Στο Μέγαρο εσείς, στο Σύνταγμα εμείς ...

Αναντίρρητα, οι δύο παλλαϊκές συγκεντρώσεις για την Μακεδονία μας σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα ήταν το πολιτικό γεγονός του 2018. Ήταν μια παρέμβαση των πολιτών στις εξελίξεις που αιφνιδίασαν την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και την ανάγκασαν να αλλάξει τον πολιτικό της σχεδιασμό.

Η Αριστερά αισθάνεται μια δυσανεξία όταν η λαϊκή οργή στρέφεται εναντίον της. Από την κοσμοθεωρία της πιστεύει πως αυτή εκφράζει τα λαϊκά συμφέροντα και συνεπώς οποιαδήποτε διαμαρτυρία εναντίον της είναι ακατανόητη. Υπάρχει κάτι ύποπτο σε αυτές τις εκδηλώσεις. Σκοτεινά συμφέροντα τις υποκινούν.

Γι΄αυτό και ο εκνευρισμός που παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες. Συλλήψεις στην Αθήνα έξω από το Μέγαρο στην κοσμική συγκέντρωση των «προθύμων», συλλήψεις και στην Μακεδονία για τις αφισοκολλήσεις. Πράγματα πρωτοφανή για την μεταπολιτευτική μας πολιτική ζωή, αλλά σύμφυτα με την ολοκληρωτική ιδεολογία της Αριστεράς.

«Όποιος ψηφίζει υπέρ της συμφωνίας... στηρίζει την κυβέρνηση» ...

Ο Β.Βενιζέλος ήταν σαφής και απλός. Είπε το αυτονόητο που κάποιοι καιροσκόποι και ανόητοι το αμφισβητούν.

Ευθύς εξ αρχής ήταν ολοφάνερο πως η κίνηση των Τσίπρα-Κοτζιά να «κλείσουν» το Σκοπιανό ζήτημα, αποσκοπούσε κυρίως στην διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας και στην αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, όπως άλλωστε και τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διατυμπάνιζαν.

Τελικά την Νέα Δημοκρατία όχι μόνον δεν την διέσπασαν, αλλά την δυνάμωσαν κι άλλο. Το μόνο που πέτυχαν ήταν να κάνουν μιαν αναδιάταξη πτωμάτων. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Διέλυσαν δύο κόμματα και ανασυνέθεσαν τον χώρο τους με τα ρετάλια της πολιτικής. Και όλα αυτά για λίγους μήνες εξουσίας παραπάνω.

Συνασπισμός τυχοδιωκτών σε βάρος της Μακεδονίας ...

Ο τυχοδιωκτισμός που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Χρειάστηκε να σκάψουμε στην Ιστορία, να φθάσουμε στον προπερασμένο αιώνα, να πάμε στην εποχή του Δηλιγιάννη και του τζουμπέ για να βρούμε κάποιες αντίστοιχες στιγμές.

Και πάλι, είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία μας που η χώρα κυβερνήθηκε επί τέσσερα χρόνια από δύο τυχοδιώκτες και δημαγωγούς συγχρόνως.

Και συνεχίζει να κυβερνάται με τον ίδιο τρόπο, αφού ο ένας δημαγωγός πρόσφερε ως δάνειο στελέχη του στον άλλο δημαγωγό.

Και το χειρότερο: Όλα αυτά συμβαίνουν με σκοπό την παράδοση της Μακεδονίας στους ίδιους τους πλαστογράφους της Ιστορίας της.

Την 1η Δεκεμβρίου, ο κ. Τσίπρας κοκορευόταν πως μόλις είχαμε ζήσει τις «πρώτες πραγματικά δικές μας εκατό ημέρες».

Τώρα, βρισκόμαστε στις 150! Και πώς τις χρησιμοποίησε αυτές τις μέρες ο κ. Τσίπρας;

Ρεσιτάλ ψέματος και χυδαιότητας ...

Στις προηγούμενες εκλογές 4 στους 10 ψηφοφόρους δεν πήγαν να ψηφίσουν. Αηδιασμένοι από τα κόμματα και τις πολιτικές τους. Η συγκεκριμένη Βουλή δίνει το πρόσχημα σε πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους να απόσχουν από τις κάλπες. Η πολιτική ηθική έχει πιάσει πάτο. Οι συναλλαγές για την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και για τις Πρέσπες ξεπερνάνε τις χειρότερες μέρες του κοινοβουλευτισμού στη χώρα.

