Βάρεσε τα νταούλια και χόρεψαν οι αγορές!

Βρισκόμαστε πλέον στην επόμενη φάση της κυβερνητικής προπαγανδιστικής επίθεσης, στην καινούργια «προπαγάνδα υπηρεσίας».

Μετά τους πανηγυρισμούς για τον τερματισμό της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος, το κυβερνητικό successstory εμπλουτίζεται με το νέο κεφάλαιο που τιτλοφορείται «Έξοδος στις αγορές».

Και όπως ο – άνευ πρακτικής αξίας – επικοινωνιακός χειρισμός για την ανακοίνωση του τερματισμού της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος χρησίμευσε για να ταφεί η επιστολή Τσίπρα – Τσακαλώτου προς το ΔΝΤ (με 21 νέες δεσμεύσεις μεταξύ των οποίων και ο «επανυπολογισμός των συντάξεων»), έτσι και η έξοδος στις αγορές, θα χρησιμεύσει για να καλύψει με τον πιο θριαμβευτικό τρόπο την συζήτηση στη Βουλή για τον Πάνο Καμμένο.

Όποιος δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις...

Στη συνέντευξη ο Αλέξης Τσίπρας στον Guardian είπε το εξής προφητικό «ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επιφέρει μια ηθική επανάσταση που θα αλλάξει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο κυβερνάται η Ελλάδα»: «Αν βγεις έξω στο δρόμο και ρωτήσεις για αυτή την κυβέρνηση, πολλοί μπορεί να μας πουν ψεύτες αλλά κανείς δεν θα πει ότι είμαστε διεφθαρμένοι ή ανήθικοι ή ότι βάλαμε το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι». Λίγες ώρες μετά ήρθε ο συνοδοιπόρος του Νίκος Παππάς με το νομοσχέδιο για την «κρατικοποίηση της διαφήμισης», να επιχειρήσει να ελέγξει μέσω της δημιουργίας ηλεκτρονικής πλατφόρμας ελέγχου του διαφημιστικού χρόνου, τους τηλεοπτικούς σταθμούς.

Η αποθέωση της αριστερής κυριαρχίας ...

Φαντασθείτε έναν Έλληνα πολίτη που έχει κατηγορηθεί και καταδικασθεί για συμμετοχή σε οργάνωση που στοχοποιούσε μετανάστες.  Μετά από την απόρριψη αποφυλάκισης του, «αλληλέγγυοι» βγαίνουν και τα σπάνε στην Αθήνα. Ταυτόχρονα ο δημοσιογραφικός κόσμος αγωνία για την τύχη του καταδικασθέντα και άρθρα επί άρθρων γράφονται για την αναγκαιότητα αποφυλάκισης του. Εν τω μεταξύ, ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι η απόφαση  ήταν μια «δυσάρεστη έκπληξη» και ανακοινώνει δικαστήριο με νέα σύνθεση που θα βγάλει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Οι «ηλιόλουστες μέρες» δεν ήλθαν ακόμη…

Τέτοιες μέρες, μέρες που γιορτάζουμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην πατρίδα μας, η σκέψη μας τρέχει πάντα στην Κύπρο.

Ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις, τα ναυάγια στο Μον Πελεράν και στο Κραν Μοντανά, αναρωτιόμαστε πού χάθηκαν οι ελπίδες που γεννήθηκαν πριν από δύο χρόνια.

Όσοι πανηγύρισαν για την (παράνομη) «εκλογή», στις 26 Απριλίου 2015, του Μουσταφά Ακιντζί στα Κατεχόμενα (μεταξύ των οποίων και ο ΣΥΡΙΖΑ), επειδή τάχα εξελέγη ένας μετριοπαθής αριστερός πολιτικός που ειλικρινά επιθυμεί τη λύση του Κυπριακού, απλά δεν ήταν (και επομένως δεν είναι ούτε και σήμερα) να κάνουν μια στοιχειώδη πολιτική ανάλυση.

Ενα πρόγραμμα για τη μέση τάξη ...

