Το φορολογικό αλαλούμ συνεχίζεται, χωρίς τελική κατάληξη και ελπίδα ότι κάποτε θα ολοκληρωθεί και θα σταματήσει. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται ένα τόσο θεμελιακό θέμα, όπως είναι το φορολογικό καθεστώς, ξενίζει ακόμη και όσους έχουν μακρά εμπειρία στον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνεται η κρατική ανακολουθία.
Το θέμα των κυρώσεων, οι οποίες θα επιβάλλονται στις επιχειρήσεις όταν συλλαμβάνονται να φοροδιαφεύγουν, εμφανίστηκε ξαφνικά στο προσκήνιο μέσα στο Σαββατοκύριακο που πέρασε, όταν επίσης ξαφνικά οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου με τα προαπαιτούμενα της επόμενης δόσης έπαψαν να είναι «πράξεις» και έγιναν νομοσχέδιο. Λογική είναι η απορία που μπορεί να εκφράσει κανείς, γιατί οι συγκεκριμένες διατάξεις εμφανίστηκαν αιφνιδιαστικά και ατάκτως πεταμένες μέσα σε ένα πολυνομοσχέδιο-σκούπα που περιλαμβάνει ετερόκλητες και άσχετες ρυθμίσεις, όταν είναι γνωστό ότι υπάρχει σε εξέλιξη η σύνταξη μεγάλου νομοσχεδίου κατά της φοροδιαφυγής, το οποίο προβλέπεται να κατατεθεί σύντομα.













