Οι ψευτιές και οι διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας που εκστομίζονται από τα χείλη του πρωθυπουργού είναι πρωτοφανούς θρασύτητας. Είπε χτες στη Βουλή ο κ Τσίπρας ότι «είναι περήφανος γιατί η κυβέρνησή του κατάφερε να αναγνωριστεί το χρέος της χώρας ως βιώσιμο και να ρυθμιστεί σε δόσεις το βάθος του χρόνου».

Εδώ μιλάμε για έναν στυγνό ψεύτη και απατεώνα. Γιατί μέχρι το 2015 πρωταγωνιστούσε στον αγώνα του κόμματός του να χαρακτηριστεί το χρέος υπέρογκο, παράνομο, επονείδιστο, απαράδεκτο και αδύνατο να αποπληρωθεί! Μέχρι και η πρόεδρος της Βουλής, με εντολή του, είχε συστήσει επιτροπή, που τεκμηρίωνε αυτές τις θέσεις!

Θα έρθει και η σειρά του δολοπλόκου ...

Η Ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος είναι μια Ιστορία ανθρωποφαγιών. Στον δρόμο για την εσωκομματική εξουσία έχουν εξοντωθεί ηθικά και βιολογικά εκατομμύρια στελέχη.

Μάλιστα, όλοι σχεδόν οι ηγέτες χρησιμοποίησαν την τακτική του σαλαμιού, που την θεωρητικοποίησε το 1952 ο Ούγγρος κομμουνιστής ηγέτης Ματίας Ράκοσι. Τι είπε λοιπόν ο Ράκοσι;

« Αν κάνουμε μια φανερή, κατά μέτωπο, επίθεση για να εξοντώσουμε όλους τους αντιπάλους μας και να πετύχουμε όλους τους στόχους μας, τι θα συμβεί; Απλούστατα, οι εχθροί θα συνενωθούν εναντίον μας. Ποια είναι η καλύτερη τακτική;

Να αποφύγουμε την γενική, κατά μέτωπο, επίθεση και να αρχίσουμε την βαθμιαία εξουδετέρωση των αντιπάλων μας, μεμονωμένα θα τους χτυπήσουμε όλους»

Παραδίδουν τη Μακεδονία σε πρόβα απλής αναλογικής ...

Το ένα (μικρό) κόμμα δηλώνει ότι θα ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά δεν θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Το άλλο (μικρό) κόμμα δεν τη θέλει τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και δεν σκοπεύει να ρίξει την κυβέρνηση – αν και αυτός ακριβώς, η συμφωνία δηλαδή, θα ήταν ο λόγος για την διεξαγωγή ψηφοφορίας για την παροχή ή μη ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Τα ίδια και άλλα (μικρά) κόμματα βλέπουν βουλευτές τους να μετακινούνται προς το κυβερνητικό κόμμα και να εξυπηρετούν πολιτικές για τις οποίες δεν έχουν εκλεγεί.

Τα μικρά αυτά κόμματα και οι βουλευτές τους, ευκαιριακά δημιουργήματα, χωρίς πολιτικό dna και ιστορική παραταξιακή συνειδητότητα, χωρίς λαϊκή βάση, οργανωτική δομή και σύνδεση με τους ψηφοφόρους τους, με τους οποίους κρατούν μια χαλαρή έως ανύπαρκτη βάση, εύκολα δημιουργούνται και εύκολα διαλύονται, αφού προηγουμένως τα ίδια ή οι βουλευτές τους χρησιμοποιούνται για να επιβληθούν πολιτικές και αποφάσεις με τις οποίες διαφωνούν και οι ίδιοι οι ψηφοφόροι τους.

Μακεδονία και Αριστερά: μια σχέση με αμαρτωλό παρελθόν ...

Φαίνεται πως το αποκαλούμενο από του αριστερούς «Μακεδονικό ζήτημα» έχει βαθιές τις ρίζες του μέσα στην Ιστορία της ίδιας της Αριστεράς. Φαίνεται πως αποτελεί μια καταστατική αρχή πάνω στην οποία κτίστηκε ένα ολόκληρο οικοδόμημα που άντεξε σχεδόν εκατό χρόνια.

