Ο Κ. Μητσοτάκης στον Γοργοπόταμο ...

Στις 25 Νοεμβρίου 1942 συνεργαζόμενες δυνάμεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ, υπό την καθοδήγηση Βρετανών κομάντος, ανατίναξαν την γέφυρα του Γοργοποτάμου, ώστε να σταματήσουν να φθάνουν γερμανικές ενισχύσεις στο μέτωπο της Β.Αφρικής.

Ήταν η πρώτη και μοναδική κοινή δράση αυτών των δύο αντιστασιακών οργανώσεων. Λίγους μήνες αργότερα ( Μάρτιος 1943) ο ΕΛΑΣ μαζί με τους Υπερασπιστές Βορείου Ελλάδος –που μετεξελίχθηκε στην ΠΑΟ—στην μάχη του Φαρδύκαμπου, στην Σιάτιστα, κατατρόπωσαν ολόκληρο ιταλικό τάγμα.

Μετά, για τους γνωστούς λόγους άρχισαν οι εμφύλιες συγκρούσεις.

Έκτοτε η συντηρητική- φιλελεύθερη παράταξη αντιμετώπιζε συμπλεγματικά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, αφήνοντας την μονοπώληση της στην Αριστερά. Ακατανόητο το σύμπλεγμα, ακόμα πιο ακατανόητη η απουσία από τις εκδηλώσεις μνήμης του γεγονότος.

Τελικός σκοπός η καταστροφή του μεγάλου εθνικού δεσμού ...

Οι αντιδράσεις στην δήθεν συμφωνία Τσίπρα – Εκκλησίας, όπως αυτές εκδηλώθηκαν στην έκτακτη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου, είχαν ως αποτέλεσμα την ομόφωνη απόφαση που ουσιαστικά κατακρημνίζει την «συμφωνία».

Και προκάλεσαν μια εκδικητική ανακοίνωση από την πλευρά της κυβέρνησης, με την οποία ουσιαστικά προαναγγέλλονται μονομερείς αποφάσεις όσον αφορά στο δημοσιοϋπαλληλικό και στο μισθολογικό στάτους των ιερέων.

Δεν πρόκειται, βέβαια, για το θέμα της περιουσίας, γιατί η επίλυση του θέματος αυτού είχε εκκινήσει με το νόμο Σαμαρά του 2013.

Πρόκειται για την προσπάθεια της κυβέρνησης να καταστρέψει τους εθνικούς δεσμούς που συνδέουν τον ελληνικό λαό με την Εκκλησία.

Δηλαδή για το πρώτο βήμα προς τον χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, που θα έχει ως αποτέλεσμα την ψυχική απομάκρυνση του λαού από την Ορθοδοξία. Να καταλυθεί αυτός ο ακατάλυτος και προαιώνιος δεσμός.

Τους ενοχλεί που τον αποκαλούμε Ρασπούτιν και όχι ότι είναι Ρασπούτιν ...

Η ναυαρχίδα του «ρασπουτινισμού» ενοχλήθηκε γιατί ο Α.Σαμαράς και η Φ.Γεννηματά αναφέρθηκαν στην παρακρατική δράση ενός αναπληρωτή υπουργού, τον οποίον ένα από τα θύματά του αποκάλεσε Ρασπούτιν. Μάλιστα, ο πρώην πρωθυπουργός σε συνέντευξη του έκανε ένα βήμα παραπέρα. Είπε πως θα κυνηγήσει τους σκευωρούς μέχρι τέλους. Και όσοι γνωρίζουν τον Α.Σαμαρά, γνωρίζουν πως το εννοεί. Και αυτό πόνεσε.

