Εξάψεις στη Βουλή ...

Ηταν οπωσδήποτε αξιέπαινη η στάση του Νίκου Δένδια, χθες στη Βουλή. Στάθηκε μπροστά από τον Κασιδιάρη και περίμενε (αυτό που ευτυχώς δεν ήλθε), υπερασπιζόμενος το δικαίωμά του να περνάει μπροστά από τον βουλευτή της Χ.Α. όταν εκείνος μιλάει. Με την αξιοπρέπεια της στάσης του, έδειξε ποιες είναι οι κότες εκεί μέσα.

Από την άλλη πλευρά,  εντύπωση προκάλεσε η στάση του προεδρεύοντος. Είκοσι τρεις φορές (ένας φίλος μου τις μέτρησε μία προς μία) ο προεδρεύων φώναζε «φρουρά». Η φρουρά –δύο όλοι κι όλοι, που στέκονταν έξω στην είσοδο– κατέφθασε αμέσως, όμως δεν μπορούσε να κάνει τίποτε αυτοβούλως, χωρίς σαφή εντολή του προεδρεύοντος. Μάλιστα, οι υπάλληλοι προφανώς υπέδειξαν στον προεδρεύοντα την άφιξη της φρουράς (έσκυβαν διάφοροι επάνω του και κάτι του έλεγαν), όμως εκείνος συνέχιζε να φωνάζει ματαίως, αντί να δώσει την εντολή στους αστυνομικούς να απομακρύνουν τους χρυσαυγίτες. Προεδρεύων, όμως, ήταν ο Μάκης Μπαλαούρας (ο διατελέσας και σπερματεγχύτης αγελάδων), οπότε όλα εξηγούνται...

Ευκλ. Τσακαλώτος: Ο λόγος του είναι συμβόλαιο!

Αυτή είναι χωρίς αμφιβολία η εβδομάδα του Ε. Τσακαλώτου.

Ο άνθρωπος δίνει μάχη για να περάσει από τη Βουλή η «συμφωνία» που ο ίδιος έφερε ως αποτέλεσμα όχι μόνο της… εμπνευσμένης «διαπραγμάτευσής» του, αλλά και της θητείας του στο υπουργείο που μετά πολλών επαίνων (προς τον προκάτοχό του Βαρουφάκη) παρέλαβε μετά τη «μάχη» του πιο γελοίου και καταστροφικού δημοψηφίσματος στην ιστορία των δημοψηφισμάτων.

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ορκιζόταν πως δεν θα έκλεινε ποτέ την αξιολόγηση και δεν θα συνομιλούσε ποτέ με την τρόικα, που κατηγορούσε την προηγούμενη κυβέρνηση από το πρωί ως το βράδυ, που δεν θα έκανε καμιά ιδιωτικοποίηση, που δήθεν δεν ήθελε το ΔΝΤ στο μπροστινό κάθισμα και τώρα το κυνηγάει στα πέρατα του κόσμου, που μοίραζε υποσχέσεις μαζί με τους άλλους, που ήθελε διαγραφή χρέους, που παρίστανε τον επικεφαλής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης και έλεγε πως είχε στην τσέπη του την παραίτησή του, που θα πολεμούσε τη λιτότητα και δεν θα δεχόταν μείωση συντάξεων και αφορολογήτου.

Οι «Ναι σε Όλα» της Πρώτης Φοράς Αριστεράς( #proti_fora_aristera ) ...

Οι προηγούμενες μέρες στην Βουλή, για όσους όπως εγώ έχουμε ζήσει τις αντίστοιχες ψηφοφορίες των Τριών προηγουμένων Μνημονίων, ήταν αποκαλυπτικές. Η Πρώτη Φορά Αριστερά απέδειξε ότι ο αμοραλισμός και η εξουσιομανία, μπορούν να δίνουν εκπληκτική δύναμη στους ανθρώπους να αντέχουν σε κάθε είδους εξευτελισμό. Δεν είναι ότι σήμερα και οι 153, μηδενός εξαιρουμένου θα ψηφίσουν τα 4ο Μνημόνιο (2ο για τους Τσίπρα/Καμμένο), αλλά ότι το κάνουν χωρίς καμία απολύτως αναστολή, χωρίς κανέναν απολύτως δισταγμό, χωρίς καμία ένδειξη έστω συνείδησης του μεγέθους του εξευτελισμού τους.