Εμείς οι υπόλοιποι Έλληνες το πρόβλημα το αποκαλούμε «Σκοπιανό», υπό την έννοια πως το Μακεδονικό ζήτημα λύθηκε τρεις φορές με χυμένο πολύ ελληνικό αίμα. Στους βαλκανικούς πολέμους 1912-13, στην Μικρασιατική καταστροφή και στις κορφές του Γράμμου και του Βίτσι το 1949.

Για όλους εμάς «Μακεδονικό» ζήτημα δεν υπάρχει. Το πρόβλημα το είχαν μέχρι πριν από μερικούς μήνες οι Σκοπιανοί, όταν αίφνης μια κυβέρνηση της Αριστεράς τους έκανε ένα απρόσμενο δώρο. Την συμφωνία των Πρεσπών. Δηλαδή τους παραχώρησε τα πάντα, χωρίς να πάρει τίποτα.

Τα καλά μαγκάλια και η καλή καγκελάριος ...

Ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του πήραν την εξουσία μετά από μια 4ετία αντιπολίτευσης με συγκεκριμένες υποσχέσεις και συγκεκριμένες επιθέσεις στις μέχρι τότε κυβερνήσεις.. Το αξιοπερίεργο είναι ότι διεκδικεί την επόμενη θητεία, έχοντας εφαρμόσει ακριβώς τα αντίθετα, ενώ οι οπαδοί του υπερασπίζονται όλα αυτά για τα οποία κατηγορούσαν τους προηγούμενους! Με πρωταγωνιστές τη Μέρκελ και τα μαγκάλια.

Ο κ Τσίπρας ήρθε στην εξουσία ΕΠΕΙΔΗ αυτός και οι συνοδοιπόροι του κατηγορούσαν με διαπρύσιους λόγους τις προηγούμενες κυβερνήσεις ότι είναι υπηρέτες της Γερμανίας, της οποίας ηγείται μια καγκελάριος ομοίωμα του Χίτλερ.

Εδώ και 4 χρόνια όλοι αυτοί είναι υπηρέτες της γερμανικής πολιτικής που έχει επιβληθεί στη χώρα και η κ Μέρκελ είναι γι αυτούς μια σύμμαχος και για τον Τσίπρα μια ευεργέτις!

Ο κ Τσίπρας και οι συνοδοιπόροι του ήρθαν στην εξουσία ΕΠΕΙΔΗ υπόσχονταν στο λαό απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ, τα διόδια, τους έκτακτους φόρους, τις βαριές εισφορές, τον ΦΠΑ και την ακόμα βαρύτερη άμεση φορολογία.

Εδώ και 4 χρόνια όλοι αυτοί έχουν αυξήσει τους έκτακτους και τακτικούς φόρους, τον ΕΝΦΙΑ, τα διόδια, τις βαριές εισφορές, τον ΦΠΑ και την έμμεση φορολογία.

Αυτούς θα νικήσει ο Μητσοτάκης!

Κλείνουν αύριο τρία χρόνια από την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Τρία κρίσιμα χρόνια για τη μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη, τρία κρίσιμα χρόνια για την πατρίδα μας.

Τρία χρόνια στη διάρκεια των οποίων η Νέα Δημοκρατία, με τον Μητσοτάκη στην πρώτη γραμμή, έδωσαν τη μάχη κατά του ψεύδους, της αναξιοπρέπειας, της εθνικής ταπείνωσης και ενός διαρκούς βρώμικου πολέμου, που σκοπό είχε να διχάσει, να διαλύσει, να ενοχοποιήσει την παράταξη που στιγμή δεν έπαψε να ακούει τις ανησυχίες του λαού, να στέκεται στο πλευρό του, να λέει την αλήθεια.

Μέσα από αυτόν τον πόλεμο λάσπης η Νέα Δημοκρατία βγαίνει αλώβητη και πιο δυνατή. Με το κεφάλι ψηλά, με όπλο την αλήθεια και την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων, με τους πολιτικούς αντιπάλους μας να βυθίζονται στον βόρβορο του τυχοδιωκτισμού τους, μπαίνουμε στην τελική μάχη για να απαλλάξουμε την πατρίδα μας από την ύβρη και το ψεύδος.

Η 10η Ιανουαρίου, επέτειος της εκλογής Μητσοτάκη είναι και μια καλή αφορμή για να θυμηθούμε τι έλεγαν και έκαναν αυτοί που θα νικήσει ο Μητσοτάκης.