Ο​​πως ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακάλυψε την Αμερική, αλλά νόμιζε ότι είχε φθάσει στην Ινδία, παρομοίως ο Παύλος Γερουλάνος προσέφερε στον δημόσιο διάλογο μια έξοχη ιδέα για την αντιπολίτευση, την οποία όμως απηύθυνε στο ΠΑΣΟΚ – ίσως το μόνο κόμμα που δεν θα μπορούσε ποτέ να την εφαρμόσει. (Δεν πειράζει. Μετά τη δημόσια ομολογία του ότι έχει ψυχή ΠΑΣΟΚ, του συγχωρώ τα πάντα. Για τους οδοιπόρους δεν έχω ιδιαίτερη έγνοια, αλλά τους ασθενείς τούς σέβομαι...)

Η αναγέννηση της μέσης τάξης θα έπρεπε να γίνει σημαία της αντιπολίτευσης. Αφήνω τους σοβαρούς οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους για αρμοδιότερους· μένω σε εκείνο το οποίο, λόγω επαγγέλματος, μπορώ να καταλάβω καλύτερα: το επικοινωνιακό. Το πλεονέκτημα ενός πολιτικού λόγου που θα αναπτύσσεται γύρω από την αναγέννηση της μέσης τάξης –πλεονέκτημα τόσο απλό, ώστε θα έπρεπε να ήταν προφανές– είναι ότι θέτει τον απώτερο σκοπό μπροστά από τα, ενδεχομένως, δύσκολα μέσα που χρειάζονται για την επίτευξή του.

Ταξικό μίσος: Η δουλειά γαλέρα και η μόρφωση χολέρα…

Το καλό με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν κρύβεται.

Είμαστε αστοιχείωτοι και το καμαρώνουμε, μας είπε προσφάτως ο υπουργός του επί της χυδαιότητας.

Χολέρα η καριέρα, λέει ο στρατηγικός εγκέφαλος Καρανίκας.

Γαλέρα η δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, δηλώνει στη Βουλή ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.

Αυτά πιστεύουν οι άνθρωποι κι αυτή ακριβώς είναι η πολιτική που εφαρμόζουν. Ιδεολογία τους το ταξικό μίσος και ο κοινωνικός φθόνος.

Γιατί να μπλέκεσαι με πράγματα δυσάρεστα, δουλειά, ανταγωνισμός, παραγωγή, όταν μπορείς να φαντασιώνεσαι με τα κινήματα, να εκτονώνεσαι με την κατάληψη και να εξαπολύεις στην καθισιά σου, ανάμεσα στους φραπέδες, άρες και κατάρες για τον άτιμο διαιτητή και την κακούργα κοινωνία.

Όταν το χαράτσι βαφτίζεται εύλογη αμοιβή...

Με την «πομπώδη» φράση «απάντηση σε ανακρίβειες» ξεκινά τη διευκρινιστική του ανακοίνωση το υπουργείο Πολιτισμού αναφορικά με το τέλος 2%-6% που έβαλε στην αγορά tablets και φωτοτυπικών μηχανημάτων, με το νόμο για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας.

Περιττό να παρατηρήσουμε, ότι υπουργοί αλλάζουν, μνημόνια ψηφίζονται και «κόκκινες» γραμμές γίνονται γκρίζες, αλλά η παράδοση των υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ να επιτίθενται με κάθε τρόπο στους δημοσιογράφους συνεχίζονται. Με μιας «ανακρίβειες», πριν καν το συζητήσουμε...

Η αλήθεια είναι ότι το υπουργείο Πολιτισμού έψαχνε επειγόντως έναν πόρο και τον βρήκε. Θα δημιουργήσει πρόβλημα σε μια αγορά θα πει κάποιος. Και τι έγινε θα πει κάποιος άλλος. Γιατί η κ. Κονιόρδου ρώτησε τον υπουργό Οικονομικών; Ρώτησε τον επίσης συνάδελφο της Υπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης για τις πιθανές επιπτώσεις που θα έχει στην συγκεκριμένη αγορά το εν λόγω τέλος; Υπάρχει σχέδιο για κάποιον κλάδο και θα υπάρχει και για τον κλάδο εμπορίας gudgets υψηλής τεχνολογίας;

Είναι κομμουνιστές, δεν είναι… αστοιχείωτοι!