Το μεγαλύτερο έγκλημα της αριστεράς…

Πάγια άποψη αυτής της στήλης τα τελευταία χρόνια είναι πως η κυβέρνηση Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα ολοκληρώσει στη χώρα τη μεγαλύτερη καταστροφή μετά τον πόλεμο.
Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στην ολοσχερή οικονομική κατάρρευση που μοιάζει βέβαιη καθώς η χώρα αδυνατεί να προσελκύσει και τις μισές επενδύσεις απ’ όσες χρειάζεται για να εξισορροπήσει την απώλεια όσων φεύγουν και όσων αποσβένονται.
Αναφέρομαι κυρίως στον ολοκληρωτικό πόλεμο ψεύδους που συνεχίζει η κυβέρνηση με τον οποίο ξεθεμελιώνει την εμπέδωση και αποδοχή της δημοκρατικής νομιμότητας της μεταπολίτευσης.  Της περιόδου με τη μεγαλύτερη ελευθερία και δημοκρατία στην νεότερη πολιτική ιστορία.

Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν χρησιμοποίησε απίθανα ψέματα μόνο για να αναρριχηθεί στην εξουσία το 2015, αλλά συνεχίζει να ψεύδεται ασύστολα καθώς δεν διαθέτει κάποιο επαρκές πολιτικό αφήγημα που να είναι συμβατό με βασικές ιδεολογικές αρχές και να εκφράζει τα βιώσιμα συμφέροντα κάποιων κατηγοριών που δημιουργούν πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία...

Έβγαλαν θηριώδες πλεόνασμα αλλά δανείστηκαν πάνω από 7 δις !

Καθώς η κυβέρνηση με χαρά ψηφίζει και ετοιμάζεται να επιβάλει δυο – τρία ακόμη μνημόνια, πανηγυρίζοντας για θηριώδη πλεονάσματα και για μια συμφωνία  που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει τη χώρα σε απόλυτη φτωχοποίηση – υποστηρίζοντας μάλιστα (το είπε ο κ. Τσίπρας στο υπουργικό συμβούλιο) ότι αυτό είναι το… εξιτήριο για την έξοδο από την επιτροπεία και επειδή πρώτη φορά πληρώνει κανείς εισιτήριο για να πάρει εξιτήριο, αξίζει να θυμηθούμε ότι όλο αυτό το διάστημα (άλλης μιας) «περήφανης διαπραγμάτευσης, ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους συνέχιζε να καταφεύγει σε βραχυπρόθεσμο πανάκριβο δανεισμό.

Δηλαδή, έβγαλαν θηριώδες πλεόνασμα 3,9% επί του ΑΕΠ – ενώ πέρσι θριαμβολογούσαν ότι «πέτυχαν» μικρό πλεόνασμα της τάξης του 0,5% για το 2016 – αλλά τα χρήματα αυτά δεν τα χρησιμοποίησαν ούτε για τις τρέχουσες ανάγκες του χρόνου.

Και εξέδιδαν έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου αβέρτα – κουβέρτα:

Κι όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει ευθύνη για τη Χρυσή Αυγή...

Από την πρώτη στιγμή ο κυβέρνηση της Αριστεράς επιχείρησε να εργαλειοποιήσει την Χρυσή Αυγή για την εξυπηρέτηση των δικών της στόχων. Εκανε τεράστιο λάθος. Και αν κάποιοι δεν ήθελαν να το βλέπουν, αποδείχτηκε τώρα...

Το παιχνίδι με την Χρυσή Αυγή ήταν επικίνδυνο από την αρχή. Και όσο κι αν ο Τάκης Μπαλτάκος συνομιλούσε και κουτσομπόλευε με τον Ηλία Κασιδιάρη και κυκλοφορούσαν βίντεο και υποκλαπείσες συνομιλίες, η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο «έγκλημα» έγινε από κάποια στιγμή κι έπειτα ενεργή.

Και υπό αυτήν την έννοια, αν δεν υπάρχει (πολιτικός) δόλος, υπάρχει σίγουρα πολιτική ευθύνη. Και αυτό κρίνεται εκ του αποτελέσματος: Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για την πολιτική νομιμοποίηση της οργάνωσης, επειδή θεωρούσε ότι σε δεδομένες στιγμές θα πετύχαινε τους στόχους του. Είτε ήταν αντιμνημονιακοί, είτε αφορούσαν θεσμικά ζητήματα.
Τα περιστατικά πολλά. Και πρέπει να τα θυμόμαστε.

