Ο σιδηρούς νόμος της ολιγαρχίας. Με απλά λόγια, είναι και η δημοκρατία μια οικογενειακή υπόθεση...

Ο σιδηρούς νόμος της ολιγαρχίας. Με απλά λόγια,
είναι και η δημοκρατία μια οικογενειακή υπόθεση...

Εχω ακούσει ότι κοντά στο Μέγαρο Μουσικής υπάρχει μια οδός που φέρει το όνομα του παππού του γνωστότερου υποψηφίου ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικώς, την αγνοώ. Την έχω καταχωρίσει στο μυαλό μου ως οδό Πέτρου Κοκκάλη (sic), για τον οποίο δεν γνωρίζω τίποτε, αλλά ούτε και έχω βρει κανέναν να γνωρίζει κάτι γι’ αυτόν! Περίεργο δεν είναι; Αν ποτέ με ρωτήσει κάποιος για την οδό Πέτρου Κόκκαλη (κάτι που δεν έχει συμβεί ακόμη, αλλά εύχομαι να συμβεί...) θα του πω ότι δεν την ξέρω. Δεν θα λέω ψέματα, γιατί εγώ μόνο μια οδό Πέτρου Κοκκάλη ξέρω στα πέριξ του Μεγάρου.

Ο σπουδαίος καθηγητής, που λέτε, ήταν ο ιθύνων της μεταφοράς παιδιών στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ κατά τον Εμφύλιο – το λεγόμενο παιδομάζωμα από την πλευρά της νόμιμης κυβέρνησης. Ο λόγος που το έκαναν ήταν για να υποχρεώνουν τους γονείς των παιδιών να μένουν και να πολεμούν από την πλευρά των κομμουνιστών. Η μεγάλη συμβολή του σπουδαίου καθηγητή «στον αγώνα για τον άνθρωπο», για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του εγγονού του, ήταν ότι εφάρμοσε τη μέθοδο με την οποία ο στρατός του ΚΚΕ στον Εμφύλιο (κατ’ ευφημισμόν «Δημοκρατικός Στρατός») αντιμετώπισε το μεγαλύτερο πρόβλημά του: τις λιποταξίες των βίαια στρατολογημένων πολεμιστών του. Να γιατί ξέρω μόνο την οδό Κοκκάλη.

Είναι κι αυτός ο Αλαφούζος…

Καταδικάζουμε τον βιασμό, απ’ όπου κι αν προέρχεται. Αλλά μήπως τα ήθελε και η παθούσα; Κι αυτός ο Αλαφούζος, ρε παιδί μου, ο ιδιοκτήτης της γνωστής βιομηχανίας των fake news, δεν βάζει γλώσσα μέσα του. Να δοξάζουν τον Κύριο οι Πορτοσάλτε και οι Μπάμπηδες. Ξέρετε πόσα θύματα προκάλεσαν οι πολιτικές του ΔΝΤ; Και του Αλέκου κάηκε το σπίτι, αλλά δεν έκανε έτσι!

Είναι γνωστό σε όλους (αν δεν είναι ευκαιρία να το μάθουν και οι τελευταίοι που δεν το γνωρίζουν) ότι η βία που άσκησαν τα μνημόνια είναι πολλαπλώς μεγαλύτερη από εκείνη που τυχόν ασκούν μερικά γκαζάκια ή ακόμη και βόμβες σαν κι αυτές που έκαναν υλικές και μόνο υλικές ζημιές στον ΣΚΑΪ και στην Καθημερινή. Τι είναι μία βομβίτσα;

Η Στοχοποίηση απέδωσε... Ισχυρή έκρηξη βόμβας στο κτήριο του ΣΚΑΪ .

Σοβαρές υλικές ζημιές χωρίς ευτυχώς να σημειωθεί τραυματισμός είναι η απογραφή από την ισχυρή έκρηξη βόμβας στο κτήριο του ΣΚΑΪ.

