Συνεχόμενες ΝΙΚΕΣ ! Τελικά, όμως πότε νίκησαν; Το 2016 ή το 2017;

Καθώς οδεύουμε προς την ψήφιση του τέταρτου μνημονίου (για την ακρίβεια πέμπτου, αφού υπάρχει και το άλλο συμπληρωματικό μνημόνιο του Ιουνίου 2016) – οπότε οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που θα έσχιζαν τα μνημόνια «ντάλα μεσημέρι» θα έχουν υπογράψει τρία μνημόνια μόνοι τους – μετά από άλλη μια μακρόσυρτη και ολέθρια «διαπραγμάτευση», ας θυμηθούμε τι έλεγαν και πώς θριαμβολογούσαν μετά την προηγούμενη «περήφανη διαπραγμάτευση».

Ήταν αρχές Ιουνίου του 2016, όταν και πάλι είχαν… νικήσει. Και ιδού τι έλεγαν με (ένα ακόμη) non paper, σε αντιπαραβολή με αυτά που έγιναν και λένε σήμερα:

-Στην επόμενη, ίσως, συνεδρίαση της ΕΚΤ, η κυβέρνηση αναμένει την άρση του waiver των ελληνικών ομολόγων και σύντομα, μέσα στον Ιούλιο (σ.σ. του 2016), ενδεχομένως, αναμένει την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο σύστημα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Τότε, ο κ. Τσίπρας είχε δηλώσει μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο ότι «αναμένουμε, αμέσως μετά και την τυπική ολοκλήρωση της αξιολόγησης και τη συνεδρίαση του Euro Working Group, τις επόμενες μέρες, στην επόμενη, ίσως, συνεδρίαση της ΕΚΤ, την άρση του waiver των ελληνικών ομολόγων. Και επίσης, σύντομα, μέσα στον Ιούλιο, ενδεχομένως, αναμένουμε την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο σύστημα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ».

Οι Βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ για την Καρέκλα και τα Προνόμια...ψηφίζουν και «με τα δυο χέρια»...

Όταν βρίσκονταν στα έδρανα της αντιπολίτευσης ή έδιναν τους συνδικαλιστικούς τους αγώνες, ήταν στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά των Μνημονίων. Σήμερα, τα ίδια πρόσωπα, με την ιδιότητα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ή των ΑΝ.ΕΛ., ετοιμάζονται να υπογράψουν τα μέτρα-λαιμητόμο, έτσι ακριβώς όπως το είπε πριν από λίγα 24ωρα ο συνάδελφός τους, Νάσος Αθανασίου: «Με τα δυο χέρια».

Η διατήρηση της εξουσίας και όλων των προνομίων που εξασφαλίζει ο τίτλος του βουλευτή είναι προτεραιότητα και κανένα μέλος των κοινοβουλευτικών ομάδων της συγκυβέρνησης δεν είναι διατεθειμένο να τα ρισκάρει. Οπως προκύπτει μάλιστα από τα «πόθεν έσχες», το προφίλ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν νόμισμα με δύο όψεις: Υπάρχει η κατηγορία των ευκατάστατων, με χρήματα στο εξωτερικό, που σήμερα έχουν μια θέση στο Υπουργικό Συμβούλιο. Υπάρχουν και εκείνοι που, πριν εκλεγούν βουλευτές, ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, κυρίως συνταξιούχοι, γιατροί του ΕΣΥ, δάσκαλοι ή καθηγητές (οι περισσότεροι συνταξιούχοι), δικηγόροι και γιατροί με ετήσια εισοδήματα που δεν ξεπερνούσαν τις 30.000 ευρώ, συνταξιούχοι τραπεζικοί υπάλληλοι… Η πλειοψηφία των βουλευτών περιγράφει, μάλιστα, στο βιογραφικό της συνδικαλιστικούς αγώνες και κομματικές περγαμηνές.

Οι κυβερνήσεις πέφτουν στη Βουλή ...

