Φτώχεια, μέτρα, φόροι, απολύσεις, μιζέρια, τετράωρα και μισθοί 400 ευρώ μέχρι το 2025 και βλέπουμε. Αλλά από πλάκα και μάλιστα μέχρι λιποθυμίας τι να σας πω. Το Κούγκι, το Μεσολόγγι, το μνημόνιο "μαϊμού", η τίμια συμφωνία... και τα ουρητήρια της Βουλής είναι τρίχες μπροστά στο γέλιο της αρκούδας που έρχεται.
Με την "Αλλαγή" του Ανδρέα μας έπιασαν στον ύπνο, το 1981, και τους πήραμε στα σοβαρά.
Αμάθητοι θα μου πεις, περί τα σοσιαλιστικά, και διψασμένοι για δημοκρατία μετά από μια χούντα την πατήσαμε βρε αδερφέ.
Στο κάτω-κάτω μια ζωή δεξιά άντε να καταλάβεις με την μία τι πάει να πει... η Ελλάδα στους Έλληνες και η εξουσία στον λαό...
Νομίσαμε και εμείς ότι η Ελλάδα είναι περίπου οικόπεδο και μπορούμε να κάνουμε και την ανάγκη μας ελεύθερα...
Νομίσαμε ακόμη ότι ο λαός είναι κάτι άλλο από την εξουσία… και στριμωχθήκαμε όσοι μπορέσαμε και όπως μπορέσαμε στην εξουσία από πόρτες και από παράθυρα...
Μέχρι που καταλάβαμε ότι η Ελλάδα για να ανήκει στους Έλληνες πρέπει να έχουμε και δικά μας παραδάκια...
6 Ιουνίου 2015
«ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (Πρόεδρος του Κόμματος Το Ποτάμι): Δεν θα συνεχίσω με την κ. Κωνσταντοπούλου. Αλλά έχω να της θυμίσω πολλές ιστορίες -μια άλλη φορά- για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των γυναικών. Λέτε και δεν ξέρουμε την ιστορία του καθενός μέσα σε αυτό το μικρό Κοινοβούλιο. Τέλος πάντων.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΝΤΑΣ: Τι να πείτε;
ΡΑΧΗΛ ΜΑΚΡΗ: Εμείς…(Δεν ακούστηκε)
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΝΤΑΣ: Τι είναι αυτά;
ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (Πρόεδρος του Κόμματος Το Ποτάμι): Θέλετε απαντήσεις σε αυτό; Όχι. Ας το αφήσουμε. Δεν θέλει η κ. Κωνσταντοπούλου. Μια άλλη φορά. Όχι σήμερα.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
Έχουμε μαζέψει τις ανακοινώσεις από τις γυναικείες οργανώσεις για τη δράση της πριν από μερικά χρόνια -θα τα πούμε τότε- και από μερικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που τότε αρθρογραφούσαν στην ΑΥΓΗ, γι’ αυτούς που καλύπτουν τους βιαστές. Όμως, θα τα πούμε άλλη φορά αυτά.»
(Απόσπασμα από τη συζήτηση στη Βουλή στις 5 Ιουνίου 2015[1])
Όπως σχολιάστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ήταν η μόνο επιθετική αναφορά εναντίον της την οποία η λαλίστατη Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν σχολίασε, και ας ήταν η μόνη για την οποία είχε δικαίωμα απάντησης ακόμα και «επί προσωπικού». Τι να απαντήσει όμως; Για να της θυμίσουν πάμπολλα σχετικά κείμενα, όπως τα πέντε βασικά για την υπόθεση αυτή που αναπαράγονται στη συνέχεια;














































