Θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε επιτομή της υποκρισίας και διαστροφή της πραγματικότητας. Αλλά με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ πια δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι απ’ όλα αποτελεί επιτομή της υποκρισίας και διαστροφής της πραγματικότητας.
Ακριβώς την ημέρα (10 Μαρτίου 2017), που η ίδια η Κριστίν Λαγκάρντ αποκάλυπτε πως ο κ. Τσίπρας της έχει ζητήσει να δεσμευτεί το ΔΝΤ δίπλα στην Ελλάδα, στην Αθήνα κυβερνητικές πηγές κατηγορούσαν ξανά τον κ. Μητσοτάκη ότι, κατά τη συνέντευξή του στο Μπλούμπεργκ, «φόρεσε πάλι τη φανέλα του ΔΝΤ».
Και την ίδια ώρα, στη συνέντευξη Τύπου στις Βρυξέλλες, ο κ. Τσίπρας διέστρεψε την πραγματικότητα, λέγοντας πως από τη Λαγκάρντ ζήτησε τη δέσμευση του ΔΝΤ ότι δεν θα είναι αλά καρτ, μόνο με μέτρα και μεταρρυθμίσεις, αλλά και με την ελάφρυνση του χρέους.
Είναι σαφές πως ο κ. Τσίπρας και οι περί αυτόν έχουν μια ειδική σχέση πάθους και μίσους με το ΔΝΤ – καθαρά για προπαγανδιστικούς λόγους. Πότε το διώχνει (η Ελλάδα έγινε το 2015 η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που δεν κατέβαλε τις υποχρεώσεις της στο ΔΝΤ) και πότε το κυνηγάνε από τις Βρυξέλλες ως το Νταβός και τη Λίμα του Περού.












