Η Ελλάδα εξακολουθεί – ακόμη- να είναι μία δημοκρατική χώρα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έχουν γίνει με τις ωμότατες κυβερνητικές παρεμβάσεις στους χώρους της Δικαιοσύνης και των Μέσων Ενημέρωσης. Στις Δημοκρατίες, λοιπόν, οι κυβερνήσεις πέφτουν στο Κοινοβούλιο. Οι πλατείες των αγανακτισμένων δεν βρίσκονται – και σωστά- στο DNA των ευρωπαϊστών. Από την άλλη, δεν μπορεί να υπάρξει ανοχή στο στήσιμο της νέας διαπλοκής.

Ήταν γνωστό ότι το κλειδί των εξελίξεων το είχε, όπως και εξακολουθεί να το έχει ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρωθυπουργός δεν είναι διατεθειμένος να προσφύγει στις κάλπες, επειδή γνωρίζει ότι τον περιμένει μία βαρύτατη και ταπεινωτική ήττα. Ούτε και δείχνει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις επιπτώσεις των συμφωνιών που ψηφίζει αυτός και οι βουλευτές του. Ένα μνημόνιο σαν κι αυτό που φέρνει στις επόμενες ημέρες για ψήφιση στην Βουλή δεν θα τολμούσε να το φέρει μία κεντροδεξιά κυβέρνηση. Όχι μόνο για λόγους που έχουν να κάνουν με τις οξύτατες πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις που θα προκαλούσε, αλλά και επειδή η κεντροδεξιά, όπως και το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη Βενιζέλου, δεν θα μπορούσε να παραδώσει – για παράδειγμα- τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια στους Σόιμπλε, όπως και δεν το έκαναν!

Στα 14,15 δισ. ευρώ ανεβαίνει ο λογαριασμός των μέτρων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ !!!

Βαρύτατος αποδεικνύεται ο λογαριασμός που έφερε και η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στους πολίτες και την οικονομία. Σε μόλις 2,5 χρόνια διακυβέρνησης το τρίτο μνημόνιο μας έχει κοστίσει μέτρα 9,2 δισ. ευρώ (2015-2017) ενώ με την «επικαιροποίησή» του και την ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου από τη Βουλή που προβλέπει πρόσθετα μέτρα 4,92 δισ. ευρώ, ο συνολικός λογαριασμός μέχρι το 2021 θα εκτοξευτεί στα 14,5 δισ. ευρώ. Για κάθε ένα από 3,4 εκατομμύρια νοικοκυριά οι επιπλέον επιβαρύνσεις-απώλειες φτάνουν τα 3.400 ευρώ, ενώ η Αξιωματική Αντιπολίτευση προσθέτει επιπλέον 7.000 ευρώ «κόστος» από την απώλεια εισοδήματος που επέφερε το πισωγύρισμα της οικονομίας και το οποίο είχε ως αποτέλεσμα το σημερινό ΑΕΠ να είναι κατά 29 δισ. ευρώ μικρότερο σε σύγκριση με τις δικές της προβλέψεις για (188 δισ. ευρώ αντί για 217 δισ. ευρώ).

Όταν ο Βόλφγκανγκ "αγάπησε" τον Αλέξη ...

Να λοιπόν που η Ελλάδα έφτασε να χρησιμοποιείται ως παράδειγμα προς μίμηση από τον κ. Σόιμπλε! Ποιος να το φανταζόταν... Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών έπλεξε το εγκώμιο της Ελλάδας για την προσαρμογή της στη δημοσιονομική πειθαρχία. Έφτασε να δηλώσει ότι "Αν μια χώρα δεν θέλει να βγει από το ευρώ πρέπει να κάνει δομικές αλλαγές, όπως η Ελλάδα"!