Αλλά γιατί ενοχλήθηκαν για την επίθεση στον Ρασπούτιν; Έχει κάποια ασυλία; Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ανεξέλεγκτος; Γιατί δεν ενοχλούνται από τις δραστηριότητες του και ενοχλούνται με αυτούς που καταγγέλλουν αυτές τις δραστηριότητες;

Η απάντηση είναι απλή. Γιατί και αυτοί οι εκδότες και οι δημοσιογράφοι υπηρετούν το ίδιο σύστημα εξουσίας. Υπηρετούν τον άνθρωπο που θέλει πάση θυσία να μην γίνει πρωθυπουργός ο Κ.Μητσοτάκης και, κυρίως, η επόμενη βουλή να μην μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας.

Και τώρα ζητούν αναγνώριση μειονότητας!

Κατά την ομιλία του στο συνέδριο του SPD στο Βερολίνο – σ’ αυτή που ανακάλυψε το… καθαρό μυαλό του – ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε και στην Συμφωνία των Πρεσπών, σημειώνοντας ότι ο ίδιος και ο Ζάεφ είναι… προοδευτικοί ηγέτες.

Επιμένοντας να κάνει ότι δεν βλέπει πως οι Σκοπιανοί ΔΕΝ αλλάζουν το Σύνταγμά τους (βάζοντας μάλιστα και ως όρο για να ισχύσει αυτή η κουτσουρεμένη αναθεώρηση που διατηρεί όλα τα αλυτρωτικά στοιχεία την… επικύρωσή της προηγουμένως από την Ελλάδα), ο κ. Τσίπρας δήλωσε:

«Είναι η πρώτη φορά μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας που μια διαφορά επιλύεται με μια αποφασιστική ήττα του εθνικισμού και στις δύο πλευρές των συνόρων».

Δεν είναι μόνο ότι προκαλεί οργή η επίσημη αυτή δήλωση δια της οποίας παραδέχεται ότι υπάρχει αλυτρωτισμός και από την πλευρά της Ελλάδας – εκεί που μας χρωστάγανε μας παίρνουν και το βόδι.

Μία τίμια προσπάθεια που δεν… λερώνει

Κλείνουμε σήμερα έναν χρόνο στο περίπτερο. Στις 20 Νοεμβρίου του 2017 κρατάγατε το πρωί μία νέα εφημερίδα στα χέρια σας. Από εκείνο το πρώτο φύλλο μου φαίνεται ότι έχει περάσει πολύς χρόνος, χρόνια, για την ακρίβεια. Ήταν μία δύσκολη χρονιά. Η εφημερίδα με αρκετά προβλήματα, όπως όλες οι νέες προσπάθειες. Και στην διάρκεια αυτής της πρώτης χρονιάς έγινε ένας σκληρός αγώνας για να αντιμετωπιστούν τα λάθη και οι παραλείψεις. Εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά για να έχετε στην διάθεσή σας μια εφημερίδα που δεν λερώνει. Γενικώς κι όχι μόνο τα χέρια!

Την διεύθυνση της εφημερίδας έχει από τον Φεβρουάριο ο Παναγιώτης ο Λάμψιας. Η συμβολή του στην εξέλιξη του Φιλελεύθερου είναι καθοριστική. Ο Παναγιώτης έχει την πλήρη ευθύνη για την εφημερίδα. Ένας άνθρωπος με όραμα, με ικανότητες και κυρίως με μεγάλο πείσμα.

Παραινέσεις προς τρομοκράτες!

Υποτίθεται ότι είχαμε πλέον συμφωνήσει: Η καταδίκη της τρομοκρατίας πρέπει να είναι κατηγορηματική, απόλυτη και χωρίς «ναι μεν αλλά» που οδηγούν στην ηθική νομιμοποίησή της.

Φαίνεται, όμως, ότι τελικά δεν είχαμε συμφωνήσει. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από την δήλωση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου μετά την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στο σπίτι του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ισίδωρου Ντογιάκου.

Μια πραγματικά ασυνήθιστη δήλωση, αφού περιλαμβάνει παραινέσεις και συμβουλές προκειμένου να… γίνουν οι τρομοκράτες καλύτεροι άνθρωποι.

