Η παρακμή της Ηρώδου Αττικού ...

Ο νέος πρωθυπουργός εγκαθίσταται, όπως ξέρετε, στο παλιό υπουργικό γραφείο του, επί της Βασ. Σοφίας. Το ευχάριστο εδώ είναι ότι η μετακόμιση γίνεται για λόγους οργανωτικούς, για την καλύτερη λειτουργικότητα του πρωθυπουργικού γραφείου δηλαδή. Και είναι ευχάριστο, διότι σημαίνει ότι ο Μητσοτάκης αναλαμβάνει προετοιμασμένος, γνωρίζοντας ότι χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει. Προσωπικώς, δεν περίμενα τίποτε διαφορετικό εκ μέρους του. Μπορεί να υστερεί σε γοητεία (αν και τελευταία έπαψαν να ακούγονται τέτοια παράπονα – γιατί άραγε;), πάντως υπερτερεί σε «homework».

Μου έλεγαν σχετικώς συμμαθητές του από το σχολείο (προερχόμενοι μάλιστα από πολιτικές οικογένειες της άλλης πλευράς, αν αυτό έχει σημασία) ότι στο καλοκαιρινό σχολείο στην Αμερική, όπου πήγαιναν όλοι μαζί, ο Κυριάκος τους έδινε ελαφρώς στα νεύρα, γιατί, ενώ ήταν από τα χαράματα στη βιβλιοθήκη να δουλεύει, το βράδυ πρωτοστατούσε επίσης σε όλες τις γυμνασιακές αγριότητες.

Ενός λεπτού σιγή για τον ΣΥΡΙΖΑ ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πήρε το 31,5% των ψήφων στις εκλογές της Κυριακής, αυτό όμως ήταν το κύκνειο άσμα του. Γιατί αν θελήσουμε να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα θα πρέπει να παραδεχτούμε πως αυτό το ανέλπιστο ποσοστό οφείλεται αποκλειστικά στον ίδιο τον Α.Τσίπρα.

Πήρε επάνω του το παιχνίδι και, παρ΄όλες τις προβλέψεις, μετέτρεψε την συντριβή σε μια αξιοπρεπή και διαχειρίσιμη ήττα.

Συνεπώς, είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού στον χώρο του.

Από το ίδιο το βράδυ των εκλογών ο Α.Τσίπρας κατέστησε σαφές πως θα επιδιώξει να δημιουργήσει μια ευρύτερη παράταξη που θα καλύπτει τον χώρο από την Νέα Δημοκρατία ως το ΚΚΕ.

H σύνθεση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ...

Πρωθυπουργός: Κυριάκος Μητσοτάκης
Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης: Παναγιώτης Πικραμμένος

1. Υπουργείο Οικονομικών:

Υπουργός: Χρήστος Σταϊκούρας

Υφυπουργός αρμόδιος για τη Φορολογική Πολιτική και τη Δημόσια Περιουσία: Απόστολος Βεσυρόπουλος

Υφυπουργός αρμόδιος για τη Δημοσιονομική Πολιτική: Θεόδωρος Σκυλακάκης

Υφυπουργός αρμόδιος για το Χρηματοπιστωτικό Σύστημα: Γεώργιος Ζαββός

Προς κ. #ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Πράξη πρώτη: Ξηλώστε το παρακράτος!

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κυβέρνησαν στήνοντας το δικό τους παρακράτος, χρησιμοποιώντας λίγα ερυθρά και πολλά παλαιοπασοκικά κύτταρα. Το βάρος των Τσιπροκαμμένων έπεσε από την πρώτη στιγμή στην Δικαιοσύνη και στις υπηρεσίες ασφαλείας. Κατανάλωσαν, ακόμη, πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο για τον έλεγχο της ενημέρωσης, στα πρότυπα του συντρόφου Μαδούρο. Η νέα διακυβέρνηση περνάει υποχρεωτικά από το ξήλωμα αυτού του παρακράτους. Ούτε ένα λεπτό ανοχής!