Ε, κάπως θα πρέπει και εκείνος να δικαιολογήσει ενόψει των γερμανικών εκλογών, το πείραμα στο οποίο υποβλήθηκε η χώρα. Να υπερασπισθεί το success story των δανειστών και να υπεραμυνθεί της πολιτικής του στα ευρωπαϊκά ζητήματα. Βεβαίως, την ίδια ώρα αποδείχθηκε εκείνο που εξ αρχής βέβαια ήταν φανερό, ότι η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα χρησιμοποιήθηκε ως "βολικός" και "πρόθυμος" συνομιλητής από τους δανειστές. Πού θα έβρισκαν άλλον ηγέτη που θα υπέβαλε την χώρα του σε εξοντωτική λιτότητα, σε αφαίμαξη κάθε ρευστότητας και σε ισοπέδωση κάθε πνεύματος και δύναμης αντίστασης στην κοινωνία, ενδυόμενος μάλιστα τον μανδύα του προστάτη της κοινωνίας και της ανεξαρτησίας της χώρας.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, από το "είναι η εφαρμογή ηλίθιε" που είχε χρησιμοποιήσει προσβλητικά για τον κ. Τσίπρα, έφτασε στο να εκδηλώσει την "αγάπη" του... Το ξετύλιγμα του αριστερού παραμυθιού αποδείχθηκε ιδανικός σύμμαχος στην κατάπνιξη της κοινωνικής δυσφορίας όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και συνολικότερα στην Ευρώπη. Και κυρίως σε χώρες όπως η Ισπανία ή η Ιταλία ή και η Γαλλία. Βεβαίως, το καζάνι μπορεί να εξακολουθεί να βράζει στις χώρες αυτές, αλλά κερδήθηκε ο χρόνος που ήταν επιθυμητό να κερδηθεί μέχρι να ολοκληρωθούν οι εκλογικές διαδικασίες και προκειμένου να μην εμφανιστεί ηττημένη η ακολουθούμενη πολιτική στην Ευρωζώνη.

Οι βιαστές που κρύβονται στα φουστάνια της Δημοκρατίας!

Ψηφίστε με. Εκλέξτε με δημοκρατικά. Αλλά μόλις το κάνετε, θα καταλύσω τον κοινοβουλευτισμό και θα εγκαθιδρύσω δικτατορία. Θα σας πάρω τις περιουσίες και θα τις μοιράσω στον λαό. Θα καταργήσω το χρήμα. Θα κάνετε όχι τη δουλειά που ξέρετε αλλά αυτή που θα σας διατάξω. Θα σας ταΐζω με το δελτίο. Και θα σας πληρώνω ανάλογα με το πόση ώρα δουλέψατε, είτε είστε πυρηνικοί φυσικοί είτε ανειδίκευτοι.

Κι αν δεν με εκλέξετε, εγώ και οι επαναστάτες σύντροφοί μου θα βρούμε τον τρόπο να πάρουμε την εξουσία και να σας επιβάλουμε τον ανώτερο άνθρωπο που εμπνευστήκαμε. Μέχρι να το καταφέρουμε, θα προσπαθούμε να σας κάνουμε συνέχεια ζημιά.»

Στη χώρα που κυριαρχεί η ρητορική του μίσους, ενοχλήθηκαν οι ειρηνικές ψυχές από τα άρθρα της Σώτης;

Ο στόχος είναι να σιγήσουν οι αυτόνομες φωνές...

Σε μια κανονική χώρα θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για τις επιφυλάξεις απέναντι σε ένα νόμο ο οποίος ήταν εξαρχής τόσο θολά και περίεργα διατυπωμένος, ώστε να είναι σίγουρο πως θα κατέληγε στα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά τα οποία, υποτίθεται, στόχευε. Να αθωώνει δηλαδή ρατσιστές και να καταδιώκει καθηγητές ιστορίας και συγγραφείς.

Όμως δεν είμαστε κανονική χώρα. Και όλα όσα γίνονται, είναι μεταμφιεσμένες επιδιώξεις, υπηρετούν άλλες ατζέντες. Πιστεύει δηλαδή κανένας ότι, σ’ αυτή τη χώρα που για χρόνια κυριάρχησε η ρητορική του μίσους και ο εγκωμιασμός της βίας, ενοχλήθηκαν οι ειρηνικές ψυχές από τα άρθρα της Σώτης; Πιστεύει πραγματικά κανένας σήμερα, αν έχει διαβάσει έστω και ένα βιβλίο ή άρθρο της, ότι η Σώτη Τριανταφύλλου προτρέπει σε «ρατσιστικές πράξεις βίας»;

Κρατικοποίηση του αντιρατσισμού ...

Βεβαίως και έχουμε πρόβλημα (ή, τέλος πάντων, πρέπει να έχουμε) όταν «οι Ελληνες βουλευτές μιλάνε για την ομοφυλοφιλία ως κουσούρι» (Ξένια Κουναλάκη «Δημητράς ή Σώτη;», «Καθημερινή» 11.5.2017). Δεν πρέπει να «μας αφήνει παγερά αδιάφορους γυναίκες να αποκαλούνται “καλτσοδέτες” στον δημόσιο λόγο». Ούτε να «ανεχόμαστε ξενοφοβική ρητορική από τα χείλια παπάδων». Τέλος, τρέχουν πολλά κάστανα «με τις τρανσφοβικές αποστροφές δημοσιογράφων».

