Επικίνδυνοι χωρατατζήδες ...

Η συκοφάντηση των ΜΜΕ είναι η τελευταία καταφυγή των αποτυχημένων. Δεν αναφερόμαστε μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ και το άθλιο διαφημιστικό σποτ που έβγαλε, αλλά και στον -ίδιας υφής και κοπής- λαϊκιστή Ντόναλντ Τραμπ. Ο τελευταίος βροντοφώναξε στην Τάλσα της Οκλαχόμα «έσωσα χιλιάδες ζωές από τον ιό». Το γεγονός ότι ουδείς τον βλέπει ως σωτήρα, οφείλεται σε «εκείνους εκεί πίσω», δηλαδή τους δημοσιογράφους, που λένε διαρκώς ψέματα (fake news) για να υπηρετούν τα αφεντικά τους. Όταν ρωτήθηκε το επιτελείο του για την αποστροφή στην ίδια ομιλία περί μείωσης των τεστ για κορωνοϊό ώστε να εμφανίζονται λιγότερα τα κρούσματα, εκείνοι απάντησαν «ένα αστείο έκανε ο Πρόεδρος». «Σατιρικό το σποτ», που συκοφαντεί ως δωρολήπτες όλους τους δημοσιογράφους, ανακοίνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ρε, τους χωρατατζήδες (εντός κι εκτός συνόρων), πόσο γούστο έχουν...

«Δεν είναι φασισμός. Αλλά πώς του μοιάζει!»

«Ο υπαρκτός σοσιαλισμός δεν είναι φασισμός. Αλλά πώς του μοιάζει!». Η περίφημη αυτή φράση του Ιταλού δημοσιογράφου και αντιφασίστα παρτιζάνου Τζιόρτζιο Μπόκκα στο βιβλίο του «Μουσσολίνι, ο σοσιαλφασίστας», αποκτά ανατριχιαστική επικαιρότητα καθώς παρακολουθούμε τον κ. Τσίπρα (με τον Πολάκη και τους άλλους) να μας περιγράφουν πώς θα είναι η «δεύτερη φορά» τους. Κι’ όσο ακούμε για «αρμούς», τόσο θυμόμαστε τα fasci του αρχέγονου φασισμού…

Γιατί σε αντίθεση με τον ναζισμό και τον σταλινισμό που διακρίθηκαν στο πεδίο της βαρβαρότητας, ο μουσολινισμός μπορούσε ευκολότερα να επαναληφθεί στα χρόνια που ακολούθησαν σε διάφορες παραλλαγές.

Υπάρχει μια χαρακτηριστική ιστορία από την εποχή της επικράτησης του φασισμού στην Ιταλία. Τον Ιανουάριο του 1923, ο Μουσσολίνι, ο σοσιαλιστής που μεταλλάχθηκε σε φασίστα, λίγους μήνες αφότου έγινε πρωθυπουργός, περνάει από την επαρχία της Ρομάνια. Σπεύδουν να τον προϋπαντήσουν οι παλιοί του φίλοι και εκείνος τους απευθύνει το ερώτημα: «Φίλοι της Ρομάνια, πού είναι τώρα οι σοσιαλιστές; Πού είναι οι περιφρονητές της πατρίδας και της νίκης;». Απλώνεται σιωπή και ξαφνικά ακούγεται η φωνή ενός συντοπίτη του: «Δεν βλέπεις, Μπενίτο, πως είμαστε όλοι εδώ;», του φωνάζει στη ρομανιόλικη διάλεκτο.

Και ήταν πράγματι όλοι εκεί. Οι παλιοί του σύντροφοι από τα σοσιαλιστικά χρόνια, είχαν περάσει μαζικά στον φασισμό, ακολουθώντας τον Μουσσολίνι στην περιπέτεια του «μετασχηματισμού».

Το ιερό σκήνωμα της αντίστασης ...

Σχίστηκε το καλτσόν της αριστεράς... 