Κινούνται βάσει σχεδίου. Θέλουν να ελέγξουν τα πάντα, Δικαιοσύνη, μέσα ενημέρωσης, δυνάμεις ασφαλείας, δημόσιες υπηρεσίες. Ακόμη κι αν εξαναγκαστούν να πάνε σε εκλογές, θα αφήσουν πίσω τους μία πέμπτη φάλαγγα. Ονειρεύονται μία «φιλελεύθερη παρένθεση» και την ίδια ώρα ενισχύουν τις σχέσεις τους με τμήματα της Λαϊκής Δεξιάς, σχεδιάζοντας το μέλλον μιας Ελλάδας στην οποία θα εναλλάσσονται κυβερνήσεις με σαφή αντιευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Δεν θα φύγουν εύκολα κι αυτό το γνωρίζουμε. Αυτή την περίοδο τα παίζουν όλα για όλα, επειδή ξέρουν ότι μία εκλογική αναμέτρηση θα τους οδηγήσει σε μεγάλη εκλογική και πολιτική ήττα. Γι' αυτό κι οι εκλογές θα είναι η τελευταία τους επιλογή. Μόνο αν εξαναγκαστούν, αν δεν γίνεται αλλιώς, μόνο και μόνο τότε θα προσφύγουν στις κάλπες. Αλλά και για μία τέτοια περίπτωση, απευκταία γι' αυτούς, έχουν σχέδιο: Προσπαθούν να ελέγξουν όλα τα κρίσιμα «περάσματα» στον κρατικό μηχανισμό για να δυσκολέψουν το έργο της επόμενης κυβέρνησης. Πως το είχε πει ο Πολάκης; Ότι δεν ελέγχουν τον κρατικό μηχανισμό; Αυτό το έλεγε πριν μερικούς μήνες. Είναι σαφές ότι τώρα προσπαθούν να ελέγξουν τα πάντα. Και στην προσπάθειά τους αυτή δεν τους νοιάζει αν θα «εκτεθούν» ή όχι, όπως συμβαίνει τώρα με τις δηλώσεις τους περί Δικαιοσύνης.

Μπάτε σκύλοι αλέστε...

Π​​ότε ήταν που λέγαμε για την παρακμιακή κατάσταση μουσείων και αρχαιολογικών χώρων; Διαβάζω, λοιπόν, για την υπόθεση της τουρίστριας με τα αφρικανικά χαρακτηριστικά και την εθνίκ αμφίεση, η οποία πέρασε ένα σπρέι μέσα στο Μουσείο της Βεργίνας και ψέκασε με αυτό δέκα επιτύμβιες στήλες, αφήνοντάς τους μαύρους ελαιώδεις λεκέδες. Τώρα την αναζητούν, βάσει των εικόνων του κλειστού κυκλώματος.

Μου κάνει εντύπωση ότι η επισκέπτρια (παλαβή οπαδός της Μαύρης Αθηνάς;) πρόλαβε να ψεκάσει δέκα στήλες, αλλά και πολλές φωτογραφίες, καθώς και επεξηγηματικές επιγραφές του μουσείου. Αυτό σημαίνει ότι είχε όλον τον χρόνο στη διάθεσή της· δεν χρειάστηκε να δράσει «αστραπιαία», που λένε. Προφανώς, ούτε υπήρχε υπάλληλος να επιβλέπει (κι αν υπήρχε ούτε καν έβλεπε, πόσο μάλλον να επέβλεπε) ούτε όμως παρακολουθούσε κάποιος τις εικόνες των καμερών από τις αίθουσες του μουσείου. Τόσο καλά! Χρειάστηκε να έλθει η επομένη μέρα, για να προσέξουν τις ζημίες και να πέσει ο πανικός κατόπιν εορτής.