Το ερώτημα όμως (και) σε αυτή την περίπτωση είναι άλλο. Μπορεί η απάντηση στον λόγο να είναι η βία, έστω η νόμιμη όπως είναι του κράτους; Δυστυχώς, στην Ελλάδα της μεταμοντέρνας αποσύνθεσης ο λόγος ταυτίζεται με τη βία και συνεπώς η άσκηση φυσικής βίας εναντίον όσων μιλούν έφτασε να θεωρείται κάτι σαν αυτοάμυνα. «Βία στη βία των δημοσιογράφων», δεν λένε και οι αναρχικοί που θέλουν ελεύθερη αγορά βίας (χωρίς κρατικά μονοπώλια) στην κοινωνία; Συνεπώς είναι εύκολο να φανταστούμε ποια είναι τα αποτελέσματα, όταν ο λόγος θεωρηθεί χειρότερος από τις πράξεις: «και λίγες του ’ριξε με αυτά που είπε...».

Όταν ο Τζήμερος νομίζει ότι κάνει πολιτική ταπώνοντας αφίσες του ΚΚΕ...

Η ενοχική στάση της δεξιάς απέναντι στην αριστερά έχει τις ρίζες της στην μεταπολίτευση. Όταν εκχωρήθηκε στην αριστερά το προνόμιο να δίνει πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων για το ποιος ήταν χουντικός και ποιος όχι. Έτσι για να μην τον πουν φασίστα ή χουντικό κάθε πολίτης που δεν ήταν αριστερός έπρεπε να συμφωνεί με ό,τι έλεγε η αριστερά. Από το ότι οι μόνοι που πολέμησαν τους Γερμανούς ήταν οι ελασίτες, μέχρι το ότι 1949 κέρδισε τον πόλεμο ο μοναρχοφασισμός, ότι οι Αμερικάνοι ήταν οι φονιάδες των λαών και οι μόνοι που αντιστάθηκαν στην χούντα ήταν οι αριστεροί.

Ο λαός συμφωνεί και τα σκυλιά δεμένα!

Η επίκληση του λαού – το έχουμε ξαναπεί – αποτελεί προπαγανδιστική πρακτική που δικαιολογεί οποιαδήποτε ενέργεια, υπενθυμίζει την μέσω της ψήφου λαϊκή συμμετοχή και εξασφαλίζει τη σιωπή και την ανοχή του λαού.

Η κυβέρνηση και οι εκπρόσωποί της δεν έχουν σταματήσει να επικαλούνται αυτή τη «λαϊκή συμμετοχή» από την πρώτη στιγμή. Και η εκστρατεία της «λαϊκής συμμετοχής» κορυφώνεται κάθε φορά πριν από τη λήψη μιας κρίσιμης και μοιραίας απόφασης.

Η λογική είναι «αυτά ψηφίσατε, αυτά παίρνετε». Και εκεί βρίσκεται και το «κλειδί της επιτυχίας» όλων των αυταρχικών καθεστώτων: Στη «λαϊκή συμμετοχή», στη «συναίνεση του λαού», στην «ανοχή του λαού». Γι’ αυτό και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την επικαλούνται συνεχώς. Ειδικά αυτές τις μέρες του τετάρτου μνημονίου.

Αν τους ακούσεις, θα πιστέψεις χωρίς αμφιβολία ότι ο λαός τα μέτρα και τα επικροτεί και τα… λατρεύει! Οι δηλώσεις τους το μαρτυρούν σε όλους τους τόνους:

Δικάζοντας την Σώτη Τριανταφύλλου ...

