Είχα πάρει συνέντευξη του Ολι Ρεν για την τηλεόραση
τον Δεκέμβριο του 2010, λίγους μήνες μετά την επιβολή του Μνημονίου...
Στο τέλος της συζήτησης έφυγα προβληματισμένος. Οχι από όσα είχα ακούσει που ήταν το συνηθισμένο μείγμα απειλών, παραινέσεων και προτροπών.
Έφυγα προβληματισμένος κυρίως με τον συνομιλητή μου.
Αναρωτιόμουν ειλικρινά
πώς είναι δυνατόν ένας πολιτικός τόσο χαμηλού βεληνεκούς και
περιορισμένης επάρκειας να χειριστεί τη μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη.
Σχεδόν τέσσερα χρόνια αργότερα φοβούμαι ότι ο προβληματισμός ήταν βάσιμος.
Ο Ρεν αποδείχτηκε μια αποτυχία τυλιγμένη σε μια καταστροφή.
Δεν είναι τυχαίο ότι τώρα ομολογεί πως το μόνο που τον ενδιέφερε την άνοιξη του 2010 ήταν «
να αγοράσουμε χρόνο (...) με κανονικό τρόπο» για να αποφευχθούν
«δραματικές συνέπειες μετάδοσης» της κρίσης σε άλλα κράτη και στο τραπεζικό σύστημα.
Με άλλα λόγια, ο αρμόδιος επίτροπος ομολογεί ότι ούτε που είχε καταλάβει περί τίνος πρόκειται και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν μη γίνει καμία ζημιά έως ότου καταλάβει.
Μάλιστα, κυρίες και κύριοι.