Η πρώτη πράξη του κ. Τσίπρα, όταν κέρδισε τις εκλογές του 2015, ήταν να διορίσει τον νέο αρχηγό της ΕΥΠ, τον δημοσιογράφο Γιάννη Ρουμπάτη. Ο Αριστερός κύριος Τσίπρας διόρισε ηγεσία την ΕΥΠ πριν καν ανακοινώσει την νέα κυβέρνησή του. Στην συνέχεια δημιουργήθηκαν και άλλες υπηρεσίες ασφάλειας, επειδή, προφανώς, οι ηγέτες της εθνοσωτήριας κυβέρνησής μας αισθανόντουσαν ανασφάλεια.

#ΝεαΔημοκρατία με Κ. #Μητσοτάκης ξανά αυτοδύναμη κυβέρνηση ...

Πώς ο Τσίπρας παγιδεύτηκε στη σχέση του με τον Καραμανλή ...

Δεν γνωρίζω αν υπήρξε ρητή συμφωνία μεταξύ Τσίπρα—Καραμανλικών και ούτε θα το μάθουμε ποτέ. Γιατί αν πράγματι υπήρξε, ουδείς εκ των πρωταγωνιστών θα το ομολογήσει. Aν δεν υπήρξε, δεν υπήρξε. Τέλος.

Ομως, μετά βεβαιότητος, υπήρξε μια --εξ αντικειμένου ταύτιση συμφερόντων-- που εδραζόταν πάνω στο άγχος του Α.Τσίπρα να αποκτήσει προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό.

Ποιο ήταν το deal;

Ενας τουρίστας από το ανατολικό μπλοκ ...

Τι άλλο θα ακούσουμε στις τέσσερις ημέρες που έμειναν, με τη σημερινή, αναρωτιέμαι. Ευτυχώς, θέλω να πω, που τελειώνει η προεκλογική περίοδος, διότι, έτσι όπως κατρακυλά ο Τσίπρας από μέρα σε μέρα σε όλο και μεγαλύτερα βάθη γελοιοποίησης, φοβάμαι ότι στο τέλος θα πιάσω τον εαυτό μου να τον λυπάται κιόλας – σχήμα λόγου, βεβαίως.

Ο απερχόμενος πρωθυπουργός ξεπέρασε πια την απλή (όσο και αν τεχνικά ήταν άψογη) μίμηση της φωνής του Ανδρέα Παπανδρέου. Τώρα μιλάει και εξ ονόματός του, έχει δηλαδή εντελώς ταυτισθεί με τον ρόλο, κάτι που οπωσδήποτε αποτελεί πρόοδο – μικρή μεν, αλλά πρόοδο. Του είναι αδιανόητο, λέει, πως το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου βοηθά τον «γιο του Εφιάλτη» (ο Κυριάκος είναι αυτός)· και εξήγησε, δύο φορές μάλιστα, ότι ο ίδιος ο Παπανδρέου αποκαλούσε Εφιάλτη τον Κων. Μητσοτάκη. Υπονοώντας ότι εκείνος απλώς το επαναλαμβάνει (ίσως από σεβασμό προς τα ιερά κείμενα του παπανδρεϊσμού) και, με την ευκαιρία, το κολλάει και στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Πότε με τον Βελουχιώτη, πότε με τον Ελεύθεριο Βενιζέλο ...

Είναι θλιβερό το φαινόμενο ένας αρχηγός κόμματος να περιφέρει το ιδεολογικό σαρκίο του από εδώ και από εκεί.

Και το φαινόμενο γίνεται θλιβερότερο όταν αυτός είναι πρωθυπουργός.

Έτσι, ξαφνικά πληροφορηθήκαμε πως ο Α.Τσίπρας έχει τις ρίζες του στον Ελευθέριο Βενιζέλο. Αυτό τουλάχιστον δήλωσε ο ίδιος προχθές.

