Το συγκεκριμένο Γραφείο, επέδειξε μια αδικαιολόγητη έλλειψη δημοσιογραφικής ετοιμότητας και στοιχειώδους ευελιξίας (για να μην πούμε κάτι πιο βαρύ). Όχι μόνο δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στον πομπώδη τίτλο του (που περιλαμβάνει και τις λέξεις «κοινοβουλευτική πληροφόρηση»), αλλά και δικαιολογήθηκε με τρόπο που αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι εκεί ζουν σε άλλο κόσμο.
Φαντάζομαι ότι οι εκεί αρμόδιοι δεν επέλεξαν μόνοι τους τον προκλητικό τρόπο απάντησης, που δεν έπρεπε να είναι άλλος από μια απλή φράση: «Μας συγχωρείτε, δεν ανταποκριθήκαμε στα καθήκοντά μας».
Φαντάζομαι ότι έθεσαν την απάντησή τους υπόψη του πολιτικού τους προϊσταμένου, δηλαδή του ίδιου του Προέδρου της Βουλής. Και μην μας πουν πως οι δημοσιογράφοι δεν έχουν πολιτικούς προϊσταμένους, διότι γνωρίζουν ότι γνωρίζουμε πως στη Βουλή τίποτε δεν γίνεται χωρίς την έγκριση του Προέδρου. Αν ήθελαν να ασκούν ελεύθερη δημοσιογραφία, υπάρχουν τα γνωστά πεδία μάχης – και απολύσεων.
Ζήσαμε έτσι τον συνδυασμό που σκοτώνει: Την πολιτική σκοπιμότητα (που δεν ήθελε να δουν οι Έλληνες σε απευθείας μετάδοση την κατάργηση της εθνικής τους κυριαρχίας) και την δημοσιογραφική υποταγή σε τέτοιου είδους κελεύσματα.
Το πρόβλημα στη χώρα δεν είναι οικονομικό. Είναι πολιτικό και δημοσιογραφικό. Χρόνια τώρα οι ασκούντες την πολιτική και υπεύθυνοι για τα χάλια της χώρας, εκμαυλίζουν και καταργούν την ανεξάρτητη δημοσιογραφία – με διαφημίσεις, χάρες και δημόσιες σχέσεις.
Χρόνια τώρα μιλούμε για την περίφημη διαπλοκή, που δημιουργεί ένα τρομερό πεδίο αλληλεξάρτησης και εξασφαλίζει στους μεν προβολή (και ανοχή και έλλειψη κριτικής την κρίσιμη ώρα) και στους δε έσοδα και θέσεις.