Μπαρουτοκαπνισμένοι, έχοντας φάει τα νιάτα τους στα βουνά τα χρόνια της αντίστασης κατά της χούντας, βγήκαν από τα αμπέχονά τους όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ασέβεια της νεαράς υφυπουργού. Πέρασαν στην τρίτη ηλικία πια οι βετεράνοι πολεμιστές και το σάκχαρο πάει κι έρχεται χωρίς να το καταλάβεις. Και έτσι, η ωραία χώρα τις τελευταίες ημέρες παρακολούθησε ακόμη ένα επεισόδιο στην επιθεώρηση που γράφει στη μαρκίζα «Απ’ την αντίσταση στη μεταπολίτευση». Ο πολιτισμός είναι η βαριά μας βιομηχανία. Το γελοίο, η ακόμη βαρύτερη.

Συνθήκες ανωμαλίας με την ανοχή (;) Τσίπρα!

Μπορεί ο κάθε ένας από εμάς να πάει στην πλατεία Εξαρχείων και να πιει τον καφέ του; Μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλειά του η κυβέρνηση; Μην πάμε μακριά. Μια ομάδα κουκουλοφόρων πέταξε μπογιές στην Βουλή, στο πιο καλά φυλαγμένο κτήριο της χώρας, στην πιο καλά φυλαγμένη περιοχή. Ένα αντάρτικο πόλεως στήνεται εδώ και καιρό με την ανοχή (τουλάχιστον) κυβερνητικών στελεχών.

Δύο πράγματα έκανε αυτή η κυβέρνηση, πριν καλά – καλά ο πρόεδρος Αλέξης επισκεφτεί το Μαξίμου. Το πρώτο ήταν να διορίσει τον δημοσιογράφο Γιάννη Ρουμπάτη στην ΕΥΠ. Προφανώς είχε ακούσει τι είχε συμβεί στον πρόεδρο Κώστα που καθυστέρησε χαρακτηριστικά στην αλλαγή της ηγεσίας της ευαίσθητης αυτής υπηρεσίας. Το δεύτερο ήταν στελέχη τους να επισκεφτούν άμεσα τους τρομοκράτες στις φυλακές και στην συνέχεια να καταργήσουν τις φυλακές τύπου Γ.

Να πούμε μία μεγάλη αλήθεια: Ο νόμος, όπως αυτός διαμορφώθηκε μετά την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ, δίνει το δικαίωμα στον δολοφόνο Κουφοντίνα να πάρει άδεια και να πάει στο σπίτι του να φάει με την οικογένειά του. Αν κάποιος θέλει να μην δίνεται άδεια σε δολοφόνους όπως ο Κουφοντίνας, δεν έχει παρά να αλλάξει τον νόμο. Αν ρωτάτε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, δεν συνηθίζεται, απ’ όσο ξέρουμε, να δίνονται ειδικά προνόμια σε αμετανόητους τρομοκράτες. Στην Ελλάδα οι δολοφόνοι της 17Ν έχουν βαπτιστεί από ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος «πολιτικοί αγωνιστές». Το περιβάλλον είναι αρκετά ευνοϊκό για καταστάσεις τύπου Ιταλίας της δεκαετίας του 70…

#ΖΑΙΟΙ : «Οι μπογιές και τα τρυκ δεν είναι βία» ...

Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες συνεχών επιθέσεων αναρχοαυτόνομων κατά συγκεντρώσεων της Νέας Δημοκρατίας. Δεν θέλω να πιστέψω πως όλα αυτά γίνονται σε συνεννόηση με την κυβέρνηση.

Γίνονται πάντως με την ανοχή της που σημαίνει συνενοχή. Η υπόθαλψη της ανομίας δεν οφείλεται σε ανεπάρκεια, αλλά σε σχεδιασμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ενέταξε συνειδητά τις καθημερινές πράξεις βίας στην τρέχουσα πολιτική πρακτική.

Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι είναι ιερό και συνταγματικά κατοχυρωμένο. Δηλαδή, η απρόσκοπτη συνάθροιση πολιτών για να εκφράσουν τις απόψεις τους, μέσα στα πλαίσια των νόμων.