Στον Ελευθέριο Βενιζέλο, έναν απηνή διώκτη των κομμουνιστών και εμπνευστή του ιδιώνυμου του 1929.

Συγχρόνως όμως, ο Α.Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν τις ιστορικές καταβολές τους και στον Άρη Βελουχιώτη, αν κρίνω από το γεγονός πως αφίσες του κοσμούν υπουργικά γραφεία.

Άλλωστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωσε στην Δραπετσώνα, μέσα σε επαναστατικό οίστρο, πως «με την Αριστερά δεν θα ξεμπερδέψουν εύκολα».

Τελικά τι είναι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ; ποιος είναι ο Α.Τσίπρας;

Ποιους θα επιλέξουμε;

Δοκίμασα στο μυαλό μου διάφορους «κομψούς» τρόπους για να θέσω το ζήτημα και, τελικά, προτίμησα τον απλούστερο, δηλαδή την ευθύτητα. Θέλω να σας προτείνω υποψηφίους για τις εκλογές της 7ης Ιουλίου: σε ποιους να δώσετε σταυρό προτίμησης. Δεν είναι η γνώμη ενός δήθεν ειδικού, γιατί στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν υπάρχουν ειδικοί. Είναι η δική μου γνώμη, κουβαλάει όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά – και, ευελπιστώ, κάποια θετικά– της προσωπικότητάς μου, και τη διατυπώνω με τον τρόπο ακριβώς που κουβεντιάζω για το ίδιο θέμα με τους φίλους μου. Οπως πάντα, είναι αμέτρητες οι γωνίες από τις οποίες μπορείς να κοιτάξεις ένα ζήτημα και μάλιστα ένα τόσο σύνθετο όσο η επιλογή των καλύτερων από ένα ψηφοδέλτιο. (Ο επιθεωρητής Κάλαχαν το έχει κλείσει αυτό διά παντός, με τον χαρακτηριστικό νατουραλισμό του ύφους του…) Επομένως, ξέρετε τι αγοράζετε.

Ο Κυριάκος τον άφησε να μαλώνει μόνος του ...

Ο Α.Τσίπρας περιφέρει μαζί με τον πόνο του για την ήττα και τον θυμό του, καθώς δεν βρίσκει πολιτικό να μαλώσει μαζί του. Ούτε με τον Θεοδωράκη τα κατάφερε, όταν αποκάλυψε πως σχεδίαζαν από κοινού την είσοδο του Ποταμιού στην κυβέρνηση.

Με μια λακωνική ανακοίνωση ο Σ.Θεοδωράκης τον διέψευσε. Αποτέλεσμα; Οι εναπομείναντες ψηφοφόροι του – περίπου 1,5% - μετά βεβαιότητος θα οδεύσουν προς την Νέα Δημοκρατία.

Ο πρωθυπουργός την μεγαλύτερη απογοήτευση την πήρε όταν δεν κατάφερε να μαλώσει στο debate με τον Κυρ. Μητσοτάκη. Γιατί περί αυτού θα επρόκειτο. Ας μην νομίζει ο αναγνώστης πως θα διεξαγόταν μια συζήτηση πολιτισμένων ανθρώπων. Αυτό το debate θα ήταν η τελευταία ευκαιρία του μήπως και πάρει κάποιους πόντους. Ως εκ τούτου ο Α.Τσίπρας θα μετέβαλε την συζήτηση σε ριγκ.

Άλλωστε, δεν είχε να χάσει τίποτα.

Καραμανλής - Παπανδρέου, βίοι παράλληλοι ...

Εμένα να με συγχωρούν οι «ενωτικοί» κάθε παράταξης, αλλά όποιος διαγράφει το παρελθόν είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει. Και η λήθη είναι συχνά επιβράβευση αυτού που έχει αδικήσει εκείνους που στάθηκαν συνεπείς μέχρι σήμερα και πλήρωσαν τις αμαρτίες των όψιμων ενωτικών. Και για όποιον δεν κατάλαβε, μιλάω για την επανεμφάνιση Καραμανλή και Παπανδρέου. Και τη στάση τους απέναντι σε Σαμαρά και Γεννηματά και στα κόμματά τους.

