Ο Αλέξης; Δεν μπορεί το παιδί…

Υπάρχουν πολλοί μιμητές του Έλβις Πρίσλεϊ, αλλά κανείς απ’ αυτούς δεν είναι ο Έλβις. Ο Έλβις πέθανε. Το ίδιο κι ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο μεγάλος πολιτικός Ανδρέα πέθανε, όπως συμβαίνει με όλους τους θνητούς. Ότι προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι μία ζωντανή απόδειξη της μετεμψύχωσης, είναι αρρωστημένο.

Η προσπάθεια που καταβάλλεται είναι πραγματικά συγκινητική. Παρατηρώντας κανείς τα γεγονότα από την οπτική του ερευνητή δεν μπορεί παρά να θαυμάσει την εξαίσια δουλειά που έχει γίνει. Δεν πρόκειται για ένα οποιοδήποτε αφήγημα, αλλά για μία λεπτεπίλεπτη εργασία, η οποία αγγίζει τα όρια της τελειότητας.

Δεν πρόκειται απλά και μόνο για μια ιδέα της στιγμής, αλλά για έναν μακροχρόνιο σχεδιασμό, τον οποίον μόνο ένας μαιτρ του είδους θα μπορούσε να κατευθύνει. Θα θυμάστε τότε που ο Αλέξης βγήκε στα μπαλκόνια και άρχισε να μιλάει σαν τον Ανδρέα. Αν έκλεινες τα μάτια σου, θα πίστευες ότι μιλούσε ο Ανδρέας. Ήταν ο τόνος της φωνής, οι παύσεις, το ανέβασμα της έντασης.

Πόλεμος εναντίον του Τύπου ...

Την ώρα που ο αρμόδιος υπουργός εκτοξεύεται στο διάστημα, οι κυκλοφορίες των εφημερίδων καταβαραθρώνονται.

Προσφάτως, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε νέες μεγάλες απώλειες κατά 19,6% ή κατά 14.027.054 φύλλα στις πωλήσεις των εφημερίδων, καθώς το 2017 συνολικά πωλήθηκαν 57.614.541 φύλλα από 71.641.595 φύλλα το 2016.

Επιπλέον, το 2016 είχε σημειωθεί πτώση 15,9%  σε σχέση με το 2015.

Μάλιστα, στις πολιτικές εφημερίδες η πτώση έφθασε στο 21,2% (απώλειες 10.866.504 φύλλων), στις αθλητικές υπήρξε μείωση 11,9% (απώλειες 1.980.727 φύλλων) και στις οικονομικές η πτώση ανήλθε σε 28,8% (απώλειες 437.189 φύλλων).

Και επίσης, οι συνολικές πωλήσεις των περιοδικών μειώθηκαν πέρυσι κατά 15,4% (απώλειες 4.124.589 τεύχη), ενώ το 2016 η πτώση ήταν της τάξης του 9%.

O (πιο) καλός ο μαρξιστής ...

Αν θέλεις να είσαι ένας καλός μαρξιστής, θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπινου είδους είναι η ανικανότητά του να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που του έχει θέσει ο μαρξισμός. Μπορεί μία από τις βασικές αρχές του μαρξισμού να είναι ότι η ανθρώπινη φύση είναι τελειοποιήσιμη, αλλά το πρόβλημα του μαρξισμού είναι ότι για την επιτυχημένη εφαρμογή του χρειάζεται να προϋπάρχει ο «νέος άνθρωπος» που μόνο ο μαρξισμός μπορεί να δημιουργήσει και, επομένως, στο συγκεκριμένο σημείο παρουσιάζεται ένα αντίστροφο «έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό την κότα».