Η βίαιη επέμβαση σε μια τέτοια εκδήλωση ουσιαστικά ακυρώνει αυτό το δικαίωμα. Δεν καταλύει μόνον την έννομη τάξη την συγκεκριμένη στιγμή, αλλά συγχρόνως λειτουργεί αποτρεπτικά και για μελλοντικές συναθροίσεις.

Ο Μουμπάρακ ήταν δικτάτορας και ο Μαδούρο δημοκράτης ...

Η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, προσεγγίζει τα διεθνή γεγονότα με βάση το σχήμα « ιμπεριαλισμός—αντι—ιμπεριαλισμός». Οτιδήποτε στρέφεται κατά του «ιμπεριαλισμού» είναι θετικό, ipso facto. Δεν εξετάζουν τις λοιπές παραμέτρους του γεγονότος.

Έτσι, στο όνομα του αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα, δεκάδες αιμοσταγείς δικτάτορες βαφτίστηκαν «δημοκράτες» και τα θύματα τους όργανα του ιμπεριαλισμού.

Μέσα σε αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο των γεγονότων, η πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο υπήρξε ο άξονας αναφοράς της αριστερής διανόησης το 2011. Τότε ο πρόεδρος της Αιγύπτου - που διασφάλιζε τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και της κοινωνίας - ήταν ο δικτάτορας που έπρεπε να ανατραπεί.

Από ποιους; Από ένα ετερόκλιτο εξεγερμένο πλήθος. Διανοούμενοι της ριζοσπαστικής Αριστεράς, είχαν μεταβεί επί τόπου και κατέγραφαν, ενθουσιωδώς, τις εντυπώσεις τους από αυτά που έβλεπαν. Μεταξύ αυτών και μια σημερινή υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.

Καλοκαίρι 2015: Ευτυχώς που ήμασταν στην ΕΕ ...

Αυτό που ζούμε τις τελευταίες ώρες είναι διδακτικό. Έχουμε μια κυβέρνηση και ένα κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζουν έναν αιμοσταγή δικτάτορα. Τον Μαδούρο. Κάνουν πως δεν βλέπουν τα όσα γίνονται στην Βενεζουέλα ή μάλλον τα βλέπουν και τα επικροτούν.

Δεν συγκινούνται που οι μισθοφόροι του καθεστώτος, με τα μηχανοκίνητα τους, πέφτουν επάνω στους διαδηλωτές.

Να δεχθώ, πως ένας σημαντικός λόγος γι΄αυτήν την τύφλωση είναι η οικονομική ενίσχυση που έλαβε και πιθανώς εξακολουθεί να λαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ από το δικτατορικό καθεστώς. Οι έμμισθοι υπάλληλοι οφείλουν να είναι υπάκουοι στα αφεντικά τους. Γι΄αυτό πληρώνονται. Όσα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται από το ΚΚΕ, το γνωρίζουν.

Το αποφώλιον τέρας ξεψυχά, καταστρέφοντας ...

Τα ψέματα τελείωσαν, ο χρόνος των εκλογών πλησιάζει. Έμεινε ένας μήνας για τις ευρωεκλογές και για τις περιφερειακές εκλογές που θα είναι πρόκριμα και για τις εθνικές εκλογές.

Για πρώτη φορά μετά τον Σεπτέμβριο του 2015 θα βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στις κάλπες. Όλες οι ενδείξεις προμηνύουν μιαν ήττα, που όπως φαίνεται θα είναι σημαντική.

Αυτό το γεγονός έχει φέρει σε πανικό την ηγετική του ομάδα. Δεν είναι μόνον οι αποδοκιμασίες που δέχονται τα στελέχη του στην Μακεδονία, δεν είναι μόνον οι άδειες αίθουσες στις οποίες μιλάνε.

Είναι κυρίως η διάχυτη αίσθηση που υπάρχει μέσα στην κοινωνία πως θα χάσουν στις εκλογές. Πως φεύγουν.

Κάτω τα χέρια από τον Πολάκη. Δουλεύει για μας!

Το 1946, ο Γεώργιος Παπανδρέου επισκέφθηκε στο Λονδίνο τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄. Εκείνος ήταν προβληματισμένος γιατί δεν μπορούσε να έρθει στην Ελλάδα για να υποστηρίξει, στο επικείμενο δημοψήφισμα, την επάνοδο του στον θρόνο.

