Βρόχος για την πατρίδα ο γόρδιος δεσμός του Κοτζιά ...

Αυτό που πρέπει επιτέλους να γίνει αντιληπτό είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια που διαρκεί η κρίση του Σκοπιανού, διεξάγονται συνεχώς διαπραγματεύσεις, πέφτουν στο τραπέζι ονόματα, δημιουργούνται προσδοκίες, αλλά, κάθε φορά, όταν φθάνουμε στο «δια ταύτα», δηλαδή στα θέματα της εθνικής ταυτότητας και της γλώσσας, οι διαπραγματεύσεις καταρρέουν.

Δηλαδή, πάντοτε συζητούνταν διάφορα θέματα, αλλά δεν φτάναμε ποτέ σε λύση, διότι ακριβώς οι γείτονές μας έλεγαν αυτά ακριβώς που λέει και σήμερα η κυβέρνηση Ζάεφ δια στόματος του υπουργού των Εξωτερικών Ντιμιτρόφ.

Δαιμονοποίηση αντί ανάλυσης του Μακεδονικού ...

Ποια είναι η σωστότερη προσέγγιση του απρόβλεπτου συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης για το Μακεδονικό και του πιθανόν ογκωδέστερου σημερινού; Λυπούμαι που δεν μπορώ να αναπαραγάγω ολόκληρη την κατά τη γνώμη μου πιο αξιοπρόσεκτη προσέγγιση, που διατύπωσε στα «Νέα» της 27/1 ο χαρισματικός θεσσαλονικιός λογοτέχνης και διανοούμενος Γιώργος Σκαμπαρδώνης. Ελπίζω να μην προδίδω την εμπεριστατωμένη ανάλυσή του με τα ακόλουθα αποσπάσματα:

Novartis: Το ιερό δισκοπότηρο της Αριστεράς ...

Μπλέκουν δύο πρώην πρωθυπουργούς και πλήθος υπουργών στην λασπομαχία της Novartis. Πάλι καλά που δεν σέρνουν στα Δικαστήρια όλους τους βουλευτές και πολιτευτές των προηγουμένων. Η εκστρατεία της εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης συντελείται με το απόλυτο όπλο, την χρήση των προστατευόμενων μαρτύρων. Όποιος θέλει μπορεί να πει ότι έχει δει έναν πολιτικό να παίρνει ένα βαλιτσάκι…

Το «σκάνδαλο της Novartis» είναι το μυστικό όπλο της κυβέρνησης. Όλα τα καθεστώτα λίγο πριν πέσουν διαπραγματευόντουσαν με την ιστορία το τέλος τους με κάποιο υπερόπλο, με κάποιο μαγικό ραβδάκι που θα άλλαζε την πορεία των πραγμάτων. Δεν ξέρουμε αν η Novartis κρύβει ένοχα μυστικά. Ξέρουμε, όμως, ότι δεν μπορούν να αλλάξουν την μοίρα τους. Δεν τους σώζει τίποτα!

Δεν ήταν αγανακτισμένοι! Ήταν (και είναι) αποφασισμένοι!

Ο πανικός είναι κακός σύμβουλος.

Το χθεσινό συλλαλητήριο ήταν μεγάλο, πατριωτικό και ενωτικό.

Οι αντιδράσεις, όμως, του κ. Τσίπρα, του κ. Κοτζιά και του ΣΥΡΙΖΑ μαρτυρούν τον απόλυτο πανικό τους.

Έναν πανικό που τον συνόδευσαν με μπόλικη δόση κακίας, δηλητηρίου και πείσματος.

Το μίγμα είναι επικίνδυνο. Προδίδει ανθρώπους που δεν ορρωδούν προ ουδενός.

Οι αντιδράσεις τους είναι χειρότερες και πιο επικίνδυνες από τις πράξεις τους.

Και δείχνουν ότι άλλα υποκρύπτονται στο πίσω μέρος του πανούργου εγκεφάλου τους.

Γιατί έτσουξε τους ζαίους η ομιλία του Μίκη...

Αυτή είναι μία "αιρετική" άποψη...

Μπορεί να συμφωνήσετε , μπορεί να φρίξετε ,μπορεί να σας είναι απλά αδιάφορη...
Διαβάστε την όμως όλη πριν κρίνετε.

Προσωπικά δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία στα λεχθέντα από τον Μίκη στο συλλαλητήριο...