Η ισχυρότατη έκρηξη βόμβας σημειώθηκε στις 02:37 στην οδό Εθνάρχου Μακαρίου στο Φάληρο, κοντά στο κτήριο του τηλεοπτικού σταθμού.

Από την ισχυρή έκρηξη έσπασαν τζάμια σε πολλούς ορόφους όπου βρίσκονται γραφεία εργαζομένων του ΣΚΑΪ, χωρίς ευτυχώς να υπάρξουν τραυματίες.

Πριν από την έκρηξη, περί τη 01.45, άγνωστος τηλεφώνησε στον ιστότοπο Ζούγκλα και στον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 και προειδοποίησε ότι επρόκειτο να εκραγεί βόμβα σε σαράντα πέντε λεπτά της ώρας.

Δημοσιογράφος σημαίνει αριστερός ...

Τη συνέντευξη του Μάκη Βορίδη στον Alpha αξίζει να τη δει κάποιος μόνο και μόνο για να καταλάβει μερικά από τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οταν η συνέντευξη φτάνει στο θέμα της άδειας από τις φυλακές για τον κατά συρροήν δολοφόνο της 17Ν Κουφοντίνα, οι δικαιολογίες για την άδεια για τον Κουφοντίνα άρχισαν να πέφτουν βροχή από τους δημοσιογράφους. «Μα έχει βγει δύο φορές, μα τηρεί τις τυπικές προϋποθέσεις (λάθος), μα δύο εισαγγελείς τού έδωσαν άδεια, μα επέστρεψε…»

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι απλά έκαναν τη δουλειά τους ως συνήγοροι του διαβόλου -κυριολεκτικά στη συγκεκριμένη περίπτωση- προσπαθώντας να ερευνήσουν εις βάθος το θέμα. Αλλά ποιος λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να πιστέψει ότι θα έδιναν τις ίδιες δικαιολογίες αν ο Κουφοντίνας ήταν εκτελεστής για μια δεξιά 17Ν; Για τα περισσότερα ΜΜΕ η απόπειρα δολοφονίας των 30 αστυνομικών πέρασε στα ψιλά. Πώς θα είχε καλυφθεί το γεγονός αν ακριβώς η ίδια απόπειρα δολοφονίας είχε γίνει σε λεωφορείο που μετέφερε λαθρομετανάστες;

Μηχανισμό λογοκρισίας αναγγέλλει ο Ν. Παππάς...

Αν και έχουν περάσει δύο μέρες δεν έχουμε ακούσει ούτε μία αντίδραση από τους δημοσιογράφους, τους νομικούς και τα κόμματα στην ανατριχιαστική εξαγγελία του υπουργού ψηφιακής πολιτικής για τον έλεγχο και την κρατική λογοκρισία στις ειδήσεις σε όλα τα Μέσα! Με τη συνεργασία, μάλιστα, των δύο παγκόσμιων κολοσσών, της google και του facebook, που όχι μόνο κλέβουν απλήρωτα τη δουλειά των δημοσιογράφων, αλλά είναι οι κατ εξοχήν υπεύθυνοι για την παγκόσμια εξάπλωση των ψευδών ειδήσεων!

Το γεγονός ότι ο υπουργός ασχολείται με τα ΜΜΕ χωρίς να έχει ιδέα από δημοσιογραφία ή, έστω, έκδοση, είναι το υπ αριθμόν ένα πρόβλημα, που έχουν δημιουργήσει κυρίως οι οργανώσεις των εργαζόμενων στον Τύπο. Γιατί του έχουν επιτρέψει να ρητορεύει και να νομοθετεί για τη δουλειά τους όντας παντελώς ανίδεος για τη λειτουργία της. Το να παρακολουθείς έναν ξυλουργό δεν σε κάνει ξυλουργό. Ιδίως αν θέλεις να επιβάλεις ξυλουργικούς κανόνες.

Τερματίζοντας τη γελοιότητα ...

