«Οχι άλλο κάρβουνο!» Επικαλούμαι την ιστορική φράση του Νίκου Κούρκουλου από το «Ορατότης μηδέν», διότι σήμερα δεν αντέχω άλλο κρίση και διαπραγμάτευση. Εχω σκοπό να σας απασχολήσω με ένα ζήτημα δικαιωμάτων και γι’ αυτό θέλω να σας ρωτήσω: όταν ακούτε για gay pride στην Ελλάδα, πού πάει αμέσως ο νους σας; Στη Θεσσαλονίκη, εκεί πάει· στην «ερωτική Θεσσαλονίκη», όπως την ονόμασε η κουλτούρα της Μεταπολίτευσης τη δεκαετία του 1980. Γιατί, αν το σκεφθείτε, τι είναι το gay pride στην Αθήνα; Μια εκδήλωση που γίνεται μέσα στο κατακαλόκαιρο και, κατά κανόνα, περνά απαρατήρητη, ενώ στην ερωτική συμπρωτεύουσα πάντα ξεσηκώνει θύελλα!
Πώς εξηγείται αυτό; Πώς συνέβη η –συντηρητικότερη εν σχέσει με την Αθήνα– Θεσσαλονίκη να έχει αποσπάσει τα πρωτεία στην ετήσια παρέλαση, που συμβολίζει τη χειραφέτηση των ομοφυλοφίλων και τον αγώνα για την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους; Ολο αυτό οφείλεται σε έναν άνθρωπο –και, για να σας προλάβω, δεν είναι ο Μπουτάρης. Είναι το αντίθετό του ακριβώς. Είναι το πιο απίθανο πρόσωπο που θα μπορούσατε ποτέ να φαντασθείτε ότι θα προέβαλε, και μάλιστα με τέτοιο ηθικό σθένος και διαπρύσιο λόγο, την «υπόθεση» των ομοφυλοφίλων.
6 Ιουνίου 2015
«ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (Πρόεδρος του Κόμματος Το Ποτάμι): Δεν θα συνεχίσω με την κ. Κωνσταντοπούλου. Αλλά έχω να της θυμίσω πολλές ιστορίες -μια άλλη φορά- για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των γυναικών. Λέτε και δεν ξέρουμε την ιστορία του καθενός μέσα σε αυτό το μικρό Κοινοβούλιο. Τέλος πάντων.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΝΤΑΣ: Τι να πείτε;
ΡΑΧΗΛ ΜΑΚΡΗ: Εμείς…(Δεν ακούστηκε)
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΝΤΑΣ: Τι είναι αυτά;
ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (Πρόεδρος του Κόμματος Το Ποτάμι): Θέλετε απαντήσεις σε αυτό; Όχι. Ας το αφήσουμε. Δεν θέλει η κ. Κωνσταντοπούλου. Μια άλλη φορά. Όχι σήμερα.
(Θόρυβος στην Αίθουσα)
Έχουμε μαζέψει τις ανακοινώσεις από τις γυναικείες οργανώσεις για τη δράση της πριν από μερικά χρόνια -θα τα πούμε τότε- και από μερικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που τότε αρθρογραφούσαν στην ΑΥΓΗ, γι’ αυτούς που καλύπτουν τους βιαστές. Όμως, θα τα πούμε άλλη φορά αυτά.»
(Απόσπασμα από τη συζήτηση στη Βουλή στις 5 Ιουνίου 2015[1])
Όπως σχολιάστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ήταν η μόνο επιθετική αναφορά εναντίον της την οποία η λαλίστατη Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν σχολίασε, και ας ήταν η μόνη για την οποία είχε δικαίωμα απάντησης ακόμα και «επί προσωπικού». Τι να απαντήσει όμως; Για να της θυμίσουν πάμπολλα σχετικά κείμενα, όπως τα πέντε βασικά για την υπόθεση αυτή που αναπαράγονται στη συνέχεια;



















