Από τα Σκόπια ως την Κύπρο ένας (αχρείαστος) ΣΥΡΙΖΑ δρόμος ...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Λευκωσία ιστορικά ευθυγραμμίζεται και συντονίζεται με όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις. Αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον, αυτό επιβάλλουν οι εθνικές αναγκαιότητες.

Ωστόσο, αυτή η ευθυγράμμιση αφορά στην υπεράσπιση των δικαίων του ελληνισμού και ουδέποτε μέχρι τώρα είχε συνδεθεί με συγκεκριμένες πολιτικές συγκεκριμένης κυβέρνησης – πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για σοβαρό εθνικό θέμα.

Γι’ αυτό και ήταν δυσάρεστη έκπληξη η πρόσφατη δήλωση του Κύπριου Προέδρου Ν. Αναστασιάδη κατά την επίσκεψη Τσίπρα στη μεγαλόνησο.

Εκεί, ο κ. Αναστασιάδης ευθυγραμμίστηκε απόλυτα με την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να υπογράψει και επικυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, μιλώντας μάλιστα για μια «αχρείαστη διαμάχη», υποστηρίζοντας ότι… διαγράφονται τα περί αλυτρωτισμού και δηλώνοντας ότι το όνομα είχε δοθεί από το 1992!

Τώρα πώς μπορεί να αποκληθεί «αχρείαστη διαμάχη» μια διαμάχη με συστηματικούς πλαστογράφους της Ιστορίας είναι απορίας άξιον.

Και πώς μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι διαγράφονται τα περί αλυτρωτισμού, όταν αυτός ενισχύεται δια της συστηματικής αναφοράς σε «μακεδονικό λαό», κι’ αυτό απορίας άξιον

Και πώς μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι το όνομα είχε δοθεί από το 1992, αυτό κι’ αν αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό!

To tweet του μίσους και της ντροπής του Πάνου Τσίπρα ...

Με την παρουσία της κυρίας Ντ.Μπακογιάννη στην ορκωμοσία του Ρ.Ντ.Ερντογάν, μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί. Στις δημοκρατίες υπάρχουν και ακούγονται όλες οι απόψεις. Εκείνο που ξεχωρίζει έναν πολιτισμένο άνθρωπο από έναν βάρβαρο, είναι ο τρόπος εκφοράς του λόγου.

Ο πολίτης με την κουλτούρα του διαλόγου, θα παραθέσει ευπρεπώς τα επιχειρήματα του υποστηρίζοντας τις θέσεις του και αποδομώντας τις θέσεις του αντιπάλου. Κύριο όπλο του είναι ο ορθός λόγος, που συμπυκνώνεται στο επιχείρημα.

Από την άλλη πλευρά ο βάρβαρος, επειδή δεν μπορεί να αρθρώσει συγκροτημένα και συνεκτικά την άποψη του, καταφεύγει στις άναρθρες κραυγές και στις ύβρεις. Ο λόγος του είναι ασυνάρτητος και παραληρηματικός. Μέσα από το φτωχό λεξιλόγιο του προσπαθεί να εκφράσει αυτά που συγκεχυμένα έχει μέσα στο κεφάλι του. Το αποτέλεσμα είναι θλιβερό, όπως θλιβερή είναι και η παρουσία του.

Όλα αυτά συνυπάρχουν μέσα στο tweet που ανήρτησε ο Π.Καμμένος για την παρουσία της κυρίας Ντ.Μπακογιάννη στην ορκωμοσία του Ρ. Ντ.Ερντογάν. Μια προσωπική επίθεση με εμπάθεια και μίσος. Η πολιτική διάσταση αυτής της επίθεσης θα ήταν ευθέως ανάλογη του πολιτικού μεγέθους του Π.Καμμένου. Ασήμαντη.

Δεν φταίει η Τουρκία ...

Μια χώρα που διοικείται από ερασιτέχνες και δειλούς παρτάκηδες είναι μια χώρα καταδικασμένη να ζήσει σε δουλεία και σε κατοχή. Να ζήσει σαν τα ανήλικα που ζουν ελπίζοντας στα φουστάνια των μανάδων τους. Είναι μια χώρα που εξευτελίζεται συλλογικά από το 1996 και δώθε διαρκώς, έχοντας εγκαταλείψει τον υπ αριθμόν ένα κανόνα ύπαρξης των κρατών: Την υπεράσπιση της κυριαρχίας της. Ας μην αιτιάται την Τουρκία για τα παθήματά της. Αυτή η ίδια φταίει.