Δεν ξέρουμε αν φταίει ο Σοφοκλής με την Αντιγόνη του ή αν υπάρχουν άλλα αρχέγονα ένστικτα των κατοίκων σε αυτή τη γωνιά της Βαλκανικής. Πάντως, μόνιμη μανιέρα της συλλογικότητάς μας είναι να ανακαλύπτουμε νεκρούς για να τους τιμήσουμε. Τι κι αν η ιστορική έρευνα απέδειξε ότι το 1941 δεν υπήρχε στρατιώτης-εύζωνας Κωνσταντίνος Κουκίδης, για να πέσει από την Ακρόπολη τυλιγμένος με την ελληνική σημαία; «Σημασία δεν έχει αν υπήρξε ο στρατιώτης Κουκίδης», είχε πει ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Δημήτρης Αβραμόπουλος, εγκαινιάζοντας το μνημείο του παντελώς άγνωστου στρατιώτη στους πρόποδες του Ιερού Βράχου (12.10.2000). «Σημασία έχει αν εμείς –οι σημερινοί Ελληνες– θέλουμε να υπάρχουν τέτοιοι θρύλοι. Υπό αυτή την έννοια, έχει τη δική του ηθική και εθνική χρησιμότητα αυτό που πράττουμε σήμερα, ικανοποιώντας την απαίτηση χιλιάδων συμπολιτών μας».

Άρθρο -απάντηση Μπογδάνου για την απόλυσή του ...

Πρωθυπουργικοί σύντροφοι (το ρεπορτάζ που φιμώθηκε)...

Αλήθεια τώρα; Ενοχλήθηκαν από το «πρώην σύντροφοι»; Να αρχίσουμε να μετράμε; Είναι πολλές δεκάδες τα στελέχη και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που έμμεσα ή άμεσα τα τελευταία χρόνια έχουν ενεργά στηρίξει κατηγορούμενους και καταδικασθέντες ως μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων. Μόλις πριν μερικές εβδομάδες το τελευταίο κρούσμα. Δεκαπέντε νυν βουλευτές (αλφαβητικά οι υπογραφές: Γκιόλας Ιωάννης, Θελερίτη Μαρία, Θεοπεφτάτου Αφροδίτη, Θηβαίος Νικόλαος, Ιγγλέζη Αικατερίνη, Καββαδία Αννέτα, Καραγιαννίδης Χρήστος, Κυρίτσης Γεώργιος, Μπαλαούρας Γεράσιμος, Πάλλης Γεώργιος, Παπαδόπουλος Χριστόφορος, Σταματάκη Ελένη, Σταμπουλή Αφροδίτη, Φιλης Νικόλαος και Ψυχογιός Γεώργιος) έσπευσαν να υπογράψουν κοινή δήλωση για την Ηριάννα Β. Λ. (δύο επίθετα – χαρακτηριστική αναρχική επιλογή), υποστηρίζοντας ότι η καταδίκη της ως μέλος της Συνομωσίας των Πυρήνων της Φωτιάς θα αποτελέσει, μεταξύ άλλων, «συντριπτικό χτύπημα στο δικαίωμά της στη μόρφωση και στην επιστημονική εξέλιξη». Να σημειωθεί, ότι τον Λουκά Παπαδήμο, που ο Τσίπρας ακόμα δεν έχει επισκεφθεί στον Ευαγγελισμό, η ΣΠΦ τον χτύπησε.

Σχετικά με τον Μπογδάνο ...

Αδύνατον να  παριστάνω  τον ανήξερο και να  σφυρίζω αδιάφορα.

 Αδύνατον να παριστάνω κι  εγώ  τον ουδέτερο και τον άσχετο. Και αδύνατον να εκστομίζω  χαρατηρισμούς εναντίον  του.  Γιατί  στο παρελθόν  όχι μόνο  με φιλοξένησε  στην εκπομπή  του, αλλά και  δημοσίως είχα  εκφραστεί με  τα καλύτερα  λόγια  για την  διαφορετικότητά  του!

