Όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα στην ζωή, κάποια στιγμή φτάνουν στο τέλος τους. Και τότε, όσο και αν έχεις προσπαθήσει να καθυστερήσεις τα γεγονότα, βλέπεις κατάματα την πραγματικότητα.
Και τότε είσαι υποχρεωμένος να πάρεις τις αποφάσεις με βάση αυτή την συγκεκριμένη πραγματικότητα και όχι βέβαια με τα όσα πίστευες ή ήθελες να πιστεύεις ή να ελπίζεις.
Έτσι συμβαίνει τώρα με την κυβέρνηση και την διαπραγμάτευση με τους εταίρους.
Καθυστέρησε, έριξε πολλές φόρες την μπάλα στην εξέδρα, άλλαξε ακόμα και το είδος του παιχνιδιού , έκανε πως δεν άκουγε , προσπαθώντας να μην αντιμετωπίσει την σκληρή, δυστυχώς, πραγματικότητα.
Και όμως , αυτή η πραγματικότητα, προς πείσμα όλων αυτών που έλεγαν πως δεν υπ[άρχει, πως όλα αλλάζουν, πως υπάρχουν και άλλοι δρόμοι ακόμα και πως «μας φοβούνται» όχι μόνον παρέμεινε εκεί σταθερή στην θέση της χαμογελώντας ειρωνικά, αλλά γινόταν μέρα με την μέρα καθυστέρησης όλο και χειρότερη.