Μια πραγματικά ασυνήθιστη δήλωση, αφού περιλαμβάνει έστω και ένα σημείο συμφωνίας με τους τρομοκράτες.

Το κρατικό σκύλεμα του Πολυτεχνείου, καιρός να σταματήσει...

Την πρώτη χρονιά που το Πολυτεχνείο έγινε επίσημη γιορτή στα σχολεία μου σηκώθηκε η τρίχα και αντέδρασα. Όπως αντέδρασε και καθένας που είχε συνείδηση του σκυλέματος, της διαστρέβλωσης και της κρατικής γελοιοποίησης που επρόκειτο να γίνει σε μια εξέγερση δημοκρατική, αντιχουντική, φοιτητική, νεολαιϊστικη, υπερκομματική, ακαθοδήγητη.

Και αντέδρασα πολύ, όπως και άλλοι, γιατί η υποχρεωτικότητα μιάς γιορτής, για ένα γεγονός, ή πιο σωστά για μια αλληλουχία γεγονότων, ήταν και είναι απόλυτα αντίθετη και απόλυτα εχθρική με τον εθελοντισμό, την αυταπάρνηση, τη διακριτή και διακριτική προσφορά του καθενός από όσους συνέβαλαν και συμμετείχαν σ αυτό που ονομάστηκε «το Πολυτεχνείο». Και που είναι ταυτόχρονα ό,τι πιο αγωνιστικό και αυτοθυσιαστικό και αυθόρμητο έχει γίνει μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα. Κυρίως, είναι ό,τι πιο σεμνό.

Το κρατικό σκύλεμα του Πολυτεχνείου, καιρός να σταματήσει ...

 Την πρώτη χρονιά που το Πολυτεχνείο έγινε επίσημη γιορτή στα σχολεία μου σηκώθηκε η τρίχα και αντέδρασα. Όπως αντέδρασε και καθένας που είχε συνείδηση του σκυλέματος, της διαστρέβλωσης και της κρατικής γελοιοποίησης που επρόκειτο να γίνει σε μια εξέγερση δημοκρατική, αντιχουντική, φοιτητική, νεολαιϊστικη, υπερκομματική, ακαθοδήγητη.

Και αντέδρασα πολύ, όπως και άλλοι, γιατί η υποχρεωτικότητα μιάς γιορτής, για ένα γεγονός, ή πιο σωστά για μια αλληλουχία γεγονότων, ήταν και είναι απόλυτα αντίθετη και απόλυτα εχθρική με τον εθελοντισμό, την αυταπάρνηση, τη διακριτή και διακριτική προσφορά του καθενός από όσους συνέβαλαν και συμμετείχαν σ αυτό που ονομάστηκε «το Πολυτεχνείο». Και που είναι ταυτόχρονα ό,τι πιο αγωνιστικό και αυτοθυσιαστικό και αυθόρμητο έχει γίνει μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα. Κυρίως, είναι ό,τι πιο σεμνό.

Άθλια ψέματα για τους μισθούς των κληρικών ...

Προπαγάνδα χωρίς όρια από την κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της όσον αφορά στην δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα των κληρικών και τον τρόπο μισθοδοσίας τους.

Τώρα που αποκαλύπτεται ότι με την περίφημη δήθεν «συμφωνία» με την Εκκλησία – αν αυτή εφαρμοζόταν ποτέ, διότι όλοι αντιλαμβάνονται ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί – γίνεται για πρώτη φορά άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, προσπαθούν έντρομοι να τα μαζέψουν.

Και ψευδώς υποστηρίζουν πως με νόμο της κυβέρνησης Σαμαρά (τον 4111/2013), οι κληρικοί έπαψαν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι!

Πρόκειται για μια άθλια διαστρέβλωση, διότι με τον νόμο εκείνο συνέβη το ακριβώς αντίθετο!

Πολύ περισσότερο που το τρίτο σημείο της δήθεν συμφωνίας με την Εκκλησία, λέει αυτολεξεί:

ΣΥΡΙΖΑ και Σύνταγμα, οντότητες ασύμβατες ...