Σχετικά με τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο.  Που απολύθηκε προσφάτως από το κανάλι του Sky. Και που  η  εκπομπή  του ήταν και αιχμηρή και προσωπική και διαφορετική. Απ όλες  τις άλλες. Για ένα  λόγο. Επειδή  δεν «φορούσε» γραβάτα.  Επειδή  δεν ήταν  συμβατική. Επειδή δεν ακολουθούσε τους τύπους  του Savoir Vivre. Και επειδή ο Κωνσταντίνος ακολουθούσε   το ένστικτό του και  αποκάλυπτε τον  χαρακτήρα του!

Και όποιος αποκαλύπτει τον  χαρακτήρα  του είναι   ευάλωτος, εύθραυστος και  «θεόγυμνος». Ο  καλύτερος  στόχος  για όλους  τους άλλους!

Ο Δημ. Καμπουράκης απαντά στον Πολάκη με το ύφος που καταλαβαίνει : Ακου Παυλή, αντράκι μου…

Επειδή είσαι μικρότερος από μένα, πρόσεξε αυτά που σου γράφω, γιατί κάτι παραπάνω από σένα ξέρω:

Πρώτον: Οι καλοί άντρες πρέπει να ‘ναι δίκαιοι άντρες. Ξέρεις πως στο κείμενο μου στο Protagon για την φωτογραφία σου (για το οποίο έγινε τόσος ντόρος), ούτε σε αδίκησα ούτε σε πρόσβαλα. Και από την εκπομπή μου στο Mega, σου ‘χα φερθεί άψογα για τα υπουργικά σου πεπραγμένα. Κι αυτό το γνωρίζεις, απλώς εντέχνως το παραλείπεις. Εγώ ήμουν ακριβοδίκαιος απέναντι σου. Εσύ δεν ήσουνα εντάξει απέναντι μου, μ’ αυτό το κατεβατό που έγραψες μέσα στο οποίο τα τσουβάλιασες όλα. Ας είναι… Στο κείμενο μου, ούτε εσένα για την φωτογραφία έψεξα, ούτε τους Σφακιανούς σχολίασα αρνητικά. Καταλαβαίνω ότι σε πείραξε η τελευταία παράγραφος, που έλεγε πως ξεφτιλίζεις το πιστόλι που βαστάς. Μεταξύ μας, δεν σε νοιάζει που σου το ‘γραψα εγώ, σε νοιάζει μήπως σου το πούνε οι δικοί σου στα χωριά σου. Αμ δε θα το γλυτώσεις Παυλή μου. Ήδη το λένε στα καφενεία, είναι θέμα χρόνου να σου το πετάξουνε και κατάμουτρα.

Όταν ακούτε να μιλούν για χειραγωγούμενα ΜΜΕ, ΑΥΤΟ εννοούν...

«Συντρόφισσα Γκόρου, εκ μέρους του συντονιστικού της ΟΜ …, σε ενημερώνω ότι θα τεθεί θέμα, στην επικείμενη Γενική Συνέλευση της 17/05/2017, περί αναστολής της κομματικής σου ιδιότητας ως μέλους του ΣΥΡΙΖΑ, κατόπιν διαμαρτυριών συντρόφων για αντιδεοντολογική συμπεριφορά εκ μέρους σου με βάση τις προβλεπόμενες διατάξεις του καταστατικού του κόμματος. Αιτία και αφορμή είναι το ύφος και ήθος του περιεχομένου της αρθρογραφίας σου στην εφημερίδα που εργάζεσαι, καθότι ξεπερνά τα όρια της επαγγελματικής σου υποχρέωσης - κάλυψης ενός πολιτικού ρεπορτάζ για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η εικόνα που εμφανίζεις για το ήθος των στελεχών και μελών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ίδιου του κόμματος, είναι κατά τη γνώμη συντρόφων, αλλά και του συντονιστικού, μέρος της αντιστροφής της πραγματικότητας και του αδυσώπυτου πόλεμου λάσπης που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ από τα συστημικά MME. Έχεις φυσικά το δικαίωμα, όπως και κάθε μέλος του κόμματος, να εκφράσεις τη δική σου περί του αντιθέτου άποψη στη Συνέλευση και στην οποία καλείσαι να παρευρεθείς.

