Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα θέματα:
Όταν οι δημοσιογράφοι-μέλη της ΕΣΗΕΑ προσέρχονται στις κάλπες για την ανάδειξη της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας, ψηφίζουν και για μια σειρά άλλα θέματα, όπως η έγκριση του απολογισμού και του προϋπολογισμού και
η παροχή εξουσιοδότησης προς το Δ.Σ. για κήρυξη απεργίας.
Η εξουσιοδότηση αυτή παρέχεται πάντοτε
με συντριπτική πλειοψηφία και επομένως εγκρίνονται και οι κυρώσεις κατά ενδεχόμενων απεργοσπαστών –
πειθαρχικές διώξεις, διαγραφές από το σωματείο κλπ.
Και τα σκυλιά δεμένα, δηλαδή.
Η συμμετοχή στις απεργίες που κηρύσσει η εκάστοτε συνδικαλιστική ηγεσία των δημοσιογράφων είναι μαζική και αυτονόητη για όλους.
Η μη συμμετοχή στην απεργία αποτελεί για τους δημοσιογράφους έγκλημα καθοσιώσεως.
Ουδέποτε άλλοτε στο παρελθόν, όμως, υπήρξε τόση ακαμψία, αδιαλλαξία και άρνηση κάλυψης σπουδαίου γεγονότος.
Πάντοτε οι δημοσιογραφικές συνδικαλιστικές ηγεσίες ελάμβαναν υπ’ όψιν τους τις ειδικές συνθήκες, αρνούμενες να καταστρέψουν ένα μέσο ενημέρωσης και εκατοντάδες ή χιλιάδες θέσεις εργασίας.