Ο πάντα ετοιμόλογος Γεώργιος Παπανδρέου του είπε: «μην ανησυχείτε Μεγαλειότατε. Έχετε στην Ελλάδα τον καλύτερο εκπρόσωπο»

«Ποιος είναι;» αναρωτήθηκε ο Άναξ. «Εγώ δεν όρισα εκπρόσωπο».

Και ο Γεώργιος Παπανδρέου του απάντησε πως « Εχετε το ΚΚΕ. Είναι ένα εργοστάσιο που δουλεύει επί 24ώρου βάσεως και παράγει βασιλόφρονες».

Στην Ελλάδα κυκλοφορεί ο επικίνδυνος ιός του κομμουνισμού…

Στην χώρα αυτή ζούνε δύο διαφορετικές φυλές. Η μία πιστεύει στα λεφτόδεντρα. Η δεύτερη δουλεύει ασταμάτητα για να θρέψει τις φαντασιώσεις των πρώτων. Η σέχτα των λεφτόδεντρων θα έχει πάντα οπαδούς. Επειδή πάντα θα υπάρχουν ηλίθιοι που πιστεύουν ότι η ανάπτυξη έρχεται με νομοσχέδια όπως αυτό της κυρίας Αχτσιόγλου που ομιλεί περί «αναιτιολόγητης απόλυσης»…

Τι λέει το νομοσχέδιο της κυρίας υπουργού; Ότι ένας εργοδότης δεν μπορεί να απολύσει εργαζόμενο δίχως επαρκή αιτιολόγηση. Και ποιος θα κρίνει το αιτιολογημένο ή το αναιτιολόγητο της απόλυσης; Τα δικαστήρια! Δηλαδή, ένας εργοδότης «παντρεύεται»στην πράξη τους εργαζόμενούς του και αυτοί μπορούν πλέον να αισθάνονται ότι είναι «ακούνητοι». Δημόσιοι Υπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα!

Η νεαρά κυρία Αχτσιόγλου δεν πρέπει να είχε την ατυχία ζωή της να ήταν υποχρεωμένη να συντηρήσει μια ιδιωτική επιχείρηση και να ανταγωνίζεται ένα κράτος με υπουργούς όπως η κυρία … Αχτισόγλου. Αν είχε βρεθεί μια και μόνο φορά σε αυτή την θέση δεν θα τολμούσε να σκεφτεί κάτι τόσο… «καινοτόμο»!

Αφιερωμένο στους δεξιούς και αριστερούς γεφυροποιούς ...

«Ο αστικός τρόπος άσκησης πολιτικής, η κουλτούρα του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, μας έχουν μπολιάσει δυστυχώς βαθιά... Έχουμε την ανάγκη να τελειώνουμε με τον καπιταλισμό, έχουμε την ανάγκη να δείξουμε ότι ο κομμουνισμός είναι μια τάση του σήμερα».

Αυτά τα ανατριχιαστικά δεν τα έχει γράψει κάποιο στέλεχος της Γ΄Διεθνούς στην δεκαετία του 1930. Ούτε κάποιος «σαλεμένος» αριστεριστής του σήμερα.

Τα έχει πει ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων του ΣΥΡΙΖΑ, ο Νάσος Ηλιόπουλος, προσωπική επιλογή του Α.Τσίπρα. Δεν ασχολούμαι με τα όσα έχει πει και γράψει κατά καιρούς ο αγκιτάτορας του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Θ.Καρτερός. Ενδεικτικά αναφέρω το άρθρο του στην «Αυγή» (15/7/2015) όπου γράφει : «Ποια ευρωζώνη, κύριοι; Ποια ευρωζώνη; Η ευρωζώνη της Μαφίας που οργανώνει και διαπράττει πραξικοπήματα εναντίον κυρίαρχων, υποτίθεται, κρατών, λαών, εταίρων;»

Δόγμα ΣΥΡΙΖΑ: Οι πολιτικοί μας αντίπαλοι είναι ένοχοι, μέχρι να αποδείξουν την αθωότητα τους ...