Επίθεση στη Δικαιοσύνη αλά… Βενεζουέλα .

ΕΝΑΣ ΜΑΔΟΥΡΟ ΟΛΟΣ ΝΑΖΙ  ...

Αυτά που συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στη Βενεζουέλα είναι γνωστά:

Η χώρα μαστίζεται από την οικονομική κρίση, οι διεθνείς οίκοι υποβαθμίζουν το αξιόχρεο του κρατικού χρέους και προειδοποιούν ότι κινδυνεύει με χρεοκοπία μέσα στους επόμενους έξι μήνες, οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις συνεχίζονται εδώ και πάνω από τρεις μήνες, οι νεκροί πλησιάζουν τους εκατό (ανάμεσά τους και πολλοί έφηβοι), οι ηγέτες της αντιπολίτευσης βρίσκονται είτε στη φυλακή, είτε σε κατ’ οίκον περιορισμό, το καθεστώς επιμένει στον σχηματισμό Συντακτικής Συνέλευσης τα μέλη της οποίας αναμένεται να εκλεγούν στις 30 Ιουλίου και για την οποία η Καθολική Εκκλησία έχει καταγγείλει, καθώς θα πρόκειται για «εγγραφή στο Σύνταγμα μιας στρατιωτικής, σοσιαλιστικής, μαρξιστικής και κομμουνιστικής δικτατορίας», καθώς θα προχωρήσει σε συνταγματικές αλλαγές χωρίς τη συγκατάθεση της Βουλής.

Τα υιοθετημένα παιδιά της τρομοκρατίας ...

Υπάρχουν παρατηρώ κάποιοι ανάμεσά μας που πάντοτε χαίρονται όταν αθωώνεται ένας υπόδικος για τρομοκρατική ενέργεια. Για κάποιο λόγο, που δεν μας τον λένε, είναι πάντα με το μέρος του υπόδικου. Ξέρουν πάντα ότι είναι αθώος, ότι πρόκειται για δικαστική πλάνη, και ξέρουν επίσης πάντα αρκετά για να αμφισβητήσουν την δικαστική ετυμηγορία. Οι υπόλοιποι πάλι από εμάς δεν είμαστε τόσο κατηγορηματικά σίγουροι, και ούτε χαιρόμαστε, ούτε λυπόμαστε. Άνθρωποι φυλακίζονται κάθε μέρα, καταδικάζονται κάθε μέρα, αθωώνονται κάθε μέρα. Παρακολουθούμε ενίοτε τις σημαντικές δικαστικές υποθέσεις, και ευχόμαστε πάντα, να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δηλαδή να βρεθεί ο ένοχος και να τιμωρηθεί. Αλλά για κάποιους, ειδικά στην περίπτωση των υποδίκων για τρομοκρατική ενέργεια, ποτέ δεν υπάρχει κανένας ένοχος, ποτέ δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία, ποτέ δεν έχει κάνει η αστυνομία τίποτα σωστό, πάντα τα στοιχεία είναι φυτεμένα ή αναξιόπιστα, η δε δικαιοσύνη, η ίδια δικαιοσύνη που δικάζει σήμερα την Χρυσή Αυγή ως εγκληματική οργάνωση, έχει στις περιπτώσεις υποδίκων για τρομοκρατικές ενέργειες πάντα καταδικάσει χωρίς κανένα στοιχείο έναν αθώο άνθρωπο.

Οι κουκουλοφόροι της Μαδρίτης ...