Και οι δύο ευθύνονται απολύτως για το οικονομικό ναυάγιο της χώρας. Ο πρώτος γιατί επέτρεψε την εκτόξευση του ελλείμματος, που άνοιξε στους διεθνείς κύκλους την Κερκόπορτα για να γονατίσουν τον ελληνικό πληθυσμό. Και ο δεύτερος γιατί παραγνωρίζοντας την εκτροχιασμένη κατάσταση, ενέτεινε την έλλειψη εμπιστοσύνης των «αγορών» και έφερε μοιραία το ΔΝΤ και τη μετατροπή του ελλείμματος σε πολύχρονο χρέος.

«Ούτε μια στο εκατομμύριο»

Ο άνθρωπος είναι αθεόφοβος. Έμαθε μια έκφραση και την χρησιμοποιεί κάθε φορά που είναι σίγουρος πως θα συμβεί αυτό το «ένα στο εκατομμύριο».

Το είπε μια φορά για την Μέρκελ, το είπε δεύτερη φορά για τις ευρωεκλογές και το επαναλαμβάνει για τρίτη φορά μέσα σε ένα μήνα για τις εθνικές εκλογές.

Επειδή είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος να δεχθώ πως με την Μέρκελ ήταν μικρός και άβγαλτος και έπεσε έξω στην εκτίμηση του.

Να δεχθώ για τις ευρωεκλογές πως τον παρέσυραν οι αυλοκόλακες που τον έκαναν να πιστέψει πως θα τις κερδίσει και πως όλοι οι δημοσκόποι συνωμοτούσαν εναντίον του.

Αλλά τώρα; Με 9,3 μονάδες διαφορά και με όλες τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν πως θα χάσει με διψήφιο ποσοστό, αυτό το «ούτε μια στο εκατομμύριο να χάσει τις εκλογές» πώς προκύπτει;

Έχασε την επαφή με την πραγματικότητα; Έχει παραισθήσεις; Σύνδρομο μεγαλείου; Υποβάλλει σε ψυχοθεραπεία τον εαυτό του;

Τι συμβαίνει στον πρωθυπουργό μας;

ΣΥΡΙΖΑ: Και μετά την ήττα τι θα γίνει;

Είναι πράγματι άχαρο να περιμένει κάποιος το βέβαιο τέλος του που θα επέλθει μετά από λίγες ημέρες.

Αδρανής, μετρά τις ώρες, καθώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο. Σε αυτήν την κατάσταση του μελλοθανάτου βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις 26 Μαΐου.

Μέχρι τότε η ηγετική του ομάδα και οι ψηφοφόροι του βαυκαλιζόταν με την ιδέα είτε μιας διαχειρίσιμης ήττας είτε με την ιδέα ακόμα και της νίκης.

Σοβαρό κυβερνητικό στέλεχος την Παρασκευή 24 Μαΐου έλεγε εμπιστευτικά σε φίλο του πως «το πολύ να χάσουμε με δύο μονάδες διαφορά». Κάτι που σημαίνει πως μπορεί να πίστευε πως θα νικήσουν κιόλας.

Μετά την μεγάλη ήττα των 9,3 μονάδων και την προκήρυξη των εκλογών για τις 7 Ιουλίου, το μόνο που απομένει στους Συριζαίους είναι η καρτερική προσμονή αυτής της ημερομηνίας.

Κάθε εβδομάδα οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν την σταθερότητα της κατάστασης που προέκυψε από τις ευρωεκλογές, κάτι που προμηνύει ότι την τελευταία εβδομάδα θα σαρωθούν όλα τα αναχώματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πολλή οικειότητα τον έβλαψε ...

Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας –όχι μόνον ο σημερινός, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, αλλά ο εκάστοτε– δεν δίνει συνεντεύξεις επειδή απλώς του το ζήτησαν και συμβαίνει να είναι πολύ καλόβολος άνθρωπος ώστε να χαλάσει χατίρι. Ο υπουργός Αμυνας μιλάει στα ΜΜΕ πάντα με συγκεκριμένο σκοπό, για να μεταδώσει είτε στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό ένα μήνυμα, εκ μέρους του θεσμού τον οποίον εκπροσωπεί, δηλαδή του κρατικού τομέα στον οποίο έχουμε αναθέσει την εθνική ασφάλεια και για τον οποίο δαπανάμε ετησίως άνω του 2% του ΑΕΠ της χώρας. (Για τους σχολαστικούς, φέτος η δαπάνη ήταν στο 2,2% και πέρυσι στο 2,38%, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΝΑΤΟ).

Αυτή τη στάση τουλάχιστον θα περίμενα, ιδίως από τον ναύαρχο Αποστολάκη, ο οποίος στο κάτω κάτω είναι τεχνοκράτης και όχι πολιτικάντης. Εντούτοις, όταν τον ακούς να μιλάει –και είχαμε την ευκαιρία την περασμένη εβδομάδα–, δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς θέλει να πει και ποιος είναι ο επικοινωνιακός σκοπός του, δεν καταλαβαίνεις ποια είναι η κεντρική ιδέα των λόγων του, στο τέλος δεν καταλαβαίνεις εσύ ο ίδιος πού βρίσκεσαι.

Όταν συνδικαλιστές και καταληψίες αναλαμβάνουν την εξουσία!

 Η ΔΕΗ, η μεγαλύτερη ελληνική εταιρεία, βρίσκεται ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Την παρέλαβαν με κέρδη, την παραδίδουν με χρέη τύπου Ολυμπιακής! Για όποιον απορεί ακόμη πως μία χώρα οδηγείται στα μνημόνια μπορεί να ρωτήσει τον κ. Τσίπρα και την διοίκηση Παναγιωτάκη. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο αριστερός συνδικαλιστής στην ΓΕΝΟΠ Παναγιωτάκης νόμιζε, χρόνια τώρα, ότι «αυτοί τα ξέρουν καλύτερα».

Η περίπτωση της ΔΕΗ είναι από εκείνες που μας επιτρέπει να πούμε ότι «ναι, οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι». Παρέλαβαν μία εταιρεία με κέρδη και την παραδίδουν υπό συνθήκες κόκκινου συναγερμού. Κι όμως! Θυμόμαστε τον συνδικαλιστή κ. Παναγιωτάκη να συμμετέχει στις καταδρομικές «παρεμβάσεις» της ΓΕΝΟΠ, τότε που η ελληνική κοινωνία δεχότανε έναν ωμό εκβιασμό: Ή κατεβασμένους διακόπτες ή το κράτος της ΓΕΝΟΠ. Κι έφτασε η ώρα που ο εκλεκτός του συνδικαλιστικού κινήματος κ. Παναγιωτάκης, πήρε τα ηνία της εταιρείας στα χέρια του. Την ευκαιρία να αποδείξει ότι αυτός μπορούσε καλύτερα, όπως και οι άλλοι φίλοι του συνδικαλιστές. Καλύτερα σε σχέση με τους τεχνοκράτες που κρατούσαν επί χρόνια με κόπο όρθια αυτή την εταιρεία!

Ο 12λογος κατά του ψεύτη ...

Παρακολουθώ καθημερινά τις εκπομπές στην Τι Βι όπου αντιμάχονται υποψήφιοι βουλευτές. Και μού ‘ρχεται να ορμήσω μέσα από την οθόνη, να κάτσω στη θέση απέναντι από τον συριζέο και να του βγάλω ξινά τα ψέματα που αραδιάζει ανενόχλητος. Πανεύκολα. Γιατί οι ανθυποψήφιοί του είναι ανίκανοι, αδιάβαστοι, άνευροι, οι περισσότεροι. Έτσι αποφάσισα κι έγραψα τον δεκάλογο- μπούσουλα που ξεβρακώνει κάθε συριζέο και τα ψέματά του. Γιατί και οι πολίτες πάνε με τον εξυπνάκια. Δεν πάνε με τον λαπά.