Δεν έδινα πριν , δεν δίνω ούτε τώρα...

Ναι , είναι ένας άνθρωπος που έχει  επηρεάσει (αρνητικά κατά την άποψή μου) την πολιτική ζωή της χώρας για πάνω από μισό αιώνα αλλά αυτό δεν του δίνει το αλάνθαστο και φυσικά δεν τον αφήνει στο απυρόβλητο...

Πρέπει να φύγουν, είναι επικίνδυνοι ...

Στις 3 Μαρτίου 1918 η κομουνιστική Ρωσία του Lenin υπέγραψε με τη Γερμανία τη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ. Με αυτήν παραχωρούσε στις κεντρικές δυνάμεις μια τεράστια περιοχή, από την Εσθονία μέχρι την Κριμαία, που περιλάμβανε το ένα τρίτο του πληθυσμού της τσαρικής αυτοκρατορίας και πάνω από το μισό της βιομηχανίας της. Η φιλοσοφία που οδήγησε στη συνθήκη αυτή ήταν απλή και υπάρχει έκτοτε στο DNA της κομμουνιστικής προελεύσεως αριστεράς. Η παραμονή στην εξουσία και η επιτυχία της «παγκόσμιας επανάστασης» αγιάζουν τα μέσα. Για την αριστερή εξουσία όλα επιτρέπονται.

Η ιστορία ως γνωστόν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, όμως και τα καθεστώτα φάρσες μπορεί να είναι εξόχως επικίνδυνα. Ρωτήστε τους δυστυχείς Βενεζουελανούς, τη χώρα μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο Συνασπισμός των κομμάτων της αντιπολίτευσης έχει με «δικαστική» απόφαση αποκλειστεί από τη συμμετοχή στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές και οι επιφανέστεροι πολιτικοί του εκπρόσωποι βρίσκονται υπό κράτηση.

Παραιτείται υπουργός με «φιλότιμο»...

Ένας από τους πιο χυδαίους αστικούς μύθους είναι «το αμετάφραστον» κάποιων ελληνικών λέξεων όπως κέφι και φιλότιμο. Ειδικά όταν ακούγονται από χείλη προσώπων που η κουλτούρα του λαϊκισμού τους επέβαλε στην συνείδηση του πλήθους. Λέξεις που το σημαινόμενο απέχει πολύ από το σημαίνον, μεγαλώνοντας την απόσταση μεταξύ ρητορικής και ουσίας.

Χθες, εν τω μεταξύ, στη Βρετανία και στη Βουλή των Λόρδων, συνέβη κάτι αναπάντεχο για να μας θυμίσει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο της πολιτικής, από αυτά που έχουμε συνηθίσει στη δική μας χώρα. Ο Michael Bates, υφυπουργός της κυβέρνησης May στο υπουργείο Διεθνούς Ανάπτυξης, άφησε τους πάντες εμβρόντητους, όταν παίρνοντας τον λόγο ανακοίνωσε την παραίτησή του μ΄αυτά τα λόγια:

Το όνομα έναντι του χρέους: Η άθλια συναλλαγή για τη Μακεδονία ...

Καθώς βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για το συλλαλητήριο της Κυριακής το ερώτημα που εξακολουθεί να αιωρείται χωρίς να λαμβάνει απάντηση παραμένει: Για ποιο λόγο η κυβέρνηση επέδειξε ξαφνικά τόσο μεγάλη σπουδή για ένα θέμα που δεν βρίσκει λύση εδώ και 25 χρόνια, ακριβώς επειδή οι γείτονές μας δεν παραιτούνται των αλυτρωτικών τους διεκδικήσεών τους και επιμένουν στην πλαστογράφηση της Ιστορίας της Μακεδονίας;

Παράθυρο ευκαιρίας δεν υπήρξε, αφού και ο πρωθυπουργός Ζάεφ δεν διαθέτει την πλειοψηφία στη Βουλή και ο πρόεδρος Ιβάνοφ ανήκει στους αδιάλλακτους του VMRO και στη διαπραγμάτευση έστειλαν τον ίδιο διαπραγματευτή που είχε ορίσει η προηγούμενη κυβέρνηση και ο υπουργός Εξωτερικών Ντιμιτρόφ επιμένει στα θέματα εθνικής ταυτότητας και ο Ζάεφ υποστηρίζει ότι η χώρα του έχει δικαιώματα στην Μακεδονία (απλά μας κάνει τη χάρη να μην διεκδικεί… αποκλειστικότητα), ομολογώντας (στο Νταβός, στον κ. Τσίπρα) ότι είναι δύσκολο να υπάρξουν αλλαγές στο Σύνταγμα και ο Νίμιτς φέρνει τις ίδιες προτάσεις που η Ελλάδα έχει απορρίψει και το ΝΑΤΟ, δια του γενικού γραμματέα του, δηλώνει ότι παραμένει σταθερό στη θέση του ότι η ένταξη της ΠΓΔΜ μπορεί να γίνει μόνο μετά από επίλυση του ονοματολογικού.