Σε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ για τη Δημοκρατία μπαίνουν τα υπόλοιπα κόμματα, συμμετέχοντας στο κακοστημένο θεατρικό έργο περί αναθεώρησης του Συντάγματος. Κακοστημένο, γιατί η βασική προϋπόθεση για την αναθεώρηση είναι η συναίνεση για μια Δημοκρατία. Δύο έννοιες άγνωστες στον ΣΥΡΙΖΑ. Και το έχει αποδείξει.

Κατά αρχήν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει στο λεγόμενο δημοκρατικό τόξο. Δεν πιστεύει στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία και δεν το κρύβει σε κάθε ευκαιρία.

Η εμμονή του στον διαχωρισμό της κοινωνίας σε «αδύναμα λαϊκά στρώματα» και σε όλους τους άλλους είναι ένα βασικό δείγμα αντιδημοκρατίας. Επειδή ο ίδιος διατυμπανίζει ότι ως κυβέρνηση δεν είναι υπηρέτης όλου του λαού. Αλλά, μόνο αυτών των στρωμάτων. Τα οποία αδυνατεί να μας δείξει κι όλας. Δεδομένου, ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού εμπίπτει σ αυτή την κατηγορία όχι από ταξική προέλευση, αλλά αποκλειστικά εξ αιτίας της οικονομικής πολιτικής που ασκούν οι κυβερνήσεις τα τελευταία 8 χρόνια, με πιο λαοκτόνα αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ!

Βάρεσαν τα νταούλια και καθάρισε το μυαλό του Τσίπρα!

Με καθαρό μυαλό! Είναι το καινούργιο ανέκδοτο που ακούσαμε από τον κ. Τσίπρα κατά την ομιλία του στο συνέδριο του SPD στο Βερολίνο!

Με καθαρό μυαλό, λέει, πήρε την απόφαση (μετά το γελοίο δημοψήφισμα που ο ίδιος προκάλεσε τον Ιούλιο του 2015), να μην τα τινάξει όλα στον αέρα – πράγμα που επί χρόνια διακήρυσσε παραμυθιάζοντας τον κόσμο – και να παραμείνει στο ευρώ, διότι το αντίθετο θα ήταν… καταστροφικό!

Θέλει να μας πει δηλαδή ότι με θολωμένο μυαλό αντιπολιτεύτηκε στην κυβέρνηση Σαμαρά, με θολωμένο μυαλό κυβέρνησε μέχρι τον Ιούλιο του 2015 και μετά…

Ε μετά, έγινε θαύμα και το μυαλό του καθάρισε.

Και γιατί δεν καθάρισε το μυαλό του λίγο νωρίτερα να μην πάμε σε άλλο ένα μνημόνιο και να μην υποθηκεύσει ολόκληρη την δημόσια περιουσία στο υπερταμείο;

Προφανώς γι’ αυτό! Γιατί υπήρχε σχέδιο! Και ο ίδιος ήταν μέρος του σχεδίου.

Έχει δίκιο ο Μίμης. Σαν καλαμιά στον κάμπο ο Κυριάκος!

Τα είπε ο Μίμης ο Ανδρουλάκης χύμα και τσουβαλάτα. Ο Μίμης, Ο Αριστερός, ο Ολυμπιακάκιας, ο φίλος του Σωκράτη: «O Μητσοτάκης είναι σαν την καλαμιά στον κάμπο. Εμφανίζεται ως εγγύηση της επιχειρηματικότητας, όμως, από ό, τι καταλαβαίνω οι μεγάλοι επιχειρηματίες είναι εντάξει με τον Τσίπρα». Έτσι είναι! Όπως τα λέει. Μόνος ο Κυριάκος. Με τον Τσίπρα οι ολιγάρχες.