Ο συντονιστής της ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ ...»

Πρόκειται για επίσημη αλληλογραφία, θεσμική, όχι μεταξύ προσώπων αλλά ρόλων, υπογεγραμμένη με κομματική ιδιότητα. Ένα δείγμα της δημοκρατίας στο εσωτερικό του κομματικού μηχανισμού και πώς αυτή εφαρμόζεται στα μέλη του, ειδικά, όπως είπαμε, αν έχουν την ατυχία να είναι δημοσιογράφοι.

Δεν έχουμε πλέον Ψυχάρηδες. Αγαλλιάστε...

Οι κομμουνιστές είχαν στα παλιά χρόνια δύο οργανώσεις για τους δημοσιογράφους. Μία με τους κανονικούς, τους κομματικούς και μια ακόμη με εκείνους που δούλευαν για το Κεφάλαιο, τους δημοσιογράφους του αστικού Τύπου. Ουδέποτε είχαν εμπιστοσύνη στον αστικό Τύπο. Τώρα που έχουν εξουσία και «μέσα» δίνουν βάση στην κομματική ενημέρωση. Εντάξει, υπάρχουν και οι ιδιώτες που «βάζουν» τα λεφτά. Κάπως λέγεται αυτό...

Ευτυχώς, δηλαδή, που γλιτώσαμε από τους Ψυχάρηδες και τα βοθροκάναλα της διαπλοκής. Όσο τα βοθροκάναλα ήταν στα χέρια των Ψυχάρηδων ήταν βοθροκάναλα. Τώρα που θα περάσουν στα χέρια των «δικών μας» θα πάψουν να είναι βοθροκάναλα. Γι’ αυτό άλλωστε και η Εφημερίδα των Συντακτών, αυτή η πραγματικά ανεξάρτητη εφημερίδα, αποφάσισε να πάψει να τα λέει βοθροκάναλα. Τι θα συμβεί, τώρα, με όσα βοθροκάναλα δεν περάσουν στον ουσιαστικό έλεγχο των Παππάδων; Βάλτε την φαντασία σας να εργαστεί. Μην τα θέλετε όλα έτοιμα, στο πιάτο.

Η αναμέτρηση ΗΠΑ - Κίνας οδηγεί σε παγκόσμιο πόλεμο;

Και εγένετο και πάλι φως. Επικράτησε ο ρεαλισμός και η κατανόηση. Και έτσι συνεχίζουμε την εκδοτική μας περιπέτεια ελπίζω σοφότεροι, και ιδιαίτερα εκείνοι στους οποίους εμπιστεύτηκε ο αείμνηστος Χρήστος Λαμπράκης τη βαριά κληρονομιά του ΔΟΛ. Συνεχίζω και εγώ λοιπόν τη στήλη μου με μια αξιοπρόσεκτη προειδοποίηση. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ βλέπει ότι ο κόσμος προετοιμάζεται και πάλι για πόλεμο. Μπορεί η ισορροπία του τρόμου για ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα να απέτρεψε τη μείζονα αναμέτρηση των υπερδυνάμεων μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και να δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι τέτοιοι πόλεμοι ανήκουν στο ιστορικό παρελθόν, όμως τίποτα δεν εμποδίζει την εκ νέου προετοιμασία τους ως παρενέργεια τώρα της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας.

Σχετική ανάλυση του Κώστα Στούπα στον έγκυρο ιστότοπο Capital βλέπει να δημιουργείται και πάλι αυτό που έχει αποκληθεί «η παγίδα του Θουκυδίδη». Ο κορυφαίος έλληνας ιστορικός είχε περιγράψει γλαφυρά την ανάγκη μιας ισχυρής δύναμης να προλάβει μιαν άλλη ανερχόμενη όσο η τελευταία είναι ακόμα ασθενέστερη και άρα ευκολότερος αντίπαλος. Αυτό οδήγησε στον ολέθριο Πελοποννησιακό Πόλεμο με τις καταστροφικές του συνέπειες και για τη νικήτρια Σπάρτη και την ηττηθείσα Αθήνα.