Μετά από την μήνυση που κατέθεσε ο κ. Δημητράς εναντίον της κας Σώτης Τριανταφύλλου, θυμήθηκα ένα πρόσφατο άρθρο, στο Claremont Review of Books, για την πολιτική ορθότητα. Γράφει ο Angelo M. Codevilla, «η επιβολή της πολιτικής ορθότητας δεν έχει ένα τελικό στάδιο, γιατί το να αισθάνεσαι καλύτερα για τον εαυτό σου ομολογώντας τις αμαρτίες άλλων ανθρώπων, ταπεινώνοντάς και πληγώνοντάς τους, είναι μια εθιστική ηδονή. Όσο περισσότερο ενοχή βρίσκω σε εσένα, τόσο πιο ενάρετος είμαι εγώ. Όσο περισσότερο αμαρτωλός είσαι, τόσο πιο ισχυρή η θέση μου και η εξουσία μου να σου επιβληθώ.»

«Ακούρευτο» το χρέος πιάνει λιμάνι στο Μπάρι ...

Καθημερινά αναχωρεί το πλοίο από το λιμάνι της Πάτρας κατά τις 2 το μεσημέρι με προορισμό το Μπάρι. Στο δρομολόγιο αυτό δεν επιβιβάστηκε χτες κανένα μέλος της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν αντέχουν άλλες «φουρτούνες» και οι μέρες που μεσολαβούν μέχρι την ψήφιση των μέτρων αναμένονται αρκετά «φουρτουνιασμένες».

Έστω και απόντες από την μεγάλη συνάντηση των G7, στην κυβέρνηση όπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, «αναμένουν ότι θα βρεθεί σημείο ισορροπίας». Η φράση αυτή πιθανότατα να φανεί απαραίτητη και για εγχώρια χρήση, καθώς ενώ όλες οι πλευρές στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν συμφωνήσει στην ψήφιση των δύσκολων μέτρων, στελέχη του όπως ο Φίλης και ο Σκουρλέτης επιχειρούν να περισώσουν τα δικά τους προσωπικά προσχήματα.

Αν για παράδειγμα μπορούσε να μιλήσει ελεύθερα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θα έλεγε πιθανότατα ότι πιο εύκολα μπορεί να περάσει η περικοπή των συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου, παρά το «κούρεμα» του νόμου Φίλη για την ιδιωτική εκπαίδευση ή η μείωση των συμβασιούχων του νόμου Σκουρλέτη.

Ο σκύλος του Παβλόφ χειροκροτεί ...

Στις συναυλίες κλασικής μουσικής είναι φυσικό να συμβαίνει. Εκεί, πηγαίνουν πολλοί που δεν ξέρουν, επειδή ακριβώς θέλουν διά της παρουσίας τους να δείξουν ότι ξέρουν. Για τον λόγο αυτό είναι που τους βλέπετε να πετάγονται να χειροκροτήσουν πρώτοι, πάντα τη λάθος στιγμή, νομίζοντας ότι εκεί τελειώνει το έργο. Υπό αυτές τις συνθήκες, μπορώ να καταλάβω μια τέτοια συμπεριφορά, επειδή μπορώ να το εξηγήσω λογικά.

Αλλά, όταν συμβαίνει κάτι ανάλογο σε πολιτική ομιλία, δυσκολεύομαι να το εξηγήσω ή, μάλλον, δυσκολεύομαι να αποδεχθώ τη μόνη λογική εξήγηση: ότι εκείνοι που χειροκροτούν στο λάθος σημείο μιας πολιτικής ομιλίας δεν καταλαβαίνουν τι ακούν. Δεν σημαίνει αυτό απαραιτήτως ότι δεν καταλαβαίνουν ελληνικά – οι περισσότεροι μάλιστα από αυτούς που χειροκροτούν στο λάθος σημείο έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση. Σημαίνει περισσότερο ότι δεν σκέπτονται. Χειροκροτούν κάτι επειδή τους ακούγεται «έξυπνο» ή «ωραίο» (σαν σύνθημα λ.χ.), πέραν του νοήματός του. Εχουν μπερδέψει, ενδεχομένως, την πολιτική με την ποίηση – ακριβέστερα, με τη λάθος αντίληψη για την ποίηση. Εχουν μπερδέψει, ακόμη πιο σωστά, την πολιτική με τον Ρέμο.

Θα πέσουν στην «μαύρη τρύπα»;

Τα κόκκινα δάνεια είναι μία μεγάλη μαύρη τρύπα η οποία μεγαλώνει όσο περνάει ο καιρός και απειλεί να συμπαρασύρει μέχρι πρότινος κραταιές εταιρείες, χιλιάδες θέσεις εργασίας... αλλά και την κυβέρνηση σύσσωμη.