Και μια και αναφέραμε κάτι για αβγά, να σημειώσουμε ότι έγιναν υπέρογκες προσπάθειες σε όλα τα μαρξιστικά καθεστώτα ώστε να παραχθούν «ομελέτες», πολιτικά μιλώντας πάντοτε. Εσπασαν περί τα 100.000.000 αβγά, αλλά τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω των προαναφερθεισών αντικειμενικών δυσκολιών. Ο Στάλιν είχε πει ότι «εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι με ιδιαίτερη σύσταση. Είμαστε φτιαγμένοι από ξεχωριστό υλικό», αρθρώνοντας πρώτη φορά το αριστερό πλεονέκτημα. Μπορεί ποτέ να μη φτιάχτηκαν οι ομελέτες και μπορεί να μη δημιουργήθηκε ο «νέος άνθρωπος», αλλά τουλάχιστον ο μαρξιστής βρίσκεται σε ένα επίπεδο ανώτερο από όλα τα άλλα μέλη μιας κοινωνίας.

Πετρέλαια: Από τη Βενεζουέλα ως το Υπερταμείο!

Όπως προέκυψε από το πρόσφατο συνέδριο «Med Petroleum Summit», που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, προέκυψαν τα ακόλουθα:

Σύμφωνα με τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων Γιάννη Μπασιά, δεδομένου ότι τα γεωλογικά δεδομένα της Ελλάδας παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες με την Ανατολική Μεσόγειο, όπου εντοπίστηκε το κοίτασμα Ζορ, τα μεγέθη των κοιτασμάτων στο ελληνικό υπέδαφος νότια της Κρήτης, εφόσον ανακαλυφθούν, μπορεί να κυμαίνονται μεταξύ 3 και 30 τρις κυβικών ποδιών!

Στον Πατραϊκό, σύμφωνα με τα ΕΛΠΕ, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες εντοπισμού κοιτάσματος μεγέθους 140 εκ. βαρελιών.

Όσον αφορά στο φυσικό αέριο, τα αποθέματα υπολογίζονται σε τουλάχιστον 4 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια, ενώ τα κοιτάσματα πετρελαίου υπολογίζονται στα τρία δισεκατομμύρια βαρέλια.

Τα κρατικά κέρδη από τα κοιτάσματα αυτά υπολογίζονται σε περίπου 600 δις ευρώ σε βάθος 25 ετών και τα χρήματα αυτά μπορούν να αρχίσουν να εισρέουν στα κρατικά ταμεία από την έναρξη υπογραφής των συμβάσεων εκμετάλλευσης…

Η κυβέρνηση αιτήθηκε παράταση της δανειακής(;)

Τα μηνύματα δεν είναι καλά. Από το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης έχουν περάσει 161 μέρες και όχι η 4η δεν έχει προχωρήσει, αλλά ούτε η υποδόση του 1 δισ. ευρώ που είχε απομείνει για την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων δεν έχει αποδεσμευτεί. Η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να παίξει με την φωτιά και κινδυνεύει – και μαζί της και εμείς – να καεί. Στην προσπάθειά της να κερδίσει μια θέση στο τραπέζι των αποφάσεων για την μεταμνημονιακή περίοδο, αποφάσισε να αλλάξει στάση και να παίξει το χαρτί της κωλυσιεργίας στην ολοκλήρωση των προαπαιτούμενων.

Χαίρε Καίσαρ, οι νεοφιλελεύθεροι σε χαιρετούν!

Το σκηνικό είναι έτοιμο: Από τη μία οι υπερασπιστές των αδυνάτων, οι σωτήρες των συνταξιούχων και από την άλλοι οι ανάλγητοι οι νεοφιλελεύθεροι. Του αγώνα ηγούνται ο Πρόεδρος Προκόπης, τα προκοπάκια και φυσικά οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Το σκεπτικό είναι απλό: Να ξεχάσουμε αυτούς που διόριζαν μέχρι και τα δέντρα στο δημόσιο κι εκείνους που υπέγραψαν τη μείωση των συντάξεων.