Οι Τατιανιές της Συριζαυγής ...

Παρασκευή βράδυ. Η αστυνομία κάνει ντου στο Κανάλι Ε ψάχνοντας την δημοσιογράφο Τατιάνα Στεφανίδου. Ο λόγος;  Μια μήνυση που κατέθεσε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Γιάννης Λαγός επειδή η Στεφανίδου στην εκπομπή της τον αποκάλεσε «Τραμπούκο». Βέβαια, ο Λαγός είναι υπόδικος. Τον βαραίνουν κατηγορίες για τον φόνο του Παύλου Φύσσα, τον ξυλοδαρμό των στελεχών του ΠΑΜΕ στο Πέραμα και παραβιάσεις του μισού ποινικού κώδικα. Δε βαριέσαι όμως. Στην Ελλαδάρα ζούμε.

Η είδηση προκάλεσε ποικίλα σχόλια. Πολλοί το έριξαν στην πλάκα. Βλέπετε η Τατιάνα δεν είναι «μάχιμη» και ποιοτική δημοσιογράφος οπότε ορισμένοι θεώρησαν πως αν την υποστήριζαν θα κατέστρεφαν το κουλτουριάρικο ίματζ τους. Προτίμησαν λοιπόν να σκαρώσουν χιουμοριστικά ποστ, τουίτ ή και άρθρα, συνοδεία απολαυστικών memes που παρουσίαζαν τη δημοσιογράφο ως αντιεξουσιάστρια, πίσω από τα κάγκελα της φυλακής κ.ο.κ.

Τατσόπουλος τρολάρει Μουλόπουλο: Το αρχέτυπο του δαιμόνιου επιχειρηματία ...

Μία άκρως καυστική ανάρτηση δημοσίευσε σήμερα στο προφίλ του στο Facebook o Πέτρος Τατσόπουλος, με την οποία σκιαγραφεί το ...προφίλ του Βασίλη Μουλόπουλου.

Η είδηση της ανάληψης της τύχης του ΔΟΛ από τον έως και χθες πρόεδρο του Δ.Σ. της Αυγής δεν θα μπορούσε να μείνει ασχολίαστη από τον πρώην βουλευτή, που χαρακτήρισε στην ανάρτησή του τον κ. Μουλόπουλο, «δαιμόνιο επιχειρηματία», ο οποίος καλείται να εφαρμόσει την επιτυχία της «Αυγής» στις εφημερίδες του ΔΟΛ, να μην «πέσουν κάτω από χίλια φύλλα».

Η ανάρτηση του Πέτρου Τατσόπουλου:

Αξιομνημόνευτες σελίδες ιστορίας του απειλούμενου ΔΟΛ ...

Ως μια έντονα αμφιλεγόμενη σελίδα στην ιστορία του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη προβάλλεται από τους πρόθυμους επικριτές του η μη διακοπή της έκδοσης των εφημερίδων και περιοδικών του («Βήμα», «Νέα», «Οικονομικός Ταχυδρόμος», «Ταχυδρόμος») με την κήρυξη της δικτατορίας την 21η Απριλίου 1967, όπως επέλεξαν άλλοι εκδότες.

Οπως όμως υποστήριξα και την περασμένη Κυριακή, τα έντυπα αυτά υπήρξαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας το καταφύγιο κάθε ασφυκτιώσας φωνής, που, έστω και προσεκτικά, με υπονόμευση και με συμβολισμούς, συνέβαλε στη διατήρηση και ενδυνάμωση του ρεύματος αμφισβήτησης των δικτατόρων και της ανάγκης για δημοκρατικές ελευθερίες που είχαν καταργηθεί. Ο άξιος διάδοχος του Δημητρίου Λαμπράκη Χρήστος, που έγραψε τη δική του λαμπρή δημοσιογραφική ιστορία, αφήνοντας μάλιστα παράλληλα πίσω του το σημαντικότερο πολιτιστικό μνημείο της σύγχρονης ιστορίας μας, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, διωκόμενος ο ίδιος, φυγάς και κρυπτόμενος πριν συλληφθεί και εγκλεισθεί σε κελί απομόνωσης, επέτρεψε να συνεχισθεί η έκδοση των εφημερίδων του, προφανώς για να μη μείνουμε στον δρόμο πάνω από πεντακόσιοι άνθρωποι, αλλά κυρίως με την ορθή, όπως αποδείχθηκε, προσδοκία ότι θα αποτελούσαμε τη διαβρωτική, υπονομευτική τής δικτατορίας αντιπολίτευση και ταυτόχρονα το καταφύγιο των ευρεθέντων στην ανεργία δημοσιογράφων και τεχνικών Τύπου.

