«Λύνουν» το «Αλβανικό» με αυτούς που κατήργησαν τη Συμφωνία του 2009...

Με την Αλβανία έχουμε πολλά μέτωπα ανοιχτά. Και είναι όλα πολύ σοβαρά για να πάμε πάλι στο γνωστό πάρε-δώσε του Κοτζιά, που κατέληξε στην περίπτωση των Σκοπίων στο… «δώσε – δώσε», με την παράδοση γλώσσας και εθνικής ταυτότητας.

Όλα αυτά ανήκουν στο ίδιο πακέτο και οποιαδήποτε υποχώρηση στη λογική Κοτζιά («κάτι πρέπει να πάρουν κι’ αυτοί») μπορεί να επιφέρει ανυπολόγιστες εθνικές συνέπειες.

Πολύ περισσότερο που αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση, ως προς το θέμα της υφαλοκρηπίδας, διαπραγματεύεται ακριβώς με αυτούς – το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Έντι Ράμα - που προσέφυγαν στο αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, ήδη από τον Ιούνιο του 2009! Ο συνομιλητής του Κοτζιά, ο Αλβανός υπουργός των Εξωτερικών Μπουσάτι αυτοπροσώπως απέστειλε, στις 28 Μαΐου 2014, επιστολή στην εισαγγελία των Τιράνων, ζητώντας να ερευνηθεί αν έχει διαπραχθεί το αδίκημα της «παράδοσης τμήματος της επικράτειας» (δηλαδή εσχάτη προδοσία)! Και στις 22 Νοεμβρίου 2014, η εισαγγελία των Τιράνων κατέσχε όλα τα περί την διαπραγμάτευση που κατέληξε στη συμφωνία του 2009, έγγραφα!

Νέοι κίνδυνοι εν όψει

Τα εθνικά θέματα θα καταστρέψουν τον ΣΥΡΙΖΑ ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ό,τι ζημία ήταν να υποστεί από την οικονομική πολιτική του, την υπέστη. Και ήταν σημαντική, καθώς από το 36% κινείται σήμερα μεταξύ 16-18%, χωρίς την αναγωγή των αναποφάσιστων. Οι περικοπές των συντάξεων έχουν προεξοφληθεί στην συνείδηση των πολιτών.

Το τελειωτικό χτύπημα θα το δεχθεί όμως από την στάση του στα εθνικά θέματα. Ήδη γεύεται τους καρπούς της συμφωνίας με την FYROM. Δημοσκοπική κατάρρευση στην Μακεδονία και τα στελέχη του δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους χωρίς την συνοδεία των ΜΑΤ, λόγω της οργής του κόσμου. Και είμαστε ακόμα στην αρχή, γιατί με την φόρα που έχει πάρει ο Ν.Κοτζιάς έρχεται μια, ανάλογα επιζήμια, συμφωνία και με τους Αλβανούς.

Εθνική ήττα και νέος εθνικός διχασμός ...

Με συνοπτικές διαδικασίες, μυστικές διαπραγματεύσεις και παραπλανητική πληροφόρηση επισφραγίστηκε πανηγυρικά στις Πρέσπες η συμφωνία με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Βόρεια Μακεδονία το νέο όνομα, αλλά με πολίτες που θα αποκαλούνται Μακεδόνες και επίσημη γλώσσα τη μακεδονική. Η επιτομή του αλυτρωτισμού, αφού αυτά διεκδικούντο και στο περίφημο Ιλιντεν.

Το ότι έπρεπε κάποτε να λήξει αυτή η πολυετής διένεξη με τη γείτονα χώρα είναι αυτονόητο. Ομως το ότι θα έληγε (αν έληξε) με εθνική ήττα, που μάλιστα πανηγυρίστηκε από την κυβέρνηση και όλους τους δυτικούς συμμάχους μας, δύσκολα θα μπορούσε να το περιμένει κανείς από έστω και την πιο ενδοτική, όπως αποδείχθηκε, ελληνική κυβέρνηση.
Το παιχνίδι είχε ήδη χαθεί όταν ο Αντ. Σαμαράς ως υπουργός Εξωτερικών απέρριψε την πρόταση Πινέιρο, η οποία προέβλεπε το όνομα Νέα Μακεδονία (Novomacedonija σε μία λέξη). Αυτή η μία λέξη εξουδετερώνει αλυτρωτισμούς, παρερμηνείες και μελλοντικές προστριβές. Αυτή η μία λέξη θα έδινε ταυτότητα νεομακεδονική στους κατοίκους της FYROM και γλώσσα νεομακεδονική. Προκαλεί απορία ότι δεν είδαμε ποτέ από ελληνικής πλευράς να απαιτείται ανυποχώρητα η νέα ονομασία να είναι μία λέξη. Και όμως αυτή η μία λέξη θα απέτρεπε τη σκέτη μακεδονική ταυτότητα. Δεν είδα επίσης να δίνεται αγώνας για να αναβιώσει η ορολογία, η οποία εχρησιμοποιείτο από όλες τις πλευρές από τις αρχές του 19ου αιώνα έως και τη δεκαετία του 1960.

Ζήσε τον αριστερό σου μύθο στην Ελλάδα ...

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο γνωστός κ. Φίλης, θα δηλώσει ότι για τη συμφωνία με τους Σκοπιανούς είναι «η μέρα που περίμενε όλη η Αριστερά». Ενας άλλος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Σέλτσας, δήλωσε: «Οι αγώνες της Αριστεράς βρήκαν διέξοδο με την υπογραφή της συμφωνίας, είναι μεγάλη στιγμή για εμένα και όλη την Αριστερά». Και αν δεν πιστεύετε τον κ. Σέλτσα ότι η Αριστερά έχει κάνει αγώνες για το συγκεκριμένο θέμα, να σημειώσουμε ότι ο κ. Σέλτσας είχε προσφύγει εναντίον της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για αναγνώριση «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα. Είναι ο ίδιος βουλευτής που χορεύει ακούγοντας το σκοπιανό τραγούδι «Μακεδόνων του Αιγαίου», «που καλεί τους «Μακεδόνες» να μην ξεχνούν την «αλύτρωτη» «Αιγαιακή Μακεδονία», τη «γη των προγόνων τους».

Εκλογές: Oι επιλογές του Α.Τσίπρα, περιορίζονται ...

Ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών έπαψε να έχει το στοιχείο του αιφνιδιασμού, καθώς έχουμε μπει στην τελική ευθεία. Οι επιλογές του Α.Τσίπρα έχουν περιοριστεί στο φθινόπωρο και στον Μάιο 2019, ταυτοχρόνως με τις ευρωεκλογές.

Το σενάριο οι εκλογές να διεξαχθούν τον Οκτώβριο 2019, το βρίσκω αυτοκτονικό για τον ΣΥΡΙΖΑ. Πάντα η ψήφος στις ευρωεκλογές είναι πιο χαλαρή για το κόμμα που κυβερνά. Ομως το αποτέλεσμα παράγει όχι μόνον εντυπώσεις, αλλά κυρίως μια πολιτική πραγματικότητα, καθώς αποτυπώνει στην κάλπη τον συσχετισμό δυνάμεων. Αυτό με την σειρά του σημαίνει πως ο νικητής των ευρωεκλογών καταγράφεται στην συνείδηση του κόσμου ως ο θριαμβευτής των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών.

ΔΕΚΑ χρόνια επιμήκυνση...

Πράσινο φως σε μία συμφωνία - πακέτο τόσο για την έξοδο της Ελλάδας από το πρόγραμμα βοήθειας, όσο και για την περαιτέρω ελάφρυνση του δημόσιου χρέους άναψε το Eurogroup, μετά από μία μαραθώνια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο, η οποία διήρκησε πάνω από 10 ώρες και ολοκληρώθηκε στις 2.00 π.μ. ώρα Ελλάδας.

Κατά την καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου, ο πρόεδρος του Eurogroup, Μάριο Σεντένο ανακοίνωσε πως η Ελλάδα θα λάβει μια τελευταία δόση, ύψους 15 δισ. ευρώ, στο πλαίσιο της επιτυχημένης ολοκλήρωσης της δ’ αξιολόγησης.
Πρόσθεσε δε, πως η χώρα θα αποχωρήσει από το πρόγραμμα βοήθειας τον προσεχή Αύγουστο, με ένα «μαξιλάρι» ασφαλείας, ύψους 24,1 δισ. ευρώ, για τους επόμενους 22 μήνες.

Η Μακεδονία και τα τριάντα αργύρια ...

Τα τριάντα αργύρια, έναντι των οποίων ξεπούλησε την Μακεδονία, περιμένει να λάβει σήμερα η κυβέρνηση από το Eurogroup. Γι’ αυτό και σκοτώθηκαν να υπογράψουν τη συμφωνία για την Μακεδονία την περασμένη Κυριακή.

