Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για μια απλά συμβολική κίνηση. Υπάρχει και ουσία.
Ως γνωστόν, παλιότερα στα υπουργεία υπήρχε ένας γενικός γραμματέας και η υπηρεσία του.
Ξαφνικά, άρχισαν να ξεφυτρώνουν εδώ κι’ εκεί διάφορες «ειδικές» γραμματείες, εντελώς άχρηστες – τι να κάνουμε, όλα εκ του αποτελέσματος κρίνονται – που όχι μόνο χρησίμευαν για να βολεύονται διάφοροι «ημέτεροι», όχι μόνο τους δινόταν η ευκαιρία να στήνουν δεκάδες διευθύνσεις όπου βολεύονταν οι δικοί τους «ημέτεροι», όχι μόνο κόστιζαν έναν σκασμό χρήματα σε διάφορους μετακλητούς υπαλλήλους, όχι μόνο πολλαπλασιάζονταν τα πρόσωπα που απολάμβαναν τα ίδια προνόμια με τους γενικούς γραμματείς με το ανάλογο κόστος – συντάξιμα χρόνια, αυτοκίνητα, τηλέφωνα, γραφεία, βάρδιες καθαριστριών και ό,τι άλλο βάζει ο νους του (πτωχευμένου) ανθρώπου – αλλά και επιβάρυναν την γραφειοκρατία σε βαθμό κακουργήματος.
