Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη.
Μια πέτρα πέταξα, αδέρφια, και πέτυχα την τζαμαρία. Χάλασα την μόστρα του καθωσπρεπισμού μερικών.
Στο MEGA σφύριζαν κλέφτικα, πως τάχα δεν αφορούν οπωσδήποτε και το ΠΑΣΟΚ όσα έγραψα, ή και τους ίδιους. Πήγαν να κάνουν σπέκουλα αλλά και μόνο που αναγκάστηκαν να βάλουν από κάτω από το «ρεπορτάζ» τη φράση μου με την λέξη Πατρίδα, με το πι κεφαλαίο, δάκρυσα. Να ‘σαι καλά ρε Όλγα, ο Θεός να μου κόβει δευτερόλεπτα και να σου δίνει χρόνια ρε Γιάννη.
Έκαναν δε χιλιάδες να μπουν στις μηχανές αναζήτησης κι έτσι να διαβάσουν αυτά που πράγματι έγραψα κι έμαθαν και το Antinews, το απάτητο λημέρι, σε όλη την Ελλάδα.
Τι για «εμφύλιο» είπαν, «διχασμένη» η Ν.Δ. και τρία αυγά Τουρκίας. Κρώζανε τα παπαγαλάκια και κάτι λαθρόβιοι ψιλοεκβιαστές του διαδικτύου. Αν δεν απατώμαι ο εμφύλιος θέλει τουλάχιστον δύο στρατόπεδα. Εγώ τι ξέρω; Βγήκαν δημόσια ο Ζώης, ο Καράογλου και συμφώνησαν, ο Γιώργος Κασαπίδης, ο Βασίλης Μιχαλολιάκος, ο Κώστας Τζαβάρας και άλλοι μου τηλεφώνησαν να με συγχαρούν. Ο δε Κώστας, μάχιμος συνάδελφος κατεξοχήν προερχόμενος από την καρδιά του Λαού, είπε με μια φράση το νόημα του κειμένου μου, συμφωνώντας, και το παρουσίασαν ως …διαφωνία! Η Πιπιλή έμαθα πως είπε «δεν τον ξέρω, αλλά αν τον δω θα τον μαλώσω, γιατί είπε λίγα».
Οι «άλλοι», ρε παιδιά, ποιοί και πού είναι; Πως τους λένε;
Πού είναι γραμμένη η «άλλη» άποψη να την δω, να την διαβάσω, σε ποια άρθρα, σε ποιανού την ανάλυση; Για να συμφωνήσω ή διαφωνήσω βρε αδερφέ. Να την βάλουμε κι εδώ στο Αntinews να την συζητήσουμε.
Βγήκε κανείς, από οποιονδήποτε χώρο και είπε ότι «όχι, διαφωνώ με τον Κρανιδιώτη. Η πολιτική πρέπει να ασκείται ζούλα, με διαρροές, πλαγίως, χωρίς αρχές και ιδέες, πουλώντας μόνο φρουφρού κι αρώματα»; Κανείς. Ποιος εχέφρων, σοβαρός άνθρωπος διαφωνεί ότι η πολιτική θέλει ιδέες, μπέσα, τιμή, ακεραιότητα, πατριωτισμό;
Ενόχλησε το ύφος μου, ε; Ε, το ξαναείπαμε, τόσα χρόνια γαλλικά, πιάνο και μπαλέτο, τζάμπα πήγανε, ρε μάνα! Στο κάτω – κάτω, άμα κάνετε κανά σουαρέ μην με καλέσετε.
Ξέρω μόνο ότι το κινητό μου και το email μου πήραν φωτιά από φίλους και στελέχη απ’ όλη την Ελλάδα, την Κύπρο, την Γερμανία, την Αγγλία και την Αμερική. Τον Φάκτορα τον τρελλάνανε στα τηλέφωνα και μηνύματα, όλα θετικά κι υπερθεματίζοντας. Κι όλοι μα όλοι με πίστη στον Αντώνη, με κατανόηση, αγάπη και αμέριστη υποστήριξη στον Αρχηγό που στήριξαν και στηρίζουν με τόση δύναμη και πίστη. Το αυτονόητο δεν είναι δα καμμιά βαριά ανάλυση. Άλλο αν τα παπαγαλάκια του Μνημονίου κάνανε τους «κινέζους» και μερικοί πήγανε να πούμε ότι είναι και… «ομοφοβική» η παρέμβαση. Κουμάντο κάνω μόνο στο δικό μου κρεβάτι. Για να το πω γαλλικά: μπορεί οποιοσδήποτε, οποιουδήποτε κόμματος, να πηδάει οτιδήποτε (ενήλικο και με συναίνεση), αρκεί να μην «πηδάει» τη χώρα. Αλλά τόσους δημοσιογραφικούς «συνηγόρους» πια! Κάποια ευαίσθητη χορδή άγγιξα…
