Σ’ αυτή τη χώρα κάθε σοβαρό θέμα καταλήγει στον δημόσιο διάλογο μια απέραντη κολοκυθιά. «Γιατί να είναι δύο τα άκρα;» ρωτάει ο ένας. «Αμ, πόσα να ’ναι;». «Να ’ναι ένα». «Και γιατί να είναι ένα;».«Αμ πόσα να ’ναι;». «Να είναι πολλά. Τουλάχιστον τρία». Το τελευταίο δεν είναι ανέκδοτο. Με την οργουελιανή γλωσσοπλαστικότητά τους διάφοροι από τα αριστερά έφτιαξαν τον όρο «ακραίο κέντρο»· όπως ακριβώς στο «1984» το καθεστώς προπαγάνδιζε ότι «ο πόλεμος είναι ειρήνη», «η ελευθερία είναι σκλαβιά» κ.λπ.