Κι όπως πάντα οι συνήθεις ύποπτοι για όλα είναι οι… νεοφιλελεύθεροι, οι οποίοι, κατά τον Πρόεδρο Προκόπη, απειλούν ακόμη και την Δημοκρατία. Κι εδώ, όμως, το τι συμβαίνει είναι προφανές: Καταλαβαίνουν ότι αυτό που θα συμβεί δεν έχει προηγούμενο και προσπαθούν να βρουν διέξοδο. Κάπου, δηλαδή, να ρίξουν το φταίξιμο. Αφού λοιπόν οι αγορές δεν πρόκειται να ανεχτούν μία νέα εκτόξευση των κρατικών δαπανών, πυροβολούν τις αγορές! Άρα; Κατά τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο οποίος εκλέχτηκε με σημαντική πλειοψηφία, οι αγορές απειλούν την Δημοκρατία.

Το ερώτημα είναι τι θα έπρεπε να κάνουν οι αγορές για να μην απειλούν την Δημοκρατία. Η αλήθεια είναι ότι μία… σεισάχθεια κι ένα νέο δάνειο καμιά 200αριά δισεκατομμύρια ευρώ δεν θα μας έπεφτε άσχημα. Αλλά, υπάρχει κι αυτή η… τρόικα εσωτερικού, η οποία δεν αφήνει τους οπαδούς του φιλελευθερισμού με το ανθρώπινο πρόσωπο να δουν τα όνειρά τους να γίνονται πραγματικότητα.

Η βασιλική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ...

«Κάρολε, μια χαρά σε βλέπω», φαίνεται να λέει η σύζυγος του πρωθυπουργού στον πρίγκηπα. Μάλιστα, η χειρονομία προδίδει μιαν ανεπιτήδευτη οικειότητα, αποτέλεσμα μάλλον της στενής φιλικής σχέσης των δύο ζευγαριών.

Στην διάσημη πλέον φωτογραφία, αναμφίβολα ο πιο σοβαρός Έλληνας είναι ο υπάλληλος του προεδρικού μεγάρου με το άψογο ντύσιμο του, που φαίνεται να λέει: «τι άλλο θα δούν τα μάτια μου!» Τουλάχιστον το βλέμμα του και το, όλο απορία, πρόσωπο του αυτό φανερώνουν.

Για να μιλήσουμε σοβαρά, τώρα, πίστευε ποτέ η κυρία Μπαζιάνα ή ο Α.Τσίπρας πως θα χαριεντιζόντουσαν με τον Κάρολο και την Καμήλα; Πίστευε ποτέ το πρωθυπουργικό ζεύγος πως θα ζούσε τέτοια μεγαλεία;

Φυσικά και δεν το πίστευαν. Και κάπου εδώ βρίσκεται και η απάντηση για την ημερομηνία των εκλογών. Θα καθίσουν στην εξουσία μέχρι και την τελευταία ημέρα. Και αν μπορούσαν και ακόμα παραπάνω.

Άλλωστε, κι εμείς όταν περνάμε καλά κάπου, καθόμαστε μέχρι να φύγουν όλοι. Καθόμαστε μέχρι το τέλος της γιορτής. Αυτοί χαζοί είναι να εγκαταλείψουν τα μεγαλεία; Γιατί; Για να έρθει ο Μητσοτάκης με την Μαρέβα;

Μέρες Βυζαντίου σε παρακμή...

Ένας στους επτά έχει πάρει σασί... 

Λίγοι θυμούνται στις μέρες μας τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Κωνσταντίνο τον Μονομάχο, που φόρεσε το στέμμα του Αυγούστου από το 1042 ως το 1055.

Αντιφατική προσωπικότητα, που πέρασε από την άκαμπτη αφοσίωση στο στέμμα και στην «γυναίκα της ζωής του», την Σκλήραινα, βρέθηκε στον θρόνο με τον γάμο του με τη Ζωή την Πορφυρογέννητη, συνέχισε ως συναύγουστος με τη Ζωή και την αδελφή της Θεοδώρα – ανιψιές του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου - και κατέληξε να κυβερνά παραδομένος στον τρυφηλό βίο και γελοιοποιούμενος με μοναδικούς συμβούλους την Αλανή ερωμένη του, τον 26χρονο παραδυναστεύοντα Ιωάννη, γνωστό και ως «Ιωάννης το Μειράκιον» και τον γελωτοποιό παρακοιμώμενό του Βοϊλα.

Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε τα πεπραγμένα του ΣΥΡΙΖΑ ...

Η διαχείριση της μνήμης και της λήθης είναι σε τελική ανάλυση διαχείριση εξουσίας. Το τι θυμούμαστε και τι λησμονούμε καθορίζεται και καθορίζει την στάση μας απέναντι στην τρέχουσα πραγματικότητα.

Η μνήμη και η λήθη αφορούν ουσιαστικά την ανάκληση ή όχι του τραύματος. Του συλλογικού τραύματος, γιατί αυτό καθορίζει, στον ιστορικό χρόνο, τις συμπεριφορές και τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Η λήθη είναι άμεσα συνυφασμένη με την σιωπή. Λήθη σημαίνει σιωπή. Σιωπή της αμνησίας, σιωπή της αυτολογοκρισίας. Στον βαθύ ιστορικό χρόνο η λήθη, υπό την μορφή της καταλαγής, είναι επιβεβλημένη. Και συμβαίνει.

Ποιος π.χ. φανατίζεται σήμερα με τα Ιουλιανά του 1965; Μέχρι το 1990 όμως, επιβίωναν τα πάθη που είχαν προκαλέσει, καθώς οι πρωταγωνιστές της κεντρικής πολιτικής σκηνής παρέμεναν τα ίδια πρόσωπα.

Ευτυχώς, επιστρέψαμε στην 11η Ιουλίου 2014!

Την περασμένη εβδομάδα, ο καναδικός οίκος αξιολόγησης DBRS Ratings Limited, προχώρησε στην αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας κατά μία βαθμίδα, σε Β από CCC. Όπως αναφέρθηκε, η αναβάθμιση οφείλεται στην πρόοδο που έχει επιτύχει η Ελλάδα από το 2010, τις θετικές ενδείξεις οικονομικής ανάκαμψης το 2017 και τα τρία συνεχόμενα χρόνια δημοσιονομικής υπεραπόδοσης.

Ένας καλός λόγος πανηγυρισμού για την κυβέρνηση, μόνο που ξεχνούν (και το ξεχνούν πολλοί) ότι αυτό ακριβώς είχε ξανασυμβεί στις 11 Ιουλίου του 2014!

Τότε ήταν που ο συγκεκριμένος οίκος είχε αναβαθμίσει την Ελλάδα σε Β από CCC, αναβαθμίζοντας παράλληλα το outlook σε σταθερό από αρνητικό.

Μωσαϊκό αρνητικών και θετικών ...

Η επικαιρότητα και τα έργα και οι ημέρες ημετέρων και εχθρών είναι όλο και πιο δυσοίωνα, αλλά και με ελπιδοφόρες εξαιρέσεις. Σε κάποιες από αυτές αναφέρομαι σήμερα:

• Θα αρχίσω με μια τεράστιας σημασίας πληροφορία πρώτα από τη δυσοίωνη πλευρά της. Οπως διάβασα στο εξαιρετικό ΒΗΜΑ-Science, «καθώς ο πλανήτης μας θα υπερθερμαίνεται, η Μεσόγειος μέχρι το τέλος του 21ου αιώνα θα έχει γίνει πραγματικό hot-spot». Και αμέσως μετά το ευχάριστο: «Ομως, χάρη στο σταθερό ραντεβού μας με τους καλοκαιρινούς ανέμους που χαϊδεύουν το Αιγαίο, θα γίνουμε ο δροσερότερος τουριστικός προορισμός της ευρύτερης περιοχής». Ο Θεός της Ελλάδας μεριμνά, θα ισχυρίζονταν κάποιοι. Και μαζί με εμάς και για τους τουρίστες που θα μας κατακλύζουν. Χαράς ευαγγέλια και για τους τουριστικούς επιχειρηματίες και για το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών.