Σοκ και Δέος στην ενημέρωση για έναν «άψογο στρατιωτικό βηματισμό»!

Με όσα συμβαίνουν (με ευθύνη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) τον τελευταίο καιρό στην ενημέρωση (επιθέσεις, νόμοι, αντισυνταγματικές παρεμβάσεις και διαγωνισμοί – παρωδίες, μηνύσεις, αγωγές, απαιτήσεις για υπέρογκα ποσά, συλλήψεις και διαδικασία του αυτοφώρου), κοντεύουμε να ξεχάσουμε ότι ζούμε στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα του Πρωταγόρα, δασκάλου των γιων του Περικλή, που δίδασκε ότι σε κάθε λόγο υπάρχει και ο αντίλογος.

Στην Ελλάδα του Ανάξαρχου, δασκάλου του Μεγαλέξανδρου, που δίδαξε την παρρησία και την ελευθερία της γνώμης.

Στην Ελλάδα, του Ξενοφώντα και του Θουκυδίδη, των πρώτων πολεμικών ανταποκριτών που άφοβα και ελεύθερα πρόβαλλαν τις απόψεις τους για γεγονότα και υψηλά ιστάμενα πρόσωπα

Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι μια αλυσιδωτή συνεχής απόπειρα φίμωσης του Τύπου και των δημοσιογράφων, εξόντωσης των λειτουργών του Τύπου, εξουθένωσης και καθυπόταξής τους.

Μεταξύ λογικής και τεράτων ...

Με την έναρξη της διαδικασίας, χθες στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, η πλευρά του Πάνου Καμμένου μείωσε την απαίτησή της στις 100.000 από τα δύο εκατομμύρια ευρώ που ζητούσε αρχικώς. Αυτό μειώνει, προφανώς, τον παραλογισμό της απαίτησης – και, διόλου αμελητέο, μείωσε επίσης το κόστος του παραβόλου που θα έπρεπε να καταθέσει η ενάγουσα πλευρά. Ομως δεν αλλάζει κατά το παραμικρό την ουσία της υπόθεσης και αυτή είναι η ελευθερία της γνώμης.

Ο Τύπος είναι καλός μόνο όταν τους λιβανίζει ...

Ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε η κυβέρνηση πριν από λίγο καιρό σε δημοσίευμα των Fianancial Times και λίγο μετά στο δημοσίευμα του «Γκάρντιαν» για την υγεία,  αποτελεί άλλη μια απόδειξη του τρόπου με τον οποίο οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αντιμετωπίζουν τον Τύπο: Για αυταρχικά κόμματα και αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό που έχει εγκαθιδρυθεί στην πατρίδα μας, ο Τύπος είναι καλός μόνο αν τους λιβανίζει.

Δεν ανέχονται καμιά κριτική και δεν έχουν μάθει να σιωπούν απέναντι στην κριτική – όσο σκληρή και αν είναι. Περνάνε στην αντεπίθεση, ανακαλύπτουν τον «εχθρό» στο πρόσωπο κάθε δημοσιογράφου και κάθε εφημερίδας που γράφει οτιδήποτε δεν τους αρέσει και οι απαντήσεις τους δεν περιορίζονται στα επί της ουσίας θέματα, αλλά περιλαμβάνουν και ευθείες επιθέσεις περί «πολιτικών σκοπιμοτήτων» και καταγγελίες για έλλειμμα αντικειμενικότητας, ακόμη και για κακοπιστία.

