Προσφάτως, εξέπληξε τα πλήθη και με μια σειρά «αν» - τέσσερα για την ακρίβεια – που, ως άλλος Κίπλινγκ, έθεσε με τον γνωστό βερμπαλιστικό τρόπο του, προκειμένου να μας εξηγήσει υπό ποίες προϋποθέσεις θα δεχόταν πρωθυπουργία Σαμαρά μετά τις εκλογές και το αναμενόμενο και προδικαζόμενο εκλογικό αποτέλεσμα.
Έτσι, λοιπόν, πληροφορηθήκαμε πως ο κ. Βενιζέλος θα εμφανιζόταν περισσότερο… γενναιόδωρος αν ο αρχηγός της Ν.Δ. εγκατέλειπε προεκλογικώς «την πολιτική του κομματικού εγωισμού και την αδιέξοδη και εκτός πραγματικότητας στρατηγική της κομματικής αυτοδυναμίας της ΝΔ».
Κατά τη γνώμη του, ο Σαμαράς οφείλει να πάψει να επαναλαμβάνει προεκλογικώς όσα ενοχλούν τον κ. Βενιζέλο και να… αυτολογοκριθεί για να τον εξευμενίσει.
Επίσης, θα μας κάνει τη χάρη αν ο Σαμαράς… «ισορροπήσει, πάψει να παλινδρομεί και διατυπώσει μια υπεύθυνη θέση, όπως αυτή που διατυπώνουμε εμείς».
Δηλαδή, οφείλουμε όλοι να δεχθούμε την περί ισορροπίας άποψη του κ. Βενιζέλου – ενώ έχουμε ήδη ζήσει εξαιτίας του κάθε είδους ανισορροπία.
Επιπλέον, ο κ. Βενιζέλος θα το ξανασκεφτόταν «αν ο κ. Σαμαράς αντιληφθεί ότι η χώρα δεν κυβερνιέται πάρα μόνο με συστράτευση όλων των φιλοευρωπαϊκών και υπεύθυνων δυνάμεων» και αν αντιλαμβανόταν «ότι δεν μπορεί να επιβάλει τον εαυτό του ως πρωθυπουργό, αλλά μπορούν να συζητηθούν όλα τα ονόματα, φυσικά χωρίς καμία προκατάληψη».
.jpg)
