Με «αλαλαγμούς» χαράς λέγεται ότι υποδέχθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου τη δήλωση του Βόλφανγκ Σόιμπλε για τα επιτεύγματα της ελληνικής οικονομίας. Μην μπερδεύεστε, πρόκειται για δήλωση του ίδιου ανθρώπου, για τον οποίο ο πρωθυπουργός ρίχνοντας την κανάτα του στο έθιμο των «μπότηδων» στην Κέρκυρα, ανησύχησε μήπως περνούσε από κάτω. Τελικά είναι «φίλοι» μας οι Γερμανοί ή όχι; Ο χερ Σόιμπλε είναι με το μέρος μας ή όχι; Η συγκεκριμένη δήλωση πρέπει να μας κάνει να χαμογελάμε; Ερωτήματα που για να απαντηθούν με αξιόπιστο τρόπο, θα πρέπει να βγούμε από τον ελληνικό μας «μικρόκοσμο» και να δούμε την κατάσταση με τα μάτια των εταίρων μας.
Είναι προφανές ότι το πραγματικό νόημα της τοποθέτησης του κ. Σόιμπλε είτε δεν έφτασε στο Μέγαρο Μαξίμου είτε έφτασε αλλά χάριν της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης παραποιήθηκε.
Στην Ουάσινγκτον ο τσάρος της γερμανικής οικονομίας σημείωσε ότι πιο συχνά επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις της Αθήνας παρά εκείνες του ΔΝΤ και ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να βγει στις αγορές ακόμη και με το 50 % των μεταρρυθμίσεων.
Η κατάσταση γύρω από τα περίφημα «αντιμέτρα» που θα αποτελέσουν το (κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο) «αντίδωρο» για τα νέα μέτρα που η κυβέρνηση δέχθηκε να προνομοθετήσει για το 2019 και το 2020 δεν είναι συγκεχυμένη και νεφελώδης μόνο επειδή αυτά θα εφαρμοστούν υπό την προϋπόθεση ότι θα πιαστούν οι στόχοι.
Είναι νεφελώδης και επειδή μέχρι στιγμής έχουν δοθεί (μέσω κυβερνητικών non papers) τουλάχιστον δύο διαφορετικές λίστες.
Στη λίστα της 9ης Απριλίου αναφέρονται: Επιδότηση στέγασης (που ήδη υπάρχει), ενίσχυση των οικογενειακών επιδομάτων, επέκταση προγράμματος σχολικών γευμάτων, αύξηση του αριθμού των παιδιών που θα γίνονται δεκτά σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, μείωση του ποσοστού συμμετοχής των συνταξιούχων στα φάρμακα, ανάσχεση του brain drain (φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό), υποστήριξη της αγροτικής υποδομής, μείωση φόρων σε φυσικά πρόσωπα (από 22% σε 20%) και επιχειρήσεις (από 29% σε 26%), μείωση του
Στις 2 Δεκεμβρίου του 2007 ο Ούγκο Τσάβεζ προκήρυσσε δημοψήφισμα. Αντικείμενο είχε την αλλαγή 69 άρθρων του συντάγματος της Βενεζουέλας του ’99. Παρά τις δηλώσεις του Τσάβεζ ότι όποιος ψήφιζε «Ναι» ψήφιζε για εκείνον αλλά όποιος «Όχι» ψήφιζε για τον Τζορτζ Μπους οι πολίτες της Βενεζουέλας επέλεξαν με 51% το «Όχι». Ο Τσάβεζ αρχικά δέχτηκε το αποτέλεσμα. Αργότερα άλλαξε γνώμη και είπε ότι θα το επαναλάβει «μεταλλαγμένο ή απλοποιημένο».
Η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ που έχει παρακολουθήσει το δημοψήφισμα επέστρεψε φέρνοντας «μηνύματα επαναστατικής αλληλεγγύης». Με το Αλέξη Τσίπρα να λέει ότι η Ε.Ε έχει πολλά να μάθει από την εκλογική διαδικασία. Κάτι που μπορεί να μην έμαθαν οι Ευρωπαίοι αλλά έμαθε ο ίδιος επαναλαμβάνοντας μια ψηφοφορία στο συνέδριο του κόμματος όταν το αποτέλεσμα δεν τον είχε ικανοποιήσει.
Μετά τη νέα άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης και την εκ μέρους της αποδοχή για προνομοθέτηση μέτρων για το 2019 και το 2020 (πρωτοφανή πράγματα!) και αφού αποδέχθηκαν (μετά από άλλη μια «περήφανη και σκληρή διαπραγμάτευση», βεβαίως) μείωση συντάξεων και αφορολογήτου, έπρεπε να βρουν και μια «νίκη».
Και την βρήκαν στα εργασιακά! Φυσικά, δεν επρόκειτο περί νίκης, αλλά περί εφαρμογής των συμφωνηθέντων ήδη από το Συμπληρωματικό Μνημόνιο της 16ης Ιουνίου 2016, όταν συμφωνήθηκε να οργανωθεί μια συμβουλευτική διαδικασία από ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων που θα εντόπιζε τι πρέπει να εφαρμοστεί στην Ελλάδα.
Πράγματι, η επιτροπή, υπό τον καθηγητή Jan van Ours, λειτούργησε και εξέδωσε πόρισμα το οποίος παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2016.
Σύμφωνα με αυτό, δεν υπάρχει κάποιος επείγον λόγος για άρση της απαγόρευσης της ανταπεργίας (lockout), ούτε έγινε αναφορά σε ανάγκη διπλασιασμού του ποσοστού όσον αφορά στις ομαδικές απολύσεις (πιθανόν επειδή δεν ετέθη τέτοιο θέμα και μάλλον η κυβέρνηση το επινόησε ως πίεση για να… νικήσει).
Όσον αφορά στα θέματα των συλλογικών συμβάσεων, το πόρισμα καταλήγει ότι η ιεραρχία των συλλογικών διαπραγματεύσεων πρέπει να διέπεται από την αρχή της επικουρικότητας, όπου συμβάσεις που συνάπτονται σε επιχειρησιακό επίπεδο, εγγύτερα των εμπλεκόμενων εργαζομένων και επιχειρήσεων, υπερισχύουν συμβάσεων που συνάπτονται σε κλαδικό / ομοιοεπαγγελματικό / εθνικό επίπεδο.
Δηλαδή, αυτά που παρουσιάζει ως «μεγάλη νίκη» η κυβέρνηση (αρχές επεκτασιμότητας και ευνοϊκότερης ρύθμισης), περιλαμβάνονται στο κείμενο που οι δανειστές είχαν από τον Ιούνιο του 2016 δεχθεί (αφού είχαν δηλώσει πως θα δεχθούν τις προτάσεις της ανεξάρτητης επιτροπής).
Δεν υπάρχει προηγούμενο. Ούτε και πρόκειται να υπάρξει άλλη φορά στο ορατό μέλλον τόση χυδαιότητα. Έχουμε κάνει τόση υπερκατανάλωση τα τελευταία χρόνια, που μας περισσεύει για τις επόμενες δεκαετίες. Δεν τους έφτανε η στοχοποίηση της Μαρέβα, τώρα έβαλαν στο στόχαστρο και την Μαρίκα Μητσοτάκη! Ποιος; Ο Κουρουμπλής. Δεν έχει νόημα, σύντροφοι, να σας συστήσει κάποιος «ψυχραιμία». Την έχετε χάσει. Προ πολλού.
Η «ιστορία» στην οποία αναφέρθηκε ο αγνός αγωνιστής της παλαιάς Πασοκοκρατίας που εμφανίστηκε και πάλι ως προϊόν παρθενογένεσης με την πρώτη (;) αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη του Τσίπρα του μεταρρυθμιστή, ήταν μία ιστορία με χυδαία υπονοούμενα σε βάρος της μητέρας του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.
Η Κορίνα Κρέτσου, επίτροπος περιφερειακής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ασφαλώς θα θυμάται για χρόνια την απίστευτη εμπειρία, που της προσέφερε η πρόσφατη επίσκεψή της στην Ελλάδα. Γεννημένη το 1967, η εκ Ρουμανίας Επίτροπος είχε την «ευτυχία» να ζήσει, μέχρι τα 22 της, υπό την σοσιαλιστική θαλπωρή του αλήστου μνήμης Νικολάε Τσαουσέσκου.
Του «λαοφιλούς» ηγέτη, που, έκπληκτος από την οργή του λαού του, παραμονές Χριστουγέννων του 1989, στην Τιμισοάρα, διέταξε την Σεκιουριτάτε, την περιβόητη υπηρεσία κρατικής ασφάλειας του καθεστώτος του, να πυροβολήσει στο «ψαχνό», προκαλώντας τον θάνατο χιλίων και πλέον ανθρώπων… Του τυραννικού δικτάτορα, που ζούσε σε ένα φαραωνικών διαστάσεων και αμύθητου πλούτου παλάτι, την ώρα που ο ρουμανικός λαός στέναζε από την πείνα και τους ασφυκτικούς περιορισμούς σε ρεύμα και θέρμανση… Του αδίστακτου ρατσιστή, που είχε εμπνευσθεί το εφιαλτικό «Κανάλι του Θανάτου», ένα κανάλι από τον Δούναβη μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, όπου χιλιάδες Τρανσυλβανοί, Μολδαβοί και Ούγγροι μεταφέρθηκαν για να εργασθούν μέχρι θανάτου, κατηγορούμενοι για «εγκλήματα», όπως το ότι μιλούσαν την μητρική τους γλώσσα….