Προσέλαβαν σύμβουλο τη Rothschild τον Μάρτιο, το ανακοίνωσαν χθές...

Με χρηματοοικονομικό σύμβουλο τη Rothschild & Cie η οποία πήρε τη «δουλειά» έναντι τιμήματος που μπορεί να φτάσει τα 3,2 εκατ. ευρώ, προχωρά επίσημα η κυβέρνηση στην προετοιμασία για την έξοδο στις αγορές με διετή ομόλογα, καθώς και στην υποβολή προτάσεων για την διαχείριση του ελληνικού χρέους.

Η σχετική απόφαση ανάθεσης παροχής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και αμοιβής της Rothschild & Cie φέρει ημερομηνία 2 Μαρτίου 2017 αλλά δημοσιεύεται σήμερα, με καθυστέρηση 2,5 μηνών στο diavgeia.gov.gr με την υπογραφή του αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Γιώργο Χουλιαράκη.

Η σύμβαση υπογράφτηκε μόλις ένα μήνα μετά το «μυστικό» ταξίδι του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα από τη Λισαβόνα στο Παρίσι με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος, που είχε τότε αποκαλύψει η Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Σύμφωνα με την απόφαση που δημοσιεύεται, η Rothschild ανέλαβε να παράσχει στο Ελληνικό Δημόσιο τις εξής υπηρεσίες:

Σίγουρα μέτρα 5 δισ. ευρώ, «στον αέρα» τα αντίμετρα ...

Ενα βαρύ πακέτο μέτρων, με περικοπές συντάξεων και επικουρικών έως 18% από το 2019 και αυξήσεις φόρων 650 ευρώ για κάθε φορολογούμενο από το 2020, αλλά και νέες αυξήσεις εισφορών για τους ελεύθερους επαγγελματίες και καταργήσεις φοροελαφρύνσεων από το 2018 περιλαμβάνει το πολυνομοσχέδιο που συζητείται από χθες στη Βουλή, με σκοπό να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση του μνημονίου και να εισπράξει η χώρα μια δόση πάνω από 7 δισ. ευρώ. Από τις μειώσεις συντάξεων ο λογαριασμός θα φτάσει σωρευτικά τα 2,7 δισ. ευρώ το 2021, ενώ από τη μείωση του αφορολογήτου τα 2,058 δισ. ευρώ. Από τις επιβαρύνσεις εισφορών και περικοπές επιδομάτων τα 143 εκατ. ευρώ. Συνολικά, 4,9 δισ. ευρώ.

Αυτό το μνημόνιο, σύντροφοι, είναι δικό σας. Χάρισμά σας!

Όσα κλούβια αυγά κι αν πετάξουν προς τέρψη του διψασμένου για θέαμα κοινού, όσες δυνάμεις κι αν επαναφέρουν στην ενεργό δράση από τους παροπλισμένους των αγανακτισμένων, όσες αθλιότητες κι αν σκεφτούν ακόμη, η αλήθεια δεν κρύβεται: Η Αριστερά και οι ακροδεξιοί συνεταίροι τους έφεραν στην Βουλή δύο μνημόνια για ψήφιση, αναδεικνύοντας εαυτόν στον πιο πολύτιμο συνεργάτη των δανειστών.

Αυτοί είναι ικανοί να κάνουν τα πάντα για να αποπροσανατολίσουν το κοινό από την συζήτηση στην Βουλή της νέας θανατηφόρας συνταγής που μας έφεραν από την Εσπερία. Δεν τους νοιάζουν οι ολέθριες συνέπειες μιας συμφωνίας που αποτελεί μνημείο ασυνέπειας έργων και λόγων. Τους φτάνει που ευλόγησαν το περιεχόμενό της  στα δειπνοσοφιστήρια της εγχώριας διαπλοκής.