Οι ΖΑΙΟΙ παράγουν περισσότερη λάσπη απ' ότι μπορεί να καταναλωθεί...

Παραθέτω επακριβώς τι έγραψε στο twitter υψηλόβαθμο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και στενός συνεργάτης του ευρωβουλευτή κ. Δ. Παπαδημούλη.

Δ.Ραπίδης: «Το σκάνδαλο Novartis μένει να αποδειχθεί και οι εμπλεκόμενοι να λογοδοτήσουν στην Δικαιοσύνη. Το ζήτημα με Γεωργιάδη και Λοβέρδο δεν είναι μόνον ό,τι τους συνδέει με το χώρο της υγείας, αλλά η συνολική παρουσία τους στην πολιτική ζωή του τόπου. Αυτή είναι που προκαλεί δημόσια οργή.»

Ανατριχιαστικό!

Αυτό το σχόλιο γράφηκε την Τρίτη 9 Απριλίου. Την προηγουμένη ημέρα είχε γίνει γνωστή η κλήση για ανωμοτί κατάθεση του Α.Λοβέρδου. Συνεπώς, πώς αναφέρεται ο συνεργάτης του κ.Παπαδημούλη και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και στον Α.Γεωργιάδη; τι γνωρίζει, που δεν θα έπρεπε, σε μια ευνομούμενη χώρα, να το γνωρίζει; και από πού το γνωρίζει;

Ο προσηλυτισμός της μαθητικής νεολαίας στην αριστερά μέσω της Κοινωνιολογίας ...

Λόγω των μυστικών δημοσκοπήσεων του Μαξίμου κατέφυγε η κυβέρνηση Τσίπρα σε κινήσεις πανικού, μεταξύ των οποίων η απόπειρα να διασπαστεί η ΝΔ μέσω της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ και οι φωτογραφικές νομοθετικές μεταρρυθμίσεις υπέρ της Χρυσής Αυγής, φανερώνοντας πόσο πολύ φοβάται ο ΣΥΡΙΖΑ, ότι θα χάσει όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις που έπονται το 2019. Παρότι οι ψηφοφόροι πρόκειται να πετάξουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο ντουλάπι της ιστορίας, οι πολιτικές ιδέες του κυβερνώντος κόμματος διδάσκονται στους μαθητές της Γ΄Λυκείου, οι οποίοι δίνουν εξετάσεις για να αποδείξουν την εκμάθηση των ιδεοληψιών της αριστεράς, από το καινούργιο μάθημα της κοινωνιολογίας. Το πρόβλημα έγκειται, στο ότι το συγκεκριμένο μάθημα, που διδάσκεται για πρώτη φορά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, παρουσιάζεται ως γνωριμία με μια επιστήμη, ενώ στην πραγματικότητα είναι κατήχηση στις ιδεοληψίες της αριστεράς. Αν οι μαθητές υιοθετήσουν μέρος αυτών των αντιλήψεων, τότε θα αντιμετωπίσουμε πολύ μεγάλο πρόβλημα στο μέλλον ως κοινωνία. Τον ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να τον ξεφορτωθούμε οριστικά στις επόμενες εκλογές, αλλά μας αφήνει ως παρακαταθήκη των ιδεοληψιών του την πλύση εγκεφάλου της επόμενης γενιάς.

