Χθες ήλθε το καλοκαίρι ή, για να είμαι ακριβής, χθες κατάλαβα ότι ήλθε το καλοκαίρι. Κι όταν λέω «καλοκαίρι», δεν το εννοώ ημερολογιακά ή κλιματολογικά. Πάει καιρός, άλλωστε, αφότου μεγάλωσαν οι μέρες. Οι ζέστες έχουν πια μπει για τα καλά και τα μπάνια έχουν αρχίσει. Από μια ηλικία και μετά -αναλόγως του πότε τελειώνουν οι αυταπάτες για τον καθένα- το καλοκαίρι παύει, δυστυχώς, να είναι ο τρόπος με τον οποίο αισθάνεσαι τα πράγματα. Δεν το φέρνει πια η «γαλάζια προκυμαία» και δεν είναι «καρεκλάκια, πετονιές μες στο πανέρι», που λέει ο Σαββόπουλος. Γίνεται έννοια συνυφασμένη με την επαγγελματική δραστηριότητα του καθενός και, στη δημοσιογραφία, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι εγώ, το καλοκαίρι έρχεται όταν το ασήμαντο γίνεται ξαφνικά σημαντικό, επειδή απλούστατα πρέπει να γεμίσει χώρος στα έντυπα και να καλυφθεί χρόνος στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.
Ετσι, λοιπόν, χθες, έγινε μέγα θέμα το ότι ο Μάκης Βορίδης, μιλώντας από το βήμα του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας, το περασμένο Σάββατο, απευθυνόμενος δηλαδή σε κοινό αμιγώς κομματικό, απέδωσε την καταστροφή της χώρας στις πολιτικές του Ανδρέα Παπανδρέου κατά τη δεκαετία του 1980.