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι, δεν πρόλαβαν Τσίπρας και Κοτζιάς να πάνε στον (ματωμένο, όπως αποδείχθηκε με την βία κατά των διαδηλωτών) «γάμο» στα Σκόπια, δεν πρόλαβαν τα τραγούδια του γάμου να γίνουν ξανά μοιρολόγια (στα οποία αναφέρθηκε στην ομιλία του ο κ. Τσίπρας) και η άθλια συναλλαγή που έχω καταγγείλει από τις 2 Φεβρουαρίου, ολοκληρώθηκε.

Άνθρακες ο θησαυρός...

Σήμερα είναι η κρίσιμη ημερομηνία η οποία θα πιστοποιήσει την πανηγυρική έξοδο από το τρίτο μνημόνιο και θα επικυρώσει το άτυπο τέταρτο μνημόνιο μέχρι το 2023 και εν συνεχεία τη χαλαρότερη εποπτεία για δεκαετίες μέχρι το ελληνικό χρέος ως μέγεθος να διαβρωθεί από τη μεταβολή των λοιπών συγκρίσιμων μεγεθών.

Εκτός του κ. Δημήτρη Καμένου και ο αντιπρόεδρος των ΑΝΕΛ κ. Σγουρίδης άφησε να εννοηθεί πως στην υποχώρηση για το Μακεδονικό συνέβαλαν και υποσχέσεις για οικονομικά ανταλλάγματα.

Ας μην ενθουσιαζόμαστε, όμως, οι προτεστάντες και ιδίως οι Γερμανοί δεν είναι "καραμπίνες” στις διαπραγματεύσεις ούτε έχουν εξασκήσει τα ακαδημαϊκά οικονομικά με τις εισπράξεις από την πώληση μπυρών και σουβλακίων στα κομματικά φεστιβάλ.

Το τέλος του τρίτου μνημονίου εμφανίζεται σαν τέλος των μνημονίων για λόγους επικοινωνιακούς ένθεν κακείθεν.

«Θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν». Δεν ξεχνώ!

Διχάζουν τους Ελληνες συστηματικά... 

Η απώλεια ιστορικής μνήμης και ένας έμφυτος καθωσπρεπισμός, χαρακτηρίζουν έναν μετριοπαθή πολίτη. Εκ πρώτης όψεως αυτό δεν είναι κακό. Πέφτουν οι τόνοι των αντιπαραθέσεων, ηρεμούν τα πνεύματα. Πολιτισμός.

Όταν όμως εξετάσουμε συγκεκριμένα αυτήν την, χαμηλών τόνων, συμπεριφορά μας θα διαπιστώσουμε πως τις περισσότερες φορές αποβαίνει αναποτελεσματική. Γιατί μεγάλη σημασία έχει ποια είναι και η συμπεριφορά του «απέναντι». Εκτιμά τον δικό μας πολιτισμένο τρόπο αντίδρασης; Αν ναι, το κάνει από ανάγκη, γιατί βρίσκεται σε κατάσταση αδυναμίας; Ή εκ πεποιθήσεως; Τι έκανε αυτός όταν ήταν ο ισχυρός; Μας συμπεριφέρθηκε ανάλογα;

Αυτά τα ερωτήματα μας βασανίζουν όταν βλέπουμε τους προπηλακισμούς των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη σχεδόν την επικράτεια με αιτία την συμφωνία με την FYROM. Αναμφίβολα, το θέαμα δεν ανταποκρίνεται στις συνθήκες πολιτικού ανταγωνισμού και συμπεριφοράς μιας Ευρωπαϊκής χώρας. Κάποιοι διαχωρίζουν την θέση τους, κάποιοι άλλοι καταδικάζουν. Αμφότεροι όμως επιχαίρουν ενδομύχως.

Κατά τα λοιπά… Καθαρή Έξοδος!

Το ΔΝΤ φεύγει, αλλά… μένει. Και μένει με το περίφημο Post-Program Monitoring, που αποτελεί πολύ αυστηρότερη επιτήρηση από ό,τι συμβαίνει στις χώρες που προχώρησαν στην πρόωρη αποπληρωμή δανείων προς το Ταμείο, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία.

Η Ελλάδα, όμως, δεν μπορεί να πράξει το ίδιο από μόνη της. Η κυβέρνηση ήλπιζε να το πράξει για λογαριασμό της ο ESM. Ωστόσο, η Γερμανία αρνείται. Πιθανόν να αλλάξει τώρα στάση που «λύθηκε» το πρόβλημα των Σκοπιανών…

Όπως και νάχει, το νέο μνημόνιο είναι γεγονός: Θηριώδη υπερπλεονάσματα ως το 2022 που φθάνουν ακόμη και στο… 5,2% και αναιμική ανάπτυξη που, σύμφωνα με τις προβλέψεις βεβαίως, από το 2,4% το 2019, θα πέσει στο 1,8% το 2022. Προφανώς, αφού για το 2022 υπάρχει δέσμευση για πλεόνασμα 5,2%.

Νίκος Κοτζιάς, όπως λέμε Γιάνης Βαρουφάκης ...

Μπορούμε να φανταστούμε τον κ. Τσίπρα να δίνει συνέντευξη το 2021, όπως έδωσε τώρα για το 2015. Το 2018 δεν υπάρχει ο Γιάνης Βαρουφάκης. Υπάρχει όμως ο Νίκος Κοτζιάς. Δεν υπάρχει το δημοψήφισμα, αλλά υπάρχει η υπογραφή για την Μακεδονία. Είναι απολύτως βέβαιο ότι ο Αλέξης θα ανακαλύψει νέες αυταπάτες και αυτή την φορά θα του φταίει ο Νίκος Κοτζιάς.

Είναι ο Νίκος Κοτζιάς ο Γιάνης Βαρουφάκης της εξωτερικής πολιτικής; Σίγουρα είναι ένας άνθρωπος που θα ήθελε να δει τον εαυτό του στον ρόλο του Κίσινγκερ των Βαλκανίων. Δεν ξέρουμε αν θα καταφέρει ποτέ μία τέτοια αναγνώριση. Αλλά όπως και ο Γιάνης Βαρουφάκης θα μπορεί στα σίγουρα να βγάζει στο μέλλον το ψωμί του με διαλέξεις στο εξωτερικό.

Η μάχη του Σαμαρά και οι επαίτες που τα δίνουν όλα για την εξουσία ...

Βερολίνο, 23 Σεπτεμβρίου 2014. Μέρα βροχερή και η ελληνική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, φθάνει στην καγκελαρία. Μας υποδέχεται η Άγγελα Μέρκελ, στα γραφεία της με την γνωστή ειδυλλιακή θέα και με την γερμανική πρωτεύουσα στο πιάτο.

Το πρόγραμμα προβλέπει γεύμα μετά συζητήσεως και μετά κοινή συνέντευξη Τύπου. Καθόμαστε και ο Σαμαράς ανοίγει τον χαρτοφύλακά του. Ανασύρει τα στοιχεία για την ελληνική οικονομία, καθώς έχει πια πάρει την απόφασή του για προστατευμένη (με πιστοληπτική γραμμή δηλαδή) έξοδο από τα μνημόνια. Έβλεπε, ένιωθε τις πιέσεις για την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας μέσω ενός υπερταμείου και για την «λύση» του Σκοπιανού.

Η καγκελάριος δεν θέλει καν να δει τα οικονομικά στοιχεία. «Τα γνωρίζω αυτά, Αντώνη, έχετε πάει πολύ καλά», του λέει. «Δεν θα μπω εμπόδιο στον δρόμο σου. Δείξε μου τώρα αυτό για το οποίο σε παρακάλεσα».

Η ανοησία περί «ακροδεξιάς στροφής» της Νέας Δημοκρατίας ...

Την άποψη πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε ακροδεξιά στροφή την διακινούν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα παπαγαλάκια του, επίσημα και ανεπίσημα, καθώς και οι Συριζαίοι με πολιτικά. Από κοντά τους και οι παλαίμαχοι της πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς, που ζητούν, ουσιαστικά, από τον Κ. Μητσοτάκη να πάψει να ηγείται του χώρου της Κεντροδεξιάς και να προσχωρήσει στον δικό τους πολιτικό χώρο, αυτόν της σοσιαλ-θολής Αριστεράς. Βέβαια, αυτοί οι άνθρωποι ουδέποτε επρόκειτο να ψηφίσουν την Νέα Δημοκρατία. Απλώς συντάσσονται—θέλω να πιστεύω συγκυριακά—με την επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά είναι έτσι τα πράγματα; Όντως, ο Κ.Μητσοτάκης έκανε ακροδεξιά στροφή; Και ο Αχιλλέας Καραμανλής; Και η Ντ.Μπακογιάννη; και ο Κ.Χατζηδάκης; όλους αυτούς είναι δυνατόν να τους παρέσυρε ο Αδωνις Γεωργιάδης; Έχει τέτοιες ικανότητες; (Ο Άδωνις θα πρέπει να ευχαριστήσει τους Συριζαίους για την προβολή που του κάνουν).