Κοινωνική Δικαιοσύνη

Η χειρότερη από όλες τις αριστερές ιδεοληψίες, που διδάσκονται και εκθειάζονται στο μάθημα της κοινωνιολογίας, είναι η λεγόμενη κοινωνική δικαιοσύνη. Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι η αριστερή ιδέα, ότι οι ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων είναι προϊόν κάποιας αδικίας και η κυβέρνηση οφείλει να τις εξαλείψει. Σύμφωνα με το μάθημα της κοινωνιολογίας οι οικονομικές ανισότητες οφείλονται στην εκμετάλλευση, δηλαδή την αδικία. Η ιδέα της υπεραξίας της εργασίας του Μαρξ, η οποία επίσης διδάσκεται στην κοινωνιολογία, σημαίνει ότι, όταν ένας πολίτης παράγει πλούτο, το πετυχαίνει εξαιτίαςτης εκμετάλλευσης του συνανθρώπου του .Συνεπώς, το να πλουτίζει κάποιος, γίνεται εις βάρος κάποιου άλλου. Φυσικά, δεν ισχύει ούτε κατά διάνοια κάτι τέτοιο, επειδή όταν κάποιος πλουτίζει, το πετυχαίνει παρέχοντας είτε προϊόντα, είτε υπηρεσίες που ζητούν οι συνάνθρωποι του και το κάνει προσφέροντας απασχόληση σε άλλους συνανθρώπους του. Ο Bill Gates δεν έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου κλέβοντας άλλους πτωχούς ανθρώπους, αλλά παρέχοντας το πιο ανταγωνιστικό λογισμικό στον κόσμο και για να το πετύχει, προσέλαβε τους πιο ικανούς ειδικούς σε αυτόν τον τομέα με τους υψηλότερους μισθούς της αγοράς. Στο βοηθητικό βιβλίο της κοινωνιολογίας για τους καθηγητές, επισημαίνεται πως η φτώχεια δεν αντιμετωπίζεται από το άτομο με την ατομική του προσπάθεια, αλλά από το κράτος με την αναδιανομή του πλούτου. Επομένως, οι καθηγητές της κοινωνιολογίας διδάσκουν τους μαθητές της Γ΄Λυκείου, ότι η ατομική τους προσπάθεια δεν θα τους αποφέρει τίποτα και για την αντιμετώπιση των οικονομικών τους δυσκολιών θα πρέπει να βασίζονται στα επιδόματα της Πρώτης Φοράς Αριστεράς. Το ότι στην οικονομική ιστορία δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα κοινωνικής ή εθνικής ομάδας, που να ξέφυγε από τη φτώχεια χάρη σε επιδοματική πολιτική, ενώ τα επιδόματα πάντα είχαν ως αποτέλεσμα την τεχνητή δημιουργία μακροχρόνιας εξάρτησης από κρατικές επιχορηγήσεις δεν αναφέρεται πουθενά, ίσως γιατί η αλήθεια θα ήταν αντίθετη με τους στόχους του μαθήματος.

Προληπτικές συλλήψεις έκανε μόνον η χούντα ή ήρθαν οι χαφιέδες της Αριστεράς ...

Ως γνωστόν συνελήφθησαν προληπτικά προχθές 16 πολίτες των Γιαννιτσών γιατί επροτίθεντο να αποδοκιμάσουν τον Φ.Κουβέλη και την κυρία Louboutin. Την κυρία που έχει ρεκόρ ψήφισης μνημονίων. Ο,τι μνημόνιο κυκλοφορεί στην «πιάτσα» το έχει ψηφίσει η κυρία Τζάκρη. Για τον μοιραίο άνδρα της Μεταπολίτευσης, ό,τι και να πούμε είναι λίγο. Φωτάρας και πάσης Ελλάδος.

Δηλαδή, για να μην ενοχληθούν οι δύο αυτές σημαίνουσες πολιτικές προσωπικότητες συνελήφθησαν προληπτικά 16 Έλληνες πολίτες. Δεν γνωρίζω αν αυτοί που θα παρακολουθούσαν την ομιλία των δύο Συριζαίων θα ήταν περισσότεροι, αλλά αυτό ενδιαφέρει μόνον την τοπική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ανησυχητικό δεν είναι μόνον οι προληπτικές συλλήψεις. Το ανησυχητικότερο είναι πως σε δημοκρατικό πολίτευμα γίνονται παρακολουθήσεις. Γιατί πώς αλλιώς θα γνώριζε η Κρατική Ασφάλεια τι σκόπευαν να πράξουν οι συλληφθέντες; Μόνον μέσα από ένα δίκτυο παρακολουθήσεων θα μπορούσαν να γίνουν γνωστές οι προθέσεις τους.

Η Συμφωνία της Βάρκιζας, το ανεπούλωτο τραύμα της Αριστεράς ...

