Νεοδημοκράτες και Νεοδημοκράτισες,
Συμμαχητές και Συμμαχήτριες στον κοινό μας αγώνα,
Πρέπει να σας ομολογήσω πως αισθάνθηκα συγκίνηση μπαίνοντας στην αίθουσα σήμερα το πρωί. Όσοι με ξέρετε - και είμαστε πολλοί εδώ συγκεντρωμένοι, που έχουμε περάσει δια πυρός και σιδήρου, για χρόνια ολόκληρα, σε κοινά μετερίζια και κοινούς αγώνες, που μοιραστήκαμε χαρές και λύπες - γνωρίζετε ότι πως η δοκιμασία της απομάκρυνσης μας ήταν πολύ δύσκολη. Ακολούθησα όμως τότε τη συνείδησή μου, ανέλαβα βαρύ πολιτικό φορτίο, σήκωσα μεγάλο βάρος. Το ίδιο κάνω και τώρα. Σήμερα περπατάμε όλοι μαζί στο δρόμο που καλά γνωρίζουμε, στο δρόμο της πατρίδας, στο δρόμο της Ευρώπης.
Αυτή τη στιγμή, κοιτάζοντας γύρω μου, βλέποντας πρόσωπα όχι μόνο γνώριμα αλλά φιλικά και οικεία, συναγωνιστές και συνοδοιπόρους μιας ολόκληρης ζωής, αισθάνομαι ότι έπραξα το σωστό. Βλέπω γενιές και γενιές αγωνιστών, που περνούσαν τον πυρσό από χέρι σε χέρι. Που κράτησαν όρθια αρχές, αξίες και ιδανικά. Βλέπω νέους και νέες στρατευμένους, στο κοινό αγώνα, έτοιμους να πέσουν στην φωτιά.

