Σταλινισμός, Τιτοϊσμός και το «υπέρτερο εθνικό συμφέρον» ...

Τελικά υπήρχε κι’ άλλος πάτος. Εκτός από το αδιανόητο – να υπογράψουν δηλαδή Τσίπρας και Κοτζιάς μια συμφωνία μόνοι τους, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη λαού και πολιτικού κόσμου, αλλά και χωρίς να συμφωνεί ο συνεταίρος (στην καρέκλα) Καμμένος που προσφέρει την Δεδηλωμένη – συνέβη και το άλλο αδιανόητο:

Στη Βουλή δεν αναφέρθηκε κανείς τους συγκεκριμένα στη συμφωνία. Επαναλάμβαναν μονότονα ότι είναι μια καλή συμφωνία και σκόπιμα απέφυγαν να αναλύσουν ένα – ένα τα άρθρα της, προσφέροντας στους Σκοπιανούς επιχειρήματα που ούτε οι ίδιοι είχαν ποτέ διανοηθεί.

Μίλησαν για το 1913, για το 1948, για το 1977, για το 1991, για το 1992, για το 1993, για το 1995, για το 2005, για το 2008, για το 2009, για το 2013, αλλά όχι για το 2018!

Μίλησαν για όσα επί εικοσιπέντε χρόνια συζητούνταν, χωρίς να υπάρξει ποτέ καμιά συμφωνία και όχι για όσα οι ίδιοι πράττουν υπογράφοντας μια εθνικά επιζήμια συμφωνία.

Με τη γνωστή σταλινική μέθοδο της διαπόμπευσης, της στοχοποίησης και της συκοφάντησης των πολιτικών αντιπάλων, πετούσαν αποσπασματικά σελίδες από διάφορα απόρρητα έγγραφα, καθαρά προς δημιουργίαν εντυπώσεων, κάνοντας επιλεκτική αναφορά σε σκόρπιες φράσεις.

Άπειρες οι συζητήσεις που έγιναν αυτά τα χρόνια, άπειρες οι προτάσεις που μπήκαν ως βάση συζήτησης, άπειρες οι σκέψεις που δεν ευοδώθηκαν ποτέ και τελικά απορρίφθηκαν.

Κόκκινα πρόσωπα που έσταζαν κακία, στόματα που τραύλιζαν και χέρια που κράδαιναν μερικά από τα εκατοντάδες χιλιάδες έγγραφα, τα οποία όπως είναι φυσικό, υπάρχουν στο υπουργείο των Εξωτερικών.

Ο σκακιστής της κακιάς ώρας ...

Απλά ΑΡΚΑΣ !

Ο Α. Τσίπρας και ο Π. Καμμένος βγήκαν πολυτραυματίες από την συζήτηση για την πρόταση μομφής της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό το οφθαλμοφανές δεν το είδαν εκτός από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και η «φωτισμένη» ελίτ της πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς. Οι άνθρωποι που δηλώνουν δημοκράτες, ενώ έχουν μιαν αριστοκρατική αντίληψη για την πολιτική, καθώς απεχθάνονται το πόπολο και τις εκδηλώσεις του. Αυτοί είναι «το άλας της πολιτικής», όπως υποστηρίζουν με έναν ναρκισισμό που έρχεται από την δεκαετία του '70.

Ο Α. Τσίπρας, «ο μαίτρ του ζατρικίου», είδε το κόμμα του συνεταίρου του να εξαϋλώνεται. Ο Π. Καμμένος έσβησε πολιτικά. Αυτοκτόνησε, χωρίς να αφήσει κάποιο σημείωμα. Έτσι μόνον εικασίες κάνουμε και για το απονενοημένο διάβημα του.

Το Σύνταγμα δεν πρόβλεψε ενδοτικές κυβερνήσεις ...

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, είναι πολύ σοβαρό. Είναι δυνατόν διεθνείς ή διακρατικές συμφωνίες που παραχωρούν έδαφος, σύμβολα, ελληνική περιουσία και οντότητα, τελεσίδικα, σε άλλες χώρες να αποφασίζονται με την υπογραφή ενός υπουργού ή ενός πρωθυπουργού, χωρίς την έγκριση μιας αυξημένης πλειοψηφίας της Βουλής; Η απάντηση είναι σοκαριστική.

Το Σύνταγμα και οι νόμοι δεν προβλέπουν προστασία των συμφερόντων της χώρας από τους κυβερνήτες της! Δεν διανοήθηκε ο συνταγματικός νομοθέτης, από καταβολής ελληνικού κράτους, ότι μπορεί να υπάρξει υπουργός ή πρωθυπουργός, που θα συμφωνήσει με μια άλλη χώρα ο,τιδήποτε θα βλάψει τελεσίδικα τα συμφέροντα της Ελλάδας.

Αλλά, ακόμα και στις κρίσιμες αποφάσεις, όταν κυβερνήτες προχώρησαν σε αποδοχή συμφωνιών, που άλλαζαν ακόμα και τα σύνορα της χώρας, καλούσαν τη Βουλή να τις εγκρίνει και να τις επικυρώσει αμέσως.

Επισπεύδει το τέλος τους ...

Να ξεκινήσω με μια προσωπική εξήγηση, γιατί θέλω να κρυφτώ και η χαρά δεν με αφήνει. Σαφή άποψη για τη συμφωνία δεν μπορώ να έχω ακόμη, εφόσον δεν την έχω διαβάσει· έχω όμως μια θετική προδιάθεση, που περιμένει το επίσημο κείμενο για να επιβεβαιωθεί. Ομως, από χθες, μόλις έγιναν αισθητές οι αναταράξεις στην πολιτική σκηνή, με κατακλύζει μια ευφορία, όπως εκείνη που σε κάνει να νιώθεις η κολύμβηση ή το jogging, λόγω της έκκρισης ενδορφινών που προκαλεί στον οργανισμό η άσκηση. Οπότε, αν κάπου παρασύρομαι από τον ενθουσιασμό της ανακατωσούρας, εσείς καταλαβαίνετε και, ελπίζω, με συγχωρείτε. Είναι το επάγγελμα, βλέπετε. Αυτό που κάνουμε, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, και το οποίο με τα χρόνια γίνεται έξη και εθισμός.

Η μόνη καθαρή λύση είναι οι εκλογές...

Το κλίμα ήταν ήδη βαρύ για την κυβέρνηση. Με έναν άριστο συγχρονισμό, για να μην το επιβαρύνει κι άλλο, έκανε να συμπέσουν το Σκοπιανό με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Κλασσική κίνηση τακτικής. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έκρινε πως οι ρυθμίσεις του πολυνομοσχεδίου θα δημιουργούσαν σε αυτήν την φάση, επικοινωνιακά, μεγάλο πρόβλημα και με το Σκοπιανό επιχείρησε να μετατοπίσει το ενδιαφέρον των πολιτών. Συγχρόνως να προσφέρει εκδούλευση σε Αμερικάνους και Γερμανούς.

Επειδή είναι μαρξιστές, αγνοούν πως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στα εθνικά θέματα. Δεν μπορούν να διανοηθούν πως η ελληνικότητα της Μακεδονίας είναι για εκατομμύρια πολίτες μέρος της ταυτότητας τους. Και γι΄αυτό ακριβώς έκαναν αυτό το μοιραίο λάθος. Πούλησαν όνομα, γλώσσα και εθνότητα, για να εισπράξουν μελλοντικές υποσχέσεις.

Η Ελλάδα μπροστά σε υπαρξιακό πρόβλημα ...

Από το καλοκαίρι του 2015, όταν μετά τα ηρωικά του πρώτου εξαμήνου, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ μπήκαν στον χορό των μνημονίων, δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να μετράμε επαχθείς συμφωνίες, συμπληρωματικά μνημόνια, μνημόνια.

Κάθε φορά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βάζουν την υπογραφή τους κάτω από επαχθέστερους όρους, με αποκορύφωμα το αιωνόβιο υπερταμείο, το οποίο μπήκε πλέον και ως αντισυμβαλλόμενος για την αποπληρωμή των δανείων στον ESM. Μπήκε δηλαδή ως εγγύηση η ελληνική δημόσια περιουσία.

Και τι μας λένε κάθε φορά; Ότι δεν είναι αυτή η βούλησή τους, ότι πιέστηκαν, εξαναγκάστηκαν, υποχώρησαν σε υπέρτερες δυνάμεις. Δηλώνουν δηλαδή, ότι υπογράφουν εκβιαζόμενοι και παρά τη θέλησή τους.

Είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι για όλα τα άλλα πιέστηκαν και εξαναγκάστηκαν σε οδυνηρές υποχωρήσεις και κράτησαν όλες τους τις αντιστάσεις και όλους τους τούς ηρωισμούς για τα εθνικά θέματα;

Παγωμένες όλες οι Συμφωνίες με την Τουρκία ...

Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η ανακοίνωση Τσαβούσογλου ότι η Τουρκία πάγωσε την διμερή συμφωνία με την Ελλάδα για την επιστροφή των παράνομων μεταναστών.

Το πρόβλημα είναι ότι στην πράξη έχουν καταργηθεί όλες οι συμφωνίες – και αυτές με την ΕΕ, η οποία (ΕΕ) μέσα στον πανικό της συμφώνησε με την Άγκυρα ανταλλάγματα, όπως το άνοιγμα κεφαλαίων για την ενταξιακή πορεία της χώρας και η απελευθέρωση της βίζας, που δεν μπορούσαν, όπως αποδείχθηκε, να πραγματοποιηθούν.

Το πρόβλημα είναι επίσης ότι προκειμένου να υποβαθμίσει το θέμα, η κυβέρνηση μας είπε με ύφος μπλαζέ ότι… οι Τούρκοι πάγωσαν την παγωμένη συμφωνία!

Ομολόγησαν δηλαδή ότι η διμερής συμφωνία δεν εφαρμοζόταν ούτως ή άλλως.

Όσον αφορά στις επιστροφές, οι συμφωνίες που υποτίθεται ότι εφαρμόζονται είναι οι ακόλουθες:

.@Odysseas_ Κωνσταντινόπουλος σε Δανέλλη: «Η πόρτα είναι ανοικτή και τα σκυλιά δεμένα» ...

Επί τέλους βρέθηκε ένας άνθρωπος μέσα στο ΚΙΝ.ΑΛ να πει μια σταράτη κουβέντα. Να ξεκαθαρίσει μια κακόφορμη κατάσταση. Λίγο νωρίτερα ο πρώην βουλευτής του Συνασπισμού της Αριστεράς, μετέπειτα ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και τώρα βουλευτής του Ποταμιού ο Σπ. Δανέλλης, είχε δηλώσει πως αν δεν ψηφίσει το ΚΙΝ.ΑΛ την συμφωνία με την FYROM κινδυνεύει η ενότητα του.

Μετά τον Ο.Κωνσταντινόπουλο του απάντησε και ο Χ.Καστανίδης λέγοντας πως «δεν είναι υποχρεωτικό να βρισκόμαστε στο ίδιο κόμμα.» Αυτονόητο.

Το σύνθημα της άνευ όρων παράδοσης στην συμφωνία Τσίπρα –Ζάεφ το είχε δώσει νωρίτερα ο αρχηγός του Ποταμιού Σ.Θεοδωράκης. Πριν κάνει διαβάσει το κείμενο, πριν καν υπάρξει συμφωνία, δήλωσε την υποστήριξη του για να κλείσει όπως –όπως το Σκοπιανό ζήτημα.

Τα ελεεινά ψέματα περί «μακεδονικής γλώσσας» ...

Ακούγεται αδιανόητο, αλλά τελικά όλα μπορεί να συμβούν όταν έχεις να κάνεις με μια κυβέρνηση που – προκειμένου να πετύχει τον επίσης αδιανόητο σκοπό της – προπαγανδίζει τα επιχειρήματα των Σκοπιανών.

Υποστηρίζουν, λοιπόν, από την πρώτη στιγμή – και μετ’ επιτάσεως ο κ. Κοτζιάς τις τελευταίες δέκα μέρες – ότι η Ελλάδα επέτρεψε να αναγνωριστεί «μακεδονική» γλώσσα από τον ΟΗΕ.

Αναφέρονται στην Τρίτη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την τυποποίηση (standardization) των γεωγραφικών ονομάτων που έλαβε χώρα στην Αθήνα από τις 17 Αυγούστου ως τις 7 Σεπτεμβρίου το 1977. Όπως ανέφερε στην γενναία απάντησή του ο καθηγητής γλωσσολογίας και πρώην πρύτανης Γιώργος Μπαμπινιώτης, ο οποίος είχε λάβει μέρος σε εκείνη τη διάσκεψη, το θέμα εκείνης της συνάντησης ήταν πώς θα μεταγραμματίζονται τα τοπωνύμια με λατινικούς χαρακτήρες («romanization») βάσει ενός συστήματος μεταγραμματισμού (transliteration) των γραμμάτων τού αλφαβήτου που θα διευκολύνει να διαβάζονται ευρύτερα.

Για σένα προπονείται ο Ρουβίκωνας, Κυριάκο…

Σύντροφοι κομμουνιστές, μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία ότι υπογράφετε ένα νέο μνημόνιο. Σύντροφοι νεοδημοκράτες, μην πιστεύετε ψευδαισθήσεις ότι αυτοί εδώ θα σας αφήσουν να κυβερνήσετε όπως τους αφήσατε εσείς. Τι νομίζετε, ότι οι Ρουβίκωνες κάνουν τώρα κάτι; Προπόνηση κάνουν Κυριάκο για σένα! Για να σε συναντήσουν πρόσωπο με πρόσωπο, κατά πως έλεγε και ο άλλος στα social.

Από την θεωρία της αριστερής παρένθεσης περνάμε με την ίδια ελαφρότητα σε εκείνη της δεξιάς. Και ναι μεν τα περί αριστερής παρένθεσης αποδείχτηκαν μία φάρσα, αλλά για εκείνο της δεξιάς παρένθεσης μην παίρνετε και όρκο. Η βιωσιμότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα κριθεί από το κατά πόσο θα είναι έτοιμη να ξεριζώσει τα ναρκοπέδια του Αλέξη Τσίπρα. Και το μεγαλύτερο απ’ αυτό θα είναι ο πόλεμος στο πεζοδρόμιο.

Δημοσιογράφος σημαίνει αριστερός ...

Τη συνέντευξη του Μάκη Βορίδη στον Alpha αξίζει να τη δει κάποιος μόνο και μόνο για να καταλάβει μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οταν η συνέντευξη φτάνει στο θέμα της άδειας από τις φυλακές για τον κατά συρροήν δολοφόνο της 17Ν Κουφοντίνα, οι δικαιολογίες για την άδεια για τον Κουφοντίνα άρχισαν να πέφτουν βροχή από τους δημοσιογράφους. «Μα έχει βγει δύο φορές, μα τηρεί τις τυπικές προϋποθέσεις (λάθος), μα δύο εισαγγελείς τού έδωσαν άδεια, μα επέστρεψε…»

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι απλά έκαναν τη δουλειά τους ως συνήγοροι του διαβόλου -κυριολεκτικά στη συγκεκριμένη περίπτωση- προσπαθώντας να ερευνήσουν εις βάθος το θέμα. Αλλά ποιος λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να πιστέψει ότι θα έδιναν τις ίδιες δικαιολογίες αν ο Κουφοντίνας ήταν εκτελεστής για μια δεξιά 17Ν; Για τα περισσότερα ΜΜΕ η απόπειρα δολοφονίας των 30 αστυνομικών πέρασε στα ψιλά. Πώς θα είχε καλυφθεί το γεγονός αν ακριβώς η ίδια απόπειρα δολοφονίας είχε γίνει σε λεωφορείο που μετέφερε λαθρομετανάστες;

Δεν έκαναν λάθος, κάτι θέλουν να κρύψουν ...

Ο κ. Κοτζιάς υποστηρίζει τώρα ότι «οι διαπραγματεύσεις δεν είναι μια ευθεία γραμμή, έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους». Και ότι «η ηγεσία των Σκοπίωντη στιγμή που βρέθηκε αντιμέτωπη με το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι συνειδητοποίησε τις μεγάλες δυσκολίες που υπάρχουν για την υλοποίησή της και ότι αυτό έπαιξε ένα ρόλο στο να θελήσει να αναστοχαστεί και να συζητήσει για ορισμένες διευκρινήσεις της ίδιας της συμφωνίας».

Αυτά είπε το βράδυ της 4ης προς 5η Ιουνίου στην ΕΡΤ. Αλλά στις 29 Μαΐου, από το Βερολίνο, μας είπε ότι «έγινε» η συμφωνία.

Πότε είπε την αλήθεια, λοιπόν; Στις 29 Μαΐου ή στις 4 Ιουνίου;

Είναι γνωστό ότι κάθε φορά, όλα αυτά τα χρόνια, που οι Σκοπιανοί βρίσκονταν μπροστά στη στιγμή του «μεγάλου ναι ή του μεγάλου όχι», έκαναν πίσω.

