλημα του μαρξισμού είναι ότι για την επιτυχημένη εφαρμογή του χρειάζεται να προϋπάρχει ο «νέος άνθρωπος» που μόνο ο μαρξισμός μπορεί να δημιουργήσει και, επομένως, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζεται ένα αντίστροφο «έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα».

Και μια και αναφέραμε κάτι για αβγά, να σημειώσουμε ότι έγιναν υπέρογκες προσπάθειες σε όλα τα μαρξιστικά καθεστώτα ώστε να παραχθούν «ομελέτες», πολιτικά μιλώντας πάντοτε. Εσπασαν περί τα 100.000.000 αβγά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω των προαναφερθεισών αντικειμενικών δυσκολιών. Ο Στάλιν είχε πει ότι «εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι με ιδιαίτερη σύσταση. Είμαστε φτιαγμένοι από ξεχωριστό υλικό», αρθρώνοντας πρώτη φορά το αριστερό πλεονέκτημα. Μπορεί ποτέ να μη φτιάχτηκαν οι ομελέτες και μπορεί να μη δημιουργήθηκε ο «νέος άνθρωπος», αλλά τουλάχιστον ο μαρξιστής βρίσκεται σε ένα επίπεδο ανώτερο από όλα τα άλλα μέλη μιας κοινωνίας.

Homo graecus ή homo sovieticus ...

«Το πολιτικό ύφος του κόμματος είναι χυδαίο, η γλώσσα ξεδιάντροπη, ο τρόπος σκέψης ύπουλος, η αντίληψη περί δικαίου αυθαίρετη, η επιχειρηματολογία υποκριτική».

Αυτά τα διόλου κολακευτικά για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν τα γράφει κάποιο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, ή κάποιος αντιπολιτευόμενος σχολιαστής. Τα γράφει, δυστυχώς, η εφημερίδα Frankfurter Allgemeine στην κυριακάτικη της έκδοση.

Μια εφημερίδα που, κατά καιρούς, έχει αναδείξει και κάποια θετικά στοιχεία της πολιτικής της σημερινής κυβέρνησης.

Ο Κώστας Μπακογιάννης και ο καπετάν-Ερμής ...

Είναι γεγονός πως ένα κομμάτι του φιλελεύθερου χώρου αρέσκεται να δηλώνει πως «τιμά την Αριστερά και τους αγώνες της». Προφανώς, όσοι το υποστηρίζουν το κάνουν είτε από άγνοια της Ιστορίας είτε από ιδεολογική σύγχυση.

Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία που την αποτελούν όλοι όσοι αισθάνονται άσχημα που δεν είναι Αριστεροί.

Προχθές ο Κώστας Μπακογιάννης τιμώντας την μνήμη του καπετάν –Ερμή δήλωσε πως «ο Β.Πριόβολος αφήνει πίσω του διδάγματα αγώνα για τους αδύναμους, τους αδικημένους, τους κατατρεγμένους, τους ξεχασμένους....για την Δικαιοσύνη, την Δημοκρατία, την Ενότητα».

Η άλλη Ελλάδα ...

«Κ​​​​ι οι δυο Ελλάδες σιγοπίνουν το πιοτό» τραγουδούσε ο Σαββόπουλος στο «Γεννήθηκα στη Σαλονίκη». Για τον Σαββόπουλο, όπως και για το κυρίαρχο ιδεολόγημα της μεταπολίτευσης, οι δυο Ελλάδες ήσαν οι δύο μερίδες της Ελλάδας που συγκρούσθηκαν στον λεγόμενο Εμφύλιο, η Ελλάδα της Αριστεράς και η Ελλάδα της Δεξιάς.

Πάντα για το κυρίαρχο ιδεολόγημα της μεταπολίτευσης, το οποίο, κομμουνιστικής κοπής όπως ήταν, τσουβάλιασαν στον όρο «Δεξιά» όσους αντιστάθηκαν στην απόπειρα κατάληψης της εξουσίας από την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος και επέβαλαν τον όρο «Εμφύλιος». Κι ας ήταν οι ίδιοι που αποκάλεσαν τη δεκαετία του εξήντα τον Γεώργιο Παπανδρέου «Γέρο της Δημοκρατίας», αντίπαλό τους κατά τη δεκαετία του σαράντα. Με τη Δεξιά ενοχοποιημένη από τη βλακεία των συνταγματαρχών και την Αριστερά θυματοποιημένη –κοινώς κολακευμένη– η διχοτομία Αριστερά - Δεξιά επισκίασε όλες τις υπόλοιπες. Αναφέρω εική: καλλιεργημένος - ακαλλιέργητος, μορφωμένος - τενεκές ξεγάνωτος, ταλαντούχος - ατάλαντος, κοινός βλαξ - στοιχειωδώς ευφυής, εργατικός - λουφαδόρος.