Κύριε Πρόεδρε, Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Σήμερα, συζητάμε τον πρώτο Προϋπολογισμό της χώρας υπό καθεστώς περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας.
Που πολλοί το θεώρησαν «σωτηρία» για τον τόπο! Κι από τότε το υπερασπίζονται χωρίς να συμφωνούν και το προβάλλουν χωρίς να το πιστεύουν. Κι ενώ σήμερα διαισθάνονται ότι οδηγεί σε αδιέξοδο, το συνεχίζουν μοιρολατρικά. Άλλοτε διακηρύσσοντας ότι είναι… «για το καλό μας» κι άλλοτε ομολογώντας ότι «δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς».
Το πρώτο, λοιπόν, που θέλω να σας πω, από αυτό εδώ το βήμα, είναι ότι την κυριαρχία της χώρας μας θα την υπερασπιστούμε. Και την αξιοπρέπειά της θα την αποκαταστήσουμε. Όπως και τον αυτοσεβασμό της.
Όπως και την αυτοπεποίθηση του λαού μας.
Το Μνημόνιο είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πώς δεν πρέπει να ασκείται η Οικονομική Πολιτική, του πώς δεν πρέπει να ασκείται η Πολιτική γενικότερα.
Πολλοί ισχυρίζονται – όχι εμείς – ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει.
Όχι, παρά το Μνημόνιο. Εξ αιτίας του Μνημονίου.
Αυτό που έχει πάντως, σίγουρα, χρεοκοπήσει, είναι το ίδιο το Μνημόνιο!
Μια πολιτική πρακτική δεκαετιών κατέρρευσε. Ένα σύστημα που βασιζόταν στην προείσπραξη του αύριο της χώρας και των παιδιών της, φράκαρε μέσα στα αδιέξοδά του. Με κύριο υπεύθυνο το ΠΑΣΟΚ που το οικοδόμησε.
Η πρόκληση είναι πρωτοφανής. Για τους πολιτικούς πάνω απ’ όλα. Για τη γενιά μας πρωτίστως. Στη χρονική αυτή στιγμή κυρίως.
Το ΠΑΣΟΚ αυτή την πρόκληση τη φοβήθηκε. Μας οδήγησε στο Μηχανισμό Στήριξης και σήμερα κρύβεται πίσω από το Μνημόνιο.
Που το βάφτισε «μονόδρομο», για να συγκαλύψει την ιστορική αδυναμία του και τις πρόσφατες ευθύνες του.
Ο Προϋπολογισμός του 2011 είναι ο «καθρέφτης» της αδυναμίας του ΠΑΣΟΚ να διαχειριστεί την κρίση.
Είναι η γραμμική συνέχεια του ΠΑΣΟΚ από το «όχι σε όλα», που έλεγε χθες, στο «ναι σε όλα» όσα επιτάσσει το Μνημόνιο, που λέει σήμερα.
Χωρίς ίχνος υπευθυνότητας τότε.
Χωρίς ίχνος διαπραγμάτευσης σήμερα.
Τα ψέματα, όμως, τελείωσαν…
Σήμερα, ήλθε η ώρα του απολογισμού, γιατί ολοκληρώνεται μια αποτυχημένη περίοδος της κυβερνητικής πολιτικής, για την οποία εγκαίρως προειδοποιήσαμε.
-- Αλλά είναι και η κρίσιμη στιγμή των μεγάλων αποφάσεων, για να αλλάξει η πολιτική αυτή που οδηγεί πια σε ολοφάνερα αδιέξοδα.
Θα σταθώ σε δύο πράγματα:
-- Πρώτον ποιο ήταν - και παραμένει - το θεμελιώδες σφάλμα της Πολιτικής σας.
-- Δεύτερον, τι μπορεί να γίνει από δω και στο εξής.
Βέβαια, πολλές φορές κάνουμε το λάθος να μιλάμε για τον Προϋπολογισμό μόνο με αριθμούς και επιχειρήματα οικονομικής λογικής.
Σήμερα, όμως, Χριστούγεννα του 2010, βιώνουμε μια βαθιά κρίση που συγκλονίζει την κοινωνία ολόκληρη κι ανατρέπει τον τρόπο που όλοι οι Έλληνες είχαν
μάθει να προγραμματίζουν τη ζωή τους.