Διότι είναι πολύ απλό: Αν δεχθούν ότι δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος, μακεδονική ταυτότητα, μακεδονική γλώσσα, τι να το κάνουν το «Μακεδονία»;

2018 μ.Χ. - Ακόμα ονειρεύονται τον κομμουνισμό ...

Θα βόλευε πολλούς αν ο ΣΥΡΙΖΑ στρεφόταν προς πιο μετριοπαθείς θέσεις και συμπεριφορές. Αυτό εξάλλου θα ήταν και θετικό για την πολιτική ζωή του τόπου. Ένας ισχυρός σοσιαλδημοκρατικός χώρος και μια ισχυρή κεντροδεξιά, θα αποτελούσαν παράγοντα σταθερότητας του πολιτικού συστήματος της χώρας.

Ευτυχώς η κεντροδεξιά υπάρχει, είναι σοβαρή και διεκδικεί την εξουσία. Η σοσιαλδημοκρατία δυστυχώς φυτοζωεί, προς το παρόν τουλάχιστον. Κάποιοι λοιπόν στην προσπάθεια τους να την αναζωογονήσουν, εμπνεύστηκαν την μετάγγιση αίματος από τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε τελικά να συγκροτηθεί ένας μεγάλος και αξιόπιστος χώρος.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει και το αποδεικνύει με τις πράξεις του. Άλλωστε, ο πυρήνας που παίρνει τις αποφάσεις έχει μια μαρξιστική παιδεία και πιστεύει στο κομμουνιστικό όραμα εν έτει 2018. Κάτι που δεν αποτελεί πολιτικό φαινόμενο, αλλά ψυχιατρικό. Τις ιδεολογικοπολιτικές ονειρώξεις του Μπαλτά, του Κυρίτση, του Φίλη, του Γαβρόγλου και των λοιπών μαρξιστικών δυνάμεων ουδείς, στοιχειωδώς, νουνεχής άνθρωπος μπορεί να τις λάβει στα σοβαρά.

Κρατική περιουσία έως €25 δισ. θα μπορούν να ρευστοποιούν οι δανειστές ...

Εάν το ελληνικό Δημόσιο δεν καταφέρει να αποπληρώσει κάποια δόση του δανείου ύψους 86 δισ. ευρώ που εισέπραξε με το τρίτο μνημόνιο, τότε οι δανειστές θα μπορούν να προχωρήσουν σε ρευστοποίηση των ακίνητων και κινητών περιουσιακών στοιχείων που έχουν περάσει στο "υπερταμείο", ήτοι στην Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας του Δημοσίου (ΕΕΣΥΠ).

Αυτό προβλέπει το άρθρο 109 του πολυνομοσχεδίου.

Με το συγκεκριμένο άρθρο ουσιαστικά τροποποιείται η δανειακή σύμβαση του 2015 με τον ESM και δίδονται οι αναγκαίες εξουσιοδοτήσεις προς τους αρμόδιους παράγοντες.

Η τροποποίηση αυτή ουσιαστικά αποφασίστηκε κατά την τρίτη αξιολόγηση και πλέον τίθεται σε εφαρμογή, αφού το "υπερταμείο" πλέον ενεργοποιήθηκε.

Αναλυτικά:

«Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι ακροδεξιός» ή η αριστερή εθνικοφροσύνη ...

Αυτή η αντίληψη δεν είναι καινούργια στον χώρο της Αριστεράς. Στην περίοδο 1943-44 χιλιάδες Έλληνες πολίτες βρήκαν τον θάνατο γιατί δεν συμφωνούσαν με την κομμουνιστική θεωρία και την πρακτική. Βαφτίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες «συνεργάτες των Γερμανών» και κατέληξαν στις πηγάδες και στις χαράδρες.

Μια ολοκληρωτική ιδεολογία είναι ισοπεδωτική και εγκληματογόνος. Γι΄αυτό εξάλλου είναι και ολοκληρωτική. Δεν υπάρχουν αποχρώσεις. Όλα είναι μαύρο-άσπρο, καλοί - κακοί, εμείς - αυτοί. Η πατρίδα μας το πλήρωσε αυτό με έναν Διχασμό, έναν Εμφύλιο και με τον εκτσογλανισμό της πολιτικής μας ζωής από το 2011 και μετά.

Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι συνεπικουρούμενοι από μια χιλιάδα ροζέ αριστερούληδων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, επιχειρούν να ξαναδιχάσουν την ελληνική κοινωνία με αφορμή το Σκοπιανό ζήτημα. Αλλά αυτήν την φορά δεν τους βγαίνουν τα νούμερα. Είναι μόλις το 20% του ελληνικού λαού και έχουν απέναντι τους το 70%.

Σκοπιανό και χρέος: Δύο ναυάγια την ίδια μέρα!

Στην πολιτική δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Γι’ αυτό και ο κ. Τσίπρας είναι πλέον υποχρεωμένος να μας εξηγήσει πώς συνέβη και την 1η Ιουνίου είχαμε δύο ναυάγια συγχρόνως: Το ναυάγιο στις συνομιλίες με την ΠΓΔΜ για μια συμφωνία επίλυσης του θέματος και το ναυάγιο στις συνομιλίες στο Washington Group, για μια συμφωνία στο θέμα του χρέους.

Γιατί δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι στις μυστικές συνομιλίες του πίστεψε πως μπορεί να ανταλλάξει την Μακεδονία με το χρέος!

Το πρώτο ναυάγιο προηγήθηκε του δεύτερου με διαφορά ολίγων ωρών. Δηλαδή πρώτα ενημερωθήκαμε μέσω κυβερνητικού αξιωματούχου ότι «η πλευρά της ΠΓΔΜ από ό,τι φαίνεται δεν είναι ακόμη έτοιμη να ανταποκριθεί στα όσα συμφωνήθηκαν στις Βρυξέλλες ανάμεσα στους δύο υπουργούς Εξωτερικών. Συνεπώς, η πιθανότητα συμφωνίας εντός των επόμενων ημερών φαίνεται πως απομακρύνεται. Πιθανότατα να απομακρύνεται και η τηλεφωνική επικοινωνία των δύο πρωθυπουργών».

Μα, ο Μητσοτάκης δεν είναι σοσιαλδημοκράτης!

Το να προσπαθούμε να αποδείξουμε το αυταπόδεικτο είναι ανιαρό και άχαρο. Και όμως μερικές φορές επιβάλλεται. Έτσι θα προσπαθήσω να αποδείξω πως ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι σοσιαλδημοκράτης.

Αφορμή γι΄αυτό μου έδωσε το γεγονός πως στελέχη και φίλοι της Κεντροαριστεράς τον εγκαλούν γιατί δεν πρεσβεύει αυτά που πρεσβεύουν και οι ίδιοι. Είναι προφανές πως αν συνέβαινε αυτό δεν θα χρειαζόταν να είναι σε διαφορετικό κόμμα.

Έχω γράψει κατ΄επανάληψη πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αρχηγός μιας μεγάλης παράταξης στην οποία συγκλίνουν δύο μεγάλα ρεύματα της Ελληνικής κοινωνίας. Το συντηρητικό και το φιλελεύθερο. Η Νέα Δημοκρατία καλύπτει τον χώρο της Δεξιάς και του Κέντρου, που ο καθένας τους έχει διαφορετικές ιστορικές καταβολές και διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών φαινομένων.

Δημαγωγοί και πρωτάρηδες τα δίνουν όλα για την εξουσία ...

Δημαγωγοί, ετερόκλητες συμμαχίες, πρωθυπουργοί που δεν έχουν εκλεγεί από τον λαό, κυβερνήσεις μειοψηφίας, κυβερνήσεις στηριγμένες αποκλειστικά στη νομή της εξουσίας, συνασπισμοί πρωτάρηδων: Αυτό που κάποτε θα ακουγόταν ως εφιάλτης αποτελεί πια μια ζοφερή πραγματικότητα. Συμβαίνει ήδη σε τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες – Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία.

Και στις τέσσερις περιπτώσεις, οι Ευρωπαίοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εξοστρακιστούν οι κυβερνήσεις που έδιναν μάχη για την ανάκτηση ή τη διατήρηση της κυριαρχίας στις χώρες τους. Το μοντέλο της Ελλάδας έγινε ο οδηγός για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο – με τον οποίο τόσο μας έχει ζαλίσει το κεφάλι ο κ. Τσίπρας.

