«Έλυσε, επιτέλους, τη σιωπή του», που λέει και το πατροπαράδοτο δημοσιογραφικό στερεότυπο. Μιλώ για τον τέως υπουργό του ΓΑΠ Παύλο Γερουλάνο,
ο οποίος παρενέβη με ένα ταρατατζούμ στην ομφαλοσκόπηση που η πολιτική ορθότητα μας επιβάλλει να αποκαλούμε
«διάλογο για την Κεντροαριστερά» και έθεσε το τρομερό ερώτημα: Μήπως το «Ελιά»
ντρέπεται για το πασοκικό παρελθόν του. Το ερώτημα, ασφαλώς, δεν είναι δύσκολο να απαντηθεί ―
ούτε καν από τον ίδιο, αν προσπαθήσει.
Αρκεί για τον οποιονδήποτε
να ανακαλέσει στη μνήμη τις φάτσες της
Μαριλίζας, του
Ρέππα, της
Φώφης ή του
Παναγιωτακόπουλου και η απάντηση προκύπτει αβίαστα:
πώς να μην ντρέπεται κάποιος, αν έχει πάρει χαμπάρι τι συνέβη και από ποιους;
Ας προσπεράσουμε, όμως, το συγκεκριμένο θέμα, διότι από το άρθρο του προσφιλούς μου Παύλου προκύπτει ένα σοβαρότερο ζήτημα: δυστυχώς για τους γονείς του και όσους άλλους τον νοιάζονται,
ο Παύλος είναι –πιστεύει ότι είναι, εν πάση περιπτώσει–
σοσιαλιστής.