Σαν σήμερα, το 1945, υπογράφηκε η συμφωνία της Βάρκιζας. Έχουνε περάσει 74 χρόνια και το τραύμα για την Αριστερά δεν έχει κλείσει ακόμα. Όλοι αυτοί που αναφέρονται με θλίψη και καημό στην «επανάσταση που χάθηκε», θεωρούν πως αυτή η ημερομηνία συμβολίζει το τέλος μιας εποχής κυριαρχίας της Αριστεράς και των ιδεών της και την απαρχή των δεινών που επακολούθησαν. Η σκηνή με τους μαυροσκούφηδες του Βελουχιώτη να κλαίνε καθώς παραδίδουν τον οπλισμό τους, παραμένει βαθιά χαραγμένη στην μνήμη και στην ψυχή των αριστερών.

Η συμφωνία της Βάρκιζας τους πόνεσε πιο πολύ από την οριστική ήττα στον Γράμμο και στο Βίτσι, τεσσεράμισι χρόνια μετά. Και είναι λογικό. Στην Βάρκιζα εγκατέλειψαν την εξουσία που κατείχαν σε όλην την Ελλάδα. Στον Γράμμο και στον Βίτσι, εγκατέλειψαν την εξουσία που είχαν στα κατσάβραχα.

Η Στοχοποίηση απέδωσε... Ισχυρή έκρηξη βόμβας στο κτήριο του ΣΚΑΪ .

Σοβαρές υλικές ζημιές χωρίς ευτυχώς να σημειωθεί τραυματισμός είναι η απογραφή από την ισχυρή έκρηξη βόμβας στο κτήριο του ΣΚΑΪ.

Η ισχυρότατη έκρηξη βόμβας σημειώθηκε στις 02:37 στην οδό Εθνάρχου Μακαρίου στο Φάληρο, κοντά στο κτήριο του τηλεοπτικού σταθμού.

Από την ισχυρή έκρηξη έσπασαν τζάμια σε πολλούς ορόφους όπου βρίσκονται γραφεία εργαζομένων του ΣΚΑΪ, χωρίς ευτυχώς να υπάρξουν τραυματίες.

Πριν από την έκρηξη, περί τη 01.45, άγνωστος τηλεφώνησε στον ιστότοπο Ζούγκλα και στον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 και προειδοποίησε ότι επρόκειτο να εκραγεί βόμβα σε σαράντα πέντε λεπτά της ώρας.

Να ανησυχούμε ακόμα με τα όσα είπε ο Δραγασάκης ...

Στο χθεσινό του άρθρο ο Θ. Μαυρίδης αναφέρθηκε στο τι θα γινόταν το καλοκαίρι του 2015, σύμφωνα όχι μόνον με τα όσα είπε πριν από λίγες ημέρες ο Γ. Δραγασάκης, αλλά και σύμφωνα με την σχετική πληροφόρηση που υπήρχε τότε. Ο τίτλος του άρθρου ήταν «φυσικά και ετοίμαζαν χούντα».

Το ερώτημα είναι γιατί δεν έγινε. Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο Γ. Δραγασάκης και είναι ιδιαιτέρως ανησυχητική για το εγγύς μέλλον. Τι είπε ο αντιπρόεδρος; «αυτό θα οδηγούσε σε μια πρόωρη απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του αριστερού εγχειρήματος για πολλά χρόνια». Πράγμα που σημαίνει, στην αντίστροφη ανάγνωση, πως αν δεν απονομιμοποιούσε την κυβέρνηση και το αριστερό εγχείρημα, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα στην συνταγματική εκτροπή.

Τιμή και δόξα σε αυτούς που κράτησαν την Ελλάδα όρθια τον Δεκέμβριο του 1944 ...

Κανονικά η 3η Δεκεμβρίου θα έπρεπε να ήταν μια γιορτή των Πανελλήνων. Μια γιορτή που θα την γιόρταζαν νικητές και ηττημένοι, γιατί η Ελλάδα παρέμεινε στον Ελεύθερο κόσμο. Και τα αγαθά αυτού του ιστορικού γεγονότος τα καρπώθηκαν όλοι.