Φοβόμαστε, επειδή...

Αν ο Α. Τσίπρας ήθελε να διχάσει τον ελληνικό λαό, τα έχει καταφέρει θαυμάσια. Από την μία «εκείνοι» και από την άλλη οι «άλλοι». Όποιος πάει στο συλλαλητήριο θα είναι φασίστας, ακροδεξιός και χρυσαυγίτης! Όποιος δεν είναι μαζί τους είναι απέναντί τους. Ή αυτοί ή κανείς. Δεν απορούμε. Απλά παρακαλάμε να μην γίνει κάποια προβοκάτσια την Κυριακή.

Ο δήθεν σοσιαλδημοκράτης Α. Τσίπρας, ο καλύτερος εφαρμοστής των μνημονίων κατά τους Ευρωπαίους, ο πρώην κομμουνιστής που μετατράπηκε σε όργανο του διεθνούς κεφαλαίου κατά τους συντρόφους του στην Ευρώπη, παραμένει στην πράξη ο ίδιος Τσίπρας που γνωρίσαμε τα προηγούμενα χρόνια. Δεν έχει αλλάξει κάτι. Ούτε στον ίδιο ούτε στους Καρανίκες που κουβαλάει μαζί του.

Εκδήλωση της γενικότερης απογοήτευσης...

Η απορία ήταν εύλογη. Τι απέγινε, πού είχε εξαφανιστεί όλη εκείνη η δυσφορία και η δυναμική αντίδραση κατά των μνημονίων και της τρόικας; Πού εξαφανίστηκαν οι χιλιάδες Αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος που απειλούσαν να κάψουν τη Βουλή και να κρεμάσουν τους πολιτικούς, οι οποίοι κυβερνούσαν τότε υπό καθεστώς επιτροπείας Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Ευρωπαϊκής Ενωσης και ήταν αναγκασμένοι να εφαρμόζουν αυστηρή λιτότητα και σκληρά περιοριστικά μέτρα προκειμένου να διασωθεί η οικονομία μας από την κατάρρευση και χρεοκοπία; Και τι ήταν εκείνο που υπέταξε τη ζαλισμένη κοινωνία σε αμήχανη σιωπή και ανοχή παρά την εφαρμογή πολύ σκληρότερων μέτρων και περικοπών, capital controls, διόγκωση της ανεργίας και φυγή των νέων μας στον εξωτερικό; Γιατί ανεχθήκαμε καρτερικά το καθεστώς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που εξευτελίζοντας και το υπερήφανο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος εφαρμόζει έκτοτε κατά γράμμα τα πριν επικατάρατα μνημόνια, με πολύ σκληρότερους όρους και δεσμεύσεις που φθάνουν μέχρι το 2060;

Ούτε ο Μαδούρο έτσι!

Να εδώ ο φίλος τους ο Μαδούρο χαιρετά όπως καλά ξέρουν όλοι οι σφοι... 

Στις παλιές διαδηλώσεις που οργάνωνε το κόμμα υπήρχαν αλυσίδες περιφρούρησης. Μην τυχόν και χωθούν μέσα τίποτα παρακρατικοί και κάνουν προβοκάτσιες. Έτσι ξηγιέται πάντα το κράτος. Στέλνει τα κομάντος μεταξύ των αθώων, γίνονται επεισόδια κι έτσι την επόμενη φορά οι φιλήσυχοι πολίτες μένουν στα σπίτια τους. Τι; Γίνονται και σήμερα τέτοια; Αστειεύεστε!