Α​​ναρωτιέμαι πόσο Ελληνοαυστραλός θα νιώθει τώρα εκείνος ο δυστυχής τουρίστας που τον έδειραν οι κουκουλοφόροι την περασμένη Κυριακή, επειδή ψώνιζε από εμπορικό κατάστημα. «Ερχόμαστε και αφήνουμε λεφτά στη χώρα σας και τρώμε ξύλο από πάνω;», ρωτούσε το κενό η γυναίκα του, που ήταν μπροστά στο επεισόδιο, μαζί με τα δύο παιδιά τους. Ηταν η πρώτη Κυριακή που, με επίσημη υπουργική απόφαση, τα μαγαζιά μπορούσαν να λειτουργήσουν ελεύθερα. Πού να εξηγήσεις στη γυναίκα πως ο φόβος της Εκκλησίας και ο φόβος της αριστερής βίας κρατούσαν για χρόνια τα μαγαζιά κλειστά τις Κυριακές και ότι, με την εκστρατεία εκφοβισμού που είχε προηγηθεί από ακραίους συνδικαλιστές της Αριστεράς, και πάλι ήταν θαύμα που τα καταστήματα είχαν ανοίξει. Αλλά και γιατί να έχει η γυναίκα την υποχρέωση να κατανοήσει σε όλο το βάθος της την «ιδιαιτερότητα» που μας δέρνει αλύπητα; Αυτή ήλθε στη χώρα για διακοπές, για να περάσει καλά. Απλώς, δεν πρόκειται να ξανακάνει το ίδιο λάθος.

43 χρόνια περιμέναμε τους… Ταλλεϋράνδους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ!

Άφησα σκόπιμα να περάσουν μερικές μέρες από το ναυάγιο των συνομιλιών στο Κραν Μοντανά και τη συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στη Βουλή των Ελλήνων, προκειμένου να καταθέσω μερικές σκέψεις.

Είναι πλέον σαφές πως η «διπλωματία των ναυαγίων» μόνο σε αδιέξοδα μπορεί να οδηγήσει.

Και πως το να επιβεβαιώνουμε συνεχώς ότι με την Τουρκία δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε δεν αποτελεί διαπραγμάτευση – αντίθετα οδηγεί στην ενίσχυση των θέσεων του αντιπάλου, δια της επιβεβαίωσής τους.

Πολύ περισσότερο που ήταν πολύ πρόσφατο (Νοέμβριος του 2016) το προηγούμενο ναυάγιο, αυτό του Μον Πελεράν.

Και πως μεγάλο ρόλο διαδραματίζει το «timing», ο χρόνος δηλαδή και ο γεωστρατηγικός και πολιτικός περίγυρος, εντός των πλαισίων των οποίων διεξάγεται μια διαπραγμάτευση.

Και πως είναι πολύ πιθανόν η Τουρκία να επιδιώκει το αδιέξοδο – όπως αποδεικνύεται και από τις τελευταίες πολύ επιθετικές δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων – με τελική επιδίωξη τα τετελεσμένα.

Και επειδή πολλοί είναι εκείνοι που στο όνομα της ενότητας δαιμονοποιούν τις διαφορετικές απόψεις, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτό που μας ενώνει είναι ο αγώνας για μια ενωμένη και ελεύθερη Κύπρο.

Ας πούμε ότι η ανάπτυξη χτυπάει την πόρτα...

Άλλος τρόπος να ξεχάσουμε το παραμύθι "ανάπτυξη" δεν υπάρχει. Μόνο περνώντας και από εμάς. Για να μας αποκαλύψει ότι έχουμε μείνει στο 1981.

Όποιος θυμάται, και θέλει, ας ξαναφέρει ζωντανά στο μυαλό του εκείνη τη "σπουδαία... τη μοναδική εποχή". Με το κράτος να μεγαλώνει (ακόμη περισσότερο από εκείνο του 1975-1981). Και την ιδιωτική οικονομία να μικραίνει (όσο ήταν αναγκαίο) για να περάσει (προς εξυγίανση...) από το κράτος...

Ας διαλογισθεί το "μεγαλείο" της οικονομίας μας... με τα κρατικά μονοπώλια στο ρεύμα, στα νερά, στις μεταφορές, στις υποδομές, στις μεγάλες και μικρές προμήθειες.