Την κακή εξέλιξη στα οικονομικά δείχνει η έκθεση World Economic Outlook, όπου το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ρίχνει στο 2,2%τ ον πήχη της ανάπτυξης για το 2017.
Στην αντίστοιχη έκθεση του Οκτωβρίου, το ΔΝΤ προέβλεπε για φέτος ανάπτυξη 2,8%.
Ειδικότερα:
Το ΑΕΠ αναμένεται να διαμορφωθεί στο 2,2% για το 2017 και στο 2,7% για το 2018 ενώ για το 2016 η εκτίμηση είναι για μηδενική μεταβολή.
Ο δείκτης τιμών καταναλωτή αναμένεται να τρέξει με ρυθμό 1,3% το 2017 και 1,4% για το 2018, ενώ η μεταβολή εκτιμάται ότι θα είναι μηδενική για το 2016.
Ο Δημήτρης Καμμένος δεν είχε ποτέ πρόβλημα να παίρνει την ευθύνη των λόγων του. Στην δοξασμένη εποχή που ανέβαζε tweets σαν @PORTAPORTA όταν σε ένα από αυτά είχε μπει η είσοδος του Άουσβιτς με το «Arbeit Macht Frei» να έχει γίνει «Μένουμε Ευρώπη» ο Δημήτρης Καμμένος πήρε την ευθύνη. Χρέωσε τα tweets σε συνεργάτες του, οι οποίοι, εν αγνοία του, έκαναν χρήση του λογαριασμού του ενώ προσέθεσε ότι ο λογαριασμός του είχε παραβιαστεί τέσσερις φορές. Έτσι ποτέ δεν θα μάθουμε την πατρότητα κάποιων ιστορικών tweets όπως του «Ααα είσαι τρόμπα. Μην μου ξαναμιλήσεις γαμώ το Ταλμούδ σας» ή του επετειακού «9/11 και μην ξεχνάτε. Από τους 2500 Εβραίων που εργαζόταν στους Δίδυμους Πύργους εκείνη την μέρα δεν πήγε κανένας τους να εργαστή». Μνημεία στην ανοχή, την αλήθεια αλλά και την ορθογραφία.
Πασιφανέστερη απόδειξη της κυριαρχίας του πελατειακού συστήματος σε συνδυασμό με τον ασύδοτο συνδικαλισμό στον χώρο του ευρύτερου δημόσιου τομέα νομίζω ότι είναι τα όσα διαδραματίστηκαν για το ενεργειακό και την απειλή αδιεξόδου στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.
Από τη μια η πρόταξη της προσωπικής τύχης των τοπικών βουλευτών της Δυτικής Μακεδονίας και από την άλλη η απειλή να παραλύσει και πάλι η χώρα από διακοπές ρεύματος λόγω απεργίας για τα επαπειλούμενα προνόμια συνδικαλιστών και προσωπικού της ΔΕΗ έδειξαν ποιες νοσηρές προτεραιότητες έχουν κυριαρχήσει στην ήδη πνέουσα τα λοίσθια ΔΕΗ, εξαιτίας του «δεν πληρώνω», αλλά και των ολέθριων μεθοδεύσεων του κ. Σκουρλέτη, όπως δίκαια τον κατηγορεί ακόμη και η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ.
Τις ηρωικές εποχές του ΣΥΡΙΖΑ, ο Α. Τσίπρας διακήρυσσε urbi et orbi πως είναι άθεος. Κάτι το απολύτως λογικό, καθώς μαρξισμός και θρησκεία δεν συμβαδίζουν.
Βέβαια, στην Ελλάδα, η Αριστερά ποτέ δεν ήταν αντικληρικαλιστική. Ακόμα και στις στιγμές της παντοδυναμίας της, την περίοδο της Κατοχής και αμέσως μετά, με σεβασμό αντιμετώπιζε την Εκκλησία και τους εκπροσώπους της. Στον δε Εμφύλιο πόλεμο δεν υπήρξαν συστηματικές καταστροφές ναών και ούτε στοχευμένες δολοφονίες κληρικών, λόγω της ιδιότητάς τους και μόνον.
Ιστορικά, όλοι οι ηγέτες της Αριστεράς, πριν τη δικτατορία και μετά, είχαν μιαν ιδιόμορφη σχέση με την Εκκλησία. Ενώ η θεωρία τους την απέρριπτε κατηγορηματικά, αυτοί στεκόταν απέναντι στον κλήρο με σεβασμό και οι χειρισμοί τους ήταν πολύ προσεκτικοί.
Θα πάνε σε εκλογές. Δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά κι ας λένε το αντίθετο. Το ερώτημα είναι πόση ζημιά θα έχουν προκαλέσει μέχρι τότε στην χώρα, αλλά αυτό δεν μοιάζει να τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Το κακό γι' αυτούς δεν είναι ότι ζητάει εκλογές ο Μητσοτάκης. Αλλά ότι τους έχει πάρει χαμπάρι ο κόσμος και τους έχει γυρίσει την πλάτη.
Σε μία συνέντευξη του 2013 ο κ. Τσίπρας εγκαλούσε την τότε κυβέρνηση, επειδή στις δημοσκοπήσεις ο κ. Σαμαράς ήταν τότε στο 15% και υποστήριζε ότι δεν μπορεί στην Ελλάδα να σταθεί μία κυβέρνηση με τόσο μικρή αποδοχή του κοινού. Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ αγγίζει το ψυχολογικό όριο του 10%, τι άποψη έχει ο κ. Τσίπρας;
Στεφανόπουλος, Παπανδρέου, Τεμπονέρας. Αυτά είναι τα ονόματα των σηράγγων στην εθνική Κορίνθου - Πατρών, που εγκαινίασε χθες ο Τσίπρας. Καλά ο Στεφανόπουλος, καλά και ο Παπανδρέου· αλλά ο Τεμπονέρας τι προσέφερε στη χώρα, εκτός από τον θάνατό του υπερασπιζόμενος μια μαθητική κατάληψη στην Πάτρα; Κακώς απορώ, διότι η ερώτηση περιέχει ήδη την απάντηση. Προσέφερε, διότι δολοφονήθηκε σε μια μαθητική –όχι φοιτητική– κατάληψη και οι καταλήψεις αυτές ήταν το «σχολείο», η πραγματική alma mater, του πρωθυπουργού. Οι καταληψίες μάς κυβερνούν. Και ποιος ξέρει; Αν ζούσε ο μακαρίτης, μπορεί σήμερα να ήταν βουλευτής, ίσως ακόμη και υπουργός, του ΣΥΡΙΖΑ.
Πάσχα μέσα στην ανέχεια και στην αβεβαιότητα θα κάνουν και φέτος οι Έλληνες. Και το μόνο που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα – Πάσχα μπαίνει, Πάσχα βγαίνει – είναι πως τα πρωταπριλιάτικα ψέματα όχι μόνο έχουν χάσει (ως εξαίρεση) το γούστο τους με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (που έχουν υιοθετήσει το δόγμα «πρωταπριλιά για πάντα»), αλλά έχουν εξελιχθεί σε… πασχαλινά!
Πέρσι, το 2016 δηλαδή, στις 29 Μαρτίου, ο κ. Χουλιαράκης μας είπε από το βήμα της Βουλής ότι «αρκετά από τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που θα νομοθετηθούν με βάση τη συμφωνία του Αυγούστου, μπορεί να μην υλοποιηθούν», αν τα δημοσιονομικά πάνε καλά.
Μέχρι χθες οι σήραγγες της Εθνικής Οδού είχαν τις ονομασίες των περιοχών που βρισκόντουσαν. Μια λογική επιλογή αφού είναι πιθανότερο κάποιος να καταλάβει πού είναι μια σήραγγα που λέγεται «Δερβενίου» ή «Μαύρων Λιθαριών» από «Νίκου Πετμεζά» ή «Παναγιωτάκη Γεραρή». Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ψάχνει για λογική αλλά για ρήξη και η ονομασία των σηράγγων της Εθνικής Αθήνας – Πάτρας ήταν μια χαρά ευκαιρία. Μετονομάζοντας τη σήραγγα Πανόρμου σε «Νίκου Τεμπονέρα» και τη σήραγγα Ακράτας σε «Καπετάν Νικήτα».
Όπως όλοι γνωρίζουμε, το Ανώτατο Δικαστήριο της Βενεζουέλας, φίλα προσκείμενο στον Νικολάς Μαδούρο, υποχρεώθηκε να ανακαλέσει την απόφασή του (της 30ής Μαρτίου )να καταργήσει το Κοινοβούλιο (που έχει περάσει στα χέρια της αντιπολίτευσης) και να άρει την ασυλία των βουλευτών.