Βγήκε τώρα μία εφημερίδα και είπε ότι η ΕΛ.ΑΣ. ανησυχεί. Να θυμίσουμε σε όσους έχουν ξεχάσει ότι και στην Θεσσαλονίκη ανησυχούσε η ΕΛ.ΑΣ. μην τυχόν και βγουν τα Εξάρχεια της συμπρωτεύουσας στον δρόμο και έχουμε σοβαρές ταραχές. Τα παιδιά είδαν στο τέλος 500.000 κόσμο και είπαν να βγουν μια άλλη φορά που θα έχει λιακάδα. Είναι η ίδια αστυνομία που τις 500.000 τις μέτρησε ως 90.000! Προϊστάμενός της ο ένας και μοναδικός Τόσκας. Ούτε ο Μαδούρο δεν τα κάνει αυτά, σύντροφοι.

Προσκυνητής στο Νταβός και συγχαρητήρια από Λαγκάρντ ...

Την περασμένη εβδομάδα, καθώς «έλυνε» στο Σκοπιανό, ο κ. Τσίπρας πήγε για άλλη μια φορά για προσκύνημα στο Νταβός και στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Αυτή τη φορά προσκυνητής στην κυριολεξία, καθώς τόση ήταν η ορμή του να φθάσει εγκαίρως που, όμως μας είπαν, περπάτησε και δύο χιλιόμετρα στο χιόνι.

Πάλι καλά που δεν έκανε την διαδρομή… γονυπετής!

Εκεί στο Νταβός τον περίμενε για άλλη μια φορά η κ. Λαγκάρντ, επικεφαλής του ΔΝΤ. Και τον υποδέχθηκε με πολλά συγχαρητήρια για τις… προόδους του, διαβεβαιώνοντάς τον ότι το Ταμείο στηρίζει το ελληνικό πρόγραμμα. Όπως είπε, ήταν ευχαρίστησή της να συναντηθεί με τον κ. Τσίπρα. Και ότι ο δυο τους συμφώνησαν να εργασθούν μαζί στην κατεύθυνση των κοινών τους στόχων, μεταξύ των οποίων και η ελάφρυνση του χρέους από τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας.

Μάλιστα! Είναι ευτυχείς για τη συνεργασία τους και εργάζονται μαζί.

Ενα πουλάκι που δεν πέταξε ...

Παρότι ο Τύπος, το marketing και η συγκυρία τούς ταύτισαν, ο Μπουτάρης και ο Καμίνης ήσαν τελικά πολύ διαφορετικοί ως πολιτικοί και χαρακτήρες. Για την ακρίβεια, ο ένας ήταν το αντίθετο του άλλου – τώρα πια μπορούμε να το πούμε, έχοντας δει το αληθινό πρόσωπο του καθενός να αποκαλύπτεται μέσα από τις διαδρομές τους. Περιορίζω τη σύγκριση ειδικά στο πώς ο καθένας τους αντιμετώπισε τη νοσηρή κατάσταση την οποία παρέλαβε στον δήμο του. Οσο και αν ακούγεται σκληρό, είναι πραγματικό ότι ο Μπουτάρης κυνήγησε τον αντίπαλό του μέχρι που τον έστειλε στη φυλακή. Αντιθέτως, ο Καμίνης άφησε τους άλλους να δώσουν τις μάχες του γι’ αυτόν και ο ίδιος απέφυγε συστηματικά να συγκρουσθεί με οποιονδήποτε και οτιδήποτε θα μπορούσε να διακινδυνεύσει τη δημαρχία του. Για τον Μπουτάρη, η δημαρχία ήταν ο σκοπός· για τον Καμίνη, ήταν το μέσον προς κάτι άλλο.

Η Φώφη, ο Αλέξης και η «συνεργασία» τους ...

Φαίνεται πως ο συνεταιρισμός ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι πανίσχυρος. Η εξουσία είναι η πιο ισχυρή συγκολλητική ουσία.

Άλλωστε, ο υπουργός Εθνικής Αμύνης το είπε. Και να μην ψηφίσει την σύνθετη ονομασία δεν πρόκειται να αποχωρήσει από την κυβέρνηση.

Μέχρι τον θάνατο μαζί, όπως δηλώνουν και οι ερωτευμένοι.

Έτσι, το σενάριο αντικατάστασης των ΑΝΕΛ, είναι άκυρο εν τη γεννέσει του. Αλλά στην ακραία περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ έχανε την πλειοψηφία στην Βουλή, το Κίνημα Αλλαγής - σύμφωνα με τις δηλώσεις της κυρίας Φ.Γεννηματά- δεν θα προσέφερε στήριξη, αλλά θα ζητούσε την προσφυγή στις κάλπες.