Αύριο, επετειακή ημέρα για τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, φθάνει στην Αθήνα η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ.

Αυτή τη φορά, ο κ. Τσίπρας, ο μέγας υβριστής της, αυτός που την αποκαλούσε «νέα Φρειδερίκη»,  θα είναι εκεί για να την υποδεχθεί.

Και για άλλη μια φορά θα αποδειχθεί πως δεν είμαστε ίδιοι.

Γίνεται ομοφοβικός, κομμουνιστής λύκος να φυλάει ΛΟΑΤΚΙ πρόβατα;

Σε ένα κοινοβουλευτικό στιγμιότυπο που τερμάτισε το καφρόμετρο, ο Πάνος Καμμένος – για τον οποίο ο Αλέξης Τσίπρας αργότερα το ίδιο βράδυ στην Έλλη Στάη και το κανάλι του Ιβάν είχε να πει μόνο τα καλύτερα – αποκάλεσε τον βουλευτή του Ποταμιού, Γιώργο Αμυρά, που δεν ακολουθεί την ηγεσία του κόμματός του στο ξεπούλημα της Μακεδονίας, «νυφούλα».

Σε απλά ελληνικά; Ο συγκυβερνήτης του Τσίπρα, καθήμενος μάλιστα στην καρέκλα του πρωθυπουργού στα υπουργικά έδρανα, επεχείρησε να προσάψει επιτιμητικά σε βουλευτή της αντιπολίτευσης την ιδιότητα του ομοφυλόφιλου. Δεν ήταν ούτε αθώο, ούτε αστείο. Ήταν σκληρός πολιτικός τραμπουκισμός του χειρίστου ομοφοβικού χαρακτήρα με στόχο την δημόσια προβολή και διαπόμπευση. Κι όμως, μέσα στη βουλή δεν άνοιξε ρουθούνι.

Ο χρήσιμος ηλίθιος ...

Όπως όλα δείχνουν ο κοινοβουλευτικός βίος του Πάνου Καμμένου πλησιάζει στο τέλος του. Αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που ο ίδιος δρα σπασμωδικά, απειλεί και προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρατηθεί στην κοινοβουλευτική ζωή. Ό,τι και να αποδώσει όποια επαφή του με τον πρωθυπουργό, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Οι χρήσιμοι ηλίθιοι έχουν ημερομηνία λήξης.

Ο αρχηγός την ΑΝΕΛ υπήρξε και είναι ένας τέτοιος. Και δεν του αρέσει καθόλου. Πιο πολύ, δεν του αρέσει να έχει το άδοξο τέλος των χρήσιμων ηλίθιων. Είναι ο ίδιος, όμως, που επέλεξε από νωρίς αυτό το ρόλο. Για την ακρίβεια, από τη μέρα που συμφώνησε με τον κ Τσίπρα να συμπλεύσουν και να συγκυβερνήσουν.

Ο κ Καμμένος δεν υπολόγισε δύο βασικές παραμέτρους. Η μία είναι ότι ο ίδιος δεν υπάρχει πολιτικά αν δεν έχει βουλευτές που να τον ακολουθούν. Και όχι απλώς βουλευτές. Ικανό αριθμό που να συγκροτεί κοινοβουλευτική ομάδα. Η δεύτερη είναι ότι ο συνεταίρος του χρησιμοποιεί τους ανθρώπους για όσο του είναι χρήσιμοι και μετά τους εξοντώνει.

Σημασία έχει μόνο η ήττα της "αντιμνημονιακής" συμμορίας...

Θα γίνουν εκλογές τον Μάρτιο; Τον Μάιο; Τον Οκτώβριο; Ειλικρινά, αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει αυτή την στιγμή. Εκείνο που έχει σημασία είναι να τελειώσουμε με αυτή την ληστρική παρέα. Η αντιμνημονιακή συμμορία θα πρέπει να μπει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Και κάποιος να το κλειδώσει (το χρονοντούλαπο) και να πετάξει το κλειδί βαθιά μέσα στην λίμνη, στην λασπουριά!

Τους είπε κανείς ότι οι «άλλοι» δεν μπορούν να στήσουν λαϊκά δικαστήρια; Να αρχίσουν τις βρώμικες κατηγορίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Τις απειλές απέναντι σε όποιον θεωρούν εμπόδιο; Νομίζουν ότι είναι οι μοναδικοί που έχουν τέτοιου είδους «αρετές»; Ότι η Κόλαση είναι αποκλειστικά δικό τους προνόμιο;

Στις Πρέσπες μέσω Τουρκίας: Το Σχέδιο του ενός Μετώπου ...