Και ανάμεσα σε αυτόν τον "οικονομικό παράδεισο" των ΔΕΚΟ ας αναπολήσει... το κράτος - μεταλλευτή, το κράτος - μεταλλουργό, το κράτος-τσιμεντοβιομήχανο, το κράτος-κλωστοϋφαντουργό, το κράτος-λιπασματοβιομήχανο, το κράτος-χαρτοβιομήχανο, το κράτος-ναυπηγό, το κράτος-κατασκευαστή προϊόντων άμυνας, το κράτος-μικρομεσαίο παραγωγό ούζου...

Πως να πουλήσει χωρίς μάρκετινγκ;

Ας προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε το συλλογισμό της κυβέρνησης, η οποία περιμένει την αυριανή συνεδρίαση του ΔΝΤ πριν αποφασίσει να προχωρήσει στην πρώτη έκδοση ομολόγων της τελευταίας τριετίας.

Το ερώτημα είναι απλό: Στην περίπτωση που το ΔΝΤ διαγνώσει, όπως έγραφε η Καθημερινή της Κυριακής, ότι όχι μόνο το χρέος είναι μη βιώσιμο αλλά είναι εξαιρετικά μη βιώσιμο και επίσης λείπουν περίπου 10 δισ. από τις τράπεζες, τι θα γίνει; Θα διακόψει η κυβέρνηση της προσπάθεια να αποκτήσει επαφή με τις αγορές; Θα διακόψει και την προσπάθεια κλεισίματος των αξιολογήσεων; Έχει κάποια άλλη εναλλακτική;

Οι επιστολές προς τους δανειστές έγιναν αισίως… 23!

Τις τελευταίες ημέρες, ο νέος κύκλος θριαμβολογίας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περιστρέφεται γύρω από την απόφαση της Κομισιόν για τερματισμό της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος.

Μετά από τόσα μνημόνια και τόσα μέτρα και τόσα πλεονάσματα και την μεταφορά του συνόλου της δημόσιας περιουσίας στο αιωνόβιο υπερταμείο, αυτό, προφανώς, ήταν το λιγότερο που μπορούσαν να κάνουν οι δανειστές.

Τα πήραν όλα, ζητούν κι’ άλλα, η κυβέρνηση τους τα δίνει, ένα μικρό αντίδωρο, συμβολικής αξίας και άνευ σημασίας (δηλαδή τι άλλα πειθαρχικά μέτρα θα μας μπορούσαν να μας επιβάλουν;) ήταν το λιγότερο που μπορούσαν να προσφέρουν.

Όλως τυχαίως μάλιστα, η απόφαση για… άφεση αμαρτιών ήλθε την ίδια ακριβώς ημέρα (12 Ιουλίου) που Τσίπρας και Τσακαλώτος έστειλαν άλλη μια επιστολή νομιμοφροσύνης και δεσμεύσεων προς το ΔΝΤ. Την 23^η προς τους δανειστές – ζωή νάχουν!

Δηλαδή, μετά από δύο και πλέον χρόνια στο τιμόνι αυτής της άτυχης χώρας, το μόνο βέβαιο είναι πως πρέπει να έχει πονέσει το χέρι τους από τις πολλές επιστολές που έχουν στείλει στους δανειστές.

Και να σκεφθεί κανείς πως στις 11 Ιανουαρίου 2015, σε συνέντευξή του στη Real News και απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν θα καταργήσει το μνημόνιο με αποστολή επιστολής, ο κ. Τσίπρας είχε απαντήσει.

«Την επιστολή προς τους δανειστές, λοιπόν κε Σκουρή, δε θα χρειαστεί να τη στείλω εγώ γιατί θα την στείλει ο λαός, το βράδυ των εκλογών».

Είπε συγκεκριμένα:

Τα κοκοράκια της χυδαιότητας ...

Φωτό αρχείου. 