Είπε κι άλλα ο Μίμης. Ότι ο Αλέξης είναι ακόμη μικρός και ότι έχει περιθώρια. Είπε ότι «θα κριθεί στο τέλος». Αυτό είναι! Το 2015 ο Αλέξης εμφανίστηκε ως ο μικρός με το σπασμένο χέρι που θα τον παραφύλαγε ο Πάνος ο Καμμένος ή μηχανοδηγός. Τώρα τον ρόλο του Πάνου τον αναλαμβάνουν οι… σοσιαλδημοκράτες.

Εκτός από αγράμματοι, είναι και ανιστόρητοι...

Η διάσημη πλέον δήλωση του πρωθυπουργού για τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, αν ήταν γραμμένη από κάποιον που γνώριζε λίγο καλά την Ελληνική γλώσσα, θα μπορούσε να σημαίνει πως οι κυρίαρχες ελίτ που ήταν υπεύθυνες για την σφαγή του Μεγάλου Πολέμου βοήθησαν, εξ αντικειμένου, στην άνοδο του ναζισμού. Αυτό που διαβάσαμε ως δήλωση του Τσίπρα, ήταν «περίπου Ελληνικά». Βέβαια τα Ελληνικά είναι μια δύσκολη γλώσσα με ιδιαίτερο πλούτο—πολλές λέξεις εκφράζουν την ίδια έννοια—και με αριστοτεχνική αρχιτεκτονική ( συντακτικό). Συνεπώς απαιτεί καλούς χειριστές.

Ας δεχτούμε, χάριν της συζητήσεως, πως αυτή η δήλωση ήταν μια από τις πολλές κακές στιγμές των λογογράφων του, ως προς την χρήση της γλώσσας. Όμως η καημένη η Ιστορία τι φταίει; Γιατί την κακοποίησαν; Αν δεν γνώριζαν τι συνέβη στην δεκαετία του 20, ας διάβαζαν. Ή αν βαριόταν να ανοίξουν κανένα βιβλίο, ας ρωτούσαν. Τόσους «φιλοσόφους» έχει η ριζοσπαστική Αριστερά, κάτι θα είχαν ακούσει για την γραμμή του σοσιαλφασισμού της Γ΄Διεθνούς.

Να πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Τσίπρας όπως Χότζα. Σύμπτωση;

Θα μπορούσε να είναι σύμπτωση, αλλά όταν πρόκειται για τους πραγματικούς απογόνους των πιο σκληρών κομμουνιστικών καθεστώτων, τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει.

Η απόφαση του Τσίπρα να απολύσει 10.000 ιερείς συνέπεσε με την συνειδητή απόφασή του να μην προστατέψει την ελληνική εθνική μειονότητα και να μην τηλεφωνήσει στον Ράμα (όπως πάντα έπραττε ο Σαμαράς) για να απαιτήσει την διαλεύκανση των συνθηκών της δολοφονίας Κατσίφα και την απόδοση του νεκρού στους γονείς του και στην ιδιαίτερη πατρίδα του - τη Βόρειο Ήπειρο, κ. Φίλη!

Οι ανακοινώσεις περί της δήθεν συμφωνίας με την Εκκλησία, που υποβιβάζουν τον προαιώνιο στενό ψυχικό δεσμό Έθνους και Ορθοδοξίας σε μια (αντιχριστιανική) οικονομική συναλλαγή, πραγματοποιήθηκαν ενώ ο δολοφονημένος από τη Sigurimi, νεαρός Βορειοηπειρώτης, δεν είχε ακόμη επιστρέψει στους Βουλιαράτες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τρέχει και δεν φτάνει ...

Αυτό που ζούμε αυτές τις ημέρες θα μπορούσαμε να το πούμε και «πολιτικό μπιζιμποντισμό». Μια άσκοπη κατανάλωση πολιτικής ενέργειας για την διαδοχική παραγωγή γεγονότων, με άγνωστο αποτέλεσμα.