Το θέμα συνδέεται και με τα «παιχνιδάκια» με τους επιχειρηματίες που ξεκίνησε και δημόσια εσχάτως η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός, τα οποία όμως αυτή τη φορά δεν απειλούν το ηθικό πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό έχει ήδη τρωθεί την τελευταία διετία. Απειλούν την ίδια την ύπαρξη του, καθώς όλες οι επιχειρηματικές κινήσεις περνούν υποχρεωτικά από την επίλυση του ζητήματος των κόκκινων δανείων. Οι λύσεις που θα βρεθούν θα πρέπει να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του και κυρίως να μην δημιουργούν την αίσθηση της αδικίας, την στιγμή που αντίστοιχη διαδικασία «κουρέματος» δεν θα προβλέπεται για τις άλλες κατηγορίες δανείων (στεγαστικά κλπ.).

Προνομοθέτηση: Ήταν ανυποχώρητοι, αλλά ... υποχώρησαν!

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κάνουν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ορκίζονταν ότι δεν θα πράξουν ποτέ.

Ανάμεσα σ’ αυτά και η προνομοθέτηση μέτρων – την οποία, όπως αποδεικνύεται, είχαν από την αρχή κάνει δεκτή, αλλά παρίσταναν ότι διαπραγματεύονταν σκληρά (ενώ στο μεταξύ καταστρεφόταν έτι περαιτέρω η οικονομία).

Τώρα, ο κ. Τσίπρας και οι λοιποί υποστηρίζουν πως δεν είχαν αποκλείσει την προνομοθέτηση, αλλά την προνομοθέτηση υπό αίρεση.

Όχι Γιάννης, Γιαννάκης!

Αριστερά σημαίνει αποτυχία και φτωχοποίηση...

Κράτος κλεπτών, απατεώνων και ηλιθίων...
Πριν ολοκληρωθεί η εφαρμογή του νέου ασφαλιστικού νόμου που έχει οδηγήσει σε κλείσιμο δεκάδες χιλιάδες μπλοκάκια και διόγκωση της μαύρης οικονομίας η κυβέρνηση σχεδιάζει αλλαγές τις οποίες ζητάνε οι θεσμοί καθώς εκτιμούν πως οι στόχοι δεν θα καλυφθούν.
Από το 2018 αλλάζει ξανά η βάση υπολογισμού των εισφορών καθώς θα συνυπολογίζονται πλέον και τα χρήματα που έχουν καταβληθεί για τις εισφορές του προηγούμενου έτους... Ήτοι, θα πληρώνουμε εισφορές και για τις εισφορές που καταβάλαμε τον προηγούμενο χρόνο...
Όσο όμως οι φόροι και οι εισφορές επί των εισφορών θα αυξάνονται, τόσο η φοροδοτική και εισφοροδοτική ικανότητα των υποζυγίων του τελευταίου "σοβιετιστάν" στην Ευρώπη θα εξαντλείται και η φτωχοποίηση θα εξαπλώνεται.

Οι εχθροί της ενημέρωσης κατέστρεψαν τον Τύπο ...

Ως γνωστόν, ο κ. Τσίπρας έχει προτρέψει τους Έλληνες να μην διαβάζουν εφημερίδες για… να έχουν την υγειά τους!

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που πρόσφατα δόθηκαν στη δημοσιότητα από την ΕΛΣΤΑΤ, η επιθυμία του έχει γίνει πραγματικότητα – οπότε μπορεί να διασπείρει με μεγαλύτερη ευκολία τα ψέματά του, αφού αυτός είναι ο σκοπός όσων τα βάζουν με τον Τύπο και την Ενημέρωση.

Έτσι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 2016 καταγράφηκε μείωση 15,9% στις συνολικές πωλήσεις των εφημερίδων, ενώ αύξηση (13,2%) παρουσιάζεται μόνον στις πωλήσεις των θρησκευτικών εφημερίδων.

Επίσης, μείωση 9% σημειώθηκε και στις συνολικές πωλήσεις των περιοδικών.