Συνεχόμενες ΝΙΚΕΣ ! Τελικά, όμως πότε νίκησαν; Το 2016 ή το 2017;

Καθώς οδεύουμε προς την ψήφιση του τέταρτου μνημονίου (για την ακρίβεια πέμπτου, αφού υπάρχει και το άλλο συμπληρωματικό μνημόνιο του Ιουνίου 2016) – οπότε οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που θα έσχιζαν τα μνημόνια «ντάλα μεσημέρι» θα έχουν υπογράψει τρία μνημόνια μόνοι τους – μετά από άλλη μια μακρόσυρτη και ολέθρια «διαπραγμάτευση», ας θυμηθούμε τι έλεγαν και πώς θριαμβολογούσαν μετά την προηγούμενη «περήφανη διαπραγμάτευση».

Ήταν αρχές Ιουνίου του 2016, όταν και πάλι είχαν… νικήσει. Και ιδού τι έλεγαν με (ένα ακόμη) non paper, σε αντιπαραβολή με αυτά που έγιναν και λένε σήμερα:

-Στην επόμενη, ίσως, συνεδρίαση της ΕΚΤ, η κυβέρνηση αναμένει την άρση του waiver των ελληνικών ομολόγων και σύντομα, μέσα στον Ιούλιο (σ.σ. του 2016), ενδεχομένως, αναμένει την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο σύστημα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Τότε, ο κ. Τσίπρας είχε δηλώσει μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο ότι «αναμένουμε, αμέσως μετά και την τυπική ολοκλήρωση της αξιολόγησης και τη συνεδρίαση του Euro Working Group, τις επόμενες μέρες, στην επόμενη, ίσως, συνεδρίαση της ΕΚΤ, την άρση του waiver των ελληνικών ομολόγων. Και επίσης, σύντομα, μέσα στον Ιούλιο, ενδεχομένως, αναμένουμε την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο σύστημα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ».

Οι Βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ για την Καρέκλα και τα Προνόμια...ψηφίζουν και «με τα δυο χέρια»...

Όταν βρίσκονταν στα έδρανα της αντιπολίτευσης ή έδιναν τους συνδικαλιστικούς τους αγώνες, ήταν στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά των Μνημονίων. Σήμερα, τα ίδια πρόσωπα, με την ιδιότητα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ή των ΑΝ.ΕΛ., ετοιμάζονται να υπογράψουν τα μέτρα-λαιμητόμο, έτσι ακριβώς όπως το είπε πριν από λίγα 24ωρα ο συνάδελφός τους, Νάσος Αθανασίου: «Με τα δυο χέρια».

Η διατήρηση της εξουσίας και όλων των προνομίων που εξασφαλίζει ο τίτλος του βουλευτή είναι προτεραιότητα και κανένα μέλος των κοινοβουλευτικών ομάδων της συγκυβέρνησης δεν είναι διατεθειμένο να τα ρισκάρει. Οπως προκύπτει μάλιστα από τα «πόθεν έσχες», το προφίλ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν νόμισμα με δύο όψεις: Υπάρχει η κατηγορία των ευκατάστατων, με χρήματα στο εξωτερικό, που σήμερα έχουν μια θέση στο Υπουργικό Συμβούλιο. Υπάρχουν και εκείνοι που, πριν εκλεγούν βουλευτές, ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, κυρίως συνταξιούχοι, γιατροί του ΕΣΥ, δάσκαλοι ή καθηγητές (οι περισσότεροι συνταξιούχοι), δικηγόροι και γιατροί με ετήσια εισοδήματα που δεν ξεπερνούσαν τις 30.000 ευρώ, συνταξιούχοι τραπεζικοί υπάλληλοι… Η πλειοψηφία των βουλευτών περιγράφει, μάλιστα, στο βιογραφικό της συνδικαλιστικούς αγώνες και κομματικές περγαμηνές.

Οι κυβερνήσεις πέφτουν στη Βουλή ...

Η Ελλάδα εξακολουθεί – ακόμη- να είναι μία δημοκρατική χώρα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έχουν γίνει με τις ωμότατες κυβερνητικές παρεμβάσεις στους χώρους της Δικαιοσύνης και των Μέσων Ενημέρωσης. Στις Δημοκρατίες, λοιπόν, οι κυβερνήσεις πέφτουν στο Κοινοβούλιο. Οι πλατείες των αγανακτισμένων δεν βρίσκονται – και σωστά- στο DNA των ευρωπαϊστών. Από την άλλη, δεν μπορεί να υπάρξει ανοχή στο στήσιμο της νέας διαπλοκής.