Όπως όλοι καταλαβαίνουμε, η κατάπτυστη απόφαση, που αποτελούσε πραξικόπημα, είχε ληφθεί μετά από εντολή του Μαδούρο και μετά από εντολή του Μαδούρο ανακλήθηκε, λόγω των μαζικών διαδηλώσεων που συγκλόνισαν την (πεινασμένη) χώρα και της διεθνούς κατακραυγής (όχι πάντως από την Ελλάδα του Τσίπρα, ο οποίος έχει σιωπήσει, αν και στο πρόσφατο παρελθόν ήταν λαλίστατος ως προς τα «μεγάλα επιτεύγματα» ηγετών όπως ο Τσάβες και ο Μαδούρο).
Αρχικά, ο Μαδούρο απέρριψε τις κατηγορίες περί «πραξικοπήματος». Όπως αναφέρθηκε σε δελτίο Τύπου του υπουργείου των Εξωτερικών, «είναι εσφαλμένο (να λέγεται) ότι ένα πραξικόπημα εκτυλίσσεται στη Βενεζουέλα. Αντιθέτως, οι θεσμοί της υιοθέτησαν διορθωτικά μέτρα προκειμένου να μπει ένα τέλος στην πραξικοπηματική συμπεριφορά των βουλευτών της αντιπολίτευσης».
Από μόνο του το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα 7,2 δις. ευρώ έναντι 900 εκ. ευρώ που προέβλεπε ο νόμος του προϋπολογισμού του 2016 που ψηφίστηκε τον Δεκέμβριο του 2015, δείχνει ότι προφανώς κάτι δεν πήγε καλά στους υπολογισμούς. Σε κάθε περίπτωση το γράμμα, του πιο βασικού νόμου του Κράτους που είναι ο προϋπολογισμός, δεν τηρήθηκε.
Η μη τήρηση του νόμου δεν ήταν το μόνο πρόβλημα. Αυτό που αναδείχτηκε ήταν ότι αυτό που λίγο πολύ έκαναν οι κυβερνήσεις από το 2010 και μετά να συμφωνούν με τους φόρους που ζητούσε η τρόικα, επί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Δέχτηκαν χωρίς ακριβείς εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις έναν υπέρμετρο όγκο δημοσιονομικών μέτρων, εκτινάσσοντας λογιστικά το πλεόνασμα. Επιτεύχθηκε μάλιστα παρά την διανομή του επιδόματος στους χαμηλοσυνταξιούχους που θα πρόσθετε 0,4% στο πλεόνασμα δηλαδή θα ανέβαζε το τελικό αποτέλεσμα πάνω από το 4% του ΑΕΠ!
Δεν πρόκειται πλέον για απλή προπαγάνδα. Πρόκειται για αντικατάσταση της διακυβέρνησης με την προπαγάνδα.
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες μάλιστα αυτό αποτελεί σχεδόν καθημερινή πρακτική. Ενδεικτικά αναφέρομαι σε μερικές «νιφάδες χιονιού», όπως αποκαλούνται οι μεθοδευμένες κινήσεις προπαγάνδας:
-Εν αναμονή του τέταρτου μνημονίου, στήνονται άρον-άρον δύο εξεταστικές (μία για τα εξοπλιστικά και μία για την υγεία) – με τον κ. Τσίπρα να ομολογεί στη Βουλή σχετικά με την πρώτη ότι υπάρχει το ζήτημα της παραγραφής, αλλά το κάνει για να λάμψει η αλήθεια και με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σχετικά με τη δεύτερη, να περιορίζουν με το αίτημά τους τον έλεγχο ως το 2014, παραλείποντας τα χρόνια της δικής τους «διακυβέρνησης». Όπως έχουμε ξαναπεί και ξαναγράψει, αν ψάξουμε στην ιστορία των Εξεταστικών μετά το 2010, θα διαπιστώσουμε πως όλες προκλήθηκαν πριν από την έλευση ενός μνημονίου.
Τα non paper του Μαξίμου μας έκαναν να πιστέψουμε ότι η ιστορική συμφωνία των 3,6 δισεκατομμυρίων ευρώ επήλθε μετά από την απειλή που εκτόξευσε ο Αλέξης Τσίπρας προς την γερμανίδα Καγκελάριο, ότι αν δεν υποχωρούσε η Μέρκελ, τότε θα έψαχνε στις εκλογές να βρει την ψήφο της. Ήταν ο απόλυτος αντιπερισπασμός. Ιδού η γυμνή αλήθεια!
Ιδού η αλήθεια, όπως την ξετρυπώσαμε από τα λαγούμια του Μαξίμου. Εκεί που γράφεται η σύγχρονη Ιστορία του τόπου. Διότι το Μαξίμου ήταν εκείνο που ήθελε να μας κάνει να πιστέψουμε την νέα αυτή ηρωική εκδοχή, ότι ο Αλέξης έπιασε από τον γιακά τον Σόιμπλε κι ότι τον κοίταξε με αυτή την όλο νόημα αγριεμένη ματιά του. Κι είχε γι' αυτό τους λόγους του. Η αλήθεια, όμως, είναι τελείως διαφορετική!
Αν μια οικογένεια αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, δεν απαγορεύεται να απολύσει οικιακή βοηθό, παραδουλεύτρα, κηπουρό ή τον εκπαιδευτικό που βοηθά τα παιδιά της οικογένειας στα μαθήματά τους. Λογικό και αναπόφευκτο, αφού η οικονομική στενότητα το επιβάλλει. Το ίδιο ελεύθερα μπορεί και ο οποιοσδήποτε μικρομεσαίος επιχειρηματίας να απολύσει εργαζομένους αν η πελατεία του αραιώσει, προκειμένου να μη χρεοκοπήσει. Μια αντίθετη απαγόρευση θα εθεωρείτο από όλους μας παραλογισμός. Κι όμως, αυτός ο παραλογισμός είναι θεσμοθετημένος με αυστηρές απαγορεύσεις στις απολύσεις περιττού προσωπικού προκειμένου περί των μεγάλων επιχειρήσεων. Αν μια μεγάλη βιομηχανία αναγκάζεται να μειώσει την παραγωγή της ή να κλείσει κάποια υπολειτουργούντα τμήματά της, δεν επιτρέπεται να προβεί σε ανάλογο περιορισμό του μη αναγκαίου πια προσωπικού της, εκτός από ένα 5% σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία. Μαζικότερη συρρίκνωση του αριθμού των απασχολουμένων απαγορεύεται. Πρόκειται για το περίφημο εργασιακό πρόβλημα των ομαδικών απολύσεων για το οποίο γίνεται ανελέητη μάχη, ώστε το 5% να μη γίνει 10% όπως ζητούν οι δανειστές, όχι από αντεργατική διάθεση αλλά προκειμένου να διασωθούν απειλούμενες με χρεοκοπία επιχειρήσεις.
Ενα από τα βασικά προβλήματα του ΠΑΣΟΚ είναι ότι ο λαός δεν ξεχνά τα στραβά του. Ενα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν λέει να ξεχάσει τα δικά του ανάποδα και τα ξανασερβίρει στον ελληνικό λαό χωρίς καν να αλλάξει τα ονόματα. Ετσι, η πρόεδρος του κινήματος κ. Φώφη Γεννηματά αποφάσισε να επιστρέψει την ελληνική οικονομία στη δεκαετία του ’80, να ξαναφτιάξει δηλαδή τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων και να φορτώσει τα επιχειρηματικά δάνεια στις πλάτες του ελληνικού λαού, δηλαδή ημών των φορολογουμένων. Προτείνει δηλαδή να ξαναζήσουμε το «έπος των προβληματικών», που ζήσαμε τη δεκαετία του ’80 εις βάρος της εθνικής οικονομίας. Κι αν για τότε το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είχε εμπειρία αυτής της καταστροφικής πολιτικής, σήμερα η κ. Γεννηματά ποια δικαιολογία έχει να αναδιανείμει τον πλούτο από τους πολλούς φορολογουμένους υπέρ λίγων επιχειρηματιών;
Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά (και δυστυχώς ούτε η τελευταία) που αποκαλύπτουμε τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ και των κυρίων Τσίπρα και Καμμένου.
Αυτή τη φορά, η σταχυολόγηση αφορά στις δηλώσεις, υποσχέσεις, δεσμεύσεις, ύβρεις για τη ΔΕΗ. Τότε μιλούσαν για πλιατσικολόγους, αεριτζήδες και αερονύχηδες και για επιστροφή της ΔΕΗ υπό δημόσιο έλεγχο στο… 100%.