Μεταξύ του 2016 (συνολικές πωλήσεις 71.641.595 φύλλα) και του 2015 οι εφημερίδες έχασαν 13.580.802 φύλλα.

Επίσης, στα περιοδικά οι συνολικές πωλήσεις ανήλθαν πέρυσι σε 26.856.559 τεύχη και μειώθηκαν κατά 2.661.820 τεύχη σε σχέση με το 2015.

Έρχεται η εποχή των Μουσώνων για τον Τσίπρα...

Τον Απρίλιο μέρες του Πάσχα, για το οποίο ο πρωθυπουργός διαπίστωνε την εντυπωσιακή έξοδο των εκδρομέων, τα επίσημα στοιχεία έδειξαν (σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερινής της Κυριακής) απρόσμενη μείωση στη ζήτηση καυσίμων. Tο πετρέλαιο κίνησης κατέγραψε βουτιά 14% σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα πέρυσι. Αντίστοιχα εντυπωσιακά ποσοστά υποχώρησης που κυμαίνονται μεταξύ 5% και 10% (ανάλογα με την εταιρεία) εμφανίζουν, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα και οι βενζίνες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός επιλέγει αντί των επίσημων στοιχείων να αντιπαραβάλει την «αίσθησή» του από την κοινωνία, η οποία όσο περνάει ο καιρός τόσο απομακρύνεται από την πραγματικότητα.

Το κοσκινάκι του αντιρατσισμού ...

Υ​​πάρχει περίπτωση να είναι και το παρκάρισμα ρατσιστικό; Εξαρτάται από το πόσο αντιρατσιστής είναι κάποιος. Για το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) του κ. Παναγιώτη Δημητρά, η άθλια πρακτική (ακόμη και αστυνομικών) να παρκάρουν στα πεζοδρόμια είναι «ρατσιστικές σταθμεύσεις οχημάτων ΕΛ.ΑΣ. σε οδηγό όδευσης τυφλών» και «πρόκληση διακρίσεων εις βάρος των τυφλών, πράξεις που τιμωρούνται από τον Ν. 927/79», δηλαδή τον αντιρατσιστικό νόμο.

Ο κ. Δημητράς κατέθεσε επίσης μήνυση κατά της συγγραφέως κ. Σώτης Τριανταφύλλου «για τον ψευδή ισχυρισμό πως δήθεν “ο Μάρκο Πόλο [είπε πως] φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι”». Η λανθασμένη αυτή φράση υπάρχει σε ένα άρθρο του 2015. Βεβαίως το λάθος είναι λάθος, αλλά μπορεί να είναι και ρατσισμός και δη ποινικά κολάσιμος, ασχέτως εάν εντάσσεται σε κείμενα πολεμικής κατά μιας θρησκείας, όπως είναι τα κείμενα της κ. Σώτης Τριανταφύλλου;

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Το ξέρω, τα νούμερα είναι κουραστικά. Για την ακρίβεια αυτή η περί πρόκλησης κόπωσης άποψη έχει επικρατήσει προπαγανδιστικά, προκειμένου να κρύβονται τα στοιχεία για… να μην κουράζεται ο κόσμος που τα ακούει.

Γιατί στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πιο αδιάψευστος μάρτυρας από τους αριθμούς – παρά το γεγονός ότι και αυτοί χρησιμοποιούνται όταν ασκείται «προπαγάνδα των αριθμών», όταν δηλαδή οι αριθμοί χρησιμοποιούνται ευκαιριακά και αποσπασματικά και αποκρύπτοντας τα συγκριτικά στοιχεία.

Προσφάτως, για παράδειγμα, πληροφορηθήκαμε ότι ο τζίρος στη βιομηχανία παρουσίασε τον Φεβρουάριο του 2017 «μεγάλη αύξηση» της τάξης του 20,9% σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2016.

Προσέξτε όμως: Τον Φεβρουάριο του 2016 είχαμε μείωση 14,6% σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2015. Και τον Φεβρουάριο του 2015 είχαμε μείωση 9,8% σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2014.

Με μια πρόχειρη πράξη της αριθμητικής, βλέπουμε ότι συνολικά το 2015 και το 2016 είχαμε μείωση 24,4%. Δηλαδή, σε σχέση με το 2014 βρισκόμαστε πίσω κατά 3,5%.