Άλλο ένα άρθρο από τους ελάχιστους εναπομείναντες δημοσιογράφους που ΤΙΜΟΥΝ το επάγγελμά τους και το αναδεικνύουν σε λειτούργημα...
Oλοι οι διεκδικούντες ή κατέχοντες εξουσία
επαγγέλλονται τον περιορισμό της σπατάλης στον
δημόσιο τομέα. Και
πράττουν κατά κανόνα το ακριβώς αντίθετο. Ακόμη και
τώρα. Ελπίζω όχι συνειδητά.
Ετσι και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου υποσχόταν
μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα (
όπως άλλωστε και ο κ. Καραμανλής), αλλά με τον τελευταίο ανασχηματισμό προέκυψε εν μέσω κρίσης
50μελές Υπουργικό Συμβούλιο, στο οποίο περιλαμβάνονται και 5-6 αναπληρωτές υπουργοί και πλήθος υφυπουργοί με προσχηματικές εν πολλοίς αρμοδιότητες
για ικανοποίηση κομματικών σκοπιμοτήτων και προσωπικών φιλοδοξιών.
Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι υπουργοί δεν υπερβαίνουν τους 25-28. Πέραν της
σπατάλης που συνεπάγεται η πολυμελής κυβέρνησή μας προκύπτει και το ερώτημα:
μήπως οι πολιτικοί μας είναι ανεπαρκών δυνατοτήτων και χρειάζονται δύο εκεί που στις άλλες χώρες αρκεί ένας; Αναπόφευκτα ο διπλάσιος αριθμός συνεπάγεται και διπλάσιους χώρους στεγάσεως, γραφειακό εξοπλισμό, προσωπικό, αυτοκίνητα, κ.λπ. συμπαρομαρτούντα, που συμβάλλουν και στον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης και ιδιαίτερα των ψηφοφόρων.
Δίπλα στο πολυάριθμο του Υπουργικού Συμβουλίου προσετέθη και
η εντελώς άσκοπη αλλαγή της ονομασίας σχεδόν όλων των υπουργείων με αποτέλεσμα
την ανάγκη αντικατάστασης όλων των εντύπων γραπτής επικοινωνίας (επιστολόχαρτα, φάκελοι, σφραγίδες), όπως ακόμη και των πολυδάπανων νέων ονομασιών που κοσμούν τα κτίρια των υπουργείων και τις κάθε είδους άλλες πινακίδες.
