Κι’ αυτό διότι το Δικαστήριο κατέληξε πως η χώρα μας πράγματι παραβίασε το άρθρο 11 της Συμφωνίας, βάσει του οποίου τα δύο μέρη δεσμεύονται να μην παρεμποδίζουν την είσοδο σε διεθνείς οργανισμούς, αλλά τυπικά δεν μπορούσε να κάνει και κάτι άλλο.
Δεν δέχθηκε, όμως, το Δικαστήριο όλες τις άλλες αιτιάσεις των Σκοπίων, που ζητούσαν επιβολή μελλοντικών μέτρων από το Δικαστήριο σε περίπτωση μελλοντικών ανάλογων κινήσεων εκ μέρους της Ελλάδας.
Με λίγα λόγια, η Ελλάδα δεν χάνει την δυνατότητα να προβάλει και πάλι βέτο κατά των Σκοπίων στο μέλλον.
Σύμφωνα με την απόφαση, που είναι τελική και δεσμευτική και δεν υπόκειται σε έφεση (επομένως και από την πλευρά των Σκοπίων), το Δικαστήριο της Χάγης έκρινε με ψήφους 14 έναντι 2 ότι είχε δικαιοδοσία να εξετάσει την προσφυγή της ΠΓΔΜ – απέρριψε δηλαδή σχετικό αίτημα της Ελλάδας – ενώ με 15 ψήφους έναντι μιας έκρινε πως η Ελλάδα, ασκώντας βέτο τον Απρίλιο του 2008 (κατά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι) στην είσοδο της ΠΓΔΜ στη Συμμαχία, παραβίασε το άρθρο 11 παράγραφος 1 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας της 13ης Σεπτεμβρίου 1995.
Με τις ίδιες ψήφους (15 έναντι μιας) το Δικαστήριο απέρριψε όλα τα άλλα αιτήματα της ΠΓΔΜ σχετικά με μελλοντικές ενέργειες.
Ως γνωστόν, τον Απρίλιο του 2008, στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, είχε αποφασιστεί, κυρίως από τις ΗΠΑ, η διεύρυνση της Συμμαχίας και η είσοδος της γειτονικής χώρας, ακόμη και με το προσωρινό της όνομα. Η προοπτική αυτή μάλιστα είχε προαναγγελθεί από το δίδυμο Μπους και Ράις.
Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, γνωρίζοντας πως τα Σκόπια θα έδιναν μάχη για να αναφέρονται στο ΝΑΤΟ ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», έθεσε από την αρχή το ζήτημα στη σωστή του βάση:
Ότι δηλαδή η Σύνοδος του ΝΑΤΟ δεν έχει αρμοδιότητα να συζητά τέτοια εκκρεμούντα ζητήματα και να αποφασίζει με ποιο όνομα θα εντάσσεται σ’ αυτό μια χώρα, καθώς τα θέματα αυτά ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του ΟΗΕ.
Με τον Καραμανλή συμφώνησαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες και έκτοτε, κάθε φορά που τίθεται το θέμα, ο γ.γ. του ΝΑΤΟ παραπέμπει στις αποφάσεις της Συνόδου του Βουκουρεστίου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, στην ίδια γραμμή, το Δικαστήριο της Χάγης δεν μπήκε στην ουσία (όσον αφορά στο όνομα), αλλά αποφάσισε με βάση τα όσα προβλέπονται στην Ενδιάμεση Συμφωνία.