Στην Ελλάδα ο Σαμαράς ανόρθωσε την οικονομία, έβγαλε τη χώρα από την ύφεση οδηγώντας τη για πρώτη φορά στην ανάπτυξη, μείωσε φόρους, βελτίωσε όλους τους δείκτες, βγήκε στις αγορές και επιδίωξε έξοδο από τα μνημόνια ήδη από τις αρχές του 2015 – χωρίς να χρειαστεί να βάλει την υπογραφή του σε νέα μέτρα και στη μεταφορά του συνόλου της δημόσιας περιουσίας σε ένα θηριώδες και αιωνόβιο υπερταμείο. Οι δανειστές δεν έκλεισαν την αξιολόγηση, εμποδίζοντας τη χώρα να κάνει το επόμενο βήμα και επιτρέποντας να έλθουν στην εξουσία Τσίπρας και Καμμένος, που γνώριζαν πως θα τους είχαν του χεριού τους και θα υπέγραφαν τα πάντα και, κυρίως, μνημόνια για πάντα.

Ο Πάσχος Μανδραβέλης για Ρουβίκωνα και «παλαβούς Φιλελεύθερους» ...

Η είδηση είναι συγκλονιστική. Εφόσον δεν πρόκειται, φυσικά, για fake news. Ηγετικό στέλεχος του Ρουβίκωνα ζήτησε την βοήθεια της αστυνομίας όταν του έκλεψαν το σπίτι. Το μυαλό του νεοφιλελεύθερου πήρε φωτιά! Ο εγκέφαλός του δεν μπόρεσε να επεξεργαστεί το μέγεθος μιας τέτοιας είδησης. Γι' αυτό και ζήτησε την βοήθεια του κοινού! Κυρίες και κύριοι, ιδού η συνέντευξη με τον Πάσχο Μανδραβέλη!

- Κύριε Μανδραβέλη πως αντιμετωπίσατε την είδηση για το μέλος του Ρουβίκωνα που ζήτησε την βοήθεια της αστυνομίας απέναντι στην ανομία;

Με κατανόηση. Οποιοσδήποτε πέφτει θύμα ληστείας πρέπει να ζητά την βοήθεια των εντεταλμένων οργάνων της πολιτείας. Αυτά με την σειρά τους πρέπει να κάνουν το καθήκον τους κάθε φορά που κάποιος παρανομεί. Είτε κλέβει, είτε σπάει μία βιτρίνα, είτε μπαίνει σε ξένες πρεσβείες.

Οι αγορές, ο Τσίπρας και ο Έτινγκερ ...

Τον τελευταίο καιρό και με αφορμή την ιταλική κρίση, πολλοί είναι εκείνοι στην Ευρώπη, κυρίως στη Γερμανία, που παραλληλίζουν Ελλάδα και Ιταλία.

Το έκανε από την αρχή και με μεγάλη έμφαση ο γερμανικός Τύπος, το έκανε και η ίδια η καγκελάριος Μέρκελ.

Μιλούν για «αναπόφευκτη σύγκρουση», όπως αυτή που είχαν προαναγγείλει Τσίπρας, Βαρουφάκης και λοιποί «επαναστάτες» και προβλέπουν… νυχτέρια διαπραγματεύσεων, αν και αναγνωρίζουν πως ενδεχόμενη έξοδος της Ιταλίας από το ευρώ θα ήταν πολύ πιο επικίνδυνη σε σχέση με τον «ελληνικό κίνδυνο» της πρώτης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περιόδου, καθώς η Ιταλία δεν είναι σε μνημόνιο και η οικονομία της είναι δέκα φορές μεγαλύτερη από την ελληνική.

Σκοπιανό: Aς περιμένει άλλα 26 χρόνια...

Το πρόβλημα που έχει ανακύψει με την ονομασία της FYROM δεν θα πρέπει να το αποκαλούμε «Μακεδονικό», αλλά «Σκοπιανό», στον βαθμό που το Μακεδονικό ζήτημα λύθηκε οριστικά το 1949 με την νίκη των Εθνικών δυνάμεων στον εμφύλιο πόλεμο. Προηγουμένως, τόσο οι νικηφόροι Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13 όσο και η Μικρασιατική καταστροφή με την εγκατάσταση των προσφύγων στην Μακεδονία, φαίνεται πως έλυναν το Ελληνοβουλγαρικό πρόβλημα.

Ήρθε όμως η Τρίτη Διεθνής του κομμουνιστικού κινήματος το 1924 και το έθεσε σε άλλη βάση. Στην βάση της ύπαρξης μακεδονικής εθνότητας, με την δική της ταυτότητα και γλώσσα, που απαιτούσε την απόκτηση εδάφους για να συγκροτηθεί ως κράτος.

Σκοπιανό: Πώς ο Τσίπρας έπεσε στην παγίδα που έστησε στον Μητσοτάκη...

Αρχικά να διευκρινίσω πως οποιοδήποτε σχόλιο για την ουσία του θέματος είναι άκαιρο. Η μόνη πληροφόρηση που έχουμε είναι από τα Σκόπια και αφορά τις αντιφατικές δηλώσεις του Ζάεφ και του Ιβανόφ. Συνεπώς όσοι σχολιάζουν, εκτίθενται.

Αυτήν την στιγμή ο μόνος σχολιασμός που μπορεί να γίνει, αφορά τις τακτικές κινήσεις των δύο βασικών παικτών της Ελληνικής πολιτικής ζωής, τον Α.Τσίπρα και τον Κ.Μητσοτάκη.

Είναι δεδομένο πως όταν ο πρωθυπουργός αποφάσισε να ανασύρει από την ναφθαλίνη το Σκοπιανό, το πρώτιστο που σκεφτόταν ήταν πώς θα φέρει αναταραχή στην Νέα Δημοκρατία. Απέτυχε, γιατί την τελευταία στιγμή αντέδρασε σωστά, όπως αποδείχθηκε, ο Κ.Μητσοτάκης. Ο οποίος τι έκανε; Κατέθεσε μια συγκροτημένη πρόταση, απ΄όπου φαίνεται πως αποδέχεται την σύνθετη ονομασία με την λέξη «Μακεδονία», υπό τις εξής προϋποθέσεις:

Μουδιασμένη «Γιορτή της Δημοκρατίας»...

Στις 2 Ιουνίου η Ιταλία έχει εθνική γιορτή. Γιορτάζει την «Ημέρα της Δημοκρατίας», τη μέρα δηλαδή της εγκαθίδρυσης της αβασίλευτης Δημοκρατίας. «Festa della Repubblica», σε ανάμνηση του δημοψηφίσματος της 2ας Ιουνίου του 1946. Η πρώτη φορά που γιορτάστηκε ήταν το 1948 και από τότε, κάθε χρόνο, στην περιοχή του Κολοσσαίου πραγματοποιείται μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, πολλές φορές και με τη συμμετοχή αγημάτων από συμμαχικές χώρες – ανάμεσά τους και τσολιάδες από την Ελλάδα.

Εβδομήντα χρόνια μετά, είναι η πρώτη φορά που η χώρα – αν και συνηθισμένη σε πολιτικές κρίσεις, με 64 κυβερνήσεις από το 1946 – θα ζήσει μουδιασμένη την ημέρα αυτής της εθνικής γιορτής.

Το «σύνδρομο του Άκη» ...

Ο Άκης κατάφερε να συγχύσει έναν ολόκληρο λαό με τον βασιλικό γάμο του το 2004 στο Παρίσι με την Βίκυ Σταμάτη και την δεξίωση που ακολούθησε στο μυθικό ξενοδοχείο Four Seasons. Όπως έκαναν και οι Εμίρηδες με τα πετρέλαια, Είναι το «σύνδρομο Άκη». Κάτι σαν το «σύνδρομο Πάνου»! Βόλτες στο Λονδίνο, στο Μονακό. Χλιδή και εξουσία. Αυτά είναι!

Η αλήθεια είναι ότι μέλη της εθνοσωτήριας κυβέρνησής μας περνούν μία ζωή που δύσκολα μπορεί κανείς να συναντήσει ακόμη και σε γνωστούς κοσμοπολίτες της Αθήνας. Για τους απλούς ανθρώπους; Αυτό δεν το συζητάμε! Αυτοί – οι απλοί άνθρωποι- μπορούν να περιμένουν την Ανάσταση των Νεκρών και την μετά θάνατον ζωή. Την ίδια ώρα που για άλλους ο Παράδεισος είναι σε αυτό τον κόσμο. Το καλό για αυτούς τους «άλλους» είναι ότι εκτιμούν τη καλή τους τύχη. Του δίνουν και καταλαβαίνει!

Άρχισαν τα όργανα...

Πιο εύκολα μπορώ να πάρω διαζύγιο από τη γυναίκα μου παρά να απολύσω τη γραμματέα μου, έλεγε πριν μερικά χρόνια ο πρόεδρος των βιομηχάνων στην Ιταλία σε μια προσπάθεια να καταδείξει τις δυσκαμψίες που υπάρχουν στην αγορά εργασίας της γείτονος και την ανάγκη μεταρρυθμίσεων...