Τι θα έπρεπε να είχαμε προσέξει: Συνδικαλιστικά ...

Καθώς ήδη έχει κληθεί από τους δανειστές μας η κυβέρνηση να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στα Εργασιακά, είναι επίκαιρο να υπενθυμίσω μερικές προ 20ετίας σχετικές διαπιστώσεις μου. Εγραφα: «Οι διάφορες κινητοποιήσεις που οργανώνουν οι συνδικαλιστές έχουν και κάποια επτασφράγιστα μυστικά. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών. Ανεξάρτητα από τα υπαρκτά προβλήματά τους και την αγροτική κρίση, που συνεχώς θα επιδεινώνεται αν δεν αντιμετωπιστούν με δομικές αλλαγές τα σημερινά αδιέξοδα, οι αστέρες που ηγούντο της πανθεσσαλικής επιτροπής είχαν στο μυαλό τους και τις επικείμενες εκλογές στις αγροτικές οργανώσεις. Ετσι και η Νέα Δημοκρατία αλλά κυρίως το ΚΚΕ θεώρησαν την αγροτική δυσφορία ως μοναδική ευκαιρία να ωθήσουν σε κινητοποιήσεις, ώστε προβαλλόμενοι αυτοί ως οι ηγέτες των αγροτών να εξασφαλίσουν στις προσεχείς αρχαιρεσίες το πλεονέκτημα της δημοσιότητας. Συνεπώς μπορεί οι αγρότες να κέρδισαν ελάχιστα ή και τίποτε και να υποχώρησαν ταπεινωμένοι. Ομως οι κ.κ. Πατάκης, Μπούτας, κ.λπ. σίγουρα θα διεκδικήσουν με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας την ηγεσία του αγροτικού κινήματος ολόκληρης της Ελλάδας. (Η πρόβλεψή μου επαληθεύτηκε πανηγυρικά με την εκλογή του Πατάκη ως ευρωβουλευτή και του Μπούτα ως βουλευτή του ΚΚΕ. Ο τελευταίος μάλιστα ήδη ηγείται και σήμερα του αγροτικού κινήματος.) Αυτή η πολύ λογική και απλή διαπίστωση δεν επισημάνθηκε σχεδόν καθόλου από τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα αλλά ούτε και από τον Τύπο.

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του ΣΥΡΙΖΑ...

Στην υπόθεση με τις τηλεοπτικές άδειες, δεν εντυπωσιάζει το σχέδιο και το άρωμα χειραγώγησης, αλλά κυρίως η προχειρότητα και ο ερασιτεχνισμός. Η ελαφρότητα. Αλλά αυτή διατρέχει όλο το κόμμα και τις επιλογές του κ. Τσίπρα. Και έχει την εξήγησή της...

Προφανώς δεν το εννοούσε ο κ. Τσίπρας ότι η αστυνομία έπρεπε να συλλάβει τον κ. Μητσοτάκη. Γιατί το είπε; Γιατί έχει μια αβίαστη ευκολία να λέει και να κάνει επιπόλαια πράγματα. Γιατί πάσχει από αυτό που διατρέχει όλο το κόμμα του. Την ελαφρότητα. Μιλά σε απαιτητικά διεθνή φόρα χωρίς μεταφραστή, με έκδηλη την ανεπάρκειά του να ανταποκριθεί στον διάλογο, απλώς γιατί είναι ικανοποιημένος που πέρασε πολλές τάξεις από την εποχή της μαντάμ Μέρκελ.

Ελαφρότητα. Τους Καρανίκες του θα μπορούσε, όπως όλοι οι προηγούμενοι, να τους βολέψει σε ανώνυμες θέσεις του Δημοσίου, όμως τους έβαλε στο Μαξίμου σαν να ήταν κάτι απόλυτα φυσιολογικό, άνθρωποι χωρίς προσόντα να υπηρετούν στο κέντρο των αποφάσεων για τη χώρα.