Συγχρόνως, κύκλοι της προέδρου του ΚΙΝ.ΑΛ. φέρεται πως δήλωσαν, για την πιθανή συνεργασία του κόμματος τους με τον ΣΥΡΙΖΑ, πως : «αυτό το ενδεχόμενο μπορεί να προκύψει μόνον μετά από εκλογές».

Επ΄αυτού έχω να καταθέσω τρεις απλές διαπιστώσεις.

Το γκρέμισμα των εισοδημάτων ...

Πολλές φορές έχω αναφερθεί στο θέμα της προπαγάνδας των αριθμών, αλλά αξίζει να επανέλθουμε.

Στις 24 Ιανουαρίου, ανακοινώθηκε από την ΕΛΣΤΑΤ αύξηση 0,8%, από 29,2 δις ευρώ σε 29,4 δις ευρώ, του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών το γ' τρίμηνο του 2017 σε σχέση με το γ' τρίμηνο του 2016.

Παράλληλα, η τελική καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών και των μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων που εξυπηρετούν νοικοκυριά αυξήθηκε 0,8%, από 30,9 δις ευρώ σε 31,1 δις ευρώ.

Ακούγοντας την είδηση μεμονωμένα και αποσπασματικά, μπορούμε να βαρέσουμε και πάλι τις καμπάνες.

Ωστόσο, το γ΄ τρίμηνο του 2014, το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών ήταν 31,17 δις ευρώ, σημειώνοντας και μια οριακή αύξηση της τάξης του 0,03%. Ενώ η καταναλωτική δαπάνη είχε αυξηθεί κατά 2,3%, από 32,6 δις ευρώ σε 33,3 δις ευρώ.

Το σουηδικό μοντέλο ανοιχτών συνόρων ...

Η δυσκολία διαβάζοντας το ρεπορτάζ του Reuters ήταν ότι έπρεπε συνεχώς να επιβεβαιώνεις ότι αναφερόταν στη Σουηδία και όχι σε κάποια τριτοκοσμική χώρα. Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας πλέον δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να κατεβάσει τον στρατό στους δρόμους, προκειμένου να επιβληθούν ο νόμος και η τάξη. Μόνο την πρώτη εβδομάδα του έτους έγιναν τέσσερις δολοφονίες, με έναν επιπλέον νεκρό από χειροβομβίδα έξω από σταθμό του μετρό στη Στοκχόλμη.

Πάνω από 300 είναι τα πρόσφατα περιστατικά πυροβολισμών, ενώ η σουηδική αστυνομία πλέον παροτρύνει τις γυναίκες να μην κυκλοφορούν το βράδυ, προκειμένου να αποφεύγουν τους ομαδικούς βιασμούς. Το 2017 καταγράφηκαν 7.226 βιασμοί. Υπάρχει αλματώδης αύξηση στα περιστατικά AIDS - για την ακρίβεια η αύξηση είναι 300%. Ο επικεφαλής της ειδικής μονάδας αντιμετώπισης εγκλήματος της σουηδικής αστυνομίας δήλωσε ότι προάστια της Στοκχόλμης έχουν μετατραπεί σε εμπόλεμες ζώνες.

Είναι εθνολαϊκιστές όσοι πηγαίνουν στα συλλαλητήρια;

Τώρα τελευταία, με μεγάλη ευκολία προσάπτεται ο χαρακτηρισμός του εθνολαϊκιστή σε όσους συμμετέχουν στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία.

Όσοι διακινούν αυτήν την άποψη, διαφωνούν με την παρέμβαση των πολιτών στις εξελίξεις; Στο όνομα μιας θεσμολαγνείας θέλουν το πολιτικό παιχνίδι να παίζεται μόνον στην κορυφή του πολιτικού συστήματος;

Νομίζω πως όχι, αν κρίνω από το πώς αγκάλιασαν την συγκέντρωση των «παραιτηθείτε». Μια συγκέντρωση εξόχως αντιθεσμική, καθώς ένας αριθμός πολιτών ζητούσε την παραίτηση μιας εκλεγμένης κυβέρνησης, μέσα από μια λαϊκή συγκέντρωση.

Να υπενθυμίσω, πως οι κυβερνήσεις πέφτουν είτε γιατί έχουν παραιτηθεί είτε γιατί έχουν χάσει την δεδηλωμένη. Δεν πέφτουν από τις «πλατείες».