Οι "δυσκαμψίες” της ιταλικής οικονομίας κατά ένα σημαντικό μέρος οφείλονται και σε παραδοσιακές δομές μιας κοινωνίας που παραμένει βαθιά καθολική και έχει να ανταγωνιστεί τις οικονομίες των προτεσταντών. Στην περίπτωση της Ελλάδας τα βάρη της ορθόδοξης παράδοσης είναι μεγαλύτερα.

Η ανατολίτικη ελίτ μας ...

Aς αρχίσουμε από το κεκτημένο σε μια πολιτισμένη κοινωνία, κανένας δεν είχε το δικαίωμα να χειροδικήσει εναντίον του κ. Μπουτάρη. Δεν υπάρχουν «αλλά», «ίσως», «ενδεχομένως», «αφού» και οτιδήποτε άλλο που να εισάγει μία, έστω έμμεση και λεπτή, δικαιολογία ή αποδοχή του συγκεκριμένου συμβάντος. Το θέμα είναι ξεκάθαρο για έναν πολιτισμένο άνθρωπο. Αλλά γεννάται το ερώτημα πώς θα αντιμετώπιζε το γεγονός ένα άτομο που θα είχε τον ίδιο τρόπο σκέψης με τον κ. Μπουτάρη. Ο κ. Μπουτάρης σε θέματα βίας έχει, στην καλύτερη περίπτωση, μια αμφιλεγόμενη στάση.

Πορευόμαστε σαν ένα καράβι χωρίς πυξίδα ...

Είχε πει το 1991 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η ανθρωπότης περνά μια βαθιά και πολύμορφη κρίση. Κρίση πολιτική, κρίση οικονομική και προπαντός κρίση αξιών. Διανύει μια μεταβατική περίοδο που τη χαρακτηρίζει καθολική και έντονη ανησυχία. Ανησυχία που εκδηλώνεται υπό διάφορες μορφές: από το άγχος μέχρι και τη βία. Γιατί ο άνθρωπος της εποχής μας θέλει να απομακρυνθεί από έναν τρόπο ζωής και αναζητεί καινούργιο. Δυσπιστεί προς τους υφιστάμενους θεσμούς και αναζητεί καινούργιους. Τέλος, αναζητεί καινούργιες αξίες για να στηριχθεί, χωρίς όμως να μπορεί να προσδιορίσει τη μορφή και το περιεχόμενό τους. Πορεύεται, με άλλα λόγια, σαν καράβι που έχασε την πυξίδα του. Η αγωνιώδης αυτή αναζήτηση αποτελεί αυτή καθεαυτήν μια εκρηκτική δύναμη που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Αν κατά τα προσεχή χρόνια υπάρξει πολιτική και πνευματική ηγεσία ικανή να τη χειραγωγήσει, μπορεί η δύναμη αυτή να αποβεί δημιουργική. Αν όχι, μπορεί με τις αντιφάσεις που τη χαρακτηρίζουν να διευρύνει το χάος».

Πρόκειται για τη γεμάτη σοφία και ρεαλισμό αποτύπωση της εν πορεία εποχής μας από τον αείμνηστο πρόεδρο, η οποία δυστυχώς τείνει να επαληθευτεί στην απαισιόδοξη εκδοχή της. Τη θυμήθηκα με την ευκαιρία της επιμνημόσυνης δέησης που εψάλη στον τάφο του με τη συμπλήρωση 20 χρόνων από τον θάνατό του.

Μήπως και οι Ιταλοί χρειάζονται τον Βαρουφάκη τους;

Η κρίση στην Ιταλία είναι αποκλειστικά πολιτική, καθώς ο πρόεδρος της ιταλικής Δημοκρατίας κινήθηκε μέσα στα όρια του Συντάγματος της χώρας του. Συνεπώς, δεν υπάρχει θεσμική κρίση.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι, αν στο όνομα της προστασίας της Δημοκρατίας και των αποταμιεύσεων των πολιτών, μπορεί να παρακαμφθεί η βούληση μιας κυβέρνησης που μόλις έχει εκλεγεί. Αν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να ερμηνεύσει και να εκφράσει αυθεντικά το εθνικό συμφέρον όχι μόνον ερήμην, αλλά και εναντίον της νωπής λαϊκής εντολής.

Ανεξαρτήτως των απαντήσεων στα παραπάνω ερωτήματα, το βέβαιον είναι πως η παρέμβαση αυτή του Σ. Ματαρέλα θα ενισχύσει τις αντισυστημικές δυνάμεις στην Ιταλία, με άγνωστα αποτελέσματα. Δηλαδή, αν ξαναγίνουν εκλογές και επικρατήσουν και πάλι τα ίδια πολιτικά κόμμα, και μάλιστα με αυξημένα ποσοστά, τότε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τι θα κάνει; Θα ξαναθέσει βέτο;

Πώς θα ήταν η Αθήνα χωρίς τους ευεργέτες ...

Ανέμενα τις πικρόχολες αντιδράσεις στο εγκωμιαστικό σημείωμα της περασμένης Κυριακής με ενδεικτικές αναφορές σε σύγχρονους εθνικούς ευεργέτες. Η πιο συνηθισμένη αμφισβήτηση συμπυκνούται στο ερώτημα:

«Πώς έγιναν τόσο πλούσιοι οι άνθρωποι αυτοί και κατά πόσο συνέβαλαν με τον πλούτο τους στην ανάπτυξη και στην πρόοδο της Ελλάδας;».

Το πώς αποκτάται ατομικά ο πλούτος επιδέχεται μυριάδες απαντήσεις, όπου η ευφυΐα, η διακινδύνευση, ο μόχθος, η κληρονομική διαδοχή αλλά και η τύχη ανταγωνίζονται τις παράνομες μεθοδεύσεις. Το εγκώμιό μου αναφέρεται σε εκείνους τους έχοντες που διακατεχόμενοι από αγάπη προς την πατρίδα και τον πλησίον διαθέτουν μεγάλο μέρος ή ακόμα και το σύνολο της περιουσίας τους σε έργα πολιτισμού και φιλανθρωπίες ανταποκρινόμενοι στη ρήση του Μενάνδρου «πόσο καλός είναι ο άνθρωπος όταν είναι άνθρωπος».

Καταλαβαίνεις το τέλος από τα φάλτσα της ορχήστρας…

Δεν θυμάμαι πολλούς επενδυτές να «ανακαλύπτουν» αξίες στα αζήτητα. Θυμάμαι, όμως, πλήθος ανθρώπων να υπερασπίζεται λάθος επιλογές, όταν οι αξίες κατέγραφαν το υψηλότερο ιστορικό τους σημείο. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Bitcoin. Ομοίως συμβαίνει και με τους πολιτικούς. Συγκεντρώνουν τις περισσότερες κολακείες λίγο πριν ανοίξουν γι αυτούς οι πόρτες του Άδη. Μερικά πράγματα σε σχέση με την ανθρώπινη ψυχολογία παραμένουν ανεξήγητα. Αλλά συμβαίνουν…

Ένας από τους λόγους είναι οι χρηματομεσίτες. Όταν οι αξίες είναι υψηλές ευνοούνται οι συναλλαγές. Οι πολλοί αγοράζουν, ευελπιστώντας ότι το τραίνο που μόλις έχουν επιβιβαστεί θα συνεχίσει να τρέχει ασταμάτητο και οι λίγοι πουλάνε, επειδή γνωρίζουν ότι όλα τα πράγματα στην ζωή έχουν ένα τέλος. Εκείνοι που είναι σίγουρα κερδισμένοι, ανεξάρτητα από το πότε θα συμβεί το μοιραίο, είναι οι χρηματομεσίτες. Οι μεσάζοντες, λοιπόν, έχουν κάθε λόγο να θέλουν να συνεχιστεί ο θόρυβος γύρω από μία μετοχή ή από έναν πολιτικό, αφού το φούντωμα των συναλλαγών σημαίνει γι αυτούς δουλειές – προμήθειες – κέρδος.

Να ’ναι καλά η Παναγιά κι ο Τσίπρας ...

Πόσο είναι το 2% των δέκα εκατομμυρίων; Ελάτε τώρα, εύκολο, 200.000. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Δεν χρειάζονται τόσοι για να οργανωθεί μια γιορτή στο Σύνταγμα από πολίτες που θα πανηγυρίζουν την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια. Αν μάλιστα υπολογίσουμε ότι αυτοί οι 200.000 πιστεύουν ότι τα μνημόνια έφεραν την κρίση και όχι η κρίση τα μνημόνια, τότε ο Αύγουστος θα σημάνει την καθαρή έξοδο από την κρίση. Κάτι σαν άμωμη σύλληψη. Να ’ναι καλά η Παναγιά κι ο Τσίπρας. Και 20.000 να μαζευτούν για να τραγουδήσουν την ελπίδα που ήρθε και ξανάρθε και θα συνεχίσει να έρχεται, ώσπου να τη βαρεθούμε, φτάνουν. Με τον κατάλληλο φωτισμό και λήψεις θα μιλάμε για «πλήθος» και εικόνες με τον ενθουσιασμό των Ελλήνων θα «κάνουν τον γύρο του κόσμου». Αφήστε τους Σκοπιανούς να γιορτάζουν τις ήττες τους στο Ιλιντεν, και τους Σέρβους στο Κοσσυφοπέδιο. Εμείς επιτυχίες, μόνον επιτυχίες, αδελφοί!