Το τελευταίο επισόδειο (συγγνώμη για την ανορθογραφία, αλλά έτσι το έγραψε ο ανελλήνιστος αρχηγός των Ανελλήνων) από το μέτωπο των δήθεν μακεδονομάχων συνεταίρων του Τσίπρα, περιλαμβάνει προφανώς και κάποιο αρρωστημένο σχέδιο για θερμό επεισόδιο με την Τουρκία.

Πολλοί το απέδωσαν στην κατάσταση άγχους που επικρατεί στο στρατόπεδο Καμμένου ενόψει της έλευσης στο κοινοβούλιο της Συμφωνίας των Πρεσπών και στην απώλεια της καρέκλας.

Πολύ επιεικής ερμηνεία. Ο κ. Σγουρίδης δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι αντιπρόεδρος του κόμματος Καμμένου. Συνομιλεί με τον αρχηγό του, παίρνει μέρος σε συσκέψεις. Και αυτό που ξέφυγε από το έρκος των οδόντων του μιλώντας στον Θέμα 104,6, ότι δηλαδή θα μπορούσε να συμβεί ένα απρόβλεπτο γεγονός, ένα θερμό επεισόδιο, και να μην έλθει ποτέ η συμφωνία στο ελληνικό κοινοβούλιο, είναι πολύ σοβαρό για να αποδοθεί σε άγχος, επιπολαιότητα, ανοησία.

Πολύ περισσότερο που ο ίδιος ο Καμμένος απάντησε στον αντιπρόεδρό του τουιτάροντας ανορθόγραφα, αλλά δεν έκανε δεκτή την παραίτησή του.

Όπως δεν αποπέμπει τον Παπαχριστόπουλο από το αξίωμα του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου, ενώ αυτός έχει δηλώσει ότι θα ψηφίσει την συμφωνία και ενώ είναι γνωστό ότι κοινοβουλευτικά δεν νοείται διάσταση απόψεων μεταξύ αρχηγού κόμματος και του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του, ο οποίος στη Βουλή είναι το άλτερ έγκο του αρχηγού.

Την αποστασία πολλοί ελάτρεψαν, τους αποστάτες ουδείς ...

Δεν γνωρίζω αν η διαμάχη Τσίπρα-Καμμένου είναι πραγματική ή σικέ. Και ελάχιστα ενδιαφέρει. Γιατί, είτε έτσι είτε αλλιώς, δίνει την εικόνα μιας υπό διάλυση κυβέρνησης. Στην πολιτική μετρούν οι προθέσεις, αλλά πολλές φορές παράγουν τα εντελώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Φαίνεται τελικά πως ο Α.Τσίπρας άλλα συμφώνησε με τον Π.Καμμένο και άλλα πράττει. Κοινώς, «του την έφερε». Ο Πάνος ας πρόσεχε. Ήξερε με ποιον έμπλεκε. Μπορεί να πέρασε τέσσερα πολύ ευχάριστα χρόνια, όλο μεγαλεία λόγω Αλέξη, αλλά τα πάντα δείχνουν πως τα επόμενα τέσσερα –τουλάχιστον—θα είναι ιδιαίτερα οδυνηρά και πάλι λόγω Αλέξη.

Ο Τσίπρας έκανε κάτι πολύ απλό. Αντί να κάθεται και να συζητεί με τον Καμμένο και να συγγράφουν σενάρια επιβίωσης του Πάνου, προτίμησε να του πάρει όσους βουλευτές χρειάζεται για να εξακολουθεί να κυβερνά. Εννοείται, πως δεν χρειάζεται πλέον τον Καμμένο. Ο ρόλος του έληξε.

Έχει φίλους ο Αλέξης Τσίπρας;

Όχι, ο Πάνος δεν θα ρίξει την κυβέρνηση. Ο Αλέξης μπορεί. Ο Πάνος όχι! Σκεφτείτε τον Πάνο χωρίς βουλευτική ασυλία! Είναι σαν να έχει κατέβει η ασπίδα του σκάφους στο Σταρ Τρεκ και οι Κλίνγκον να ετοιμάζονται να καταλάβουν τη βάση. Ο Αλέξης, όμως, μπορεί! Ο Πάνος θα είναι ένα ακόμη λάφυρο, δίπλα σε εκείνα των Αλαβάνου, Λαφαζάνη, Κουβέλη, Κωνσταντοπούλου.