-9 Μαΐου 2011. Συνέντευξη Τσίπρα στον Real Fm (Χατζηνικολάου): «Το πώς θα γίνει η ανάπτυξη είναι ένα τεράστιο ζήτημα. Θα πρέπει να κάνουμε μια ολόκληρη εκπομπή για να το συζητήσουμε. Θα πω όμως επιγραμματικά κάποια πράγματα. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να γίνει χωρίς δημόσιες επενδύσεις. Και η ανάπτυξη δεν μπορεί να γίνει χωρίς ισχυρούς κρατικούς πυλώνες -να το πω έτσι- σε νευραλγικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας. Δεν μπορείς να ξεπουλάς τις δημόσιες τράπεζες εν ονόματι κάποιων μετόχων οι οποίοι δεν έχουν βάλει δεκάρα στην κρίση και έχουν πάρει 95 δις από το δημόσιο για να σταθούν και να θέλεις να χρηματοδοτήσεις την ανάπτυξη. Δεν θα την χρηματοδοτήσεις ποτέ. Δεν μπορείς να ξεπουλάς την ενέργεια, τη ΔΕΗ ή τον ΟΤΕ, νευραλγικούς τομείς, να θέλεις να ξεπουλήσεις τον ΟΠΑΠ που έχει 800 εκ. κέρδη ετησίως και την ίδια στιγμή τα ασφαλιστικά ταμεία να καταποντίζονται. Άρα λοιπόν δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη με τους όρους μιας προοπτικής μέσα από νεοφιλελεύθερες συνταγές».
Η εποχή των ανακατατάξεων και των ανατροπών στην οποία ζούμε δεν αφήνει σχεδόν τίποτα όρθιο. Τα παραδοσιακά πολιτικά σύνορα έχουν συνθλιβεί και νέες πραγματικότητες κυριαρχούν στο πολιτικό σκηνικό. Δεξιά κι Αριστερά εγκαταλείπουν παραδοσιακές πολιτικές θέσεις υιοθετώντας απόψεις ξένες γι' αυτούς, αποξενώνοντας οπαδούς κι' απομακρύνοντας πατροπαράδοτα φιλικές κοινωνικές ομάδες. Η οικονομική κρίση στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και το ογκώδες μεταναστευτικό ρεύμα από μουσουλμανικά εδάφη αυξάνουν τις εντάσεις κι εδραιώνουν την ασυνεννοησία και την αβεβαιότητα.
Η ξαφνική πολιτική ισχυροποίηση καινούργιων σχηματισμών καλλιεργεί αναπάντεχες ανησυχίες και δίνει τροφή σε φόβους για ενδεχόμενες αντί-δημοκρατικές προοπτικές. Αυτό που προκαλεί τις περισσότερες νευρικότητες είναι το φαινόμενο του λαϊκισμού. Κόμματα δηλαδή που συνθηματολογούν πάνω σε ζητήματα της καθημερινότητας δίνοντας έμφαση σε λύσεις απλοϊκές που κολακεύουν δίχως ιδιαίτερη σκέψη κι ανάλυση τις λαϊκές τάξεις. Η ακριβής έννοια του λαϊκισμού δεν είναι εύκολο να ορισθεί. Σε κάθε περίπτωση σηματοδοτεί μια σύγκρουση μεταξύ ομοιογενών ολοτήτων - του Λαού, από την μια μεριά, και της Ελίτ (οικονομικής, πνευματικής, πολίτικης), από την άλλη. Σύμφωνα με τον διάσημο Μαρξιστή θεωρητικό Ernesto Laclau (On Populist Reason. Verso, 2007), είναι μια Λογική που μπορεί να πάρει είτε Δεξιά είτε Αριστερή μορφή.
Ως γνωστόν, ο κ. Σκουρλέτης δήλωσε προσφάτως (Σκάι, 29 Μαρτίου 2017) ότι έχει γαλουχηθεί να σέβεται τις συλλογικές αποφάσεις – και επομένως θα δεχθεί οποιαδήποτε «συλλογική» απόφαση για τη ΔΕΗ.
Εντάξει, αλλά αυτό μπορεί να το πει κάποιος που έχει κάποια στιγμή εκφράσει μια διαφωνία. Όχι, όμως, κάποιος ο οποίος έχει επιδοθεί σε… σταυροφορία!
Πολύ περισσότερο που έσπευσε να διακηρύξει την επικείμενη νομιμοφροσύνη του, την ίδια στιγμή που είχε μιλήσει για «στημένο παιχνίδι» και για «βαποράκια συμφερόντων», που «θέλουν να κάνουν ρεσάλτο στη δημόσια περιουσία».
Συγγνώμη, αλλά όταν πιστεύεις ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, πώς είναι δυνατόν να δηλώνεις ταυτόχρονα πως θα ψηφίσεις υπέρ των… βαπορακίων;
Μιλάμε ή όχι για την επιτομή του πολιτικού καιροσκοπισμού;
Και μάλιστα όταν έχει προηγηθεί αυτή η πρωτοφανής σταυροφορία υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα της ΔΕΗ;
O eminence grise, η «γκρίζα μεγαλειότητα», είναι ένας καταξιωμένος στην πολιτική χαρακτήρας. Πρώτος eminence grise της ιστορίας ήταν ο καπουτσίνος μοναχός Φρανσουά ντι Τρεμπλέι, μυστικοσύμβουλος του Ρισελιέ στις αρχές του 17ου αιώνα, από το γκρι του ράσου του οποίου πήρε το αξίωμα το όνομα του.
Στην ελληνική πολιτική κλασικότερη περίπτωση eminence grise ήταν ο Ιωάννης Διάκος. Τυπικά δημοσιογράφος, στην πράξη σύμβουλος εξ' απορρήτων του Ιωάννη Μεταξά, ο Ιωάννης Διάκος ήταν ο σύνδεσμος του Μεταξά με τα οικονομικά συμφέροντα. Η σύγκρουση με τον Διάκο ήταν πολιτικά θανατηφόρα. 'Οπως έμαθαν ο Θόδωρος Σκυλακάκης και ο Αλέξανδρος Παπαχελάς, υπουργοί της κυβέρνησης Μεταξά, που από διαφωνία με τον Διάκο υποχρεώθηκαν σε παραίτηση.
Το «επιχείρημα» των κυβερνητικών σχετικά με τις συνέπειες από την καθυστέρηση της αξιολόγησης, είναι πως τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα αν δεν μεσολαβούσε αυτή η «περήφανη διαπραγμάτευση».
Φυσικά, τα πράγματα χειροτέρεψαν ακριβώς εξαιτίας της καθυστέρησης.
Και όσοι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαπραγματεύονται για το… καλύτερο, τα στοιχεία δείχνουν πως έχουν πετύχει το χειρότερο.
Όσο δίνουν δήθεν τη μάχη των εργασιακών σχέσεων, η επιχειρηματικότητα καταστρέφεται – με αποτέλεσμα την απώλεια θέσεων εργασίας.
Δηλαδή, δίνοντας τη «μάχη των εργασιακών σχέσεων» κατάφεραν να καταργήσουν και την εργασία!
Σύμφωνα με την εξαμηνιαία έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ, κατά το χρονικό διάστημα Αύγουστος 2016 - Ιανουάριος 2017, διέκοψαν τη λειτουργία τους 18.410 επιχειρήσεις, ενώ προβλέπεται πως το επόμενο διάστημα, τέσσερις στις 10 επιχειρήσεις (ποσοστό 40,3%) θεωρεί αρκετά ή πολύ πιθανό ότι θα κλείσει.
«Αρκούν λίγα δευτερόλεπτα σκέψης και κοινής λογικής, ώστε να καταπέσει η προπαγάνδα» δήλωσε μετά την κριτική στον νόμο του ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος. Πράγματι αρκούν ελάχιστα δευτερόλεπτα. Για να καταπέσει η προπαγάνδα του ίδιου του Παρασκευόπουλου. Ενός ακόμα εμμονικού αριστερού πολιτικού που όταν καταλαβαίνει ότι οι φλου ιδεοληψίες του έχουν πραγματικά θύματα, προσπαθεί να μην πάρει το βάρος των αποφάσεων του.
Κανένας δεν ζήτησε να καταργηθούν «οι πρόωρες απολύσεις κρατουμένων από τις φυλακές που έχουν εισαχθεί εδώ και 100 χρόνια στη χώρα μας, με τον Ν. 811/1917» όπως προσπάθησε να φέρει το θέμα εκεί που τον βολεύει ο Νίκος Παρασκευόπουλος με τη δήλωσή του. Αυτό που ζητήθηκε είναι να μην αποφυλακίζονται άτομα που πιθανότατα θα προκαλέσουν το ίδιο έγκλημα για το οποίο αρχικά είχαν εγκλειστεί. Και ο νόμος Παρασκευόπουλου πάει να γίνει συνώνυμο με το recurring crime. Το έγκλημα, που ο πρόωρα αποφυλακισμένος εγκληματίας διαπράττει με τον ίδιο τρόπο για τον οποίο είχε εγκλειστεί. Κάτι που τον κάνει φυσικό αυτουργό, αλλά ηθικός παραμένει ο πολιτικός που τον κατέθεσε στη Βουλή.
Οι αριθμοί είναι αδιάψευστοι και εδώ: Μέσα σε ένα χρόνο από την έναρξη εφαρμογής της Συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας (ερήμην, βεβαίως, της Ελλάδας), από τις 20 Μαρτίου 2016 ως τις 20 Μαρτίου 2017, στα νησιά του Βορείου Αιγαίου πέρασαν συνολικά 23.923 πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ προς την Τουρκία επαναπροωθήθηκαν 749.
