Να ξεκινήσουμε με μια γενική παραδοχή: όλοι σχεδόν οι Ελληνες, μνημονιακοί και μη, και όλα τα κόμματα, με επικεφαλής πια τον κ. Τσίπρα, επιθυμούν να παραμείνουμε στη ζώνη του ευρώ. Επιπλέον οι αντιμνημονιακοί, με επικεφαλής και πάλι τον κ. Τσίπρα και ουκ ολίγους πολιτευόμενους καθηγητές, υποστηρίζουν ότι «δεν υπάρχει ούτε μία παράγραφος στην Ευρωπαϊκή Συνθήκη η οποία να προβλέπει έξοδο οποιασδήποτε χώρας-μέλους από την ευρωζώνη».
Εξ ου και κατά έναν αναγνώστη μου αυτά που έγραψα περί εξόδου είναι«ανοησίες», ένας δε άλλος βρήκε ότι οι τρόποι εξόδου που είχα αναφέρει στο άρθρο μου της 27ης Μαΐου είναι «ανεδαφικοί και κωμικοί». Δεν θα απαντούσα στους καλούς αυτούς αναγνώστες μου που αγνοούν την κοινοτική πρακτική και τη συμπεριφορά των ισχυρών στις διεθνείς σχέσεις τους αν δεν αναμασούσαν αφελώς τα όσα κατά κόρον ισχυρίζονται και οι αντιμνημονιακοί. Και δυστυχώς με τη βεβαιότητα που δημιουργεί αυτή η «βεβαιότητα», παίζεται κορόνα-γράμματα η τύχη της χώρας μας, που θα καθοριστεί ανεπανόρθωτα με την ψήφο του δικαίως ζαλισμένου ελληνικού λαού τη 17η Ιουνίου.