Έχει ορφανά και η Δεξιά;

Η πολιτική είναι γεμάτη με ορφανά. Ορφανά της Αριστεράς, ορφανά της Κεντροαριστεράς και τώρα τελευταία αποκτήσαμε και ορφανά της Δεξιάς. Αυτό δείχνει πως στην πολιτική ζωή του τόπου υπάρχει, εκ πρώτης όψεως, μια ζωντάνια. Υπάρχουν ανησυχίες.

Ανέκαθεν η Αριστερά ήταν ο χώρος της ορφάνιας. Ιδεολογικές διαφωνίες, διαφορετικές προσεγγίσεις της μαρξιστικής θεωρίας, διαφωνίες πάνω στην ακολουθητέα πολιτική γραμμή. Και είναι λογικό. Όσο πιο ιδεολογικοποιημένος είναι ένας χώρος, τόσο πιο ευεπίφορος είναι σε διαφωνίες, διασπάσεις, δημιουργία πολλών κομματιδίων, που δεν απέχουν πολύ από τα όρια της γκρούπας.

Τα παραμύθια του ΣΥΡΙΖΑ για τις τράπεζες ...

Πανηγυρισμοί ουρανομήκεις την περασμένη εβδομάδα για το γεγονός ότι οι τράπεζες πέρασαν τα stress tests – χωρίς, βέβαια, την παραμικρή συμβολή στη ρευστότητα της οικονομίας.

Λέξη αντίδρασης από την κυβέρνηση στην απομάκρυνση του διευθύνοντος συμβούλου της Εθνικής Τράπεζας – τον οποίο η κυβέρνηση είχε τοποθετήσει σ’ αυτήν την θέση τον Μάρτιο του 2015 – μετά από απαίτηση του ΤΧΣ και της ευρωπαϊκής τραπεζικής εποπτείας.

Ήταν που θα έβαζαν τα πόδια του τραπεζικού συστήματος σε ένα παπούτσι και που θα δημιουργούσαν τραπεζικό σύστημα υπό… δημόσιο έλεγχο!

Αλλά… αναμενόμενο!

Θα έσχιζαν και το μνημόνιο και θα πέταγαν με τις κλωτσιές έξω από τη χώρα τους τροϊκανούς, αλλά τώρα ο κ. Τσίπρας παραδέχεται επισήμως ότι υπέκυψε μεγαλοπρεπώς.

Όπως έγραψε στο άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (5-6 Μαΐου), προκειμένου να διαφημίσει την «καθαρή έξοδο», «πρόκειται αναμφίβολα για μια ιστορική καμπή στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, που για οκτώ ολόκληρα χρόνια είχε παραδώσει την ευθύνη άσκησης της οικονομικής της πολιτικής αποκλειστικά στους δανειστές της, ως αποτέλεσμα της ουσιαστικής της χρεοκοπίας στις αρχές του 2010».

Παραδέχθηκε δηλαδή πως και ο ίδιος – που θα βάραγε νταούλια και ζουρνάδες και θα χόρευαν πεντοζάλη οι αγορές – έχει παραδώσει τα κλειδιά στους δανειστές (στους οποίους από τη Λέσβο φώναζε go back)!

Το θυμάστε; Μάιος ήταν και τότε. 2 Μαΐου 2014, ο Αλέξης Τσίπρας από τη Μυτιλήνη, βροντοφώναζε: 

Ρέγκλινγκ:86 δις το κόστος του α’ εξαμήνου ΣΥΡΙΖΑ ...

Αυτό δήλωσε -μεταξύ άλλων- ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ και εξέφρασε την πεποίθηση ότι και η Ελλάδα μπορεί να αποπληρώσει τα δάνειά της, αρκεί οι χρόνοι ωρίμανσης να επιμηκυνθούν αρκετά και οι υποχρεώσεις να μην υπερβαίνουν το όριο του 15-20% σε σχέση με την οικονομική επίδοση της χώρας.