Δεν έχουμε πλέον να αντιμετωπίσουμε τις τεράστιες ροές που οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με την αλλοπρόσαλλη πολιτική τους είχε προκαλέσει μετά την επέλασή τους στην εξουσία.
Υπάρχει, όμως, ένας σταθερός αριθμός αφίξεων (για παράδειγμα 74 στις 17 Μαρτίου, 193 στις 18, 81 στις 20, 90 στις 21), που αποτελούν πρόβλημα για έναν και μοναδικό λόγο: Τα βόρεια σύνορά μας παραμένουν κλειστά εδώ και πάνω από έναν χρόνο (άλλο ένα… επίτευγμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τα κλειστά σύνορα μετά τις κλειστές τράπεζες).
Έτσι, με δεδομένες τις καθυστερήσεις όσον αφορά στην εξέταση των αιτημάτων ασύλου, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, έστω και πολύ λιγότεροι, εγκλωβίζονται στη χώρα μας.
Και όμως! Το ζήτημα των συνόρων δεν θέλει να το θίξει κανείς – κυρίως επειδή ντρέπονται να το θυμούνται.
Η ρήση του αμερικανού νομπελίστα συγγραφέα, William Faulkner, «Το παρελθόν δεν είναι νεκρό. Στην πραγματικότητα δεν είναι καν παρελθόν», νομίζω, ταιριάζει στην περίπτωση.
Δυόμισι χρόνια πριν, μπροστά στο δίλημμα σταθερότητα ή περιπέτεια, πολλοί είχαν επιλέξει το δεύτερο. «Πόσο χειρότερα μπορούσαν να γίνουν τα πράγματα» ρωτούσαν, καταλογίζοντας στις κυβερνήσεις των μνημονίων, όπως τις αποκαλούσαν, ότι ψεύδονται λέγοντας πως δεν υπάρχει εναλλακτική οδός εξόδου από την κρίση. Στον πρόχειρο απολογισμό που έκαναν σημείωναν ότι έπειτα από πέντε χρόνια δημοσιονομικής προσαρμογής:
- το δημόσιο χρέος είναι στα ύψη παρά τις θυσίες,
- η ανεργία έχει εκτιναχθεί και όσο κι αν προσπαθούν με αλχημείες οι υπουργοί Εργασίας να την μειώσουν, εκείνη επιμένει,
- στην Υγεία και την Παιδεία η κατάσταση είναι ζοφερή,
- οι επενδυτές που υποσχέθηκαν ότι θα έρθουν, μάλλον έχασαν τη διεύθυνση,
Όπως ήταν αναμενόμενο συνέβη αυτό που δεν έπρεπε να συμβεί: Το «ελληνικό ζήτημα» βρέθηκε στο επίκεντρο της γερμανικής προεκλογικής εκστρατείας.
Χτυπούν μια στο καρφί και μια στο πέταλο και όλα δείχνουν πως σκοπεύουν να πάνε έτσι μέχρι τις γερμανικές εκλογές.
Η «σύγκρουση» μεταξύ του Χριστιανοδημοκράτη Σόιμπλε και του Σοσιαλδημοκράτη Γκάμπριελ, διεξάγεται για λόγους εσωτερικούς εκλογικούς, καθώς ο καθένας τους στοχεύει στο δικό του κομματικό ακροατήριο.
Η κυβέρνηση, όμως, επιμένει να κάνει επικοινωνιακού τύπου «αναλύσεις» και να προπαγανδίζει ότι έχει βρει… συμμάχους και στη Γερμανία.
«Γρήγορα και βρώμικα» όπως λένε πολλοί ψυχολόγοι. Για τέτοιες λύσεις ετοιμάζεται πλέον η κυβέρνηση. Τους προετοίμασε ο Πολ Τόμσεν για να τη βρούνε από το συνήθη ύποπτο Β. Σόιμπλε. Σε αυτές τις περιπτώσεις λένε οι ειδικοί, ο εγκέφαλος εργάζεται για την επιβίωση, όχι για τη βελτιστοποίηση και η ταχύτητα είναι ζωτική για την αποτελεσματική λειτουργία. Σε αυτό το πλαίσιο οι «κόκκινες» γραμμές γίνονται ροζ και στο τέλος είσαι έτοιμος να δεχτείς τα πάντα ή πιο σωστά αυτά που από την αρχή είχε στο μυαλό της η άλλη πλευρά.
Η κομματική εξάρτηση του συνδικαλιστικού κινήματος ιδιαίτερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα λόγω του μονοπωλιακού χαρακτήρα των επί μέρους λειτουργιών επέτρεψε βαθμιαία, πέραν του ασύδοτου κομματισμού, και την de facto οικειοποίηση των ίδιων των ΔΕΚΟ από τους εργαζομένους σε αυτές. Με τη συνενοχή των κομματικών συνδικαλιστών καλλιεργείται στο προσωπικό των ΔΕΚΟ αίσθημα ιδιοκτησίας. Ετσι υποκατέστησαν το Δημόσιο, το οποίο κατά κανόνα υποτάσσεται ακόμα και στις πιο παράλογες απαιτήσεις των συνδικάτων που επιδιώκουν με ατέρμονες παράλογες απεργίες, οι οποίες μάταια κηρύσσονται από τη Δικαιοσύνη παράνομες.
Ποτέ δεν θα φανταζόμουν τους drama queens που τα μνημόνια θα αποκάλυπταν στην ελληνική αριστερά. Από τον Γιώργο Κυρίτση που όταν ψήφισε ΝΑΙ στο μνημόνιο είπε «Η αποψινή ήταν η πιο εξευτελιστική στιγμή στη ζωή μου από τότε που κατουρήθηκα στο σχολικό στην τρίτη δημοτικού» μέχρι τον Κώστα Σέλτσα που αισθάνθηκε σφίξιμο στην καρδιά και στο στομάχι όταν έμαθε ότι το μονοπώλιο του λιγνίτη πρέπει να τελειώσει, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει μία γκάμα ψυχοσωματικών αντιδράσεων που εκπλήσσει. Την οποία δεν θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί σε σχέση με τους ήρωες του εκτός αν ο Βελουχιώτης να δάκρυζε όταν έβλεπε ανεμογεννήτριες στα λέφτερα βουνά.
Το ερώτημα όμως είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κλείσει μια συμφωνία της προκοπής δημιουργώντας αυτή την στρατιά των drama queens. Φυσικά ένας λόγος είναι ότι με τις παράλογες υποσχέσεις η διαπραγματευτική του ικανότητα συρρικνώθηκε απελπιστικά..
Άλλη μια βδομάδα πανομοιότυπη με τις προηγούμενες: Διαρροές για επικείμενο κλείσιμο της αξιολόγησης – Πανηγυρισμοί - Ναυάγιο στο Eurogroup/ Euroworking group - Νέα ημερομηνία ορόσημο - Και πάλι από την αρχή. Αυτό έγινε και αυτή τη βδομάδα. Όπως ακριβώς έγινε και την προηγούμενη. Και λίγο πριν. Και αυτό γίνεται επί μήνες. Κοντά χρόνο πια.
Μα τι συμβαίνει; Δεν έχουν καλές πληροφορίες οι δημοσιογράφοι εντός και εκτός της Ελλάδας; Δεν θα το λέγαμε. Δεν κάνουν σωστές εκτιμήσεις των δεδομένων οι αναλυτές εντός και εκτός της Ελλάδας; Ίσως. Αλλά ποιων δεδομένων; Όχι των τεχνοκρατικών αλλά των πολιτικών. Και συγκεκριμένα της στρατηγικής ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ή μάλλον της βαθύτερης φύσης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Οι εμπλεκόμενοι σε Ευρώπη και Ελλάδα δεν εννοούν να αντιληφθούν στην ολότητά του το φαινόμενο Τσίπρα και της παρέας του. Δεν εννοούν να καταλάβουν αυτό που από την πρώτη στιγμή της εμφάνισης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν φανερό: πως πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων που δεν λειτουργεί με αίσθημα ευθύνης, πως το μόνο που την απασχολεί είναι η διατήρηση της εξουσίας και η νομή της. Δεν καταλαβαίνουν πως οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα κάνουν το παν, θα τρώνε τις σάρκες της χώρας, για να παρατείνουν την παραμονή τους στην εξουσία. Και πως αυτή η παράταση μπορεί να επιτυγχάνεται μόνο αν η χώρα και οι πολίτες βρίσκονται συνεχώς σε μια κατάσταση αναμονής με κομμένη την ανάσα υπό τη σπάθη της ολικής καταστροφή - σε ένα καθεστώς ατέρμονου εκβιασμού: ή εμείς θα σας σώσουμε από την καταστροφή ή θα καταστραφείτε ολοσχερώς.