Ο κ. Καμμένος θα προσπαθήσει στις επόμενες ημέρες να διαπιστώσει αν έχει κόμμα. Πολλά στελέχη του, κυρίως από την Βόρεια Ελλάδα, έχουν δραπετεύσει μαζικά από τα δεσμά των «Ανεξάρτητων Ελλήνων». Οι βουλευτές, όμως, είναι ακόμη κάτω από την στέγη του κόμματος. Επισήμως υφίσταται ακόμη κόμμα ΑΝΕΛ με αρχηγό τον Πάνο τον Καμμένο. Ανεπισήμως; Πόσοι από τους σημερινούς βουλευτές των ΑΝΕΛ είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν τον Πάνο τον Καμμένο στην διαφαινόμενη πορεία στην έρημο Σαχάρα;

Εκβιάζουν δικαστικά και τη Χρυσή Αυγή για να ψηφίζει!

Το κυβερνητικό παραδικαστικό κύκλωμα που κατηγορείται για μαφιόζικες μεθοδεύσεις στην υπόθεση Novartis φαίνεται ότι δραστηριοποιείται με παρόμοιο τρόπο και στην υπόθεση της Χρυσής Αυγής! Η οποία ομολόγησε αίφνης ότι ψήφισε τη Θάνου για πρόεδρο της επιτροπής Ανταγωνισμού, εκβιαζόμενη δικαστικά από την κυβέρνηση!

Συγκεκριμένα, η εφημερίδα της φασιστικής οργάνωσης, σε μια πρωτοφανή ομολογία, γράφει ευθέως ότι ο αρχηγός της οργάνωσης Μιχαλολιάκος εξαναγκάστηκε να οδηγήσει την κοινοβουλευτική ομάδα να υπερψηφίσει την κυρία Θάνου στην επόμενη κυβερνητική της θέση (δήθεν ανεξάρτητη αρχή!) «για να μην έρθει σε σύγκρουση με το δικαστικό κατεστημένο», ως κατηγορούμενος για εγκληματική οργάνωση.

Η εφημερίδα χαρακτηρίζει βαριά και ασήκωτη την υπερψήφιση Θάνου, αλλά τη θεωρεί άμεσα συνδεδεμένη με την ποινική εξέλιξη της δίκης της οργάνωσης. Γράφει χαρακτηριστικά:

Ζούμε ημέρες εκτροπής ...

«Το κράτος δικαίου είναι το κράτος στο οποίο η κρατική εξουσία οριοθετείται στη δράση της με νομικές εγγυήσεις, συνταγματικής περιωπής, τώρα δε και με εγγυήσεις διεθνούς περιωπής, οι οποίες υπερισχύουν της εθνικής νομοθεσίας και αυτού του ίδιου του εθνικού Συντάγματος. Το κράτος δικαίου εγγυάται και διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και όλες τις συναφείς θεσμικές εγγυήσεις που αποτελούν προϋπόθεση και για τη λειτουργία της Δημοκρατίας.» [1]

Όλα αυτά παραβιάζονται αυτές τις ημέρες από έναν παρακρατικό μηχανισμό που λειτουργεί υπό την καθοδήγηση του Ρασπούτιν, με σκοπό την ηθική και πολιτική εξόντωση των βασικών αντιπάλων του συγκροτήματος εξουσίας που μας κυβερνά. Δηλαδή, του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Δεξιάς συνιστώσας.

Ο ιστορικός ρόλος των Ελλήνων...

Μ​​ε διάθεση αυτοκριτική, θα ήθελα να παραδεχθώ ότι, κοιτάζοντας προς τα πίσω, αναγνωρίζω τον Ντίκενς ως τον συγγραφέα που με επηρέασε περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο βλέπω ανθρώπους και πράγματα. Ολες οι αξίες και τα ιδανικά που με ενέπνευσαν και με συγκίνησαν βρίσκονται στις «Μεγάλες προσδοκίες», το πρώτο βιβλίο που διάβασα ποτέ στα αγγλικά. Ισως λόγω της αγάπης μου για τον κόσμο του Ντίκενς, εγώ που δεν είμαι ακριβώς άθεος, αλλά είμαι αδιάφορος (διότι το ερώτημα εάν υπάρχει Θεός, ειλικρινά, ποσώς με απασχολεί...), αισθάνομαι την υποχρέωση μιας σπονδής, ας την πω έτσι, στο πνεύμα των Χριστουγέννων.