Ο κ. Ρέγκλινγκ, μιλώντας σε εκδήλωση που διοργανώθηκε στο Άαχεν ενόψει της απονομής, την Πέμπτη, του 60ού Διεθνούς Βραβείου Καρλομάγνου στον Εμανουέλ Μακρόν, χαιρέτισε την αναπτυξιακή στρατηγική που παρουσίασε η Ελλάδα στο τελευταίο Eurogroup, έκανε λόγο για «εντυπωσιακές προσπάθειες προσαρμογής», ενώ τόνισε ότι εάν η τελευταία έκθεση είναι θετική, θα υπάρξει μια τελευταία εκταμίευση από τον ΕΜΣ, ενώ τότε θα ληφθούν και οι αποφάσεις για τα ζητήματα πιθανών περαιτέρω ελαφρύνσεων του χρέους. Υποστήριξε δε ότι δεν υπήρχε απολύτως καμία εναλλακτική από την ίδρυση του μηχανισμού διάσωσης, χωρίς τον οποίο, όπως είπε, η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία θα είχαν πιθανόν βγει από την Οικονομική και Νομισματική Ένωση υπό «χαοτικές συνθήκες», ενώ και άλλες χώρες, όπως η Γερμανία, θα είχαν προβλήματα.

Πέφτει ξύλο πατριώτες. Και θα πέσει κι άλλο!

Η κατάσταση της Οικονομίας είναι πολύ χειρότερη απ’ ότι μαρτυρούν οι αριθμοί. Πίσω από τα πρωτογενή πλεονάσματα κρύβονται εκατομμύρια δυστυχισμένες ιστορίες. Ένας στους δύο Έλληνες οφείλει σε εφορία ή ασφαλιστικά ταμεία. Μεγάλες επιχειρήσεις, όπως η Folli Follie και η ΔΕΗ βρίσκονται στο μικροσκόπιο των funds. Είναι σαν να βλέπεις τις λάμψεις στο βάθος και να περιμένεις να ακούσεις τις βροντές.

Η ΔΕΗ πνίγεται από τα απόνερα του «δεν πληρώνω». Τα ΕΛΤΑ παρακρατούν τα χρήματα με τα οποία οι πολίτες πληρώνουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, προκειμένου να πληρώσουν τους δικούς τους εργαζόμενους.

Βάρεσαν τα νταούλια και για τον ΟΟΣΑ...

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος. Ο κ. Ανχελ Γκουρία, γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ, χρόνια τώρα έρχεται χοροπηδηχτός χοροπηδηχτός στη χώρα μας και τα βρίσκει όλα καλά.

Στενός φίλος και συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου, στέλεχος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, κατά την επίσκεψή του και το δείπνο που είχε δοθεί προς τιμήν του στον «Διόνυσο», στις 16 Μαρτίου 2010, δηλαδή την ώρα που μπαίναμε στην τροχιά της χρεοκοπίας και στα μνημόνια, ο κ. Γκουρία είχε πει το απίθανο:

«Είναι αδύνατον να χρεοκοπήσει μια χώρα που το οικονομικό επιτελείο της προέρχεται από τον ΟΟΣΑ». Μιλούσε, θυμίζω, για τον κ. Παπακωνσταντίνου και την κ. Κατσέλη.

Στις 8 Ιανουαρίου 2010, ο ΟΟΣΑ, δια του αναπληρωτή διευθυντή του Οικονομικού Τμήματος Μελετών του, Ρόμπερτ Φορντ, είχε λάβει μέρος σε… επτάωρη συνάντηση για την οικονομία, που είχε ο κ. Παπανδρέου, στο Ίδρυμα Ανδρέας Παπανδρέου, με ξένους «σοφούς».

Ο «βαθύς» ΣΥΡΙΖΑ επιτίθεται ...

Σε όλα τα κόμματα υπάρχει μια ομάδα που αποτελεί τον σκληρό πυρήνα τους. Είναι όλοι αυτοί που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση τους και άντεξαν στις δύσκολες στιγμές. Είναι λογικό αυτοί οι άνθρωποι να θεωρούν τους εαυτούς τους σφραγιδοφύλακες της παράταξης. Να έχουν το προνόμιο της αυθεντικής ερμηνείας των συμφερόντων του κόμματος τους.