Ενας φίλος βρέθηκε πρόσφατα σε συνέδριο επιχειρηματιών. Ηταν εκεί άνθρωποι της πιάτσας, οι οποίοι αγωνιούν κάθε μέρα για το πώς θα πληρώσουν τους φόρους τους και το προσωπικό τους. Για να συμμετέχουν σε τέτοιο συνέδριο, ανήκουν προφανώς στην κατηγορία των ηρωικών Ελλήνων επιχειρηματιών που επιβίωσαν τα χρόνια της κρίσης. Νομίζω πως τους ταιριάζει εκείνο το τραγούδι του Σινάτρα, που λέει, «αν τα κατάφερες εδώ, μπορείς να τα καταφέρεις οπουδήποτε».

Στο συνέδριο υπήρχε και πάνελ με πολιτικούς. Οι οποίοι κατάφεραν να εξοργίσουν τους πάντες. Ο αντιπολιτευόμενος αποκάλεσε «ραγιάδες» τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, ο κυβερνητικός βουλευτής είπε πως «έχετε κάνει εγκλήματα όλα αυτά τα χρόνια, είστε κοινοί εγκληματίες».

Μία σοφή παροιμία : «δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι» #free_Irianna ...

Σπάζοντας μερικές βιτρίνες με γλυκά θα απελευθερωθεί η #free_Irianna ...

Σοβαρές υλικές ζημιές προκάλεσαν το βράδυ της Δευτέρας μετά την πορεία διαμαρτυρίας για την Ηριάννα , σε καταστήματα επί της οδού Ερμου, ακροαριστεροί λάτρεις της τρομοκρατίας που τα ΜΜΕ παρουσιάζουν χρησιμοποιώντας τις λέξεις "Αλληλέγγυοι" η "Αντιεξουσιαστές "...

Η ομάδα αυτή (περί τους 300)  έσπασε βιτρίνες και εισόδους αρκετών καταστημάτων κοντά στο σταθμό Μοναστηράκι.

Ο Σημίτης είναι αλλιώς...

Παρακολουθώντας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ένα νεαρό άτομο, ας πούμε ηλικίας μεταξύ είκοσι και εικοσιπέντε, δεν πρόκειται ποτέ να μάθει ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος υπήρξε υπουργός τις περιόδους που ο κ. Σημίτης ήταν πρωθυπουργός. Είναι ως αν ο κ. Τσοχατζόπουλος να υπήρξε υπουργός μιας περιόδου χωρίς κυβερνήσεις, χωρίς φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, χωρίς κόλακες δημοσιογράφους που ποτέ δεν μπόρεσαν να διαπιστώσουν έστω αποχρώσες ενδείξεις διαφθοράς.

Ο τράγος, το Δημόσιο και η καθαριότητα ...

Μπορεί να έληξε η απεργία στους δήμους που μας έπνιξε στην μπόχα και έβλαψε την υγεία μας. Ομως αιωρείται η απειλή της επανάληψης, όταν διαπιστωθεί ότι μόνο κάποιοι από τους συμβασιούχους θα ευεργετηθούν με το ανήθικο πλεονέκτημα της μονιμοποίησης στο Δημόσιο.

Η λαϊκή σοφία προσδιόρισε μ' ένα σκαμπρόζικο ανέκδοτο την κορυφαία πρακτική αξία του πλεονεκτήματος αυτού. Στον μοναδικό τράγο του χωριού ήταν αναγκασμένοι να προσφεύγουν όσοι είχαν κατσίκες για να τις βατεύει, καταβάλλοντας και σημαντική αμοιβή στον ιδιοκτήτη του. Οι ενδιαφερόμενοι έκριναν ότι τελικά θα τους ήταν συμφερότερο να αγόραζαν τον τράγο και να τον έκαναν δημοτικό υπάλληλο ώστε να μην πληρώνουν τον ιδιώτη ιδιοκτήτη του. Ομως κατάπληκτοι διαπίστωσαν πλήρη απροθυμία του τέως σεξουαλικά δραστήριου ζώου να συνεχίσει τις επί ιδιωτικής ιδιοκτησίας επιδόσεις του. Το 'ριξε στην τεμπελιά και στον ύπνο.