Καθώς οι μέρες περνούν, η ώρα της εκλογικής αναμέτρησης πλησιάζει και οι μεταπολιτευτικοί κομματικοί σχηματισμοί ολοκληρώνουν τα… γεννοβολήματά τους μια σειρά από ερωτήματα θα αρχίσουν να προβάλλουν όλο και πιο πιεστικά:
Φέρνουν τα νέα κόμματα που σχηματίστηκαν κάτι το καινούργιο;
Έχουν μέσα τους το σπέρμα της αλλαγής – για το καλύτερο ή το χειρότερο;
Είναι βέβαιο ότι οι ικανοί και οι άξιοι αποφάσισαν ξαφνικά να μεταπηδήσουν σε άλλους σχηματισμούς για ν’ αλλάξουν τη χώρα;
Και πάλι, είναι βέβαιο ότι όλοι όσοι παρέμειναν στα παλαιά κόμματα προκάλεσαν – μόνοι αυτοί – τα δεινά στη χώρα;
Αν αφήσουμε κατά μέρος το θυμικό και την δικαιολογημένη οργή, θα δούμε πως οι απαντήσεις είναι προφανείς.
Τα κόμματα έχουν εξελιχθεί σε… μπάμπουσκες – ξέρετε, αυτές τις ρώσικες κούκλες που ανοίγεις μία και βρίσκεις μέσα μια ίδια κι’ απαράλλαχτη και μετά κι’ άλλη κι’ άλλη.
Επομένως, προβάλλει άλλο ένα ερώτημα: Είναι η δημιουργία νέων κομμάτων – με τον ιδιότυπο τρόπο που δημιουργούνται στην Ελλάδα – προϊόν πολιτικής απόφασης για να σωθεί η χώρα ή μήπως δημιουργούνται για να σωθούν και να επιβιώσουν πολιτικά τα πρόσωπα που τα ιδρύουν ή προσχωρούν σ’ αυτά;