Όσο περνά (άπρακτος) ο καιρός, τόσο ενισχύονται οι υποψίες και επιβεβαιωνόμαστε όσοι πιστεύουμε πως η κυβέρνηση σκόπιμα κωλυσιεργεί για να φθάσει (πάλι) ο κόμπος στο χτένι, να υπογράψουν τα πάντα και να προβάλουν ξανά (το είπε ήδη ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στη Ρώμη, αναφερόμενος στο 2015) το προπαγανδιστικό επιχείρημα «κάναμε την πολιτική επιλογή να μην τινάξουμε την Ελλάδα σε κομμάτια».
Στις 23 Μαρτίου, ο κ. Τσίπρας έστειλε μια επιστολή στους Γιουνκέρ, Τουσκ, προεδρεύοντες στη Σύνοδο Κορυφής και λοιπούς Ευρωπαίους ηγέτες, με την οποία τους ζητούσε να δώσουν μια «ξεκάθαρη απάντηση» για τα εργασιακά και για το κατά πόσο το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο και ειδικά σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις ισχύει σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ ή για όλα τα κράτη μέλη εκτός της Ελλάδας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα. Είναι νοοτροπία, επάγγελμα, τρόπος ζωής. Δεν είναι Αριστεροί, δεν είναι Δεξιοί. Είναι οι άνθρωποι της κάθε εποχής. Γεννημένοι νικητές, παιδιά της αυταπάτης, παράφορα ερωτευμένοι με την εξουσία. Είναι ΠΑΣΟΚ, μεταμορφωμένοι άλλοτε σε «Δεξιούς» και άλλοτε σε «Αριστερούς». Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, του Άκη και του Κουτσόγιωργα που μεταλλάσσεται διαρκώς και επιβιώνει. Θα γλιτώσουμε ποτέ;
Αυτό το ΠΑΣΟΚ μισεί θανάσιμα τον Σημίτη, τον Βενιζέλο, τον Μητσοτάκη. Μισεί κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης αυτής της χώρας. Μισεί την ίδια την χώρα. Δεν θέλουν να αλλάξουν το παραμικρό. Αντιστέκονται στην αξιολόγηση, στην αριστεία, στην τεχνολογία, σε κάθε πρόοδο. Αντιστέκονται σε οτιδήποτε θεωρούν ότι μπορεί να απειλήσει τον τρόπο ζωής τους.
Καταγγελίες για συντροφικά μαχαιρώματα από συνδικαλιστές των δύο Συλλόγων των Υπαλλήλων της Τραπέζης της Ελλάδος έκανε ο Μάκης Μπαλαούρας στο περιστύλιο της Βουλής, με αφορμή την είδηση ότι έλαβε το βοήθημα της λεγόμενης 13ης σύνταξης στο τέλος του 2016.
Επανέλαβε ότι ενημέρωσε εγκαίρως για το θέμα που δημιουργήθηκε, και ότι δώρισε τα χρήματα στο Ταμείο Αλληλεγγύης του Συλλόγου Συνταξιούχων της ΤτΕ και στο Απεργιακό Ταμείο του Συλλόγου Υπαλλήλων ΤτΕ, κάνοντας λόγο για «καρφώματα», ωστόσο ο Σύλλογος Υπαλλήλων Τράπεζας Ελλάδος (ΣΥΤΕ), στον οποίο έχει διατελέσει πρόεδρος, τον διαψεύδει, κάνοντας λόγο για καθυστέρηση εννέα ημερών.
Εδώ και μερικά χρόνια, ο κ. Τσίπρας γιορτάζει με τον δικό του τρόπο… την Επανάσταση του 1821!
Κάθε Μάρτιο, ο κ. Τσίπρας φοράει τα… φυσεκλίκια του και λαμβάνει μέρος στο ετήσιο συνέδριο του δικτύου Transform Europe. Το έκανε τον καιρό του αντιμνημονιακού οίστρου, το κάνει και στα χρόνια του δικού του μνημονίου.
Δηλαδή, την ώρα που εφαρμόζει το πιο σκληρό μνημόνιο, κάνει ένα διάλειμμα για να εκφωνήσει πύρινες ομιλίες κατά του μνημονίου.
Φέτος, στην ομιλία του στο Πανεπιστήμιο «Λα Σαπιέντσα» της Ρώμης, στο συνέδριο του συγκεκριμένου δικτύου, κήρυξε ξανά τον πόλεμο στον «Νεοφιλελευθερισμό που έχει σχεδόν καταβροχθίσει την Ευρώπη», θυμήθηκε την «συστηματική επίθεση του κεφαλαίου εναντίον της εργασίας», ενημέρωσε ότι «η Ευρώπη έχει παραδοθεί στο ΔΝΤ» (το οποίο ο ίδιος παρακαλά να επιστρέψει), διακήρυξε ότι είναι αποφασισμένος να επαναφέρει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και έφθασε στο σημείο να πει πως «το καλοκαίρι του 2015 κάναμε την πολιτική επιλογή να μην τινάξουμε την Ελλάδα σε κομμάτια, αλλά δεν συμφωνήσαμε να αναλάβουμε την κυριότητα των αποτυχημένων προγραμμάτων και των πολιτικών τους».
Δηλαδή, εφαρμόζουν τα αποτυχημένα προγράμματα (που θα… καταργούσαν), αλλά δεν συμφωνούν!
Οπως η Μονή Βατοπεδίου βγάζει κατά καιρούς την «Αγία Ζώνη» για να την προσκυνήσουν οι πιστοί, έτσι και το ΚΚΕ παρουσίασε το ιερόν πιστόλιον του Μπελογιάννη, στα προχθεσινά εγκαίνια της έκθεσης στην Αμαλιάδα. Επρόκειτο για ένα γερμανικής κατασκευής Walther PPK του 1938, για το οποίο, όταν ο Δ. Κουτσούμπας ρωτήθηκε από τον πρωθυπουργό πώς κατέληξε στα χέρια του, απάντησε: «Είναι ολόκληρη ιστορία... Το κρύβανε οι αγωνιστές και γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να χαθεί». Οπως διάβασα, το πιστόλι έμεινε για λίγο στον χώρο της έκθεσης και μετά όπως είχε εμφανισθεί έτσι εξαφανίσθηκε. Τώρα, το φυλάνε οι «αγωνιστές».
Στις 17 Μαρτίου, ο πρέσβης της Μπολιβιαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Αθήνα (ο… καινούργιος όχι ο γνωστός παλιός των σεξουαλικών παρενοχλήσεων), στην πρεμιέρα του Φεστιβάλ Βενεζουελάνικου Κινηματογράφου, που διοργάνωσε η πρεσβεία σε συνεργασία με το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, δήλωσε:
«Στόχος μας να αποδείξουμε ότι τα μέσα ενημέρωσης προβάλουν λανθασμένα μια χαοτική εικόνα για τη Βενεζουέλα, κάτι που δεν συνάδει με την πραγματικότητα. Γιατί αν υπήρχε χάος τότε πώς εξηγείται η κινηματογραφική παραγωγή 70 ταινιών τον χρόνο με κρατική χρηματοδότηση»!
Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε ότι ο κινηματογράφος υπήρξε πάντα το βασικό επικοινωνιακό όπλο διαφόρων καθεστώτων – και επομένως, ακόμη κι’ αν λείπει το ψωμί, οι ταινίες δεν θα λείψουν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μάλιστα, είχαν ξοδευτεί χρήματα και για ελληνικούς υποτίτλους!
Και γενικότερα στην περίπτωση της Βενεζουέλας, έλειψε τελικά και το ψωμί!
Το τι ακούστηκε από τους επισήμους στα εγκαίνια του «μουσείου» για τον Μπελογιάννη δεν το χωρά ο νους. Μορφή που «υπερβαίνει τα όρια της Αριστεράς» χαρακτήρισε τον εκτελεσθέντα για κατασκοπεία ο Τσίπρας. Είναι, είπε, «σύμβολο για την ειρήνευση και τη δημοκρατία»! Αυτός που είχε πολεμήσει για να επιβληθεί κομμουνισμός στην Ελλάδα; Και ποια δημοκρατία, τη «λαϊκή», σαν αυτές που είχαν οι γείτονες στα Βαλκάνια και κατέληξαν να έχουν για μια ολόκληρη δεκαετία την πορνεία ως μόνο εξαγώγιμο προϊόν; Εδώ υπάρχει μια τεράστια αντίφαση, η οποία είναι φυσικό να μην ενοχλεί καθόλου τους κομμουνιστές που μας κυβερνούν. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Κέρδισαν τον Εμφύλιο το 1981, αναγνωρίστηκε η «Εαμοκρατία» στην ύπαιθρο ως «εθνική αντίσταση» και, έκτοτε, συστηματικά συγχέουν την πραγματική δημοκρατία, όπως αναπτύχθηκε στη Δύση, με τις στυγνότερες δικτατορίες που γνώρισε ο 20ός αιώνας. Επιβάλλουν σταδιακά –και το έχουν ήδη καταφέρει― τη δική τους, μεροληπτική ανάγνωση της Ιστορίας.