Με αυτές τις σκέψεις, λοιπόν, αποφάσισα για τον νέο χρόνο να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Δεν εννοώ τίποτε συγκλονιστικές αλλαγές. Λιγάκι μόνο. Ας πούμε, να βάλω τον εαυτό μου στη θέση εκείνου που με θυμώνει. Να καταλάβω την πλευρά του και την κατάστασή του, έστω και αν εκείνος με θυμώνει τόσο πολύ, ώστε ο θυμός να έχει γίνει με τον χρόνο ένας μηχανισμός αυτόματης απέχθειας.

Σκέπτομαι, συγκεκριμένα, τον Προκόπη Παυλόπουλο, τον αξιότιμο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, έναν πολιτικό ο οποίος ενσαρκώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κατά φύσιν (και καθόλου παρά φύσιν) συνεύρεση του δεξιού και του αριστερού λαϊκισμού. Δεν θα αιτιολογήσω την παραπάνω συνοπτική περιγραφή της πολιτικής διαδρομής του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας, διότι αυτό θα αδικούσε τον σκοπό μου – και ο σκοπός μου εδώ είναι να καταλάβω τη δική του πλευρά, προτού τον κρίνω.

Ο πρωθυπουργός του μουσαμά ...

Αναμφίβολα το σκίτσο της χρονιάς!

Δεν φταίω εγώ που τα γράφω, αλλά αυτοί που τα κάνουν. Ουδείς τους υποχρέωσε να διοργανώσουν εγκαίνια –μαϊμού και ουδείς τους υποχρέωσε να παρουσιάσουν εκδοτήρια εισιτηρίων—στάμπα πάνω σε μουσαμά.

Τελικά ο πρωθυπουργός είναι μια τραγική φυσιογνωμία. Αρχίζω να τον συμπαθώ. Τον περιβάλλει μια στρατιά ανόητων επικοινωνιολόγων της αυτοαποκληθείσας «ανανεωτικής Αριστεράς», που τον γελοιοποιούν. Γιατί ο Α.Τσίπρας γελοιοποιείται. Αυτοί ανέκαθεν γελοίοι ήταν.

Ο πρωθυπουργός τελικά έχει μόνον ένα προσόν. Είναι άριστος στις εσωκομματικές ίντριγκες. Έχει πάρει δέκα με τόνο, στις ραδιουργίες μέσα στον κομματικό του μικρόκοσμο, καθώς εξόντωσε διαδοχικά όλους αυτούς που τον απειλούσαν. Μέχρις εδώ, είναι οι ικανότητες του. Ο αντιληπτικός του ορίζοντας εξαντλείται στους τέσσερις τοίχους της Κουμουνδούρου.

Εμείς οι Σαμαροβενιζέλοι ...

Ποιοι είναι οι Σαμαροβενιζέλοι; Είναι όλοι αυτοί που εκτίμησαν και εκτιμούν την προσπάθεια που έκαναν οι δύο ηγέτες και τα κόμματα τους να σώσουν την χώρα από την καταστροφή την περίοδο 2012-2014.

Πριν από τέσσερα χρόνια, στις 29 Δεκεμβρίου 2014 το φαιοκόκκινο μέτωπο αποφάσισε, μέσω της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, πως έπρεπε να τορπιλισθεί αυτή η προσπάθεια, να ανακοπεί η σταθερή οικονομική ανάκαμψη της πατρίδας μας και να προκηρυχθούν εκλογές.

Από κοντά στο φαιοκόκκινο μέτωπο και οι δανειστές, οι οποίοι με ανοίκειο τρόπο φανέρωσαν την προτίμηση τους στον επερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς η κυβέρνηση Σαμαρά, και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, δεν δέχτηκαν να υποθηκεύσουν το μέλλον της Ελλάδος, λόγω των παράλογων απαιτήσεων τους. Κάτι που με πολύ μεγάλη ευκολία έκανε η κυβέρνηση του Α.Τσίπρα. Και θα λογοδοτήσει γι΄αυτό σε όλα τα επίπεδα.