Ήταν αναμενόμενο αυτό το φαινόμενο. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπολείπεται στις δημοσκοπήσεις με διαφορές—κατά γενικήν ομολογία –μη αναστρέψιμες. Είναι λογικό να προσπαθήσει να τις ψαλιδίσει, αλλάζοντας συνεχώς την πολιτική ατζέντα, μήπως τελικά μέσα από αυτήν την υπερπροσπάθεια πετύχει κάτι. Η στρατηγική της ηγετικής του ομάδας έχει τριπλό στόχο. Να αποτρέψει την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, να αποτρέψει η Νέα Δημοκρατία και το ΚΙΝΑΛ να συγκεντρώσουν τους 180 βουλευτές και να επιδιώξει το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί στο 25% plus.

Καλά κάνουν τα παιδιά και ανησυχούν ...

Τα παιδιά των fake news καλά κάνουν και ανησυχούν. Η αγωνία τους είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Θα την αντιληφθούν άπαντες όταν βγουν οι… χορηγίες των δημοσίων Οργανισμών. Ξέρουν αυτοί. Ένα «site» εδώ, ένα blog εκεί, ένα ακόμη παραπέρα. Ανύπαρκτες επιχειρήσεις χορεύουν σε ένα πάρτι εκατομμυρίων ευρώ. Ο στρατός των συριζοτρόλ είναι εδώ, έτοιμος για την επόμενη δολοφονία χαρακτήρων. 

Μεταξύ των στόχων τους είναι ο Φιλελεύθερος και το liberal.gr. Κατανοητό. Έχουν χωρίσει τον κόσμο σε εχθρούς και φίλους. Σε εκείνους και στους άλλους. Συχνά φορούν την κουκούλα της ανωνυμίας. Ακόμη πιο συχνά μπερδεύουν ηθελημένα την αλήθεια με το ψέμα. Είναι συνηθισμένοι σε αυτό. Βουτηγμένοι στην λάσπη. Δεν ιδρώνει το αυτί τους. Το μόνο που τους κάνει να χάνουν τον ύπνο τους είναι η προοπτική να κοπεί η βιομηχανία ψεύδους που έχουν στήσει.

Τελείωσε κι αυτό το παραμύθι ...

Εκκλησία, Δικαιοσύνη και στρατός ήταν ψηλά στην εκτίμηση του ελληνικού λαού. Ήταν η σανίδα σωτηρίας, η άμυνα απέναντι σε ένα «φαύλο» και «διεφθαρμένο» πολιτικό σύστημα. Θα είχε ενδιαφέρον να γινότανε σήμερα μία ανάλογη έρευνα. Τα «ιερά ακίνητα» του Ιερώνυμου, ο Ρασπούτιν της Δικαιοσύνης και ο οδοστρωτήρας Καμμένος στο στράτευμα έχουν κλονίσει το μοντέλο.

Ήταν πολύ βολικό να πιστεύει κανείς ότι υπήρχε ένα δίχτυ προστασίας απέναντι σε μία κοινωνία που η ίδια είχε επιλέξει την οδό της αυτοκαταστροφής. Λέγαμε, δηλαδή, ότι μπορεί να έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον των παιδιών μας, προσπαθώντας να δοκιμάσουμε ως λαός τις αντοχές μας, αλλά υπήρχαν εκεί έξω «σταθερές» που δεν θα μας άφηναν στο τέλος να πέσουμε στον γκρεμό. Που θα μας συγκρατούσαν, που θα μας έσωζαν. Σαν να λέμε ότι ένα βράδυ έχουμε αποφασίσει να μεθύσουμε, αλλά έχουμε την σιγουριά ότι κάποιος άλλος θα πάρει το τιμόνι του αυτοκινήτου μας και θα μας πάει πίσω στο σπίτι μας. Ποιος άλλος; Οι «σταθερές»!