Φταίει, γιατί οι κυβερνήτες της, είτε βρίσκονται στις κυβερνήσεις είτε στις καθηγητικές έδρες, διδάσκουν την προτεραιότητα του ατόμου επί της κοινωνίας, έχοντας έτσι απαξιώσει την κοινωνική και συλλογική συνείδηση. Αποθεώνοντας την ατομική. Την πάρτη.

Τα «άμεσα» αποτελέσματα της επίσκεψης Ερντογάν ...

Όταν στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου επισκέφθηκε την Αθήνα ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, η κυβέρνηση μας είχε γανώσει το κεφάλι, προκειμένου να επιδείξει τις φοβερές και τρομερές διπλωματικές της ικανότητες.

Το τι είχαμε ακούσει δεν λέγεται!

Περί σημαντικής επίσκεψης, της πρώτης Τούρκου προέδρου μετά από 65 χρόνια, περί επίσκεψης με… άμεσα αποτελέσματα, περί ενίσχυσης της συνεργασίας των δύο χωρών!

Ακόμη ηχούν στα αυτά μας οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Ν. Κοτζιά (17 Δεκεμβρίου 2017, στη Real News:

Αυτοί δεν διαπραγματεύονται. Χαρίζουν!

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι άλλο που θα μπορούσαμε να κάνουμε για να ικανοποιήσουμε τον Ερντογάν και δεν το έχουμε κάνει. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν ξέρουμε τι είναι ικανοί οι άνθρωποι να διαπραγματευτούν και σε άλλα εθνικά θέματα. Προς το παρόν παρακολουθούμε μία κυβέρνηση που υποχωρεί διαρκώς στην άσκηση οποιασδήποτε πίεσης. Ανησυχούμε..

Θα πρέπει να πούμε ότι καταλαβαίνουμε πλήρως τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που θέλουν να πιστεύουν ότι οι 8 ήσαν από τους εγκέφαλους του πραξικοπήματος. Ένα τέτοιο σενάριο θα τους διευκόλυνε απίστευτα να ξεπεράσουν θέματα ιδεολογικού χαρακτήρα. Αν και έχουν αποδείξει ότι είναι ικανότατοι, ως άλλοι αλχημιστές, να μετατρέπουν την ντροπή σε αξίωμα.

Ας έπαιζαν καλύτερα σκάκι που είναι και ακίνδυνο...

Αυτό που ζήσαμε χτες δεν έχει άλλη φορά επαναληφθεί στην διεθνή διπλωματία. Φωνάξαμε στο σπίτι μας τον ηγέτη μιας χώρας με την οποία έχουμε μεγάλες διαφορές, για να τσακωθούμε! Συνήθως οι επαφές αυτές γίνονται για να βελτιωθεί το κλίμα μεταξύ δύο χωρών. Τότε γιατί έγινε αυτό το ταξίδι; Τι εξυπηρετούσε η πρόσκληση; Κι εν πάση περιπτώσει, ποιος έκανε την προετοιμασία;

θα διαβάσετε πολλές αναλύσεις σήμερα που θα προσπαθήσουν να ανιχνεύσουν τους λόγους που οδήγησαν την ελληνική κυβέρνηση σε μία σειρά από ολέθρια λάθη. Ένα θέμα είναι τα λάθη αυτά καθαυτά. Επειδή σε αυτό το επίπεδο και με δεδομένο τα προβλήματα που έχουμε στις σχέσεις με τους Τούρκους, δεν επιτρέπονται λάθη και προχειρότητες. Επειδή αυτά έχουν τεράστιο κόστος. Ένα δεύτερο θέμα είναι να μάθουμε ποια είναι η ατζέντα του κ. Τσίπρα για τα εθνικά θέματα. Αν υπάρχει κάποιο σχέδιο, βάση του οποίου έγινε η χτεσινή συνάντηση κι αν αυτό το σχέδιο περιλαμβάνει κι άλλα θέματα πέρα από τα ελληνοτουρκικά.

10 πράγματα που μας έμαθε η επίσκεψη Έρντοαν...

Εκτός από τη διπλωματία υπάρχει και η πραγματικότητα. Δηλαδή, η καθημερνή ζωή. Ο Έρντοαν ήρθε και φεύγει. Αφήνει, όμως, πίσω του απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτηματικά των Ελλήνων πολιτών. Για τη ζωή τους. Απαντήσεις που απευθύνονται κυρίως σε επικίνδυνους θεωρητικάριους υπουργούς που κρατάνε την Παιδεία των Ελλήνων στα χέρια τους. Μάθαμε 10 πράγματα από την επίσκεψη Έρντοαν. Το πρώτο είναι αυτό που μας άφησε παρακαταθήκη ο Κολοκοτρώνης: Ο Τούρκος, φίλος δεν πιάνεται.