Ήταν γνωστό ότι το κλειδί των εξελίξεων το είχε, όπως και εξακολουθεί να το έχει ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρωθυπουργός δεν είναι διατεθειμένος να προσφύγει στις κάλπες, επειδή γνωρίζει ότι τον περιμένει μία βαρύτατη και ταπεινωτική ήττα. Ούτε και δείχνει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις επιπτώσεις των συμφωνιών που ψηφίζει αυτός και οι βουλευτές του. Ένα μνημόνιο σαν κι αυτό που φέρνει στις επόμενες ημέρες για ψήφιση στην Βουλή δεν θα τολμούσε να το φέρει μία κεντροδεξιά κυβέρνηση. Όχι μόνο για λόγους που έχουν να κάνουν με τις οξύτατες πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις που θα προκαλούσε, αλλά και επειδή η κεντροδεξιά, όπως και το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου, δεν θα μπορούσε να παραδώσει – για παράδειγμα- τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια στους Σόιμπλε, όπως και δεν το έκαναν!

Στα 14,15 δισ. ευρώ ανεβαίνει ο λογαριασμός των μέτρων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ !!!

Βαρύτατος αποδεικνύεται ο λογαριασμός που έφερε και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στους πολίτες και την οικονομία. Σε μόλις 2,5 χρόνια διακυβέρνησης το τρίτο μνημόνιο μας έχει κοστίσει μέτρα 9,2 δισ. ευρώ (2015-2017) ενώ με την «επικαιροποίησή» του και την ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου από τη Βουλή που προβλέπει πρόσθετα μέτρα 4,92 δισ. ευρώ, ο συνολικός λογαριασμός μέχρι το 2021 θα εκτοξευτεί στα 14,5 δισ. ευρώ. Για κάθε ένα από 3,4 εκατομμύρια νοικοκυριά οι επιπλέον επιβαρύνσεις-απώλειες φτάνουν τα 3.400 ευρώ, ενώ η Αξιωματική Αντιπολίτευση προσθέτει επιπλέον 7.000 ευρώ «κόστος» από την απώλεια εισοδήματος που επέφερε το πισωγύρισμα της οικονομίας και το οποίο είχε ως αποτέλεσμα το σημερινό ΑΕΠ να είναι κατά 29 δισ. ευρώ μικρότερο σε σύγκριση με τις δικές της προβλέψεις για (188 δισ. ευρώ αντί για 217 δισ. ευρώ).

Όταν ο Βόλφγκανγκ "αγάπησε" τον Αλέξη ...

Να λοιπόν που η Ελλάδα έφτασε να χρησιμοποιείται ως παράδειγμα προς μίμηση από τον κ. Σόιμπλε! Ποιος να το φανταζόταν... Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών έπλεξε το εγκώμιο της Ελλάδας για την προσαρμογή της στη δημοσιονομική πειθαρχία. Έφτασε να δηλώσει ότι "Αν μια χώρα δεν θέλει να βγει από το ευρώ πρέπει να κάνει δομικές αλλαγές, όπως η Ελλάδα"!

Ε, κάπως θα πρέπει και εκείνος να δικαιολογήσει ενόψει των γερμανικών εκλογών, το πείραμα στο οποίο υποβλήθηκε η χώρα. Να υπερασπισθεί το success story των δανειστών και να υπεραμυνθεί της πολιτικής του στα ευρωπαϊκά ζητήματα. Βεβαίως, την ίδια ώρα αποδείχθηκε εκείνο που εξ αρχής βέβαια ήταν φανερό, ότι η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα χρησιμοποιήθηκε ως "βολικός" και "πρόθυμος" συνομιλητής από τους δανειστές. Πού θα έβρισκαν άλλον ηγέτη που θα υπέβαλε την χώρα του σε εξοντωτική λιτότητα, σε αφαίμαξη κάθε ρευστότητας και σε ισοπέδωση κάθε πνεύματος και δύναμης αντίστασης στην κοινωνία, ενδυόμενος μάλιστα τον μανδύα του προστάτη της κοινωνίας και της ανεξαρτησίας της χώρας.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, από το "είναι η εφαρμογή ηλίθιε" που είχε χρησιμοποιήσει προσβλητικά για τον κ. Τσίπρα, έφτασε στο να εκδηλώσει την "αγάπη" του... Το ξετύλιγμα του αριστερού παραμυθιού αποδείχθηκε ιδανικός σύμμαχος στην κατάπνιξη της κοινωνικής δυσφορίας όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και συνολικότερα στην Ευρώπη. Και κυρίως σε χώρες όπως η Ισπανία ή η Ιταλία ή και η Γαλλία. Βεβαίως, το καζάνι μπορεί να εξακολουθεί να βράζει στις χώρες αυτές, αλλά κερδήθηκε ο χρόνος που ήταν επιθυμητό να κερδηθεί μέχρι να ολοκληρωθούν οι εκλογικές διαδικασίες και προκειμένου να μην εμφανιστεί ηττημένη η ακολουθούμενη πολιτική στην Ευρωζώνη.

