Επί της ουσίας άλλωστε, οι διάφοροι Ζανιάδες, Χριστοδούλου και Γλυνοί, δεν έκαναν τίποτα περισσότερο απ΄ότι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι. Μετέφεραν ραβασάκια από τους Γερμανούς αξιωματούχους στους τραπεζίτες του Νταλάρα και εκτελούσαν στα τυφλά εντολές τρίτων. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι χωρίς τις ασφυκτικές πιέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του οικονομικού επιτελείου της Μέρκελ, τα επιτόκια στα νέα «κουρεμένα» ομόλογα θα ήταν σημαντικά υψηλότερα, με αποτέλεσμα η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους να εξελίσσεται σε μία ακόμη πιο εξωπραγματική προοπτική.
Δυο φορές πήγαν οι Έλληνες κυβερνητικοί να «κλείσουν» την συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων με το IIF σε μεσοσταθμικά επιτόκια της τάξης του 4.6%( περιορίζοντας δηλαδή το εύρος του «κουρέματος») και ευτυχώς παρενέβησαν οι άνθρωποι της Λαγκάρντ και του Σόιμπλε, απαιτώντας μεγαλύτερη μείωση στα «κουπόνια».