Ο Τσίπρας έβγαλε στο Μαξίμου το αριστερόμετρο και μέτρησε τον Σκουρλέτη. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό για τον υπουργό. Κανένας -άρα και ο Σκουρλέτης- δεν είναι περισσότερο ευαίσθητος ή περισσότερο αριστερός από τον πρωθυπουργό, αποφάνθηκε. Και διοχέτευσε την μέτρηση στα Μέσα ενημέρωσης.
Φοβήθηκε ο Τσίπρας τον Σκουρλέτη που εξέφρασε τις αντιρρήσεις του για την πώληση μεγάλων κομματιών της ΔΕΗ; Νομίζω πως όχι. Ο Σκουρλέτης όταν κληθεί θα ψηφίσει και την συγκεκριμένη πώληση και τις περικοπές στις συντάξεις και την μείωση του αφορολόγητου και οτιδήποτε άλλο. Και θα το κάνει και με τα δυο χέρια αν χρειαστεί. Κάτι άλλο προκάλεσε αυτή την αντίδραση του Τσίπρα: α) απαντώντας στον υπουργό του θέλησε να περιορίσει άλλα στελέχη, υπουργούς ή βουλευτές που θα επιχειρούσαν να διατυπώσουν ανάλογες διαφωνίες και β) ήθελε να στείλει ένα μήνυμα πως δεν δέχεται κανενός είδους αμφισβήτηση της κυριαρχίας του στο κόμμα.
Πέρασαν πάνω από δύο χρόνια από την Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου του 2015, την οποία οι κύριοι Τσίπρας και Βαρουφάκης επιμελώς είχαν αποκρύψει από τον λαό και το ελληνικό κοινοβούλιο.
Πάνω από δυο χρόνια πέρασαν και από την 20ή Μαρτίου 2015, όταν ο κ. Τσίπρας έλαβε μέρος σε μια οκταμερή και συναντήθηκε με την κ. Μέρκελ, προκειμένου να…επιβεβαιωθεί η Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου 2015 (που πέρασε πια στην Ιστορία ως ένα από τα πιο κρυφά κείμενα της ζώσας μνήμης).
Τότε, είχαν συμφωνήσει επί όλων εκείνων που, ως αντιπολίτευση, πολεμούσαν και διακήρυσσαν ότι δεν θα εφαρμόσουν.
Ας μην το κάνουμε πια μέγα θέμα. Είναι λογικό το ΔΝΤ αλλά και ο Σόιμπλε να λένε ό,τι θέλουν ή ότι θα ήθελαν δέσμευση και της αντιπολίτευσης, για την εφαρμογή των μέτρων στα οποία θα συμφωνήσει η κυβέρνηση. Οτι το ζητούν δεν σημαίνει ότι περιμένουν να γίνει – και οι ίδιοι καταλαβαίνουν ότι ζητούν κάτι παράλογο. Αλλωστε, νεότερες πληροφορίες από τη Γερμανία ανέφεραν ότι το Βερολίνο δεν ενδιαφέρεται για μια τέτοια δέσμευση. Είναι, επίσης, λογικό η αντιπολίτευση να μην καταδέχεται καν να συζητήσει το θέμα. Οποιαδήποτε άλλη στάση εκ μέρους της θα ήταν κάτι χειρότερο από έγκλημα, θα ήταν ένα λάθος, για να θυμηθούμε τον μέγιστο αριστοτέχνη της πολιτικής επιβίωσης κατά τον 19ο αιώνα, τον Ταλλεϋράνδο.
Δραματική προειδοποίηση για τις συνέπειες που θα έχει η περαιτέρω καθυστέρηση στο κλείσιμο της αξιολόγησης απευθύνει - σε αποκλειστική του συνέντευξη στο Capital.gr - ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας. Δεν είμαστε ακόμα σε αδιέξοδο, αλλά είμαστε πολύ κοντά στον τοίχο σημειώνει, την ίδια στιγμή που οι πληροφορίες από το κυβερνητικό στρατόπεδο κάνουν λόγο για διαπραγματεύσεις που συνεχίζονται, κυρίως στο μέτωπο των εργασιακών. "Έχουμε ήδη τα πρώτα αρνητικά αποτελέσματα στην οικονομία", προσθέτει ο Γ. Στουρνάρας, μια διατύπωση που μοιάζει μάλλον με τον ορισμό του understatement, όταν η αγορά έχει παγώσει, τα χρέη του δημοσίου στον ιδιωτικό τομέα έχουν πιάσει ταβάνι, η εκροή των καταθέσεων συνεχίζεται, η εξάρτηση των Τραπεζών απο τον ELA αυξάνεται για πρώτη φορά εδώ και δυο χρόνια, η οικονομία επέστρεψε στην ύφεση και η κρίση εμπιστοσύνης διευρύνεται. Για τον συνομιλητή του Γ. Στουρνάρα είναι σαφές ότι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας χρησιμοποιεί αυτή την τόσο διπλωματική γλώσσα, γιατί δεν θέλει να βάλει τρικλοποδιά στην κυβέρνηση. Αναγνωρίζει ότι πολιτικά η συμφωνία είναι δύσκολη και θέλει να βοηθήσει σε μια κατάληξη (χωρίς ατύχημα) της διαπραγμάτευσης. Δεν θέλει να εμφανιστεί ότι "νουθετεί" την κυβέρνηση. Δεν θέλει να δημιουργήσει περιττή ένταση. Άλλωστε η καλή χημεία του Γ. Στουρνάρα με το σημερινό οικονομικό επιτελείο είναι γνωστή στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Οι πληροφορίες από την κυβέρνηση θέλουν την συμφωνία ή καλύτερα το περίγραμμά της να έχει πλέον διαμορφωθεί, και μένει πλέον στον πρωθυπουργό να αποφασίσει αν η κυβέρνηση "αντέχει πολιτικά" να κλείσει την αξιολόγηση. Περνάει η συμφωνία απο την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ; Ή θα επιχειρήσει άλμα στο κενό... "Δεν έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας" προειδοποιεί πάντως ο Γ. Στουρνάρας, που ξορκίζει το ενδεχόμενο της ρήξης και της προσφυγής στις κάλπες. "Έχουμε καλύψει το 90% της απόστασης για να τελειώσει το πρόγραμμα" δηλώνει στο Capital.gr ο Γ. Στουρνάρας, δεν έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε πισωγύρισμα. Ήδη η Τράπεζα της Ελλάδος αναθεωρεί προς τα κάτω την πρόβλεψη της για την ανάπτυξη το '17 μετά το πολύ κακό 4 τρίμηνο του 2016, ενώ τυχόν περαιτέρω καθυστέρηση στο κλείσιμο της συμφωνίας μπορεί, ξεκαθαρίζει ο διοικητής της ΤτΕ, να ξαναρίξει σε ύφεση την ελληνική οικονομία ολόκληρο το 2017. Ήδη η Citi προβλέπει ύφεση όλο το α' εξάμηνο του '17, ενώ προς τα κάτω αναθεώρησε την πρόβλεψη της για την ανάπτυξη και η Barclays. Η συμφωνία ούτως ή άλλως θα είναι οδυνηρή. Θα προβλέπει την μείωση των συντάξεων από το 2018, την μείωση του αφορολόγητου, ενώ οι προσπάθειες για επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων στην οποία είχε ποντάρει πολλά η κυβέρνηση θα μείνει στα χαρτιά. "Αυτό που δεν πρέπει επ' ουδενί να τεθεί σε αμφιβολία, εξηγεί ο Γ. Στουρνάρας, είναι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας".... Exit για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Και οι συντάξεις; "Το ερώτημα είναι: Θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το ασφαλιστικό με αύξηση των εισφορών ή με μείωση των συντάξεων;" Το αφορολόγητο; "Αν συνδυαστεί με μείωση των φορολογικών συντελεστών" έχει κάτι το θετικό, προσθέτει. Σε κάθε περίπτωση "αφήστε πρώτα να δούμε τη συμφωνία"... επιμένει συναινετικά ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, αφήνοντας τον συνομιλητή του να καταλάβει ότι αναγνωρίζει πως μια συμφωνία πρέπει να είναι αποδεκτή πολιτικά από την κυβέρνηση που την υπογράφει. Μένει να δούμε τα αντίμετρα... Η ομάδα του Μαξίμου προσπαθεί να πείσει ότι το ισοζύγιο των μέτρων θα είναι μηδενικό. Για κάθε ευρώ επιβάρυνσης, θα υπάρχει ένα ευρώ ελάφρυνση. Too good to be true... Του Μανόλη Καψή Capital.gr
Η συνέντευξη έχει ως εξής:
- Κύριε Στουρνάρα, πόσο μπορεί να διαρκέσει ακόμη η διαπραγμάτευση; Φτάνουμε στο σημείο μηδέν; Φτάνουμε στον τοίχο;
Κοιτάξτε, όχι δεν είμαστε ακόμη σε τοίχο. Πάντως η Τράπεζα της Ελλάδος ενθαρρύνει την κυβέρνηση να την κλείσει το συντομότερο δυνατό.