Οι βιαστές που κρύβονται στα φουστάνια της Δημοκρατίας!

Ψηφίστε με. Εκλέξτε με δημοκρατικά. Αλλά μόλις το κάνετε, θα καταλύσω τον κοινοβουλευτισμό και θα εγκαθιδρύσω δικτατορία. Θα σας πάρω τις περιουσίες και θα τις μοιράσω στον λαό. Θα καταργήσω το χρήμα. Θα κάνετε όχι τη δουλειά που ξέρετε αλλά αυτή που θα σας διατάξω. Θα σας ταΐζω με το δελτίο. Και θα σας πληρώνω ανάλογα με το πόση ώρα δουλέψατε, είτε είστε πυρηνικοί φυσικοί είτε ανειδίκευτοι.

Κι αν δεν με εκλέξετε, εγώ και οι επαναστάτες σύντροφοί μου θα βρούμε τον τρόπο να πάρουμε την εξουσία και να σας επιβάλουμε τον ανώτερο άνθρωπο που εμπνευστήκαμε. Μέχρι να το καταφέρουμε, θα προσπαθούμε να σας κάνουμε συνέχεια ζημιά.»

Στη χώρα που κυριαρχεί η ρητορική του μίσους, ενοχλήθηκαν οι ειρηνικές ψυχές από τα άρθρα της Σώτης;

Ο στόχος είναι να σιγήσουν οι αυτόνομες φωνές...

Σε μια κανονική χώρα θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για τις επιφυλάξεις απέναντι σε ένα νόμο ο οποίος ήταν εξαρχής τόσο θολά και περίεργα διατυπωμένος, ώστε να είναι σίγουρο πως θα κατέληγε στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά τα οποία, υποτίθεται, στόχευε. Να αθωώνει δηλαδή ρατσιστές και να καταδιώκει καθηγητές ιστορίας και συγγραφείς.

Όμως δεν είμαστε κανονική χώρα. Και όλα όσα γίνονται, είναι μεταμφιεσμένες επιδιώξεις, υπηρετούν άλλες ατζέντες. Πιστεύει δηλαδή κανένας ότι, σ’ αυτή τη χώρα που για χρόνια κυριάρχησε η ρητορική του μίσους και ο εγκωμιασμός της βίας, ενοχλήθηκαν οι ειρηνικές ψυχές από τα άρθρα της Σώτης; Πιστεύει πραγματικά κανένας σήμερα, αν έχει διαβάσει έστω και ένα βιβλίο ή άρθρο της, ότι η Σώτη Τριανταφύλλου προτρέπει σε «ρατσιστικές πράξεις βίας»;

Κρατικοποίηση του αντιρατσισμού ...

Βεβαίως και έχουμε πρόβλημα (ή, τέλος πάντων, πρέπει να έχουμε) όταν «οι Ελληνες βουλευτές μιλάνε για την ομοφυλοφιλία ως κουσούρι» (Ξένια Κουναλάκη «Δημητράς ή Σώτη;», «Καθημερινή» 11.5.2017). Δεν πρέπει να «μας αφήνει παγερά αδιάφορους γυναίκες να αποκαλούνται “καλτσοδέτες” στον δημόσιο λόγο». Ούτε να «ανεχόμαστε ξενοφοβική ρητορική από τα χείλια παπάδων». Τέλος, τρέχουν πολλά κάστανα «με τις τρανσφοβικές αποστροφές δημοσιογράφων».