Οι συριζέοι υποψήφιοι έχουν καταπιεί όλοι την ίδια κασέτα. Παπαγαλίζουν τα ίδια παραμύθια, δασκαλεμένοι από το κόμμα. Γιατί, το κόμμα είναι από χρόνια άπιαστο στην προπαγάνδα και στην τέχνη να κάνει το μαύρο άσπρο. Με απύθμενο θράσος. Διδάσκοντας τους οπαδούς και τα στελέχη του επίσης και πώς να διακόπτουν τον άλλον ομιλητή όταν λέει κάτι που τους ταπώνει ή κερδίζει πόντους. Δείχνοντας μαχητικοί και αποφασιστικοί.

Εμφανίζονται μάλιστα κάτι παιδαρέλια που καταχεριάζουν τους συνομιλητές τους με τη φράση- καρμπόν ότι ο λαός δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου. Και μιλάνε για το 2000, που οι ίδιοι μπουσούλαγαν στις παιδικές χαρές!

Το παιχνιδάκι με τους υποψήφιους των κομμάτων εξ απεναντίας στην τηλεόραση, δείχνει και πώς ένα κόμμα του 3% έγινε του 35%. Ήταν άσσος στην προπαγάνδα. Του τίποτε ως σημαντικού. Του κενού ως ιδανικού. Της ασχετοσύνης ως πρωτοπορίας. Της δουλικότητας ως επανάστασης. Τα ίδια που πουλάνε και σήμερα στους πολίτες. Σάμπως έχουν τίποτε άλλο να πουλήσουν;

Εμφανίζονται, λοιπόν, οι υποψήφιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην Τι Βι και ξεκινάνε να παραμύθια.

Από τον Ρασπούτιν στον Βισίνσκυ ...

Ο Ρασπούτιν –ο πραγματικός—έγινε γνωστός όχι μόνον για την επιρροή που εξασκούσε, μέσω ενός θρησκευτικού μυστικισμού στην τσαρική οικογένεια, αλλά γιατί συγχρόνως υπαγόρευε σημαντικές πολιτικές αποφάσεις. Όποιος έπεφτε στην δυσμένεια του είχε κακό τέλος.

Όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο τον δολοφόνησε ένας Ρώσος πρίγκηπας στην Πετρούπολη, τις τελευταίες ημέρες του 1916.

Το όνομα του έγινε συνώνυμο της ραδιουργίας, της συνωμοσίας και της εξωθεσμικής επιρροής.

Ο Αντρέι Βισίνσκι ήταν προεπαναστατικά ένας μενσεβίκος μεγαλοδικηγόρος, με ακριβά γούστα. Στην συνέχεια –μετά την Ρωσική Επανάσταση—εισήλθε στο δικαστικό σώμα, υπηρέτησε πιστά το σταλινικό καθεστώς και ήταν ο γενικός εισαγγελέας στις δίκες της Μόσχας ( 1936-1938).

Εξέφρασε, λόγω και έργω, με τον καλύτερο τρόπο το δόγμα Στάλιν «καλύτερα 10 αθώοι στην φυλακή παρά ένας πράκτορας του εχθρού ελεύθερος». Οι αγορεύσεις του ήταν ένα διαρκές υβρεολόγιο κατά των κατηγορουμένων οι οποίοι είχαν ήδη παραδεχθεί, με συντριβή, την ενοχή τους.

Τα ριγέ κουστούμια θα ξαναγίνουν της μόδας ...

Ακόμα θυμάμαι το δάκρυ του Πικραμμένου. Τώρα αυτό το δάκρυ παίρνει την εκδίκηση του και βρίσκει την δικαίωση του, συγχρόνως.