Δυστυχώς όμως, εδώ και πολλές δεκαετίες η υπενθύμιση αυτού του γεγονότος θεωρήθηκε από αυτούς που έχασαν, «γιορτή μίσους». Και επέβαλαν την άποψη τους, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, στους νικητές, που παραδόθηκαν αμαχητί. Οι ανάξιοι απόγονοι λησμόνησαν γιατί πολέμησαν οι πατεράδες τους και οι παππούδες τους.

Φασίστες είσαστε εσείς. Όχι οι μαθητές ...

Φωτό από ..."καλή" κατάληψη. ΑΡΙΣΤΕΡΗ ... 

Δεν ξέρω αν τους καταληψίες μαθητές «για τη Μακεδονία» στη Β. Ελλάδα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν χρυσαυγίτες -και το θεωρώ πιθανό- αλλά ξέρω ότι αυτοί που έχουν κάνει τις καταλήψεις θεσμό εξανίστανται ξαφνικά και κατηγορούν αυτούς τους μαθητές για φασίστες, με πρώτο τον υπουργό Παιδείας! Οι φασίστες.

Επειδή οι καταλήψεις των σχολείων είναι σωστό πράγμα αν καθοδηγούνται από τους καθηγητές και τους γονείς μειοψηφιών που έχουν μπουκώσει τα μυαλά των παιδιών τους με τόνους προπαγάνδας κομματικής και προπαγάνδας αφελληνισμού, αλλά αν οι μαθητές θέλουν να διαμαρτυρηθούν για την προδοσία των Πρεσπών και να υπερασπιστούν την ελληνική Μακεδονία, παρακινημένοι κι αυτοί από τους δικούς τους γονείς, δεν μπορούν!

Η Παιδεία είναι, βλέπεις, μονοπώλιο μιας αριστεράς, παλιάς κοπής του 1920, που μισεί την πατρίδα, που είναι ανιστόρητη και που δεν έχει καν σχέση με την Αριστερά του Αλβανικού μετώπου του ’40, του ΕΑΜ, του 114, του Κυπριακού αγώνα, του αντιχουντικού αγώνα, του Πολυτεχνείου, Καράγιωργα, του Μήνη, του Χαρίλαου, του Κύρκου, της Μελίνας, του Γλέζου, του Μίκη, του Ελύτη, του Σεφέρη, του Γκάτσου, του Ελευθερίου. Είναι αποκομμένη από τον ιστορικό ιστό της Ελλάδας και προσπαθεί να επιβληθεί ποδοπατώντας και ποτίζοντας με δηλητήριο κάθε ελληνικό που μπορεί να φυτρώσει στις παιδικές και εφηβικές διάνοιες.

Το κρατικό σκύλεμα του Πολυτεχνείου, καιρός να σταματήσει ...

 Την πρώτη χρονιά που το Πολυτεχνείο έγινε επίσημη γιορτή στα σχολεία μου σηκώθηκε η τρίχα και αντέδρασα. Όπως αντέδρασε και καθένας που είχε συνείδηση του σκυλέματος, της διαστρέβλωσης και της κρατικής γελοιοποίησης που επρόκειτο να γίνει σε μια εξέγερση δημοκρατική, αντιχουντική, φοιτητική, νεολαιϊστικη, υπερκομματική, ακαθοδήγητη.

Και αντέδρασα πολύ, όπως και άλλοι, γιατί η υποχρεωτικότητα μιάς γιορτής, για ένα γεγονός, ή πιο σωστά για μια αλληλουχία γεγονότων, ήταν και είναι απόλυτα αντίθετη και απόλυτα εχθρική με τον εθελοντισμό, την αυταπάρνηση, τη διακριτή και διακριτική προσφορά του καθενός από όσους συνέβαλαν και συμμετείχαν σ αυτό που ονομάστηκε «το Πολυτεχνείο». Και που είναι ταυτόχρονα ό,τι πιο αγωνιστικό και αυτοθυσιαστικό και αυθόρμητο έχει γίνει μετά τον πόλεμο στην Ελλάδα. Κυρίως, είναι ό,τι πιο σεμνό.