Με απλά λόγια, έχουν μιαν ιδιοκτησιακή σχέση με το κόμμα τους.

Και στον ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, υπάρχει μια ομάδα η οποία άντεξε στα πέτρινα χρόνια του 4% και σήμερα που βρίσκονται στην εξουσία, αισθάνονται πως είναι οι θεματοφύλακες των αρχών και της φυσιογνωμίας του.

Τις τελευταίες ημέρες υπάρχει μια κινητικότητα που αφορά την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Εχουν γραφεί άρθρα που υποστηρίζουν πως το κόμμα αυτό, σταδιακά, θα μεταμορφωθεί από ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.

Οι θλιβεροί θαυμαστές του Μαδούρο ...

«Το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου στο ευρωκοινοβούλιο έστειλε ηχηρό μήνυμα καταδίκης του καθεστώτος Μαδούρο  το οποίο απαγόρευσε τη συμμετοχή της αντιπολίτευσης στις εκλογές που προκήρυξε.

Ή μάλλον, σχεδόν το σύνολο των ευρωβουλευτών: στους ελάχιστους που δεν καταδίκασαν τον δικτάτορα Μαδούρο ήταν οι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Η βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η εξαθλίωση ενός ολόκληρου λαού και η απροσχημάτιστη εγκαθίδρυση δικτατορίας από το καθεστώς Μαδούρο ουδόλως φαίνεται να ανησυχούν την Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα.

Αντίλαλοι περί λαού επί χούντας και όχι μόνο ...

«Αναγνώστης μου, πιθανώς θιγόμενος από την κατάσταση, μου υπενθύμισε το ανέκδοτο του Διαβόλου και του Κεφαλλονίτη: Μια φορά ο Διάβολος και ο Κεφαλλονίτης, πηγαίνοντας σε έναν μακρινό δρόμο, αποφάσισαν, αντί να περπατούν και οι δύο μαζί, να φορτώνεται κατά διαστήματα ο ένας στον άλλο, ώστε να περπατά μόνον ο ένας. Η μεταφορά θα διαρκούσε όσο ένα τραγούδι, που θα τραγουδούσε ο καβαλάρης. Πρώτος ανέβηκε ο Διάβολος, που άρχισε να τραγουδά ένα μακρύ τραγούδι, που φυσικά κάποτε τελείωσε. Ηρθε η σειρά του Κεφαλλονίτη να καβαλικεύσει. Πήδησε στον σβέρκο του Διαβόλου και άρχισε ένα ατελείωτο τίρι, τίρι, τίρι που συνεχίζεται ακόμη. Τότε ο Διάβολος κατάλαβε τι είχε πάθει...». Μη σπεύσετε να βγάλετε συμπεράσματα. Δημοκρατία ακόμη έχουμε. Και, καθώς ξέρουμε, ο πρωθυπουργός μας δεν κατάγεται από την Κεφαλλονιά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, ο χουλιγκανισμός στην εξουσία...

Τα όσα ζούμε τις τελευταίες ημέρες δεν τα έχουμε ζήσει μετά την Μεταπολίτευση. Οχετός ύβρεων, πεζοδρομιακές εκφράσεις, εμπαθής και διχαστικός λόγος. Και όλα αυτά μέσα από την καρδιά της εκτελεστικής εξουσίας, από το μέγαρο Μαξίμου.

«Όμορφος κόσμος ηθικός, σοσιαλδημοκρατικά πλασμένος».

Δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη για κανένα αυτή η διαρκής κατρακύλα στην εκφορά του κυβερνητικού λόγου. Πάντα έτσι μιλούσαν, πάντα τα ίδια έλεγαν. Τώρα, εν όψει της πτώσης, παραφέρονται εντελώς.

Σε αυτήν την κατάσταση μεγάλο ρόλο παίζει και η ιδεολογία τους που είναι επιθετική και επεκτατική. Στα χέρια αμόρφωτων ανθρώπων μετατρέπεται σε καταστροφικό όπλο για την ίδια την χώρα.