Ο μύθος της «διωκόμενης» Αριστεράς ...

Προχθές στην βουλή ο πρωθυπουργός μίλησε για την διωκόμενη Αριστερά. Αυτή η θυματοποίηση της Αριστεράς αποτελεί έναν μύθο πάνω στον οποίον οικοδομήθηκε το ηθικό πλεονέκτημα της. Γιατί εξ ορισμού οι διώκτες καταγράφονται στην κοινή ιστορική συνείδηση με αρνητικό πρόσημο, ενώ οι διωκόμενοι με θετικό.

Αλλά για να δούμε, είναι έτσι τα πράγματα;

Είναι γεγονός πως μετά τον εμφύλιο πόλεμο η Αριστερά καταδιώχθηκε μεν, της επετράπη όμως να έχει πολιτική έκφραση. Είναι επίσης γεγονός πως διεπράχθησαν υπερβολές σε βάρος αριστερών, αλλά αυτό ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Σε γενικές γραμμές η Αριστερά στην Ελλάδα αντιμετωπίστηκε με πολύ πιο επιεική τρόπο, απ΄ότι αντιμετωπίσθηκαν σε ανάλογες περιπτώσεις εμφυλίων πολέμων οι ηττημένοι.

Οι λέξεις και οι πράξεις του μίσους ...

Η γλώσσα του μίσους είναι η μόνη γλώσσα που γνωρίζουν οι κύριοι Τσίπρας και Καμμένος. Τη χρησιμοποιούσαν όσο βρίσκονταν στην αντιπολίτευση και συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Και αν τους θυμίσεις τι έλεγαν (προσκυνημένοι, υπόδουλοι, τσιράκια των δανειστών, στα τέσσερα, Δ΄ Ράιχ, ο Σαμαράς θυμίζει τον Χίτλερ, χούντα με κοινοβουλευτικό μανδύα, «έπρεπε να συλληφθούν όλοι», γερμανοτσολιάδες, τσολάκογλου, δοσίλογοι, υπάλληλοι της τρόικας, Γκεστάπο, μειοδότες, γονατισμένοι, ο Καμμένος καλούσε τους Νεοδημοκράτες να ανατρέψουν τον Σαμαρά και τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ να ανατρέψουν τον Βενιζέλο, έλεγε ότι η κυβέρνηση του Ιουνίου 2014 σχηματίστηκε καθ’ υπόδειξη της Γερμανίας, ο Τσίπρας βροντοφώναζε «να τελειώνουμε με τους πρωθυπουργούς της νέας Φρειδερίκης» και μιλούσε για μαφία, συμμορία, υποταγμένους μερκελιστές), τι απαντούν;

Μα ότι… μπερδεύουμε τις «λέξεις της πολιτικής» με το μαρσάρισμα του τρικύκλου!

Όλα αυτά, δηλαδή, ήταν… λέξεις της πολιτικής!

Μπλόκο στο «δεν γίνεται» ...

Εδώ και χρόνια, στην Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη ένας αδυσώπητος πόλεμος ανάμεσα σε όσους πιστεύουν ότι κανένα όραμα δεν είναι ακατόρθωτο σε αυτή τη χώρα και εκείνους οι οποίοι επαναλαμβάνουν μονότονα ότι «αυτά δεν γίνονται». Πολλά από τα πράγματα που θαυμάζουμε σε αυτή τη χώρα βρέθηκαν στο στόχαστρο μανιώδους αντίδρασης από μια ετερόκλητη συμμαχία. Το Μουσείο της Ακρόπολης, το Πάρκο Νιάρχου, μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις για τις οποίες είμαστε περήφανοι, πέρασαν από χίλια προβλήματα μέχρι να γίνουν πραγματικότητα. Τις πολέμησαν πολιτικάντηδες που τρέμουν το πολιτικό κόστος, εμμονικοί ακτιβιστές κάθε είδους, εξουσιομανείς δημόσιοι υπάλληλοι, μέσα ενημέρωσης, ισχυρά συμφέροντα κ.ά. πολλοί. Η πολυνομία και η γραφειοκρατία κάνουν τη ζωή πολύ δύσκολη σε όποιον θέλει να δημιουργήσει σε αυτόν τον τόπο.

Το μωρό που μπουσουλά, ποιον έχει πατέρα; ή το κακό επωάστηκε το 2008 ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ άτυχος. Εκεί που φάνηκε πως πάει να αλλάξει την ατζέντα με τον αποτρόπαιο ξυλοδαρμό του δημάρχου Θεσσαλονίκης, του προκύπτει ξαφνικά ο Ρουβίκωνας και χαλά το σκηνικό.

Η εισβολή στο Συμβούλιο της Επικρατείας ήταν σε επιχειρησιακό επίπεδο καλοσχεδιασμένη, όπως γράφηκε στο διαδίκτυο. Κάτι που σημαίνει την οργανωτική αναβάθμιση του Ρουβίκωνα. Αυτό αποδείχθηκε προχθές όταν άνοιξε στρατολογικό κέντρο κάπου στα Εξάρχεια. Μια οργάνωση με παράνομη δράση, κάνει ανοικτή στρατολόγηση και οι αρχές ασφαλείας κοιμούνται. Ακούνε την συμβουλή του Τόσκα.

Και να ήταν μόνον αυτό! Έχει και εκπρόσωπο τύπου, με κανονικό ονοματεπώνυμο, που απείλησε δημοσίως τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως.

Από το Ίλιντεν ως τις αγορές, ένας ραγιαδισμός δρόμος ...

Αυτό πια το έχουν καταλάβει όλοι: Μπροστά στην σφοδρή επιθυμία του να παραμείνει στην εξουσία παρέα με τον συγκυβερνήτη του Καμμένο (που τον τελευταίο καιρό δεν βγάζει άχνα επί των κρισίμων θεμάτων), ο κ. Τσίπρας παρουσιάζει το πιο αδίστακτο πρόσωπο.

Όχι μόνο δεν δίστασε να συζητήσει την πρόταση Ζάεφ περί «Μακεδονίας του Ίλιντεν», αλλά έχει και το θράσος να κατηγορεί την αντιπολίτευση για… ραγιαδισμό, επειδή τάχα δεν θέλει την «καθαρή έξοδο»!

Δεν είναι δηλαδή ραγιαδισμός να κάνεις ό,τι σου λένε οι ξένοι στα εθνικά θέματα και στα θέματα οικονομικής κυριαρχίας, δεν είναι ραγιαδισμός να δέχεσαι ονόματα που παραπέμπουν ευθέως στην εποχή που κρεμούσαν τους ραγιάδες από τα δένδρα της Μακεδονίας, δεν είναι ραγιαδισμός να δημιουργείς το υπερταμείο και να βάζεις εγγύηση όλη τη δημόσια περιουσία στους δανειστές, αλλά είναι ραγιαδισμός να σου λένε πως δεν μπορείς να βγάλεις τη χώρα απροστάτευτη στα «κοράκια» των αγορών, μόνο και μόνο για να πεις πως πραγματοποίησες την «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια.

Οι λεπτομέρειες είναι η ουσία ...

Υπάρχει μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Mayday», που παρουσιάζει τα μεγάλα αεροπορικά δυστυχήματα και αναλύει με συνεντεύξεις και αναπαραστάσεις τα αίτια της πτώσης των αεροσκαφών. Σε αντίθεση με όσα πιστεύουν οι άνθρωποι στον δρόμο για την «κακιά στιγμή», εκατοντάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους για λεπτομέρειες στη λειτουργία των αεροσκαφών. Ενα μπουλόνι που δεν έχει σφιχτεί και εξαιτίας των κραδασμών λασκάρει τελείως, ένα καλώδιο που δεν έχει μονωθεί και προκαλεί ένα μικρό σπινθήρα στον χώρο των αποσκευών, ένας κακός υπολογισμός των πλαγιομετωπικών ανέμων και άλλα τέτοια. Ποτέ ένα αεροπλάνο δεν διαλύεται στον αέρα.

Σύμφωνα με τη θεωρία του χάους, μια πεταλούδα τη στιγμή της συντήρησης προκαλεί την καταιγίδα κατά τη διάρκεια της πτήσης.