Διάβαζε τότε;

Ανησυχώ πολύ. Η πρόεδρος Φώφη (επάγγελμα: Γεννηματά) έχει σοβαρό πρόβλημα μνήμης. Από τα Δωδεκάνησα, όπου πραγματοποίησε τριήμερη περιοδεία, δήλωσε το εξής: «Οι κύριοι Τσίπρας και Μητσοτάκης τσακώνονται ποιος είναι ο πιο καλός ο μαθητής στη σχολή λιτότητας του Βερολίνου και των Βρυξελλών».

Δηλαδή, αναρωτιέμαι, η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ μάς λέει ότι, τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ εξευτελίστηκε πλήρως (μια ροπή του λίαν απαγορευμένη και περιφρονημένη κ.λπ.), έρχεται το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ ως το γνήσιο αντισυστημικό κόμμα, που θα αντισταθεί στην Ευρώπη και θα συγκρουσθεί μαζί της.

Η πολλή εξουσία τους έχει βαρέσει στο κεφάλι ...

Όταν μιλάνε τα μάτια ...

Τι είπε ο γίγας Μίμης; Ο αρχηγός της ΕΥΠ επί Κώστα Καραμανλή; Ότι υπάρχει ένα παγκόσμιο σχέδιο συνωμοσίας που έχει σχέση με την… Μεταδημοκρατία! Μετά απ’ αυτή την εμπνευσμένη ομιλία παραδίδομαι. Ο Μίμης ο Παπαγγελόπουλος μιλάει για συνωμοσίες. Ο υπηρέτης δύο κυβερνήσεων. Κάτι ψιθύρισε χτες κι ο συγκάτοικος (στην ίδια κυβέρνηση) Πάκης για επικυριαρχία του Οικονομικού επί του θεσμικού. Τυχαίως, βεβαίως – βεβαίως.

Προσπαθώ να μπω στο μυαλό του Μίμη. Να δω τι είναι εκείνο που μπορεί να είδε αυτός ο πολιτικός άνδρας. Προσέξτε παρακαλώ τι ακριβώς είπε: «Στη Μεταδημοκρατία δεν χρειάζονται πραξικοπήματα και αποστασίες για να ανατραπούν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Υπάρχουν άλλοι τρόποι πιο εξευγενισμένοι, πιο ραφιναρισμένοι και πολύ πιο εύπεπτοι. Όμως τα σκοτεινά σχέδια των σκοτεινών κύκλων –άλλωστε όλοι οι κύκλοι είναι σκοτεινοί γιατί προτιμούν το σκοτάδι και απεχθάνονται το φως- δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν ούτε στην Ελλάδα ούτε πουθενά αλλού. Οι λαοί έχουν καταλάβει πλέον και θα αντιδράσουν».

Εκεί που δεν σηκώνει ισαποστακισμό ...

Το (πρώην...) ποτάμι...

To Ποτάμι έχει μια ομοιότητα με το παλιό ΚΚΕ Εσ. Η ποιότητα των στελεχών τους ήταν πιο σημαντική από τον αριθμό των οπαδών τους. Και μία διαφορά που για το Εσωτερικό εξασφάλισε την μακροβιότητα. Το Εσωτερικό ήταν κόμμα. Το Ποτάμι παρέα. Έχοντας προκύψει από  την διάσπαση του ΚΚΕ το ’68 και την Άνοιξη της Πράγας το ΚΚΕ μπορούσε να αναφερθεί σε ιδεολογική ταυτότητα στον Πουλατζά και τον Μπερλινγκουέρ. Όταν ήρθε η κρίση το Ποτάμι ιδεολογικά μπόρεσε να αναφερθεί στον Σταύρο και το Αλάτσι.

Ήταν ένα noble experiment της περιόδου της κρίσης που έφτασε στο τέρμα του. Χωρίς μεγάλες ιδεολογικές δεσμεύσεις με κάθε ένα από τα στελέχη του να μπορεί να αποφασίσει πιο κόμμα του ταιριάζει. Χωρίς να ψάχνει για προδότες της ποταμίσιας ιδεολογίας ώστε να δικαιολογήσει την δική του επιλογή.