Ακόμα θυμάμαι τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, με το γνωστό ύφος, να εκφέρει με οργή την εμβληματική πλέον φράση «θα τους πάω μέχρι τέλους».

Και η αρχή του τέλους πλησιάζει για τους σκευωρούς της υπόθεσης Novartis. Για την συμμορία, όπως τους αποκαλεί ο Α.Λοβέρδος.

Η νέα παρέμβαση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ι.Αγγελή αποκαλύπτει πλήρως την πολιτική παρέμβαση στην εξέλιξη της σχετικής υπόθεσης. Κατονομάζεται ο φυσικός αυτουργός που τυγχάνει υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Συνεπώς, η υπόθεση θα πρέπει να παραπεμφθεί « αμελλητί» στην Βουλή, όπως σημειώνει σε δήλωση του ο Β.Βενιζέλος. Μόνον που η Βουλή θα είναι αυτή που θα έχει εκλέξει με την ψήφο του ο Ελληνικός λαός στις 7 Ιουλίου.

Ο Τσίπρας δεν έκανε λάθη. Αυτός ήταν ...

Είθισται, όταν ένας πολιτικός αρχηγός ηττάται, να αναζητούνται τα αίτια της ήττας του. Κάποιοι σχολιαστές λειτουργούν με την λογική της εκ των υστέρων κριτικής και αποδίδουν ευθύνες, άλλοι απαλλαγμένοι από το σύνδρομο του δικαστή, απλώς ερμηνεύουν τις πράξεις τους.

Σε αυτήν την κατηγορία πιστεύω πως ανήκω. Δεν θα ασχοληθώ με το τι θα μπορούσε να κάνει ο Τσίπρας διαφορετικό από αυτό που έκανε.

Δεν θα εμπλακώ στην λογική τι θα γινόταν αν άφηνε τον Α.Σαμαρά να ολοκληρώσει την θητεία του. Ούτε τι θα γινόταν αν υπέγραφε ο Γ.Βαρουφάκης την συμφωνία με τους εταίρους μας στις 20-22 Φεβρουαρίου 2015.

Πολύ απλά δεν μπαίνω σε αυτήν την λογική της λαθολογίας, γιατί με αυτόν τον τρόπο παρακάμπτουμε την ουσία του προβλήματος, που είναι η φύση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, όρος εθνικής επιβίωσης...

Ο κύβος ερρίφθη. Εκλογές στις 7 Ιουλίου.

Το δίλημμα δεν είναι Νέα Δημοκρατία ή ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτοδύναμη Νέα Δημοκρατία ή χάος. Σήμερα κανένας δεν αμφιβάλλει για τον νικητή των εκλογών. Η διακύβευση των εκλογών είναι η κυβερνητική σταθερότητα.

Ας αναλογιστεί ο αναγνώστης τι θα σημάνει για την οικονομία μας η μη επίτευξη αυτοδυναμίας από την Νέα Δημοκρατία.

Εκλογική αναμέτρηση με το σύστημα της απλής αναλογικής και μια περίοδος ακυβερνησίας. Ολες οι αποφάσεις θα «παγώσουν» και η αβεβαιότητα θα πλανάται πάνω από την χώρα.

Είναι γνωστό πως οι διεθνείς επενδυτές απεχθάνονται ασταθείς καταστάσεις. Επενδύουν τα κεφάλαια τους σε χώρες με πολιτική σταθερότητα.

Αλλά και στα Ελληνοτουρκικά, πιθανόν να εμπλακούμε σε εθνική περιπέτεια. Οι γείτονες μας πάντα εκμεταλλεύονται τις περιόδους κυβερνητικής αστάθειας στην Ελλάδα. Σήμερα, που η επιθετικότητα τους είναι δεδηλωμένη, μια Ελλάδα ακυβέρνητη θα είναι μια πρόκληση γι΄αυτούς να μην προχωρήσουν στην δημιουργία τετελεσμένων υπέρ των συμφερόντων τους.