- Ο κ. Τσακαλώτος είπε αν φτάσουμε Μάιο καήκαμε. Ο κ. Χουλιαράκης είπε καλύτερα μια κακή συμφωνία νωρίς, παρά μια καλή πιο αργά. Πως συμβιβάζονται αυτές οι δηλώσεις με οκτάμηνη καθυστέρηση;
Ναι, και στο παρελθόν υπήρχαν καθυστερήσεις. Αυτή την φορά όμως είναι ακόμη μεγαλύτερη η καθυστέρηση. Άρα πρέπει να κλείσει. Έχει καθυστερήσει αρκετά. Έχουμε ήδη τα πρώτα αρνητικά αποτελέσματα στην οικονομία. Νομίζω, αν θέλουμε να πιάσουμε τους στόχους φέτος, θα πρέπει η συμφωνία να κλείσει το συντομότερο δυνατό.
- Το τέταρτο τρίμηνο του 2016 είχαμε ύφεση. Η ύφεση που παρατηρήθηκε έχει σχέση με την καθυστέρηση στη διαπραγμάτευση;
Βεβαίως έχει σχέση. Ο λόγος που δεν είχαμε θετικό τελευταίο τρίμηνο είναι η πολύ μεγάλη πτώση των επενδύσεων. Στο μέρος που αφορά ιδιωτικές επενδύσεις έχει να κάνει με την αβεβαιότητα από τη διαπραγμάτευση.
- Υπάρχει κίνδυνος να έχουμε ύφεση σε όλη τη διάρκεια του 2017 λόγω της καθυστέρησης;
Προς το παρόν όχι, αλλά εάν καθυστερήσει κι άλλο δεν αποκλείεται τίποτα. Όσο καθυστερεί, τόσο χάνουμε το στόχο.
- Μπορούμε να αποτιμήσουμε το κόστος της καθυστέρησης στην πραγματική οικονομία;
Μπορούμε. Έχουμε μια πρώτη ένδειξη που είναι το carry over από το τελευταίο περυσινό τρίμηνο στο τωρινό έτος και είναι 0,6%.
- Αυτό θα έχει επιπτώσεις... ενδεχομένως θα ζητηθούν και περαιτέρω...
Των άλλων παραγόντων παραμενόντων σταθερών -αυτός είναι ένας πολύ τεχνικός όρος, σημαίνει όμως ότι αν τίποτα δεν αλλάξει και αν κλείσει η συμφωνία τώρα-, το γεγονός ότι είχαμε αυτό το κακό τρίμηνο, το τελευταίο τρίμηνο του 2016, σημαίνει ότι η ανάπτυξη -αν εμείς παραδείγματος χάριν που λέγαμε ότι θα είναι 2,5%- θα είναι 1,9%. Το 0,6% είναι περίπου μισή μονάδα του ΑΕΠ, είναι...
-... ένα δισεκατομμύριο.
Είναι σημαντικό ποσό.
- Εσείς μιλάτε και με τους δανειστές και με το οικονομικό επιτελείο. Που οφείλεται η οκτάμηνη καθυστέρηση;
Προφανώς στο ότι δεν συμφωνεί η κυβέρνηση με τα αιτήματα των δανειστών.
- Αυτό είναι προφανές.
Αυτό είναι.
- Που βρίσκεται η μεγάλη εμπλοκή;
Φαίνεται ότι είναι μια σειρά από θέματα: είναι τα εργασιακά, είναι το ενεργειακό, είναι η μείωση των συντάξεων μετά το τέλος της περιόδου του προγράμματος. Είναι θέματα δύσκολα. Αυτό που θέλω να πω όμως είναι το εξής -και αυτή είναι η ουσία που πρέπει να κρατήσουμε. Από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα έχουμε καλύψει το 90% της απόστασης που πρέπει να καλύψουμε μέχρι που να τελειώσει το πρόγραμμα. Άρα μένει ένα 10%. Είναι πολύ μικρό σε σχέση με την απόσταση που έχει καλυφθεί. Δεν αξίζει για αυτό το 10% να χάνουμε στόχους και μάλιστα σημαντικούς.
- Το αίτημα πάντως για μείωση των συντάξεων ακούγεται ως μια υπερβολική απαίτηση των δανειστών. Είναι όντως υπερβολική;
Είναι πολύπλοκο θέμα. Δεν θα ήθελα στο μικρό αυτό διάστημα που έχουμε εδώ... Αν θέλετε να μιλήσουμε για το συνταξιοδοτικό πολύ ευχαρίστως. Είναι όμως μεγάλο θέμα. Το ερώτημα είναι: προτιμούμε να λύσουμε το ασφαλιστικό με αύξηση εισφορών ή με μείωση συντάξεων. Το ερώτημα αυτό είναι.
- Και το αφορολόγητο είναι μια πολύ δύσκολη δοκιμασία για την κυβέρνηση, η περαιτέρω μείωση του αφορολόγητου... Ακατανόητη ενδεχομένως και στον κόσμο.
Εάν η μείωση του αφορολόγητου συνδυαστεί και με μείωση φορολογικών συντελεστών έχει κάτι θετικό. Γι’ αυτό ας περιμένουμε να κλείσει το πακέτο, πριν το κρίνουμε.
- Η κυβέρνηση λέει ότι είναι παράλογο η Ελλάδα να είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη στην οποία δεν ισχύουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις. Εύλογη η ένσταση της κυβέρνησης...
Ναι, από την άλλη μεριά όμως μην ξεχνάμε ότι στη δεκαετία του 2000 χάσαμε πολύ μεγάλο μέρος της ανταγωνιστικότητας από την πλευρά του μοναδιαίου κόστους εργασίας. Κι αυτό δεν πρέπει να ξαναγίνει. Από τότε μέχρι σήμερα έχουμε καλύψει αυτή την απόσταση. Άρα θα πρέπει οι όποιες ρυθμίσεις στο εργασιακό να μην θίξουν πάλι την ανταγωνιστικότητα. Διότι με ιδρώτα και αίμα την κερδίσαμε πάλι. Δηλαδή το ότι από το 2010 μέχρι σήμερα έχει εξαφανιστεί το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό οφείλεται στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Αυτό δεν πρέπει να χαθεί πάλι.
- Ήταν σοφή η ιδέα να συνδέσει η κυβέρνηση τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με τη Διακήρυξη της Ρώμης;
Δεν θέλω να το κρίνω αυτό. Δεν θέλω να μπω σε πολιτικά ζητήματα. Δεν με αφορούν.
- Εκτιμάτε ότι θα φτάσουμε σύντομα σε λύση και σε συμφωνία ή έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας;
Πολύ χρόνο μπροστά μας δεν έχουμε. Για αυτό και εύχομαι να τελειώσουμε γρήγορα.
-Εάν δεν υπάρξει συμφωνία και πάμε σε εκλογές;
Αυτό είναι ένα σενάριο το οποίο δεν είναι επιθυμητό, από πλευράς οικονομικής.
- Οι επιπτώσεις ποιες μπορεί να είναι;
Περαιτέρω καθυστέρηση και άρα απώλεια στόχων. Στόχων στην πραγματική οικονομία, στόχων δημοσιονομικών, στόχων κόκκινων δανείων.
Την περασμένη εβδομάδα ο Σύνδεσμος Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Σχολείων Ελλάδος έλαβε ένα email έκπληξη. Η Εθνική Ένωση ιδιωτικών σχολείων της Ουγκάντα, αιτήθηκε επισήμως τεχνογνωσίας από τους Έλληνες συναδέλφους της. Ζήτησε επιπλέον να επισκεφτεί την χώρα μας προκειμένου να δει από κοντά πως λειτουργεί η ιδιωτική εκπαίδευση σε μια χώρα του αναπτυγμένου κόσμου.
Ωστόσο, η εικόνα που εμφανίζει τους τελευταίους μήνες το ιδιωτικό σχολείο στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά «εξαγώγιμη» είναι.
0
Τα σχόλια σας
Ετικέτες:
ΑΛΑΛΟΥΜ,
ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ,
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ,
Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ,
Οικονομία,
ΠΑΣΟΚ,
Σπατάλες,
Φορολογία
Δραματική προειδοποίηση για τις συνέπειες που θα έχει η περαιτέρω καθυστέρηση στο κλείσιμο της αξιολόγησης απευθύνει - σε αποκλειστική του συνέντευξη στο Capital.gr - ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας. Δεν είμαστε ακόμα σε αδιέξοδο, αλλά είμαστε πολύ κοντά στον τοίχο σημειώνει, την ίδια στιγμή που οι πληροφορίες από το κυβερνητικό στρατόπεδο κάνουν λόγο για διαπραγματεύσεις που συνεχίζονται, κυρίως στο μέτωπο των εργασιακών.
Οι πληροφορίες από την κυβέρνηση θέλουν την συμφωνία ή καλύτερα το περίγραμμά της να έχει πλέον διαμορφωθεί, και μένει πλέον στον πρωθυπουργό να αποφασίσει αν η κυβέρνηση "αντέχει πολιτικά" να κλείσει την αξιολόγηση. Περνάει η συμφωνία απο την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ; Ή θα επιχειρήσει άλμα στο κενό...