Κι εμείς τότε οι «παραιτηθείτε» θέλαμε η συγκέντρωση μας να έχει 200.000 ή και 300.000 κόσμο. Μαζέψαμε μετά βίας 8.000. Ομως, ένα εθνικό θέμα συγκίνησε εκατοντάδες χιλιάδες.

Ένα όνομα στα Σκόπια, μια Μεραρχία στην Κύπρο ...

Η επιμονή του κ. Τσίπρα – όπως προκύπτει και από το περιεχόμενο του σαββατιάτικου διαγγέλματός του – στην άμεση εξεύρεση «λύσης» για το θέμα των Σκοπίων καθίσταται πλέον ύποπτη.

Ύποπτη, διότι ο κ. Τσίπρας γνώριζε από την αρχή πολύ καλά πως οι γείτονες δεν πρόκειται να υποχωρήσουν από τον αλυτρωτισμό με τον οποίο έχουν διαποτίσει γενεές επί γενεών, ούτε να αλλάξουν το Σύνταγμά τους με ικανοποιητικό και ωφέλιμο τρόπο για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Ύποπτη, διότι γνωρίζει πως όταν εδώ μιλούσαν για «παράθυρο ευκαιρίας», οι Σκοπιανοί συνομιλητές τους, με πρώτον και καλύτερο τον ίδιο τον υπουργό Εξωτερικών Ντιμιτρόφ,  επέμεναν στα θέματα της εθνικής ταυτότητας και οι διαπραγματεύσεις διεξάγονταν με διαπραγματευτή, τον Ναουμόφσκι, που ήταν επιλογή της προηγούμενης κυβέρνησης.

Και οι δεξιοί έχουν ψυχή ...

Τις τελευταίες ημέρες γίνονται και λέγονται πράγματα που παραβιάζουν και τις στοιχειώδεις λειτουργίες του κοινού νου.

Τι συμβαίνει;

Ευάριθμοι – ευτυχώς – σχολιαστές, οι οποίοι βεβαίως δεν ανήκουν στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας, εγκαλούν τον πρόεδρο της γιατί πράττει το αυτονόητο. Υπερασπίζεται την ενότητα του κόμματος του.

Οι ιδεολογικές και πολιτικές συντεταγμένες της Νέας Δημοκρατίας έχουν ορισθεί με επάρκεια. Είναι κόμμα συντηρητικό και φιλελεύθερο. Δεξιό και κεντρώο.

Τα έχουμε πει αυτά εξαντλητικά. Εγιναν «κοινά και τετριμμένα».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πέραν πάσης αμφιβολίας, είναι ένας φιλελεύθερος πολιτικός ηγέτης. Ομως, οφείλει σε κάθε βήμα του να ισορροπεί προσεκτικά για να εκφράζει το σύνολο της παράταξης.

Βουκουρέστι, 10 χρόνια μετά ...

Το Σκοπιανό απασχολεί την ελληνική εξωτερική πολιτική από την εποχή της ίδρυσης του γειτονικού κράτους. Οι λόγοι της αντίδρασης της Ελλάδας στην ονομασία των Σκοπίων είναι ιστορικά τεκμηριωμένοι και δεν αφορούν στο παρελθόν αλλά στο μέλλον. Η ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων ταλανίζεται εδώ και χρόνια από εθνικισμούς που πολλές φορές οδήγησαν σε περιφερειακή αποσταθεροποίηση. Ταυτόχρονα, ορισμένες μεγάλες δυνάμεις εκμεταλλεύτηκαν εθνικιστικές και αλυτρωτικές λογικές που υπήρχαν στην περιοχή, προς επίτευξη των δικών τους στόχων.
Το 2008, για πρώτη φορά μετά την ενδιάμεση συμφωνία του 1995, η πίεση συμμάχων και εταίρων για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και μετέπειτα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με κύριο επιχείρημα την προάσπιση της σταθερότητας στα Βαλκάνια, ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά σε δίλημμα:
Από τη μία, να δεχθεί την ένταξη της γείτονος με την προσωρινή ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την άλλη, να προσπαθήσει να πείσει συμμάχους και εταίρους ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο υπό την προϋπόθεση ότι ο αλυτρωτισμός, η παραχάραξη της ιστορίας και η προκλητική πολιτική των Σκοπίων με κορυφή του παγόβουνου το όνομα, έπρεπε να λυθούν οριστικά για να διαμορφωθούν σταθερές σχέσεις καλής γειτονίας.