Το ερώτημα όμως (και) σε αυτή την περίπτωση είναι άλλο. Μπορεί η απάντηση στον λόγο να είναι η βία, έστω η νόμιμη όπως είναι του κράτους; Δυστυχώς, στην Ελλάδα της μεταμοντέρνας αποσύνθεσης ο λόγος ταυτίζεται με τη βία και συνεπώς η άσκηση φυσικής βίας εναντίον όσων μιλούν έφτασε να θεωρείται κάτι σαν αυτοάμυνα. «Βία στη βία των δημοσιογράφων», δεν λένε και οι αναρχικοί που θέλουν ελεύθερη αγορά βίας (χωρίς κρατικά μονοπώλια) στην κοινωνία; Συνεπώς είναι εύκολο να φανταστούμε ποια είναι τα αποτελέσματα, όταν ο λόγος θεωρηθεί χειρότερος από τις πράξεις: «και λίγες του ’ριξε με αυτά που είπε...».

Όταν ο Τζήμερος νομίζει ότι κάνει πολιτική ταπώνοντας αφίσες του ΚΚΕ...

Η ενοχική στάση της δεξιάς απέναντι στην αριστερά έχει τις ρίζες της στην μεταπολίτευση. Όταν εκχωρήθηκε στην αριστερά το προνόμιο να δίνει πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων για το ποιος ήταν χουντικός και ποιος όχι. Έτσι για να μην τον πουν φασίστα ή χουντικό κάθε πολίτης που δεν ήταν αριστερός έπρεπε να συμφωνεί με ό,τι έλεγε η αριστερά. Από το ότι οι μόνοι που πολέμησαν τους Γερμανούς ήταν οι ελασίτες, μέχρι το ότι 1949 κέρδισε τον πόλεμο ο μοναρχοφασισμός, ότι οι Αμερικάνοι ήταν οι φονιάδες των λαών και οι μόνοι που αντιστάθηκαν στην χούντα ήταν οι αριστεροί.

Ο λαός συμφωνεί και τα σκυλιά δεμένα!

Η επίκληση του λαού – το έχουμε ξαναπεί – αποτελεί προπαγανδιστική πρακτική που δικαιολογεί οποιαδήποτε ενέργεια, υπενθυμίζει την μέσω της ψήφου λαϊκή συμμετοχή και εξασφαλίζει τη σιωπή και την ανοχή του λαού.

Η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποί της δεν έχουν σταματήσει να επικαλούνται αυτή τη «λαϊκή συμμετοχή» από την πρώτη στιγμή. Και η εκστρατεία της «λαϊκής συμμετοχής» κορυφώνεται κάθε φορά πριν από τη λήψη μιας κρίσιμης και μοιραίας απόφασης.

Η λογική είναι «αυτά ψηφίσατε, αυτά παίρνετε». Και εκεί βρίσκεται και το «κλειδί της επιτυχίας» όλων των αυταρχικών καθεστώτων: Στη «λαϊκή συμμετοχή», στη «συναίνεση του λαού», στην «ανοχή του λαού». Γι’ αυτό και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την επικαλούνται συνεχώς. Ειδικά αυτές τις μέρες του τετάρτου μνημονίου.

Αν τους ακούσεις, θα πιστέψεις χωρίς αμφιβολία ότι ο λαός τα μέτρα και τα επικροτεί και τα… λατρεύει! Οι δηλώσεις τους το μαρτυρούν σε όλους τους τόνους:

Δικάζοντας την Σώτη Τριανταφύλλου ...

Μετά από την μήνυση που κατέθεσε ο κ. Δημητράς εναντίον της κας Σώτης Τριανταφύλλου, θυμήθηκα ένα πρόσφατο άρθρο, στο Claremont Review of Books, για την πολιτική ορθότητα. Γράφει ο Angelo M. Codevilla, «η επιβολή της πολιτικής ορθότητας δεν έχει ένα τελικό στάδιο, γιατί το να αισθάνεσαι καλύτερα για τον εαυτό σου ομολογώντας τις αμαρτίες άλλων ανθρώπων, ταπεινώνοντάς και πληγώνοντάς τους, είναι μια εθιστική ηδονή. Όσο περισσότερο ενοχή βρίσκω σε εσένα, τόσο πιο ενάρετος είμαι εγώ. Όσο περισσότερο αμαρτωλός είσαι, τόσο πιο ισχυρή η θέση μου και η εξουσία μου να σου επιβληθώ.»