Συγγνώμη, αλλά δεν κατάλαβα, πού ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.
Στο ότι στο ΔΝΤ γνώριζαν από την πρώτη στιγμή πως το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει ή στο γεγονός ότι η Ελλάδα είχε εκεί εκπρόσωπο που το γνώριζε και δεν το είπε;
Στο ότι το ΔΝΤ γνώριζε πως δεν υπήρχε κάποιο επιτυχημένο παράδειγμα ανάλογου προγράμματος ή στο ότι όλοι – και ο κ. Παπανδρέου – γνώριζαν πως ουδένα πρόγραμμα του ΔΝΤ έχει αποδειχθεί επιτυχημένο;
(Γι’ αυτό άλλωστε και το δίδυμο Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου δεν μας το παρουσίαζε ως πρόγραμμα του ΔΝΤ, αλλά ως «έναν εντελώς νέο ευρωπαϊκό μηχανισμό, που φτιάχτηκε από την αρχή» για… χάρη μας, φυσικά!)
Στην πραγματικότητα, η ΕΕ άνοιξε από το 2008 την πόρτα στο ΔΝΤ και έκτοτε εμφανίζει τα προγράμματα αυτά ως… σύμπραξη, ενώ η αλήθεα είναι πως το πάνω χέρι το έχει το Ταμείο.
Οπότε, δεν γίνεται αντιληπτό εις τι συνίσταται η κόντρα Παπανδρέου – Ρουμελιώτη.
Ο μεν πρώτος, μέσω «κύκλων» του υποστηρίζει πως ο κ. Ρουμελιώτης δεν ενημέρωσε για τις συζητήσεις που γίνονταν στο ΔΝΤ, υποστηρίζοντας πως όφειλε να παραιτηθεί από τη θέση του, εφόσον διαπίστωσε πως το πρόγραμμα δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.
Ο δεύτερος, ζητά να μάθει αν ο κ. Παπανδρέου γνώριζε τις αμφιβολίες του τότε επικεφαλής του Ταμείου Στρος-Καν «σχετικά με τις προβληματικές πτυχές» του προγράμματος που εκπονήθηκε από την Ελλάδα και καλεί τον πρώην πρωθυπουργό να διευκρινίσει γιατί δεν επιδίωξε την άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού δημοσίου χρέους όπως του υποδείκνυε ο Ντομινίκ Στρος Καν, γιατί αποδέχτηκε τόσο υψηλό επιτόκιο δανεισμού από την Ευρωζώνη και γιατί συμφώνησε σε τόσο μικρή χρονική περίοδο δημοσιονομικής προσαρμογής.
